Dit is helaas het laatste affiche – of aanplakbiljet zoals we vroeger zeiden – uit het museum van Hans. Ze hadden op enkele uitzonderingen na allemaal betrekking op wielerwedstrijden in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Voor veel bezoekers van de slogblog een begrip en een nostalgisch heimwee naar een tijd die voorgoed voorbij is. Je zag er de wereldtop aan sprinters en stayers, je zag er jong talent dat het soms helemaal maakte en je hoorde de stem van Willem van Steenbergen met ‘Hallo, hallo’ en ‘Motoren in de baan!’ kon iedereen qua intonatie nadoen.
Dit affiche dateert uit 1948 en het ging om de baankampioenschappen van Nederland. Het onderdeel 50 kilometer was destijds een publiekstrekker van jewelste, omdat alle grote renners uit die tijd aan de start stonden. 50 kilometer lang actie en reactie en never a dull moment. In 1948 won Theo Middelkamp de titel, maar zeven jaar later won de sprinter Arie van Vliet. De lepe vos uit Woerden was toen al 39 jaar en die dag totaal uit vorm. Hij besloot zijn koers af te stemmen op Jan Derksen en vanaf de start zat hij in het wiel van zijn collega, …

Dat we met dit aanplakbiljet in de jaren zestig zijn aangeland, blijkt uit de toegangs- prijzen. Zes gulden voor een plaats op de eretribune en één gulden 50 voor een staanplaats is meer dan een verdubbeling met de jaren vijftig. Verder heb ik moeten zoeken uit welk jaar dit exemplaar is, want de data staan er wel op maar niet het jaartal. Ze hadden er destijds natuurlijk ook geen idee van dat ene Hans Middelveld van die lappen papier nog eens een museum zou inrichten en ik daar elke week een stukkie over zou schrijven. Achteraf kloppen die data ook niet want in plaats van 22 en 29 juli zijn de Nederlandse baankampioenschappen van 1967 verreden op 27 juli en 3 augustus. De regen zal wel weer eens spelbreker zijn geweest. Dit schrijvende voel ik direct weer het trieste gevoel van toen. Tegen beter weten in zat je onder een paraplu of een krant uren op de open zittribune (drie gulden een plaats en een dubbeltje voor een zitkussentje) te wachten in de hoop dat het nog droog zou worden. Dat gebeurde meestal niet en dan keerde je op je fietsie teleurgesteld naar huis terug.
Er zijn bezoekers van de slogblog die me wel eens vragen of ik …

Hans moet me maar eens een verklaring geven voor de merkwaardige vorm van dit affiche. Heeft het in het echt ook deze vorm of is het een kwestie van camerastand? Ik hoor het wel een keer. Het is een aankondiging van de revanches van de wereldkampioenschappen van 1947. 27 augustus 1947 is morgen precies 60 jaar geleden en dat is een hele tijd  geleden. Er wordt een stayerswedstrijd aangekondigd en een sprintmatch. Bij de rolrijders staan drie Franse en vier Nederlandse namen op het biljet en de kersverse wereldkampioen was Raoul Lesueur, de Fransman. Bij de sprinters zien we maar drie namen staan. Die van onze vermaarde landgenoten Arie van Vliet en Jan Derksen en die van de Belg Jozef Scherens, beter bekend als Jef en nog beter bekend als Poeske, vanwege de katachtige jumps die deze sprintgeweldenaar op de fiets maakte. Dat hebben de historici er later van gemaakt, want al in zijn jeugd, lang voor hij coureur werd, stond Jef Scherens in zijn omgeving bekend als Poeterke, dat later tot Poeske werd verbasterd. Poeterke betekent zoiets als lammetje en hij kreeg die bijnaam omdat hij als kind zo klein en zwak was. Ook de Belg droeg bij die revanchewedstrijden een splinternieuwe ...

Het duel der giganten, zo mag je het strijd tussen Rik Van Steenbergen en Gerrit Schulte toch wel noemen. We schrijven 15 september 1949 en na een reeks mooie wedstrijden op de Amsterdamse stadionbaan was deze afsluiting gepland. Het zal best vol gezeten hebben, want de twee namen op deze affiche waren indertijd grote trekpleisters. Van Steenbergen was kort daarvoor voor de eerste maal wereldkampioen op de weg geworden na een felle strijd in Kopenhagen met onder andere Gerrit Schulte. Die was net onttroond als wereldkampioen achtervolging en verliezen vond Gerrit niet leuk. De twee waren bovendien de belangrijkste tenoren in het zesdaagsecircuit dat ook op het punt van beginnen stond. Gerrit Schulte was een groot renner, maar ook een moeilijk mens die zijn collega’s vaak tot wanhoop dreef. Maar hij had ook een klein hartje en daar hoorde ik eens een mooi verhaal over. Een jaar of wat terug was ik eens bij de Zesdaagse van Gent en op het middenterrein raakte ik in gesprek met een oud mannetje. Een gesoigneerd baasje die mij vertelde dat hij ieder jaar een avondje naar Gent kwam om van de zesdaagse te genieten. ‘Maar de grote dagen zijn voorbij, meneer’, zei hij. ‘De dagen van Gerrit Schulte, want dat was d’r ene.’ Daarna vertelde hij de Amsterdamse Bosschenaar persoonlijk gekend te hebben, want zijn levenswerk was het verkopen van zetels geweest aan …

Op 1 juli stond op deze plaats de aankondiging dat Hans Middelveld zijn gehele wielercollectie in de maand juli zou gaan tentoonstellen in de RK Martinuskerk in zijn woonplaats, het mooie dorp ’t Veld in de kop van Noord-Holland. Die aankondiging heeft zo’n 250 wielerliefhebbers bereikt en die hebben de lange reis richting Den Helder ondernomen om naar Hans zijn truien, affiches en andere wielerspullen te komen kijken. Er waren nog actieve renners die vol moraal de kerk weer verlieten na een half uurtje rond te hebben gesnuffeld tussen de glorie van weleer. Er waren ouderen die bij de affiches herinneringen ophaalden aan de wedstrijden die zij in het Olympisch Stadion hadden gezien. De ouders van de ongelukkige Kai Reus kwamen een kijkje nemen, evenals onze nationale archivaris Wim van Eyle. Steven Rooks was present, evenals oud-wereldkampioen sprint Leijn Loevesijn. En natuurlijk ook de gastheer van het geheel, pastoor Vertelman. Hij schreef in het gastenboek: ‘De sport is een spiegel voor het leven met al zijn uitersten. Daarom mocht het hier staan om te leren dat na alle nederlagen en teleurstellingen er altijd weer herstel komt, nieuwe kansen. Eenmaal komt de overwinning.’ Hans liep er al die dagen als een gebraden haan tussendoor en hij zorgde ervoor dat er permanent een kaarsje werd gebrand voor zijn idool en streekgenoot Kai Reus.

Mensen vragen me wel eens of dat museum van Hans Middelveld ook echt bestaat. Ik zeg dan naar waarheid, nou nee niet echt, maar Hans heeft wel zijn zolder als een wielermuseum ingericht en daar laat hij terecht niet jan en alleman binnen. Vanaf gisteren is er wel een echte expositie die iedereen kan gaan bekijken. Op zaterdag en zondag in de hele maand juli staan zijn ingelijste affiches, wielertruitjes en andere wielerspulletjes uitgestald in de RK kerk in ’t Veld in de kop van Noord Holland. De hele zaterdag vanaf 11.30 uur en op zondag van 11.00 tot 15.00 uur. Dus vandaag geen affiche uit het museum van Hans, want de kans is groot dat u vandaag richting ’t Veld gaat om het allemaal in het echt te zien. En Hans heeft het er zo druk mee dat hij deze rubriek even onderbreekt tot zondag 5 augustus. En als u zo lang niet kunt wachten, dan kunt u ook een mooie weekenddag uitkiezen om naar ’t Veld te gaan. Hans heet u persoonlijk welkom.

© Hans Middelveld

De Nederlandse baankampioenschappen in de jaren vijftig. Ik heb er heel wat bezocht. Meestal was het op een weekend. Zaterdags begon het al vroeg en het duurde dan tot een uur of zes. Er was die dag altijd maar één finale en dat was het 50 kilometer kampioenschap voor amateurs. Een prachtig en spectaculair nummer, waarbij je je nooit verveelde. En verder werden er die dag series, achtste, kwart en halve finales afgewerkt van het sprinttoernooi, alsmede eindeloze achtervolgingsreeksen. Wat me altijd ergerde was de traagheid waarmee het programma werd afgewerkt. Het duurde altijd heel lang voor de renners aan de start verschenen. Ze namen de tijd en dat heeft ongetwijfeld  veel bezoekers gekost. De grote dag was de zondagmiddag als de andere finales werden verreden. Dan was het stadion redelijk gevuld, terwijl het bezoek op zaterdag altijd matig was. Het was natuurlijk een andere tijd. De zaterdag was nog een halve werkdag en als de mannen rond het middaguur met het loonzakje thuiskwamen moesten er nog boodschappen gedaan worden. Dus veel tijd om naar het stadion te gaan was er niet. In 1956 hebben ze de weekendformule losgelaten en ingeruild voor de donderdag- en vrijdagavond. Je kocht een passe-partoutkaartje waarmee je op beide avonden de verzinkte en van scherpe punten voorziene tourniquets kon passeren. De eindeloze series waren toen – vrijwel zonder publiek – op de donderdagochtend en –middag en ’s avonds was het menens. Dan werden de kwart en …