ad ad ad ad

“In de jaren tachtig organiseerde mijn vereniging De Kampioen uit Haarlem altijd een reeks avondcriteriums voor renners van verenigingen uit de regio, waaronder De Bataaf uit Halfweg, Olympia uit Amsterdam, enzovoort. Dat was in het Van der Aart Sportpark in Haarlem-Noord. Na afloop van ieder criterium werden de punten overeenkomstig de uitslag in een klassement verwerkt en na de vijfde avond werd de eindrangschikking opgemaakt en de winnaar gehuldigd. Hoewel van geen enkel belang voor de eeuwigheid werd er fanatiek gekoerst. Ik was toen allang gestopt als beroepswielrenner, maar als veteraan liet ik mij in die strijd niet onbetuigd. Eens een wielrenner, altijd een wielrenner en dan wil je ook op je ouwe dag nog steeds dolgraag winnen. Ik had me verzekerd van de hulp van mijn maten, terwijl ook ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 april 2011 12:00


Elk jaar wordt op 3 oktober in Leiden gevierd dat de stad tijdens de tachtigjarige oorlog door de Geuzen onder leiding van Lodewijk van Boisot werd bevrijd en de Spanjaarden werden verdreven. Die dag staat sindsdien op de stadskalender als de dag van het Leidens Ontzet. Een feestdag voor alle Leidenaren en de dag dat er overal hutspot, witbrood en haring wordt gegeten, omdat die lekkernijen in grote hoeveelheden op 3 oktober 1574 de stad in werden gedragen om de uitgehongerde bevolking van de hongerdood te redden. Het is een echte plaatselijke feestdag met een kermis, straatfeesten, muziek, eten, drinken, optochten en natuurlijk ook een wielerkoers voor oud-beroepsrenners. Het initiatief daarvoor is ooit genomen door Gerben Karstens, nog steeds bekend als de Leidse notariszoon, die in de jaren zestig en zeventig tot de beste profs van Europa behoorde en bovendien bekend stond als een vrolijke publieksbespeler. Dat hield voor hem in dat de koers volgens een bepaald scenario moest verlopen. In de eerste plaats moesten ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 april 2011 12:00


“In mijn wielercarrière springt het jaar 1966 er torenhoog uit. Nooit was ik succesvoller. Een topseizoen is het gevolg van een combinatie van factoren. Je mentale en fysieke gezondheid zijn optimaal, je blijft maar in vorm en je hebt over geluk niet te klagen. Er leek dan ook geen einde te komen aan de zegereeks die al vroeg in het seizoen begon met een zege in de Ster van Zwolle. Er was wel degelijk concurrentie, want 1966 was ook een topjaar in de carrières van mannen als Eddy Beugels, Harry Steevens, Eef Dolman, Leo Duyndam, Rini Wagtmans en niet te vergeten André van Middelkoop (foto). Van hen allen had ik echter het meeste geluk, of was het méér dan geluk? Het jaar ervoor was ik ook al redelijk succesvol geweest en winnen werkt verslavend. Je wil altijd eerste worden en dat is niet in alle gevallen verstandig. ‘Het is gebruikelijk ook eens een ander de zege te gunnen’, had Eef Dolman mij tijdens de Ronde van Gelderland toegesist. Zijn opmerking was bedoeld om de altijd sterk rijdende, maar zelden winnende André van Middelkoop aan de zege te helpen. We zaten met z’n drieën voorop en ik wist dat Eef gelijk had. Maar het ging hier wel om een klassieker en die geef je niet zomaar weg. Dus weigerde ik in eerste instantie aan het plannetje van de twee  ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 maart 2011 12:00


“Vroegere schaats- en wielerkampioenen uit de buurt van Haarlem kregen in hun tijd bij Kraantje Lek conditietraining van Ben Holleboom. Kraantje Lek is een duingebied tussen Haarlem en Zandvoort waar De Blinkert ligt, een hoge duintop waar je je als kind zo lekker van af kon laten rollen en dat daarom het doel was van vele schoolreisjes. Er is ook een speeltuin, een restaurant en een oeroude iep, die de holle boom wordt genoemd. Die holle boom was het afspreekpunt waar gymnastiekleraar Holleboom uit Overveen wekelijks zijn pupillen ontmoette. Vanwege dat afspreekpunt heb ik jaren gedacht dat het zijn bijnaam was, maar hij heette echt zo, net zoals er bakkers bestaan die Bakker heten en ik ooit over een uitvaartverzorger heb gelezen met de familienaam De Dood. Ben Holleboom was een pionier op het gebied van droogtraining. Zijn destijds vernieuwende opvattingen werden gretig opgevolgd, lang voordat het gemeengoed werd en onderdeel van de trainingsprogramma’s van alle topsschaatsers en –wielrenners. Ben leeft al lang niet meer en de holle boom is in 2007 vervangen door een bronzen replica, als permanent gedenkteken voor de ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 maart 2011 12:00


Vorige week schreef ik over gesloten spoorbomen en iedere renner heeft daar zo zijn eigen herinneringen aan. Tegenwoordig moet je geduldig wachten als die dingen dicht zijn en ligt het lot van de koers in handen van de jury, maar in vroeger dagen was het vaak een zooitje met ieder voor zich en god voor ons allen. Zo herinner ik me een voorval in de Franse etappekoers Circuit des Mines, waar een spoorwegbeambte mij als eerste renner van de kopgroep doorliet en de direct achter mij rijdende coureurs het stopteken gaf. Waarom die man dat deed is me een raadsel maar het gepiep van de remmen en het direct daaropvolgende gevloek van de concurrentie bezorgde mij een gelukzalig gevoel. Later hoorde ik dat ze hadden geprobeerd zich met z’n allen door het voetgangershekje te wurmen tot mijn ploegmaat, de sterke ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 maart 2011 12:00


“Vroeger zag je in de Wielersport of andere wielerbladen wel eens foto’s staan van jagende wielrenners. Jagen met een geweer bedoel ik. Veel renners houden van de jacht en jachtinstinct komt ook voor in het peloton, zeker als er een bepaald luchtje doorheen wasemt. Met die geur in de neusgaten slaat het peloton geheid op hol. Iedereen in de wielersport kent het fenomeen gesloten spoorwegovergang. Een spookbeeld voor iedere kopgroep, want voor gesloten spoorbomen staan is doorgaans desastreus voor de opgebouwde voorsprong. Jij staat machteloos stil, terwijl het peloton met een stevig gangetje minuten terugpakt. De jury is in die gevallen verplicht de kopgroep na het openen van die bomen de opgebouwde voorsprong terug te geven door het peloton een tijdspanne, gelijk aan de oorspronkelijke voorsprong, te laten wachten. Het komt echter zelden voor dat de kopgroep na het gedwongen oponthoud vooruit blijft en dat komt door het reukspoor. Dat wakkert in het peloton het jachtinstinct aan en de groep verandert spoorslags in een reusachtige neus, waarna het gat met de koplopers in een vloek en een zucht wordt dichtgereden. Hoe komt dat? Ik wil die vraag met ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 maart 2011 12:00


“Onlangs was er op de slogblog een discussie over vrouwenwielrennen. Er bestaan namelijk nog steeds fanatieke tegenstanders van deze wielercategorie, maar ik kan me daar niets bij voorstellen. Vanaf de dag dat de KNWU licenties aan vrouwen ging uitreiken, heb ik het met belangstelling gevolgd en toen ze in de groepjes opdoken waarmee ik dagelijks trainde heb ik er nooit bezwaar tegen gemaakt. Integendeel. Ook nu nog rijden ze mee als ik iedere dinsdag en donderdag met de prostaatploeg ga trainen, zo genoemd omdat de meeste leden alleen nog in hun eigen herinnering goede renners waren. Mijn fietsvriendinnen noem ik ze en die hebben absoluut niet van die lompe bovenbenen en dikke achterwerken als in die discussie werd beweerd. Op de racefiets bewegen ze zich met een bepaalde gratie en charme en ik kan er echt van genieten als ze met die wapperende haren voor me rijden. Van al dat fietsen krijgen ze ook nog eens mooie slanke benen en dat komt hun vrouwelijkheid alleen maar ten goede. Ik doe die trainingen op dinsdag en donderdag al zo lang dat het een beetje een verplicht nummer is geworden, waarbij ik geen bijzondere gevoelens meer heb. Zeker als het regent. Uren onderweg met een stel ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 februari 2011 12:00


“De Ronde van Luxemburg voor veteranen was in de jaren tachtig voor veel voormalige beroepsrenners een jaarlijks hoogtepunt. De sterkste oud-coureurs uit West Europa bonden een week lang de strijd met elkaar aan alsof hun leven er vanaf hing. De ronde mocht zich dan ook verheugen in een enorme publieke belangstelling want het kleine Groothertogdom was in alle staten van opwinding. Na mijn debuut in 1980 waarin ik als tweede eindigde achter de Zwitser Zimmerli, beklom ik een jaar later de hoogste trede van het erepodium door de Belg Paul In ’t Ven te verslaan. Het is traditie dat de winnaar ook het jaar daarop aan de start verschijnt en dat heb ik ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 februari 2011 12:00


"Wielrennen is een katholieke sport wordt altijd beweerd. Als iemand dat zegt of schrijft denk ik aan de jaren toen Limburgse renners op een dag in januari keurig in het pak met hun racefiets naar Roermond togen om hun karretje te laten zegenen door de monseigneur himself. Het blad Wielersport drukte er altijd foto’s van af en de tekst vermeldde dat er door de overvloedige besprenkeling met de wijwaterkwast in het komende seizoen terdege rekening moest worden gehouden met de mannen uit het bronsgroen eikenhout. Zo waren we gewaarschuwd. De katholieke inborst van veel renners is ook zichtbaar bij de start van een koers. Dan zie je diverse coureurs een kruisje slaan. De een doet het heel openlijk en de ander wat besmuikt. Hopen ze soms dat ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 februari 2011 12:00


“Wielrennen en alcohol, het gaat niet samen. Uitzonderingen daargelaten, natuurlijk. De door mij zeer bewonderde Jacques Anquetil was tot bijzondere dingen in staat als hij in een finale een bidon met champagne kreeg aangereikt en zo ken ik nog wel meer voorbeelden. De meeste renners kunnen er maar het beste van afblijven en ik behoorde ook tot die categorie, zoals ik eens tot mijn schade en schande heb moeten ontdekken. Dat was in de Ronde van Luxemburg in 1967 en wel in de derde etappe. Het was de koninginnerit met aankomst in Diekirch en het was die zondag behoorlijk warm. Het was een zeer lastige rit en de Spaanse berggeit Julio Jiménez legde die dag aan iedereen zijn wil op. Het iele mannetje was in de slotfase met Jan Janssen ontsnapt en op een steile klim had hij Jan ter plaatse gelaten, waarna hij met een behoorlijke voorsprong in Diekirch arriveerde. Ver daarachter vonden onze inspanningen plaats. De strijd om voor sluitingstijd aan de meet te geraken was in alle hevigheid gaande omdat we veel tijd hadden verloren na een valpartij, waarin sommige renners in een mestvaalt waren terechtgekomen. In zo’n situatie is het altijd handig als iemand resoluut de leiding in handen neemt en in dit geval was het de lange Leen Poortvliet (foto) uit Dirksland die ons maande tot het uiterste te gaan, nadat hij van toeschouwers had begrepen hoe ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 februari 2011 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 11 12 12 13 13 Volgende »