ad ad ad ad

 

“Het voordeel van gepensioneerd zijn is dat je het hele jaar met vakantie kunt. Na mijn trektocht met Dik, waar ik jullie een aantal weken van op de hoogte heb gehouden, was het tijd voor de vakantie met mijn fietsvrienden vergezeld van onze vrouwen. Tim Krabbé heeft me de afgelopen jaren herhaaldelijk gevraagd wanneer ik nou eens in de Cevennen zou komen fietsen, maar steeds stonden andere leuke verplichtingen dat in de weg. Sportieve pensionado’s hebben nu eenmaal overvolle agenda’s en daarom moest ik Tim steeds weer teleurstellen. Ik heb die massale fascinatie van toerfietsers voor het rondje van Tim nooit zo goed begrepen. Toerfietsers willen doorgaans alleen maar aansprekende cols beklimmen, maar die zijn in de Cevennen nauwelijks te vinden. Het is wel een ongelooflijk mooi natuurgebied waar de Mont Aigoual met zijn 1560 meter het hoogste punt is. Toch hebben mijn fietsmaatjes en ik - nadat we …
Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 juli 2011 12:00


“In 1965 had ik als amateurwielrenner een redelijk seizoen, maar lang niet goed genoeg om ons land bij het WK in Spanje te mogen vertegenwoordigen. Toch ben ik die week in San Sebastian geweest, waar toen zowel het WK op de weg als op de baan plaatsvond. In de weken voorafgaand aan dat WK was mijn naar Australië geëmigreerde en voor dat land uitkomende vriend Henk Vogels weer eens in Haarlem neergestreken en die had mij gevraagd met hem in de auto mee te reizen en daar was ik uiteraard direct voor in geweest. Onderweg in Frankrijk kwamen we toevallig Bert Boom (foto) tegen, die met panne langs de weg stond. Bert was in die tijd ook een goede amateurwielrenner maar net als ik niet goed genoeg om voor het WK geselecteerd te worden. Tot onze verrassing was hij niet alleen, maar in het gezelschap van drie vrolijke meiden en ze waren met z’n vieren eveneens op weg naar San Sebastian. Mede met het oog op zijn aantrekkelijke gezelschap besloten we gezamenlijk verder te reizen zodra de garage de gebroken bladveer van Bert’s auto had gerepareerd. Om de tijd te doden hebben we ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 juni 2011 12:00


“Als we de volgende ochtend opstaan voel ik me bepaald niet superfit. Ook Dik oogt vermoeid. Niet dat hij het zegt, maar je merkt het. Zo wil hij vandaag alleen maar vlak rijden. ‘Daar kom je niet onderuit Dikkie, want we zitten in de Eifel en dat is al miljoenen jaren een bergstreek.’ Hij is niet overtuigd en bestudeert de kaart op zoek naar een vlakke route. Hij denkt er een gevonden te hebben, maar ik ben het niet met hem eens. Na wat woorden over en weer, geef ik toe en Status Quo speelt What ever you want in mijn oor. In het begin lijkt-ie gelijk te krijgen, maar het pad wordt steeds slechter berijdbaar. Het is een parcours voor Bart Brentjens met een klim erin, waarvoor we van de fiets moeten. Het is een prachtig natuurgebied, maar fietsen is bijna onmogelijk. Na twee uur ploeteren komen we weer op een begaanbare weg en als ik op de kaart heb gevonden waar we zijn, is dat maar enkele kilometers van ons vertrekpunt verwijderd. Dik lijkt zich ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 juni 2011 12:00


"Op de vijfde dag van onze reis besluiten we naar La Roche te fietsen, een redelijke plaats waar Dik een Nederlandse krant hoopt te scoren. De zon schijnt de hele dag en we raken gewend aan het klimmen op een volbepakte racefiets. In La Roche aangekomen blijkt de enige Nederlandse krant die er te koop is De Telegraaf te zijn, maar die leest Dik als voormalig communist uit principe niet. Hij is atheïst en ik ben katholiek. Zijn visie op de zin van het leven is dat het nergens toe dient, terwijl ik nog altijd hoop dat dit wel zo is. We lullen er die avond voor ons tentje urenlang over, maar komen er niet uit. Follow you, follow me, houdt Phil Collins aan. Dik´s stijl van argumenteren voert de boventoon en zijn woord is daarom meestal wet. Dat is de reden waarom we de volgende dag eerst naar Bastogne en vervolgens naar het Luxemburgse Wiltz fietsen. Het is druk onderweg, terwijl ik later op de kaart ontdek dat ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 juni 2011 12:00

 

“Om geen tijd te verspelen met zoeken, verkeerd rijden of aanwijzingen opvolgend van mensen die het niks kan schelen waar we terecht zouden komen, besloten we de volgende morgen eerst naar de plaatselijke VVV van Tongeren te gaan om daar een map met fietsroutes aan te schaffen. Het was even wennen maar toen we door hadden hoe je zo’n kaart het best kunt vouwen om er al fietsend af en toe op te kunnen kijken, vroegen we ons hardop af waarom we niet eerder zo’n ding hadden gekocht. Verkeerde zuinigheid was de conclusie. Onderweg deden we in een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 juni 2011 12:00

 

“Op zaterdag 30 april zijn Dik en ik vertrokken voor onze Sentimental Journey, waarover ik vorige week al schreef. Met een hoofd vol liedjes van toen reden we, uitgezwaaid door onze vrouwen – Bye, bye Love - de straat uit op zoek naar herinneringen, die we waarschijnlijk niet in ongewijzigde vorm zouden terugvinden. Terwijl overal het feestgedruis van koninginnendag werd voorbereid, trapten we zwijgend de eerste kilometers weg. We hadden het thuisfront moeten beloven regelmatig verslag per telefoon of sms uit te brengen en dat was al het eerste verschil met die trektochten uit mijn jeugd. Mijn ouders hadden geen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 mei 2011 12:00


“Heel veel mensen verbinden bepaalde herinneringen uit hun leven met muziek. Je hoeft maar een bepaald plaatje op de radio te horen om weer helemaal dat hoogtepunt of dieptepunt van toen te herbeleven. Als je als wielrenner in je actieve loopbaan veel hebt beleefd, overkomt je dat om de haverklap. Bij het beluisteren van Hello Mary Lou van Ricky Nelson denk ik direct aan het prille begin van mijn loopbaan toen ik, omgord met een rugzak, veel door België fietste op weg naar een koers en hetzelfde ervaar ik als ik Johnny Hoes met een vet Rotterdams accent weer eens Oh, was ik maar bij moeder thuis gebleven hoor staccatoteren. Mijn tijd bij Caballero, waren jaren vol vriendschap en die warmte kan ik zo weer oproepen als ik het nummer Follow me, I’m the Pied Piper op de radio hoor. Dan zie ik mezelf – met de transistor op maximaal volume - als Crispian St. Peters in de hotelgang de polonaise aanvoeren met achter mij, in witte lakens gehuld, Gerard Vianen, Gaby Minneboo, Wiel Geraerds en Henk Vogels. Die act maakte deel uit van de psychologische oorlogsvoering om de ploeg van Eeffie Dolman (foto) met de naam ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 mei 2011 12:00


“Wielrennen is de mooiste sport die er is. Dat vind ik althans. Ik heb er natuurlijk mee moeten leren leven dat niet iedereen dat vindt. Binnen mijn eigen omgeving zijn ze er na al die jaren wel van doordrongen dat er op dat punt niet met mij te praten is. Alleen mijn zwager wil nog wel eens het debat aanslingeren. Die heeft niets met hardfietsen, maar is wel helemaal leip van het sportvissen. Op familiebijeenkomsten pochen we daarom altijd tegen elkaar op over de geneugten en voordelen van onze passies. Het is een variant op het aloude ‘wie heeft de langste?’ en toen hij mij onlangs voorhield dat zijn nieuwe supersonische, volautomatische, computergestuurde carbonhengel meer had gekost dan mijn nieuwste TREK racefiets stond ik behoorlijk met de mond vol tanden. Nadat de ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 mei 2011 12:00


“Als ik op mijn trainingstochten langs het mooi gelegen Circuit van Zandvoort fiets, denk ik altijd vol weemoed aan de jaren dat daar nog volop gekoerst werd. Dit mooie rondje was meerdere malen aankomstplaats van etappes van de profronde van Nederland; de nationale kampioenschappen op de weg werden er gehouden en het wielerhoogtepunt in het bestaan van het circuit was het WK op de weg in 1959, waar André Darrigade (foto) bij de profs en Gustav-Adolf Schur bij de amateurs als winnaars werden gehuldigd. Ik was er als jongen bij en dat weekend heeft een onuitwisbare indruk bij mij achtergelaten. Er zijn ongetwijfeld nog vele andere oud-wielrenners en wielerliefhebbers die de herinnering aan het circuit koesteren en het beeld van een peloton met driehonderd in veelkleurige tenues gestoken coureurs dat in de schittering van de zon over de Hunzerug reed of de Tarzanbocht in dook, op hun netvlies kunnen reproduceren. Het was een lust voor het oog. Tiemen Groen won er op indrukwekkende wijze ooit het Nederlands kampioenschap voor nieuwelingen en een al lang vergeten renner als ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 april 2011 12:00


“Voor een echte wielrenner is winnen het mooiste dat er is en verliezen het ergste. Nou ja binnen bepaalde proporties, want er zijn natuurlijk meer dingen in het leven dan wielrennen. Verliezen als je het gevoel hebt geflikt te zijn is het ergste van alles. Het is me enkele keren overkomen. Zo herinner ik me, als was het de dag van gisteren, die onverdiende nederlaag die me meer beroerde dan ik gezien al mijn ervaring had verwacht. Ondanks het fraaie zomerweer vloekte ik op weg naar huis ongeremd in de stilte van mijn auto en dat de kijkers in achteruitkijkspiegels het allemaal konden liplezen, maakte me niks uit. Ik had op z’n hollands gezegd zwaar de kolere in. En terecht, want iedereen had gezien hoe ik in de eindsprint werd genaaid, behalve de jury. Woest was ik en haast niet tot bedaren te brengen tot ik begreep dat ik me beter bij de feiten kon neerleggen en teksten roepen als: ‘niks aan te doen’, ‘pech gehad’, ‘volgende keer beter’ en nog meer van dit soort holle kreten. Het hielp niet, uiteraard niet en ik werd er ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2011 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 11 12 12 13 13 Volgende »