ad ad ad ad


“In de wielersport rijden of reden heel wat wielrenners rond met een al dan niet toepasselijke bijnaam. Soms is die zeer terecht gekozen, maar even vaak is het een groot vraagteken waar zo’n naam op slaat. De Belgische wereldkampioen van 1938 Marcel Kint heeft zijn hele lange leven nooit begrepen waarom ze hem De Zwarte Adelaar noemden. Zijn haren waren niet zwart en zijn stijl geleek meer op een graaiende kraai dan op een sierlijke roofvogel. Het Olifantje voor Marco Pantani slaat ook nergens op. Vanwege zijn flaporen misschien, maar ik heb aan dat magere kale koppie nooit een slurfje kunnen ontdekken. En wie durft die benijdenswaardige slanke klimmersbeentjes nou te vergelijken met plompe olifantspoten? Een olifant kan niet klimmen, een piraat trouwens ook niet, ondanks die om zijn hoofd geknoopte doek zoals mijn vroegere filmheld Errol Flynn die droeg in piratenfilms. Als ik Pantani postuum nog een bijnaam zou mogen geven zou ik voor De Danser kiezen. Marco De Danser. Want dat was hij als hij sierlijk als een lichtvoetige danseur de steilste cols opwipte. Een genot om naar te kijken. Dat legt meteen een link naar Simon de Danser, een beruchte kaper-piraat uit ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 oktober 2011 12:00


“Geïnspireerd door de successen van de Nederlandse renners in de Tour de France, bedacht hoofdagent Hartman van de Haarlemse kinderpolitie, in 1955 een soort mini-Tour de France. In die tijd was ‘op vakantie gaan’ voor veel gezinnen nog een onbetaalbare luxe, en dus werden de kinderen de straat op gestuurd om zich te vermaken. De schoolvakanties duurden zes weken en dat was te lang om alleen maar braaf te knikkeren of touwtje te springen. Om te voorkomen dat ze rottigheid gingen uithalen werd door agent Hartman toen de Haarlemse Muggenronde in het leven geroepen en op maandag 1 augustus 1955 ging de allereerste editie van start. Behalve brave kinderen reed er ook altijd een ploeg zogeheten schoffies mee, jongens die voor kleine vergrijpen al eens met de politie in aanraking waren geweest. De Muggenronde was dan ook tevens bedoeld als een soort opvoedingstherapie voor schorriemorrie en ik hoorde daar bij. Verse stopverf was in die tijd prachtig speelgoed om er van alles mee te boetseren en dat materiaal haalde ik op de nieuwbouw bij ons in de buurt, waar je het zo uit pas geplaatste ruiten kon peuteren. Op een dag werden we ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 september 2011 12:00


“Thomas Dekker heeft er schoon genoeg van en gaat het dus anders aanpakken, schrijft hij in zijn boek dat ik de afgelopen dagen heb gelezen. Eerst zien en dan geloven, denk ik dan maar. Zonder een vergelijking te willen trekken denk ik aan vele door eigen schuld in de problemen geraakte sporters met dezelfde nobele voornemens die het niet lukte op niveau terug te komen. Het toont aan dat het ook razend moeilijk is. Kan een jongen als Thomas het wel opbrengen om als een ander mens de draad weer op te pakken als mateloosheid in je genen zit, zoals hij beweert? Van de drank afblijven, discotheken mijden en al die lekkere meiden versmaden die zo maar in je bed willen springen omdat je Thomas Dekker heet. Alleen als hij als een monnik in staat is de geneugten van het leven volledig af te zweren is er een kans op terugkeer naar de top. Zoals ik het Peter Post ooit heb horen zeggen: ‘Als je er voor je veertigste vanaf weet te blijven kun je er na die tijd nog volop van genieten. Als Gerrit Schulte een heel enkele keer iets deed dat niet in het belang was van zijn sport, dan strafte hij zichzelf door tijdens de koers geen drinken aan te nemen. Geen druppel! Eerst hard zijn voor jezelf, want douceurtjes moet je verdienen, zei hij altijd.’ Ik ken Thomas Dekker niet persoonlijk, maar in zijn boek lees ik nergens iets ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 augustus 2011 12:00


“Het hotel Au-bien-être in Brussel was jarenlang een geliefd onderkomen voor Nederlandse renners die daar in de omgeving moesten koersen. Het lag aan de rand van de rosse buurt en de kamers waren dan ook per uur te huur. Alleen wielrenners kwamen er om te overnachten omdat de uitbater van het hotel – ene Roste Kegel – een echte wielerman was. Het was niet zijn ware naam, want hij heette officieel Emile Abeele, een schemerige man die voor de Tweede Wereldoorlog een verdienstelijk soigneur was geweest en zijn bijnaam dankte aan Karel Van Wijnendaele, de beroemde wielerjournalist en stichter van de Ronde van Vlaanderen. Toen ik in de jaren zestig als amateurrenner successen begon te behalen werd het tijd ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 augustus 2011 12:00


“Aan de duinrand van Noordwijkerhout had ik als kind familie wonen. Ome Cor en tante Annie bestierden daar in de jaren vijftig een kroostrijk gezin met de dagelijkse zorg negen monden te moeten vullen. Toch was er altijd plaats voor mij om er in de vakantietijd te komen logeren. Er was eten genoeg, want ome Cor was tuinder en hij kon het hoofd boven water houden omdat al zijn nakomelingen voor en na schooltijd en in de vakanties meehielpen het vele werk te doen dat gedaan moest worden. Logeetjes waren altijd welkom op voorwaarde dat ze eveneens de handen uit de mouwen staken. Ik had er geen enkel probleem mee om met een jute zak om de knieën gebonden eindeloos bonen te plukken. We maakten er altijd een wedstrijdje van en de winnaar kreeg van tante Annie dan een extra schepje griesmeelpudding, het dagelijkse toetje na het avondeten. Ondanks mijn sportieve aspiraties moet ik bekennen dat het me nooit is gelukt die wedstrijd te winnen, want de eer ging altijd naar een van mijn neefjes. Dat vond ik niet erg, want mijn revanche behaalde ik met ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 augustus 2011 12:00


“Veel renners fietsen als training regelmatig het kleine rondje IJsselmeer. Vanuit mijn startplaats betekent dat een kleine tweehonderd kilometer en de 26 die de dijk van Enkhuizen naar Lelystad lang is, zijn de zwaarste. Loodzwaar zelfs. Al na een paar kilometer op de dijk begin je in de verte te turen of je de Poepende Man al ziet. Die staat namelijk aan het eind van die kwelling en je ziet hem al van verre hoog boven de horizon uitrijzen. De Poepende Man is zijn bijnaam, want in werkelijkheid heet het immense kunstwerk En Exposure. Het is gemaakt door de beroemde Engelse kunstenaar Anthony Gormley en als materiaal gebruikte hij dezelfde onderdelen waaruit ook hoogspanningsmasten worden opgetrokken. Lelystad wordt wel eens de lelijkste plaats van Nederland genoemd, maar de Poepende Man is volstrekt uniek, ook al zit hij met zijn rug naar de Batavia, de replica van een VOC-schip, de enige toeristische trekpleister van dit door ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 augustus 2011 12:00


“Als ik me goed concentreer hoor ik het gillen weer: ‘Bloed zien, bloed zien!’ Dat riepen we als schooljongens altijd ter aanmoediging als twee klasgenoten met elkaar op de vuist gingen. Het kwam zelden zover, omdat een van de twee veel sterker of behendiger was dan de ander óf omdat de bovenmeester ingreep en de twee werden gedwongen om voor het front van de klas vrede te sluiten. Hevig teleurgesteld gingen we dan uiteen. Als tiener zat ik ’s nachts voor de buis als in het verre Amerika Mohammed Ali in de ring stond om zijn wereldtitel te verdedigen of die te heroveren. Bloed zien, bloed zien, scandeerde de adrenaline dan in mijn jongenslijf. Dat ik niet de enige was die op die manier naar boksen keek, steunde me in de overtuiging dat bloeddorst bij sportbeleving hoort. Dit terwijl de bokssport ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 juli 2011 12:00

 

“De zoon van oud-profrenner Jan van Wijk had de alles of niets mentaliteit, die zijn vader ontbeerde. Een welbespraakte, intelligente, begaafde en atletisch gebouwde jongen die in staat moest worden geacht de glorie van de Haarlemse wielerhistorie te laten herleven. Ik heb zowel vader als zoon Van Wijk als jeugdrennertje zien komen. Allebei een genot om naar te kijken. Toen Jan als jong rennertje op de club ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 juli 2011 14:00


“Wielrennen is een sport waar bijna alles is geoorloofd. Combines, dopinggebruik (als je niet bent betrapt ben je schoon, is de moraal van de renners), omkoping, kwakken in de eindsprint en ga zo maar door. Het hoort er allemaal bij en tot op zekere hoogte kan ik daar mee leven. Het zijn van die vergrijpen, waarvoor Petrus aan de hemelpoort best een oogje zal dichtknijpen, om de bevolkingsgroepen in hemel en hel een beetje in evenwicht te houden. Waar ik nooit mee heb leren leven is woordbreuk. Tijdens ontsnappingen, vooral wanneer je met z’n tweeën vooruit bent, worden vaak afspraken gemaakt, die dan in het zicht van de streep soms ‘vergeten’ worden. Ik heb dat enkele malen meegemaakt en als ik er aan terugdenk kan ik er nog steeds kwaad om worden. Voor deze fraudeurs past bij de hemelpoort maar één petruslijk vonnis en dat is: naar de hel, gij woordbreker! Rudie Liebrechts, de populaire schaatsenrijder uit de jaren zestig die in de zomermaanden een zeer verdienstelijk criteriumrenner was, heeft mij in 1964 eens geflikt in de Ronde van Lekkerkerk. Rudie en ik hadden elkaar ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 juli 2011 11:00


“Sporthelden krijgen vaak bijnamen die een bepaald aspect van hun talent of persoonlijkheid benadrukken. Zoals in het voetbal de Kromme (Willem van Hanegem), de Verlosser (Johan Cruijff) of het Slangenmens (Robbie Rensenbrink). In de wielersport noemden we Peter Post de Keizer, Wim van Est IJzeren Willem en Gerrit Schulte le Fou Pédalant. Eddy Merckx keek op als je Kannibaal riep en dan waren er nog de adelaars, wat voor de begenadigde klimmer Federico Bahamontes (de Adelaar van Toledo) een zeer terechte bijnaam was, terwijl het bij Harm Ottenbros (de Adelaar van Hoogerheide) op het tegendeel sloeg. Harm kon namelijk nog geen brug op. In sommige dorpen – veelal in Noord-Holland - heeft iedereen een bijnaam en Volendam is daar een landelijk bekend voorbeeld van. Die behoefte om mensen een unieke naam te geven is ontstaan omdat vroeger in kleine leefgemeenschappen achternamen vaak niet voldoende onderscheidend waren. Zo zijn er in Zandvoort bij de oorspronkelijke bevolking heel veel mensen die Keur of Koper of Paap heten en dan was het noodzakelijk om iemand dan een bijnaam te geven zodat je wist om wie het ging. Ik noem ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 juli 2011 11:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 11 12 12 13 13 Volgende »