ad ad ad ad

De slotetappe van de Tour van 1953 ging maar liefst over een afstand van 328 kilometer. Met zo’n groot aantal kilometers voor de boeg deden de renners het heel lang kalmpjes aan en pas in de laatste tientallen kilometers werd er gekoerst. Behoudens de ritzege was er ook niets meer te verdienen, want alle hoofdprijzen stonden vast. Aan de eindoverwinning van de zwaar bewierookte Louison Bobet (foto) viel niet meer te tornen en ook de winnaars van het puntenklassement en het bergklassement waren al dagen bekend, terwijl de Nederlanders het algemeen ploegenklassement na de dag van gisteren stevig in handen hadden. Het vuurwerk, dat pas na Orleans werd ontstoken, was dan ook uitsluitend bedoeld voor de toeschouwers langs de kant van de weg, die met tienduizenden waren opgekomen om een glimp van het wielercircus op te vangen. Dat Fiorenzo Magni deze etappe op zijn naam schreef bracht vooral vreugde in het Italiaanse kamp, waar men na het slikken van de ene tegenslag na de andere, heel gelukkig was met dit succes op de valreep. Een Franse krant schreef onlangs dat de Italianen en de Franse nationalen aan deze ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 juli 2009 15:00

De slimme Kees Pellenaars verwachtte tijdens de voorlaatste etappe andermaal een aanval van de Franse nationalen op de door zijn jongens bezette eerste plaats in het ploegenklassement. Hij liet niet na dat de avond tevoren aan tafel te benadrukken en ook de hoogte van het bedrag, dat ze zouden verdienen als ze de hoofdprijs voor ploegen zouden veroveren, noemde hij meerdere malen. De Nederlanders lieten het er daarom niet op aankomen en staken onder het motto ‘de aanval is de beste verdediging’ zelf de lont in het kruitvat. De opzet slaagde volledig, want Wout Wagtmans ging in deze verder weinig opwindende etappe in Montluçon als eerste over de streep. Jan Nolten werd nog keurig derde en daarmee zat Nederland voor het winnen van de 30 duizend piek van het ploegenklassement op fluweel. De 210 kilometer lange rit moest onder een bijna ondraaglijke hitte worden afgelegd. Het was dan ook geen wonder dat de heren zich de eerste 150 kilometer, die vrijwel vlak waren, erg ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 juli 2009 15:00

De twintigste etappe van de Tour van 1953 was een tijdrit over maar liefst 70 kilometer. De winnaar was de drager van de gele trui, de Fransman Louison Bobet, die zich met deze overwinning nog steviger op de eerste plaats van het algemeen klassement nestelde. Sterker nog, de Breton was al praktisch zeker van de eindoverwinning. Bijna gedurende de hele rit noteerde hij de snelste tussentijden, behalve bij Bellevue, ongeveer 28 kilometer na de start, waar hij een achterstand had van 32 seconden op Wim van Est, zijn naaste rivaal in deze rit tegen het horloge. Op de top van de Col d’Arpin na een afstand van 20 kilometer klimmen met een hoogteverschil van 555 meter, had de geletruidrager de achterstand op Van Est omgezet in een voorsprong van ruim één minuut. Ondanks een lekke band in de afdaling naar St.Étienne passeerde de Fransman de Belg Alex Close die vier minuten voor hem was gestart. Toen Bobet op de wielerbaan van St.Étienne arriveerde had hij de voorsprong op Van Est uitgebouwd tot één minuut en 45 seconden. De Brabander werd ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 juli 2009 15:00

Wie de geweldige wielercarrière van Wout Wagtmans goed bestudeerd, ontkomt niet aan de vraag: hoe ver zou deze man zijn gekomen als hij zo serieus had geleefd als een Jan Janssen of een Joop Zoetemelk in latere jaren. Of hij dan net als die twee de Tour de France had gewonnen is met geen zekerheid te zeggen, maar hij zou in ieder geval enkele malen heel dicht in de buurt zijn geweest. Wagtmans had veel talent. Hij kon in de bergen goed mee, had een redelijke tijdrit in de dunne beentjes, een geweldig koersinzicht en hij was uitermate slim. Daar stond tegenover dat hij leefde als een aan twee kanten brandende kaars, zonder zich te sparen ieder jaar van februari tot november koerste, in de winter zesdaagsen reed, niet vies was van een stevige borrel, gek was op het nachtleven van Parijs en andere steden en ook nog eens een stevige sigaar rookte. Als hij dat allemaal had nagelaten en zijn carrière gepland had opgebouwd dan zou hij waarschijnlijk nog veel eerder zijn overleden, want het één hoorde net zo goed bij Wout als het ander. Een zeldzaam fenomeen en ik ken dan ook geen andere renner in de wielerhistorie die ook maar ín de verste verte met hem te vergelijken is.

Wout was een van de acht kinderen van een eenvoudige  fabrieksarbeider en in die economisch moeilijke tijd keken de ouders altijd ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 juli 2009 12:00

De negentiende etappe van de Tour van 1953 heeft vooral in het teken gestaan van de aanval die de Franse noord-oost centrum ploeg heeft ondernomen op de eerste plaats van Nederland in het algemeen ploegenklassement. Een aanval, die ondanks de eerste twee plaatsen van Meunier en Forestier in de rituitslag, niet is gelukt. De regionale ploeg bracht de achterstand terug tot ruim 17 minuten, zodat de Nederlanders in de resterende etappes nog op hun tellen moesten passen. De Nederlanders hebben in deze tweede Alpenrit weinig van zich laten horen. Wout Wagtmans en Wim van Est draaiden aanvankelijk vrij slecht en liepen zelfs in het begin een flinke achterstand op. Ze slaagden er naderhand toch weer in zich weer in het grote peloton te voegen, dat ex aequo als vijfde in Lyon arriveerde. Alle landgenoten zaten in deze hoofdmacht, met uitzondering van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 juli 2009 15:00

Eindelijk, eindelijk. De leider van de Tour was opgestaan en had ondubbelzinnig aangetoond wie uiteindelijk de sterkste was. Louison Bobet (foto), de bakkerszoon uit Bretagne, die zich in vorige Tours nog wel eens voortijdig vertilde aan onmenselijke inspanningen, had geleerd wat wachten is. Hij had zich in de zeventien ritten voor deze dag rustig gehouden, maar zich toch onopvallend op de tweede plaats weten te manoeuvreren. Op het vinkentouw kon hij zelf het moment bepalen waarop hij toe zou slaan en dat was in de 18e etappe, de koninginnenrit van deze zo zware editie van de Tour de France. Een dagmars door het meest woeste gedeelte van de Franse Alpen bracht hem niet alleen een grootse overwinning, maar ook de gele leiderstrui met een zodanige voorsprong dat niemand meer wist wie daar nog verandering in zou kunnen brengen. Het was voor iedere volger en journalist duidelijk dat deze superieure Bobet de man was die vier dagen later in het Parijse Parc des Princes gehuldigd zou worden als winnaar van de 40e Ronde van Frankrijk.
Ook het handjevol Nederlandse journalisten was onder de indruk, niet alleen van Bobet maar ook van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 juli 2009 15:00

Van de vier kopmannen in de Nederlandse Tourploeg van 1953 zou jeGerrit Voorting de wegkapitein kunnen noemen. Dat woord bestond toen nog niet, maar hij had er alle eigenschappen voor. Wagtmans en Nolten hadden de meeste klasse van de vier, maar ook hun beperkingen. Van Est was een goede renner, maar wel iemand die primair met zichzelf bezig was. Geen teamspeler en dat was Voorting in hoge mate. Dat viel me nog eens op toen hij me onlangs op 86-jarige leeftijd nog een heldere analyse gaf van al zijn ploeggenoten van toen. Hij was ook de oudste van het spul en de meest ervarene, als we de snel uitgevallen Jefke Janssen niet meerekenen. Gerrit Voorting was een echte prof die tien opeenvolgende jaren deel uitmaakte van de Nederlandse Tourploeg en vanwege zijn capaciteiten en constante rijden een vaste waarde was, waar Pellenaars niet omheen kon. Ze konden op hem rekenen want hij presteerde altijd goed. Hij was een sierlijke renner die op het vlakke door niemand werd voorbijgereden en in de bergen heel lang met de besten meekon. Hij kon ook nog redelijk aankomen, hoewel zijn eindschot lang niet zo scherp was als die van zijn jongere broer Adri. Dat de ploeg in 1953, naarmate de Tour vorderde, steeds meer ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 juli 2009 12:00

De rit tussen Monaco en Gap werd een éclatant succes voor de Nederlandse ploeg. Als een ware gladiator reed Woutje Wagtmans het Alpenstadje binnen en ging er als eerste over de eindstreep met maar liefst 44 seconden voorsprong op Gino Bartali. Die had zijn vrouw, kinderen en alle Italiaanse tifosi beloofd dat hij vandaag zou gaan winnen om met heel Italië aan zijn voeten nogmaals zijn verjaardag te vieren. Bovendien wilde hij in deze etappe tijd terugwinnen, om nog een gooi te kunnen doen naar zijn derde Tourzege. Bij de beklimming van de laatste col was hij echter niet opgewassen tegen het geweld dat Wagtmans daar uit zijn frêle lijf perste. Om het Nederlandse succes nog klinkender te maken legde Gerrit Voorting beslag op de derde plaats in dezelfde zelfde tijd als Bartali. Met een eerste en een derde plaats kon onze ploeg de zege in het dagploegenklassement natuurlijk niet ontgaan, terwijl de kleine Wout opklom naar de tiende plaats in het algemeen klassement met een achterstand van 9’39” op leider Mallejac.
Het begin van deze etappe was maar een saaie vertoning en niets wees er op dat de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2009 15:00

Het is niet waarschijnlijk dat er in 1953 een mooier oord denkbaar was voor een rustdag dan Monte Carlo, de hoofdstad van het kleine vorstendom Monaco. Nu is het een volledig volgebouwd belastingparadijs en heeft iedere meter een winstgevende bestemming, maar toen was het niet meer dan een luxe badplaats, zoals Nice en Cannes even verderop, met een mooie jachthaven met onmetelijke jachten toebehorend aan Griekse reders en andere superrijken. Er was nog alle ruimte om het paleisje (foto) van Rainier De Grimaldi te bekijken, die besnorde sprookjesprins en meest begeerde vrijgezel op aarde. De latere Prinses Gracia was als Grace Kelly nog bezig met haar filmcarrière en het zou nog drie jaar duren voor the prince and the showgirl elkaar zouden ontmoeten. In afwachting daarvan streek de Tourkaravaan er op de datum van vandaag een dagje neer, om er van al het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juli 2009 15:00

In een tijd dat de Fransen een man als Louison Bobet als boegbeeld hadden; de Italianen Fausto Coppi koesterden; de Belgen met Rik Van Steenbergen pronkten en de Zwitsers een adonis als Hugo Koblet verafgoodden, hadden wij Wim van Est. Die buitenlandse vedetten van toen waren filmsterachtige persoonlijkheden die zich in de wereld van de glitter en de glamour moeiteloos voortbewogen in dure maatpakken en mooie auto’s. Wim van Est daarentegen was een uit de klei getrokken boer die er ook zo uitzag en geen enkele moeite deed zijn afkomst te verloochenen. Zijn verschijning was heel representatief voor de plaats die Nederland in de wereld van de jaren vijftig innam. Een op het oog heel erg gewoon landje dat op sportgebied geen reet voorstelde, als we de vier gouden plakken van Fanny even buiten beschouwing laten. Op wielergebied moesten we het hebben van vooroorlogse coryfeeën als Gerrit Schulte en Theo Middelkamp, die hun geld verdienden in de zesdaagsen en de kermiskoersen en er slechts incidenteel blijk van gaven dat ze ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juli 2009 12:00

2 2 3 3 4 4 Volgende »