BAGOT, Jean-Claude (1958, Frankrijk)
BORCHI, Stefano (1987, Italië)
CARRARA, Joseph (1938, Frankrijk)
DE LANGHE, Jens (1989, België)
DEREPAS, David (1978, Frankrijk)
ELLI, Alberto (1964, Italië)
FERRARI, Roberto (1983, Italië)
FURLAN, Giorgio (1966, Italië)
GOURGUE, Benjamin (1986, België)
GULDHAMMER, Rasmus (1989, Denemarken)
JONGE, Maarten de (1985, Nederland)
KUIK, Sonja van (1979, Nederland)
KWANTES, Willy (1956, Nederland)
LEVAVASSEUR, Christian (1956, Frankrijk)
LHOTELLERIE, Clément (1986, Frankrijk)
MANCEBO PEREZ, Francisco (1981, Spanje)
PIIL STORM, Jakob (1973, Denemarken)
SUTER, Paul (1892, overleden 06.04.1966, Zwitserland)
VAN HOLEN, Ronny (1959, België)
VELO, Marco (1974, Italië)
Jean RAYNAL (1932, Frankrijk)
Deze Parijzenaar was vooral baanrenner. Daar was in zijn tijd
redelijk geld mee te verdienen omdat er in het Parc des Princes en op de Vélodrôme d’Hiver in zijn geboortestad veel baanprogramma’s werden georganiseerd. Hij was aanvankelijk sprinter, maar met te weinig klasse om daarin te excelleren. Daarom zocht hij zijn heil achter de motor en in die discipline werd hij vijf keer kampioen van Frankrijk. Verder verdiende hij de kost als bladvuller in de zesdaagsen. Zo herinner ik me hem althans uit de eerste naoorlogse Six van Amsterdam in 1966. Drie dagen voor het einde werd hij gekoppeld aan Joop Captein, die eerst zijn koppelgenoot Jos De Bakker was kwijtgeraakt, daarna aan Theo Verschueren werd gekoppeld, om na diens uitvallen verder te gaan met Jean Raynal. Het koppel Captein-Raynal eindigde uiteindelijk als ...
Michel NÉDÉLEC (1940, overleden 03.10.2009, Frankrijk)
De wielercarrière van Michel Nédélec is het verhaal van de eendagsvlieg. Een renner die door één prestatie in de herinnering is gebleven. Die prestatie verrichtte hij in mei 1964 toen hij de monsterklassieker Bordeaux-Parijs won voor oud-wereldkampioen Jean Stablinski en de Belg Theo Nys. Als een van die twee die koers had gewonnen had iedereen dat volstrekt aanvaardbaar gevonden, maar bij de overwinning van Nédélec verschenen commentaren in de kranten die weinig vleiend voor hem waren. Niemand kende hem immers en zelfs het voordeel van de twijfel werd hem niet gegund. De renner uit de omgeving van Brest, in het uiterste puntje van Bretagne, was de grote onbekende en die won zomaar de klassiekste van alle klassiekers. Er werd schande van geschreven en de eerste ...
Gerrie KNETEMANN (1951, overleden 02.11.2004, Nederland)
“Als beginnend wielerverslaggever heb ik veel gehad aan de wijze lessen van mijn leermeesters Gerard Koel en Gerrie Knetemann. Door hen leerde ik de professionele wielerwereld te begrijpen. Gekscherend zei ik later wel eens dat ik college had gelopen bij professor Knetemann en Professor Koel. Een instemmend knikje van de Kneet volgde als ik dat in zijn bijzijn zei.
Nooit zal ik vergeten hoe hij mij in mijn eerste Tour in 1977 leerde dat een beroepswielrenner geen arbeidscontract heeft, maar een publiciteitscontract. Na een dag in de Tour behaalde Kneet, naar wij allen dachten, zijn tiende etappezege door twee Italiaanse medevluchters in de sprint te verslaan. De Italiaanse wedstrijdcommissaris dacht er anders over en schrapte Kneet uit de uitslag, omdat hij des morgens gedurende enige tijd in alle vroegte aan een auto zo hebben gehangen. ”Klassejustitie!” ”Schande!”, dat soort reacties verwachtte ik toen ik verhaal ging halen bij de Kneet. Ik trof hem echter stralend aan op zijn hotelkamer en ik was verbijsterd!
Kneet legde mij uit: “Als ik gewoon mijn ...
Filip MEIRHAEGHE (1971, België)
Hij stond ooit op het podium bij het Belgisch kampioenschap veldrijden; hij stond ook eens op het ereschavot bij het Belgisch kampioenschap ploegkoers op de piste; hij won de Grote Prijs Rudy Dhaenens op de weg, maar ondanks al die veelzijdigheid was hij toch vooral een hele grote op de mountainbike. In die tak van de wielersport won hij meerdere malen het Belgisch kampioenschap en verder elf wereldbekerwedstrijden; was hij zowel Europees als wereldkampioen en won hij zilver bij de Olympische Spelen van 2000 in Sydney. Kortom Filip Meirhaeghe is de Bart Brentjens van België. Al op zeer jeugdige leeftijd ontdekte Filip de fiets en al een paar maanden nadat hij voor het eerst op een MTB had gereden werd hij al wereldkampioen bij de junioren. In de jeugdrangen was hij jarenlang onverslaanbaar, maar zijn overgang naar de elite verliep moeizaam. Het duurde even voordat hij daarin zijn draai had gevonden en dat kwam omdat hij in die periode zijn militaire dienstplicht moest vervullen en bovendien een ...
Elsy JACOBS (1933, overleden 28.02.1998, Luxemburg)
Ze was in vijftien jaar tijd veertien keer kampioene van haar land
op de weg. Ze was in 1958 de eerste wereldkampioene bij de vrouwen en ze was de eerste vrouw die een tijd zette voor het werelduurrecord, dat nu op naam staat van Leontien van Moorsel. Ik kan niet zo goed beoordelen hoe groot de concurrentie toen was en daarom is het moeilijk vaststellen of ze inderdaad de klasse had vergelijkbaar met die van Van Moorsel en Vos van recentere datum. Ze had in haar tijd internationaal te maken met Beryl Burton en Yvonne Reynders en dat waren kanjers in die jaren. Het was nog voor de opkomst van Keetie Hage en ik denk dat de Zeeuwse de eerste is geweest die een beetje koerste als de mannen. Vrouwenwedstrijden van vóór Keetie werden gekenmerkt door het zoveel mogelijk bij elkaar klitten om dan in een spurtje de zege te betwisten. Ook lange solo’s van één vrouw kwam voor en daar waren ...
Rudy MATTHIJS (1959, België)
‘Daar was Rudy Matthijs weer. Evenals in het begin van de Tour de France, in het eerste weekeinde kwam de Vlaming alle gevestigde sprinters kloppen. Matthijs is een krachtmens, hij houdt van een sprint die even omhoog gaat dan wel een duel met de groten in het peloton, de snelle mannen vooral, over meerdere honderden meters. Voor Sean Kelly, die op de Champs Elysées opnieuw met een ereplaats genoegen moest nemen, de Fransman Francis Castaing en de Italiaan Guido Bontempi ging hij als laureaat over de eindstreep. De enige renner in de Ronde van Frankrijk die dit gebaar drie keer mocht maken.’ Deze bewonderende regels publiceerde het blad Wielersport op 25 juli 1985 over Rudy Matthijs, de Eeklonaar wiens haan in die Tour drie maal koning had gekraaid. Twee jaar daarvoor had hij ook al eens een etappe gewonnen en de sprinter uit de ...