ad ad ad ad

“België, was voor mij als jong rennertje het wielerwalhalla bij uitstek en daar moest ik natuurlijk naar toe. In de schoolvakantie stapte ik als nieuweling met rugzak, en een met mijn foto vervalste amateurlicentie in die rugzak, per fiets richting zuiderburen. Twee dagen later was ik er en ik streek neer in het gezellige bedevaartsplaatsje Scherpenheuvel in Vlaams-Brabant. Het was er feest en er werd later in die week ook nog een wielerkoers georganiseerd, dus ik had volledig gevonden waar ik naar op zoek was. In een van de vele kroegen in de omgeving bedelde ik om een slaapplaats en in het naburige dorp Schoonderbeuken werd mij door een vurige wielerliefhebber het bed van de dochter des huizes toebedeeld. Toen het meisje vervolgens naar de sofa werd verwezen heb ik dat toch maar niet geaccepteerd. In Scherpenheuvel had de waardin van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2010 12:00

 

De Belgische ploegleider Oscar Daemers kwam met kanonnen als Albert Van Vlierberghe en Herman Van Loo aanzetten en uit Spanje kwam Domingo Perurena en nog een paar kanjers. De moed zonk ons in de schoenen, want wat moesten we daar met een  gelegenheidsploegje uit Haarlem tegen beginnen? We waren voor de Tour d’Anjou uitgenodigd omdat Haarlem de zusterstad is van Angers. Het niveau was voor de helft van onze ploeg veel te hoog en na kennismaking met het golvende parcours wist ik het zeker. Henk Peters, Ted Blom, Henk Vogels en ikzelf zouden nog wel meekunnen, maar meer ook niet. Voor de rest van de ploeg was dit echter veel te hoog gegrepen. Buiten ons vieren was er echter nog een renner die het weekje volbracht. Kleine Thijs wist iedere dag weer vriend en vijand te verbazen door steeds net binnen de tijdslimiet te arriveren, terwijl hij soms al in het eerste uur van de 200 kilometer lange etappe uit het peloton moest lossen. Daarom zat hij iedere avond weer met een grote glimlach aan de kloostertafel. Kloostertafel? Jawel, we waren ondergebracht in het klooster. Een perfect onderkomen, want ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 april 2010 12:00

"In de Haarlemse binnenstad, een beetje buiten de drukte, staateen oud pand, dat voor ons wielrenners het Heilige der Heiligen was. In dat pand was namelijk de wielerzaak van Willem Metz gevestigd. Zijn klanten kwamen uit de hele regio en ze fietsten op zijn befaamde huismerk Springfield. Willem Metz kende de wielersport als geen ander, want in de jaren dertig had hij als baanrenner professioneel de sport beoefend en we luisterden belangstellend naar zijn verhalen over zijn verblijf in Brussel en andere steden die een sportpaleis rijk waren, zonder ons een voorstelling te kunnen maken hoe het er in die tijd in de wielerwereld aan toe ging. Later werd hij mecanicien bij het befaamde koppel Schulte–Peters tijdens de zesdaagsen.
Meneer Metz, zoals wij hem altijd eerbiedig aanspraken, kon veel voor je betekenen, want zijn netwerk reikte tot ver binnen de KNWU. In de jaren dat er op de piste van het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 april 2010 12:06

Pierre Pellenaars (foto), de wielrennende zoon van de vermaarde ploegleider uit de jaren vijftig, deed het in zijn broek en niet alleen voor zijn strenge vader, maar letterlijk in Olympia's Ronde van Nederland. Dat was me wat, een uur in de wind stonk hij. Voor hem zelf geen pretje en voor het peloton een ramp. Iedereen wilde demarreren of in ieder geval achter hem vandaan. Maar je kwam hem steeds weer tegen in die etappe naar Beverwijk. Zelfs na de koers in het badhuis kwam hij nog aanzetten, getverderrie. Nog nooit zo vlug aangekleed! Verzorger Moos Bremer richtte de brandspuit op hem.
In de Ronde van België moesten de renners vroeger nog wel eens verplicht rechts moeten rijden omdat het gewone verkeer gewoon doorging. Maar wat doe je als renner als er een stevige wind van rechts het peloton teistert en er vormt zich een waaier? De hele breedte van de weg wordt dan benut, dus toen ook. Wat moet er in het hoofd van die politieman zijn omgegaan toen hij op de as van de weg gezeten rugnummers ging noteren van iedereen die op de verboden linkerkant van de weg reed? Soms herkende hij een renner en ik hoorde hem ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 maart 2010 12:00

“Daar sta je dan, helemaal in België om er te koersen en dan krijg je te horen dat je niet mag starten omdat je je licentie bent vergeten. Dat overkwam Gerard Vianen, eens in de jaren zeventig. De man achter de tafel was niet te vermurwen, want: nee is NEE!!! Hij zei er nog bij dat het niet aan hem lag, maar dat de regels nu eenmaal zo waren. Op Gerard’s vraag of dat ook gold als er ene Merckx voor hem zou staan die zijn licentie was vergeten, antwoordde de man gedecideerd dat het principe van ‘gelijke monniken, gelijke kappen’ hem heilig was. Bovendien waren de regels op last van de assurantie aangescherpt en daar had hij zich – ook in het belang van de coureurs – aan te houden. Er was geen speld tussen te krijgen en Gerard liep hoofdschuddend weg. Het verhaal ging bij de overige renners van mond tot mond en ze waren het er snel over eens dat dit een vorm van spijkers op laag water zoeken was, én grote onzin. Als het nou zomaar een rennertje was, soit, maar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 maart 2010 12:00

“Neoprof en voor het eerst in een kopgroep tussen de grote jongens. Om me heen kijkend zag ik geen renner die ik van naam kende. Ja, die bleke, oude coureur met doorleefd gelaat in BIC tenue kwam me wel bekend voor. Maar wie kon het zijn? Terwijl ons groepje door de homogene samenwerking flink terrein won, bleef het maar door mijn kop spoken wie die vent moest zijn. Vragen staat zo raar, dus dat deed ik niet. Maar ineens wist ik het, ja natuurlijk dat is Jean Graczyk (foto), dat ik hem niet meteen had herkend. De verhalen die ik over deze prijsvechter had gehoord waren niet altijd even fraai en het slechte blijft altijd het langste hangen. Zoals ook over zijn vermeend dopinggebruik. Dat moest wel waar zijn, kijk maar eens naar die ingevallen wangen en die diepe groeven in zijn gezicht! Hij moest al tegen de veertig zijn en dan nog professional. Natuurlijk verslaafd aan het metier met alles wat erop en aan zit. Zo marcheerden we een tijdje door, terwijl de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 maart 2010 12:00

Dat er in Belgische kermiskoersen wel eens wat gesjoemeld wordt, is alom bekend, maar soms maakt men het wel heel bont, zoals in deze herinnering. Kilometers voor de startplaats in Roeselare werd onze auto aangehouden door lui die ons een pak franken beloofden als mede door ons toedoen de twee plaatselijke favorieten, waaronder Patrick Sercu, niet bij de eersten zouden eindigen. We waren overrompeld en wisten eigenlijk niet goed wat we er mee aan moesten. Geld wilden we wel verdienen, daar kwamen we immers voor, maar dit ging ons toch te ver. Diep in Oost-Vlaanderen, werden soms weddenschappen op de koers afgesloten en zo overkwam het mij eens in een kopgroep te zitten met Bart Zoet  en twee Belgische renners, waarvan ik me de namen niet meer herinner. Al heel snel liep onze voorsprong op en waande elk van ons zich al tot mogelijke winnaar. Ik had natuurlijk moeten en ook kunnen weten dat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 maart 2010 12:00

“Met het nationale rood, wit en blauw om de schouders was het in 1966 in Nederland niet mogelijk om zonder stress te koersen. Om enigszins in de luwte toch aan de nodige wedstrijdkilometers te komen, gingen we naar België. Voor mijn metgezel Henk Vogels (foto: archief Wim van Eyle) was het de eerste koers na een lange revalidatie van een zwaar rugletsel, opgelopen door een val in de Ronde van Drenthe, veroorzaakt door een plotseling remmende jurywagen die hij niet meer had kunnen ontwijken. Ruim voor de aanvang van de wedstrijd stonden we, tegen een geparkeerde auto hangend, te praten met ons bekende Belgische wielerliefhebbers. Een forsgebouwde man met een BWB embleem op zijn jas kwam haastig aangelopen en snauwde ons toe dat die auto rap verwijderd diende te worden. “Nou, wat houdt u tegen mijnheer!”, vroeg Henk spottend. De slechtgehumeurde man zag al snel in dat de wagen niet aan ons toebehoorde en in zichzelf mompelend maakte hij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 februari 2010 12:00

Wout & William

door Jan van der Horst

In 1967 waagde op 33-jarige leeftijd een renner uit ‘De Glazen stad’ de stap naar de beroepswielrenners. Geen hoogvlieger die Wout van den Berg uit de streek onder Den Haag, waar ook Leo Duyndam en later Leo en Teun van Vliet vandaan kwamen. Voor deze middelmatige coureur stonden de ploegen natuurlijk niet in de rij. Het deerde de vrolijke Wout niet, als hij maar met zijn trainingsmaat Leo Duyndam tussen de vedetten kon koersen.
Iedereen in het Westland kent hem als de man in het zwart. Tot zijn 51e had de voormalige tomatenkweker een proflicentie, maar zijn uitslagen zijn op één hand te tellen. Een 10e plaats in de Nationale Sluitingsprijs Putte-Kapellen was zijn hoogtepunt. Een droge snee brood, zou je denken. Wout lachte maar een beetje als wij naar zijn inkomstenbron hengelden, om vervolgens met een flinke dot gas op het pedaal van zijn BMW ons in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 februari 2010 12:00

« Vorige 1 1 2 2 3 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13