21e etappe Fontenay-sous-Bois - Parijs over 186 kilometer
Bernard Hinault sloot op de Champs Elysees de 69ste Tour de France af, zoals hij er ruim drie weken eerder in Bazel mee was begonnen: met een overwinning. De Fransman had al eerder laten weten dat hij zijn zinnen op de slotrit had gezet en hoewel het zijn vierde eindzege geen extra glans gaf, tekende het zijn vakmanschap. “Ik win wat ik wil”, maakte hij het publiek duidelijk toen hij in een massasprint Adrie van der Poel en Yvon Bertin klopte. Een eindsprint met een luchtje, want ...
Lees meer...
Hennie Kuiper behoorde op deze dag tot de actiefste renners. Sportman als hij is kon hij het maar moeilijk verkroppen dat hij zo vlak voor Parijs uit de top tien was gekukeld. Daarom was hij in de voorlaatste etappe de grote animator van een ontsnapping die hem uiteindelijk voldoende winst opleverde om zijn plaatsje bij de beste tien van het klassement weer in te nemen. Op zijn initiatief kwam een kopgroep van zeven tot stand en dat waren behalve Kuiper de Belgen Daniel Willems, Didier Van Overschelde en Dirk Wayenberg, de Fransen Marcel Tinazzi en Jean-Louis Gauthier en de Ier Sean Kelly. Daniel Willems won de rit weliswaar, maar Kuiper had zijn doel bereikt. Het was ... 
Peter Winnen had er niet meer op gerekend. Na de bergetappes stond hij derde in het algemeen klassement en hij twijfelde er niet aan of hij zou ook als de op twee na beste in Parijs aankomen. Johan van der Velde (foto) verstoorde die droom echter, want de Nederlandse kampioen reed in Saint-Priest een van de beste tijdritten uit zijn loopbaan. Met de zevende tijd in de daguitslag passeerde hij Winnen met vijf seconden. Weliswaar was dat een uiterst gering tijdsverschil, maar gezien de nog resterende twee ritten moeilijk overbrugbaar. “Ik reken er dan ook maar niet op”, reageerde de kleine Limburger teleurgesteld. “Ze zullen me echt niet laten gaan in een ontsnappinkje.” Ook Gerrie Knetemann keek sip, want ... 
Tussen Morzine en Saint-Priest is er op donderdag 22 juli 1982 nauwelijks iets gebeurd. Een valpartij met onder meer de leiders van het jongeren- en het bergklassement zorgde voor wat opschudding, maar voor de rest leek het meer op een uitje van de fietsclub DRAF (Doe Rustig Aan Fietsers). Phil Anderson en Bernard Vallet konden direct weer opstappen maar de Italiaan Alonso Dal Pian moest met een kaakfractuur naar het ziekenhuis. Kort na deze valpartij ging tot zijn eigen verbazing Adri van Houwelingen aan de haal. “Ik demarreerde niet eens, maar reed gewoon langs het peloton naar voren”, liet hij na afloop weten. Nadat hij was vertrokken, waren er nog maar zeventig kilometer te gaan, maar de voorsprong van de ... 
Colombière en de Joux Plane voerde, was een Nederlands feest dat anno 2010 ondenkbaar zou zijn. Want naast Peter Winnen reed ook Johan van der Velde zich in het volle licht van de schijnwerpers. Samen maakten ze er een prachtig gevecht van, waarvoor Theo Koomen op de radio superlatieven te kort kwam. Het was eigenlijk een saaie Tour omdat de winnaar vrijwel vanaf de proloog vaststond, maar de strijd om de ereplaatsen maakte veel goed en vooral op deze dag bereikte het een hoogtepunt, met twee Nederlanders in een absolute hoofdrol. “Ik ben dan wel tweede”, zei Van der Velde na afloop, “maar ik ben er zeker van dat we de mensen in Nederland een ... 
“Het kwam traag op gang. Niet alleen de Tour, maar ook onze ploeg, ikzelf niet uitgezonderd. Capri Sonne was een goede ploeg, qua organisatie zeker zo goed als Raleigh. Maar Walter Godefroot was een andere man dan Peter Post. Minder zakelijk en hij zat er niet zo bovenop. In die Tour waren we sterk met Jostein Wilmann, Gregor Braun, Theo de Rooij en Rudy Pevenage. Omdat ik het jaar ervoor vijfde was geworden en de etappe op l’Alpe d’Huez had gewonnen was ik kopman. Ik verloor echter nogal wat tijd in de ploegentijdrit en pas in de laatste week kwam ik beetje naar voren in het klassement. Toen kwam die 17e rit met vier cols met de Joux Plane als uitsmijter. Die lag me wel, want ik had die al twee keer eerder beklommen. Op de Col de la Colombière ben ik ontsnapt met Bernaudeau. Waarom ik dat deed is me een raadsel, want ik zat steendood. Ik had er dan ook niet veel fiducie in. Later kwamen Kuiper, Alban en Van der Velde er nog bij en haalden we Lejarreta in, die eerder aan de haal was gegaan. Kuiper en Lejarreta moesten er al snel af en bij het begin van de ... 
De monden van de toeschouwers vielen open, Joop Zoetemelk als aanvaller. De 35-jarige coureur, die vooral in de Belgische pers ondanks zijn indrukwekkende loopbaan nog vaak werd afgeschilderd als wieltjeszuiger, demarreerde tijdens de 16e etappe onverwacht aan de voet van de veertien kilometer lange klim naar het ski-oord l’Alpe d’Huez. “Alleen voor de etappezege, echt niet om een aanval te doen op de eerste plaats van Bernard Hinault”, zei hij na afloop bijna verontschuldigend. Maar l’Alpe d’Huez kreeg niet voor de zesde keer een Nederlandse winnaar. De kleine Zwitserse klimmer Beat Breu fladderde in zijn eentje de beroemde col op en greep daarmee in deze Tour naar zijn tweede overwinning in een bergetappe. Joop eindigde, net als Peter Winnen trouwens, toch weer in het spoor van Hinault en dus zorgde deze rit er niet voor dat het algemeen klassement wijzigingen onderging. Johan van der Velde verspeelde wel 34 seconden op Hinault cs. maar klom desondanks op naar de negende plaats in het algemeen klassement. Beat Breu wachtte geen seconde met aanvallen, nadat het startschot had geklonken, en snelde weg uit een op dat moment nog groot peloton. Een tempoversnelling waarop alleen ... 
Peugeot-ploeg, is altijd gericht geweest op kwaliteit. Hij wilde altijd de beste renners van Frankrijk met een enkele buitenlander. Zo reed hij de Tour van 1982 met een ploeg bestaande uit negen Fransen en een Australiër. Jean-René Bernaudeau was de kopman, maar Phil Anderson de meest opvallende van de in witte truien met zwarte blokken gehulde Peugeots. Een van de renners waar De Muer (in de jaren zestig de ontdekker van Jan Janssen) veel van verwachtte was Pascal Simon (foto). Toen Simon in 1981 bij de ploeg kwam werd hij nog niet in de Tour ingezet, maar in de Tour de l’Avenir. Een goede keus van De Muer, want Simon won niet alleen twee ritten maar ook het eindklassement. Zijn naam was gevestigd en in de Tour van 1982 mocht hij bij Peugeot aan de bak. Hij zou het vertrouwen van zijn ploegleider belonen met een fraaie ritoverwinning in de 15e rit. Bernard Hinault behield tijdens deze eerste Alpenrit zijn voorsprong en Joop Zoetemelk nestelde zich geheel volgens verwachting op de tweede plaats. Als de situatie zo zou blijven - en niemand twijfelde daar aan – zouden de nummers een en twee van de algemene rangschikking op de slotdag Parijs binnenrijden zonder een trap te veel te hebben gedaan. Het was Joop Zoetemelk die deze verwachting op zijn eigen wijze relativeerde met ... 
Hinault in een tijdrit dwars zou zitten. Tegen het uurwerk reed Jan van Houwelingen een voortreffelijke race, maar het krachtsverschil tussen hem en de drager van de gele trui was toch te groot. Vijftig seconden om precies te zijn en de renners die in het algemeen klassement het dichtst bij de gele Breton stonden, verspeelden opnieuw tijd. Van 54 seconden van Joop Zoetemelk tot bijna drie-en-halve minuut van Beat Breu. Een dag voordat de karavaan de Alpen zou intrekken kon Hinault tevreden lachen en hij was zelfs zo gelukkig dat hij aan de vooravond van de drie bergetappes zijn plan, om zonder onnodige krachtsexplosies te consolideren en de ronde uit te rijden, liet varen. Gerrie Knetemann kon zijn prestatie van de eerste tijdrit niet herhalen. Hij liep onderweg nog wel de Luxemburgse kampioen Lucien Didier in, maar die kwam hem kort voor de eindstreep weer voorbij, een bewijs dat de Kneet niet super was. “Gelukkig ben ik hem in de laatste 150 meter weer voorbij gestoken, want dat mocht me toch eigenlijk niet overkomen.” Het glooiende parcours, de enorme ... 
Tour van 1982 bekend dat hij had besloten de éénjarige contracten van Leo van Vliet, Henk Lubberding en de Belg Ludo De Keulenaer met weer een jaar te verlengen. Dat betekende dat de hele Raleigh-ploeg, waarmee Post dat jaar de Tour reed, ook in 1983 nog onder contract zou staan. De contracten van de andere zeven renners waren namelijk reeds eerder getekend en wel voor de duur van twee jaar. Van degenen die thuis waren gebleven had alleen Cees Priem nog een overeenkomst voor 1983. Post: “De overige renners heb ik gezegd dat ze direct na de Tour te horen krijgen of ze kunnen blijven. Alle geruchten over ontslagen zijn speculaties, want er is nog tegen niemand gezegd dat hij moet opstappen.” Post praatte tijdens zijn onderhoud met de pers ook nog over ...