BAKKER, Kees (1916, overleden, Nederland)
BONGIORNO, Guillermo Ruben (1978, Argentinië)
CHACON QUESADA, Javier (1985, Spanje)
FINDERS, Dirk (1985, Duitsland)
GIUNTI, Massimo (1984, Italië)
GROOT, Cor de (1920, Nederland)
LEEUWEN, Harry van (1945, overleden 31.12.2009, Nederland)
MAZZOLENI, Eddy (1973, Italië)
MESCHENMOSER, Christoph (1983, Duitsland)
PEETERS, Ward (1923, overleden 30.01.2002, België)
PODENZANA, Massimo (1961, Italië)
RUPEREZ, Faustino (1957, Spanje)
SKIBA, Sebastian (1978, Polen)
WESTRA, Jan-Hendrik (1979, Nederland)
Steun onze actie!
WAAROM PIETER WEL EN JAN EN JOOP NIET?
voorjaar behoorlijk aan de poort gerammeld. Eerst zag ik hem onvermoeibaar bezig in de Eneco Ronde van het Groene Hart en een week later in Gent-Wevelgem. In het Groene Hart was hij de hele dag in de aanval, maakte deel uit van drie kopgroepen, maar had geen antwoord meer op de uitval van winnaar Jens Mouris. Op Nico Eeckhout na was hij de snelste van de groep achtervolgers. In Gent-Wevelgem was hij vooruit met sterke mannen als Eisel en Hincapie en het jonkie van 21 jaar meneerde de kopgroep. Het was niet te geloven en toen hij in de laatste kilometers demarreerde dacht ik het doek te zien vallen voor zijn ... 
Hartog ter wereld kwam, lijkt een beetje aan de sukkel, sinds hij in de net afgelopen Tour de France bij het inrijden voor de proloog zijn knie stootte om daarna een onopvallende Tour af te leveren. Hij was maar één keer goed in beeld en dat was al in de eerste etappe van Rotterdam naar Brussel. De neutralisatie was nog maar net opgeheven, toen hij plotseling demarreerde om even later zijn familie te knuffelen die langs de kant stond. Verder hebben we Martijn niet gezien, maar hij zal ongetwijfeld van grote waarde zijn geweest voor Garmin-Transitions, zijn ploeg. Net als vrijwel alle goede Nederlandse renners heeft ook Martijn een Rabo-verleden. In 2006 en 2007 reed hij voor het continental team van de bank en bepaald niet onopvallend. Zo won hij de Ronde van Normandië, de Ronde van Drenthe en werd hij Nederlands kampioen op de weg als Elite zonder Contract. Of hij bij Rabobank had kunnen blijven weet ik niet maar Jonathan Vaughters zag wel wat in Rocky on the Bike, zoals zijn bijnaam luidt. Misschien dankt hij die naam aan ... 
de Tour de France van dit jaar te bemachtigen. Na het attractieve rijden van Johnny Hoogerland, Lieuwe Westra, Wout Poels, Bobbie Traksel, Wouter Mol, Björn Leukemans, Jens Mouris en een topsprinter als de Sloveen Borut Bozic stond de ploeg volop in de schijnwerpers. Dat moest uitgebuit worden en de in kampeervakanties gespecialiseerde reisorganisatie dacht slim te zijn door sponsor te worden van andere wedstrijden die onder supervisie van de ASO werden georganiseerd. Het witte voetje werd behaald en toen deden ze er nog twee grote witte kakkies bij met het aantrekken van de gebroeders Feillu, publiekslievelingen in hun geboorteland Frankrijk en zo verschillend als licht en donker. De kleine Romain is een begenadigd sprinter en de lange Brice kan uitstekend bergop rijden en is gespecialiseerd in lange beklimmingen. Romain droeg al een keer de gele trui in de Tour en Brice won vorig jaar de zware Pyreneeënrit van Andorra naar Arcalis. Met deze troeven in handen kon de Tourorganisatie niet om de ploeg van Daan Luyckx heen, maar dat ... 
Deze Zwitser reed als amateur een erelijst bij elkaar om van te watertanden, reden waarom hij in 1969 tot Zwitsers renner van het jaar werd verkozen. Zijn debuut bij de profs in 1972 was indrukwekkend, want hij won gelijk de Ronde van Toscane, een hoog aangeschreven semi-klassieker. Zoals zoveel van zijn landgenoten kon hij uitstekend tijdrijden. Hij kon echter ook klimmen en dat maakte hem tot een potentiële ronderenner. Dat heeft hij in de drie grote ronden ook wel aangetoond met een voorkeur voor het cijfer 8. We kennen in de wielersport de eeuwige tweede, maar Fuchs kun je bestempelen als de eeuwige achtste. Gaar maar na : hij werd een keer achtste in de Tour de France, twee keer achtste in de Giro d’Italia en een keer achtste in de Vuelta a España. Ter compensatie : in Italië werd hij ook een keer vijfde. Hij was ook twee keer kampioen van Zwitserland op de weg en hij won Luik-Bastenaken-Luik, zij het dat hij die overwinning dankt aan een ... 
Een goede Belgische subtopper die na zijn carrière in de ploegleidersauto is gestapt bij QuickStep. Hij was beroepsrenner van 1996 tot en met 2009 en hij werkte in die jaren aan een mooie palmares met als hoogtepunten een etappe in de Tour de France, drie in de Ronde van Italië, het Belgisch kampioenschap tijdrijden, het Criterium International en de Waalse Pijl. Wie naar die overwinningen kijkt kan redelijk inschatten wat voor soort renner Rik is geweest. Iemand die redelijk mee kon in de heuvels en het middengebergte en een tijdrijder. Dat klopt en hij won in zijn loopbaan meerdere prologen. Hij kreeg het wielrennen met de paplepel ingegoten, want vader Marcel was ook coureur en zijn jongere broer Ief koerst ook, zij het dat hij het niveau van Rik niet heeft gehaald. Hij was geen opvallende renner, maar één dag uit zijn carrière staat me nog op het netvlies gebrand. Dat was op 16 juli 2006, de dag waarop Rik het slachtoffer werd van een dramatische valpartij. Hij maakte die dag deel uit van een kopgroep van zes man in de etappe Montpellier-Gap. In een afdaling vlogen ...