"In de mooie documentaire ‘Toen wij van Rotterdam vertrokken’ zag ik Wim Koopman voorbijkomen, de oud-wielrenner die veertig jaar lang een bestaan als dakloze zwerver leidde. Het deed me denken aan een verhaal dat Jan Derksen me ooit vertelde. Na een lange carrière als baansprinter werd Derksen in de jaren zestig door de KNWU aangesteld als bondscoach voor de baanrenners. Iedere dag kwamen zijn pupillen in de zomermaanden naar het Olympisch Stadion om daar onder zijn leiding op de baan te trainen. Een van hen was …
Lees meer...
“Aan uitgegeven publiciteitsmateriaal kun je soms zien waar wielrenners, en/of hun sponsors, trots op zijn. Hier bijvoorbeeld een sticker uit 1980, met daarop de beeltenis van Rudy Pevenage. De Tour de France van dat jaar was uiterst succesvol voor deze Vlaming. Hij won de tweede etappe en nam een dag later het geel over van medevluchter Yvon Bertin. Pas na de elfde etappe moest hij het kleinood prijsgeven aan Bernard Hinault. De Tour leek beslist, maar toen laatstgenoemde opgaf, koesterde Pevenage weer hoop. Zelfs op het winnen van de Tour, liet hij optekenen in Wielerrevue. Zo ver kwam het niet. Joop Zoetemelk pakte het geel, Johan van der Velde het wit en hun ploeg TI-Raleigh–Creda grossierde in etappezeges. Jan Raas sprintte zelfs drie maal naar etappewinst en dat leverde hem op een gegeven moment de groene trui op. Maar in de dertiende etappe, in de ... 
“Vorige week heb ik jullie beloofd het verhaal te vertellen van het bronzen wandbord, de gewonnen trofee die me het dierbaarst is van alle onderscheidingen die ik in mijn wielercarrière heb gewonnen. In 1965 werd ik met een andere renner uitgenodigd om in het Duitse Wuppertal aan een koers deel te nemen. Met het vooruitzicht op een riante reisvergoeding en gratis logies bij particulieren hoefden we niet lang na te denken en gaven we ons jawoord. We werden ondergebracht bij een kunstenaar. Toen we voor zijn hek stonden waren we echt onder de indruk. Op een flinke lap grond stond een ... 
“Elke wielrenner die wel eens wat heeft gewonnen, kent na verloop van jaren het probleem van de almaar groter wordende verzameling bokalen, medailles, vaantjes, bekertjes, penningen en wat er nog meer aan versierselen wordt uitgereikt na afloop van een koers. Ik had dozen vol op zolder staan en ieder jaar herhaalde Ria de vraag: “Wat moeten we ermee, Jan?” Dan ontstond er bij mij altijd weer de twijfel tussen gevoel en verstand. Voor het merendeel is het waardeloze troep, maar aan elk bekertje of vaantje zit wel een dierbare herinnering. Dat zeg je echter niet gauw uit angst voor sentimenteel te worden aangezien. Ria is echter een kordaat weggooitype en ik was al lang blij dat ze me überhaupt vroeg of het weg kon of niet. Al te vaak had ze, als ik iets niet kon vinden, doodleuk meegedeeld dat ze dat al jaren geleden aan de vuilnisman had meegegeven. Opgeruimd staat netjes! 
