ad ad ad ad

Behalve in zijn strandtent heb ik ook veel verhalen van Gé in de auto gehoord. Duizenden kilometers heb ik naast hem in de auto gezeten van en naar de koersen waar we met de Caballero-ploeg aan deelnamen. Tijdens die autoritten kwam vaak zijn vriend Nest Thyssen (foto) ter sprake, een Belgische zesdaagserenner met wie hij in zijn actieve wielerloopbaan heel veel heeft opgetrokken. Buiten de wedstrijden om, want ik geloof niet dat hij ooit samen met die Thyssen een zesdaagse heeft gereden. Het waren hilarische verhalen en het gekke is dat ik er geen één kan navertellen, maar wel weet dat ik er altijd heel hard om moest lachen. Die Thyssen moest wel een heel bijzonder iemand zijn om zo veel hilariteit te veroorzaken. Ik werd nieuwsgierig naar die man en op een dag werd die nieuwsgierigheid onverwacht bevredigd. In 1969 gingen we met de ploeg naar de Ronde van België en de start was in Brussel. “Hoe zou je het vinden Jan, als we in het hotel van Nest Thyssen gaan slapen?”, vroeg Gé onderweg en ik antwoordde dat ik dat ik niets liever zou willen om vervolgens weer een verhaal te horen dat ik nog niet kende. Met buikpijn van het lachen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 juli 2010 14:00

“Wat je bijna nooit ergens leest is dat ploegleiders in de regel uitstekend auto kunnen rijden. Wie dat niet kan, zal nooit een goede ploegleider worden. Zeker in de bergen is het noodzakelijk dat je de wagen met gevaar voor eigen leven zodanig de bochten doorstuurt dat je je renner kunt bijhouden, die met een noodgang omlaag giert. Krijgt hij pech dan moet je er à la minute zijn, want het gaat om winst of verlies. Gé Peters was jarenlang ploegleider van Caballero, de ploeg waar ik als beroepsrenner voor reed, en hij kon autorijden als de beste. Toen hij eens tijdens een woeste afdaling door zijn rem trapte dacht hij even dat het met hem gebeurd was. Die gedachte werd direct vervangen door een rampscenario om het vege lijf te redden en hij bracht de wagen in een zee van vonken van het op steen schurende metaal tegen de rotswand tot stilstand.
Hij kon het gelukkig smakelijk navertellen, daar in zijn strandpaviljoen in Bloemendaal en wij hingen aan zijn lippen. Soms interrumpeerde zijn personeel hem wel eens met de een of andere zakelijke mededeling. Midden in een prachtig verhaal nota bene. Gé moest direct even komen. We konden dan die serveerster wel dood kijken en onze blikken zeiden: “Hallo, zoek het effe lekker zelf uit, zie je niet dat Gé met iets veel belangrijkers bezig is. Scheer je weg!” Gé merkte dat natuurlijk en voelde feilloos aan dat hij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 juni 2010 12:00

“Mijn wielercarrière zou wellicht heel anders zijn verlopen als ik Gé Peters niet had ontmoet. Hij was mijn voorbeeld en mentor en verder een fantastische man waar ik met veel respect aan terugdenk. Toen ik als wielrenner een beetje ging presteren had hij al een indrukwekkende wielerloopbaan achter de rug en was hij eigenaar van Paviljoen Lido op het Bloemendaalse strand, in die jaren een vaste pleisterplaats voor Haarlemse wielrenners als ze na de training weer op huis aan stuurden. De sterke verhalen gingen over en weer en als het niet al te druk was kwam Gé erbij zitten. Soms stilletjes en luisterend, maar als hij op zijn praatstoel zat dan werden wij allemaal stil. In een voortreffelijke stijl gingen alle registers bij hem open en de kring om hem heen werd allengs groter. Ademloos luisterden we naar zijn belevenissen. De meeste verhalen kende ik na verloop van tijd wel, maar hij bracht het altijd weer net even anders en met nieuwe details, waardoor het nooit ging vervelen. Zoals over zijn ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juni 2010 12:00

“Aan het eind van mijn herinnering van vorige week over mijn geboortedorp Schoten, heb ik u nog een beroemde Schotenaar beloofd en dat is Tiemen Groen. ‘Huh?’, zult u denken dat is toch een Fries? Jawel, maar Tiemen was ook een beetje van ons, want enkele jaren achter elkaar bivakkeerde hij in de zomermaanden bij ons thuis. De reden was dat hij vanuit Haarlem dicht bij Amsterdam zat, waar hij op de betonnen piste van het Olympisch Stadion dagelijks kon gaan trainen wat vanuit Friesland nogal lastig was. De rollen werden ook wel eens omgedraaid als ik in Follega op de boerderij van zijn ouders mocht logeren. Een heel andere omgeving en een heel andere cultuur, want niet zelden kwamen mannen van de rijkspolitie ons ophalen om als gangmaker te dienen als we zo’n 100 kilometer achter de brommer wilden trainen. Dat zou in Noord-Holland onbestaanbaar zijn geweest. ‘s Middags gingen we dan lekker ontspannen vissen in een bootje op het Tjeukemeer. Een leven als een luis op een zeer hoofd waar ik vaak met plezier aan terugdenk.
Tiemen was helemaal een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juni 2010 12:00

“In mijn geboortedorp Schoten, dat nu binnen de stadsgrenzen van Haarlem ligt, woonden in mijn jeugd binnen een straal van een kilometer nogal wat sporthelden. Zo was er de familie Voorting met maar liefst vier wielrennende broers, te weten Gerrit, de meest succesvolle, zijn nog meer getalenteerde broer Adri, de benjamin van het grote gezin dat er met de pet naar gooide, en dan nog Wim en Piet die de wielersport altijd voor hun plezier hebben beoefend. Minstens zo bekend was de familie Peters met drie fietsende broers. Gerard bracht het tot wereldkampioen achtervolging en tot koppelgenoot in de zesdaagsen van de legendarische ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 mei 2010 12:00

“Als je ziek, zwak of misselijk bent (volgens mij een uitdrukking van De Kneet) ga je naar de dokter. Dan volgt een al dan niet uitgebreid onderzoek, een kort verblijf bij de apotheek om de pillen af te halen, waarna het herstel meestal een kwestie van een paar dagen is. Ik ken die routine uit veeljarige ervaring, niet te weten dat ik ooit zelf voor dokter mocht spelen en mijn behandeling grote gevolgen had. Nadat ik op een keer mijn medisch lek en gebrek aan mijn huisarts had onthuld, kleineerde die mijn kleine ‘fysieke’ ongesteldheid door mij deelgenoot te maken van het zijne, veel grotere ‘psychische’ probleem. Door privéomstandigheden en werkdruk zat de dokter al een poosje in een wak en, na zijn sombere klaagzang te hebben aangehoord, diagnosteerde ik dat een ritje op de racefiets hem wellicht op vrolijker gedachten zou kunnen brengen. Ik zou voor kleding en een racefiets zorgen en hem als therapeut al trappend begeleiden. De gevolgen waren ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 mei 2010 12:00

Net als veel andere Nederlanders volg ik al vele weken lang de prachtige tv-serie The Tudors op een van de commerciële zenders. Het gaat over het leven van Hendrik VIII, de Britse koning uit de zestiende eeuw die maar liefst zes keer in het huwelijk trad. Zijn vierde bruid was Anna van Kleef en volgens de geschiedschrijving was deze Duitse prinses aartslelijk. Hendrik kende haar slechts van een door Hans Holbein geschilderd portretje ter grootte van een onderzettertje om je glaasje op te zetten. Hij werd verliefd op een plaatje, maar toen hij haar voor het eerst in het echt zag, was het snel gedaan met de liefde. Hoewel de acteurs in deze serie in het algemeen goed gecast zijn, kan ik de weerzin van Hendrik niet goed begrijpen, want actrice Joss Stone is een lekker ding. Ook in haar creatie van Anna van Kleef bleef ze een zeer aantrekkelijke dame, maar smaken verschillen. Wat de een mooi vindt, dat vindt de ander niet om aan te zien en daarom raakte ik, net als ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 mei 2010 14:39

“Na me met Willem Dubois, Rini Wagtmans en Tiemen Groen het stront voor de ogen te hebben gereden in een ploegentijdrit over 100 kilometer, kon ik na afloop zelfs mijn sokken niet meer uittrekken. In die toestand kreeg ik van de KNWU de uitnodiging om deel te nemen aan de Ronde van Tsjecho-Slowakije. Op het laatste moment, want al de volgende dag werd ik met mijn fiets op de luchthaven verwacht. Het eerste deel van de reis naar Praag verliep soepel, maar daar moesten we overstappen naar de startplaats Bratislava en van die tocht wordt ik nog wel eens badend in het zweet wakker. Ongerust beklommen wij de oeroude kist en aan het raampje gezeten zag ik hoe een monteur ergens aan de vleugel nog wat moeren stond aan te draaien. Nadat de motoren waren gestart begon alles wat zich in het vliegtuig bevond hevig te trillen, de passagiers niet uitgezonderd. Toen de stewardess ons vervolgens een spuugzak kwam aanreiken had ik het echt niet meer. Ik wilde eruit, maar de start was al ingezet en er was geen weg meer terug. Eenmaal in de lucht zag ik overal om me heen hoofden in de kotszakken verdwijnen. Ik hield het lang binnen, maar door de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 mei 2010 12:00

“Zoals uit vorige afleveringen is duidelijk geworden koerste ik graag in België en de stad Hasselt was een tijd lang een van mijn favoriete verblijfplaatsen. Samen met mijn maatje Tiemen Groen was ik daar graag en wel omdat daar een zogeheten Volkstehuis was waar een warme gastvrijheid heerste én – nog belangrijker – omdat het er goedkoop toeven was. Deze roomse instelling was bedoeld om zwervers, daklozen en verslaafden van onderdak en eten te voorzien en men vroeg slechts een kleine bijdrage die uiteraard grif door ons werd betaald. Bovendien werd er iedere zondag een heilige mis opgedragen en met een beetje hulp van boven fietst het toch een stuk makkelijker, zunne!
Vanuit dit tehuis vertrokken we naar de kermiskoersen in de omgeving, om na afloop terug te keren en de aanwezigen ons verhaal te doen. Zoals we inmiddels hadden ervaren zijn Belgen dolenthousiaste wielerliefhebbers, dus zat men ons dan ook meestal met belangstelling op te wachten en als een van ons gewonnen had, werd er direct een feestje gebouwd. De plaatselijke favoriet was de zoon van de bakker en die heette Raymond Steegmans (foto). Dikwijls gingen we na een overwinning of een mooie ereplaats even bij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 mei 2010 12:00

“Joop Captein gold in de wielerwandelgangen als een megatalent. De jofele Amsterdammer woonde in de Spaarndammerbuurt boven slagerij Piet Verpoorten, de zwager van een van mijn vrienden. In de winter gingen wij na het schaatsen op de Jaap Edenbaan iedere week even bij die slagerij langs om vleeswaren op te halen. Ik heb Joop in die jaren nooit zelf ontmoet maar veel over hem gehoord, dus het beeld wat ik van hem had was helemaal van horen zeggen. Een vrolijke flierefluiter die dagelijks van kroeg naar kroeg trainde en aan iedere hand wel een mooie meid had. Zonder bovenmatige inspanning won hij koers na koers in de eindsprint, omdat hij zo snel als het weerlicht was. Zelf sportte ik als een bezetene en zag er desondanks mager en bleekjes uit. Volgens een bewaard gebleven doktersbriefje was ik echter zo gezond als een vis en men hoefde voor mij dan ook niet in de bioscoopzalen rond met de BIO-bus. Mijn vader werkte bij de Hoogovens en daar vlak in de buurt praktizeerde dokter Rolink. Hij noemde zich sportarts en topsporters uit het hele land liepen zijn deur plat. Mijn vader regelde dat ik als ‘beginneling’ eens ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 april 2010 12:00

« Vorige 1 1 2 2 3 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Volgende »