Als fotograaf bij de Ronde van Lombardije
“Hoewel het op de dag zelf ook nog had gekund, had ik liever al op vrijdag mijn bij de accreditatie behorende spullen in bezit. Dit had ook als voordeel dat ik de weg dan zaterdag beter zou kunnen vinden. Met vriendin en dochter zijn we daarom vrijdagochtend vanuit Domaso vertrokken en via een uitgebreide tussenstop in Lugano om twee uur ’s middags in Mendrisio aangekomen. Het afhalen van de spullen kon echter pas vanaf een uur later. Niet erg, want een nabijgelegen terras was een prima locatie voor een kop koffie. Om drie uur was er dan het spannende moment van naar binnen gaan. Na het aanvinken van mijn naam bij het medium http://wielersport.slogblog.nl kreeg ik een envelop met daarin een pasje, een roadbook, twee stickers voor op de auto en een groen hesje. Verder kreeg ik een boek cadeau ter gelegenheid van de honderdste editie van de Giro di Lombardia. Vervolgens zijn we via Chiasso en Como weer naar ons appartement gereden.
De volgende morgen had ik de wekker op zes uur gezet om een half uur later te kunnen vertrekken. De festiviteiten rond de start begonnen ...
Lees meer...
Van alle media ben ik het trouwst aan de krant. De koppen brengen je in één oogopslag het grote èn kleine nieuws. Geven ook direct de mogelijkheid om te selecteren. Er zijn vaste oriëntatiepunten en aandachttrekkers. Zo staat in onze krant linksonder op de frontpagina elke dag een ingezonden wise-crack. Zoals deze bijvoorbeeld: "Die Dow Jones blijft maar records breken. Wordt het niet eens tijd dat die op doping wordt gecontroleerd?" Was getekend H. Schoofs te Heythuysen. Wat krijgen we nou. Heeft Harrie Schoofs inmiddels belangen op de New Yorkse effectenbeurs? Harrie, de krachtmens uit de Kempen die in de zestiger jaren vlot een halve klassieker alleen vooruit reed. Liefst als het flink regende en waaide. En dat allemaal op 'n fleske chocomel.
Zon, bergen, meren, cultuur en gastronomie. Het blijkt waar te zijn. Gastvrij Trentino heeft heel wat in petto voor ons. Wandelen in de Dolomieten. Zonnen en zwemmen in Levico. Met het fietsje op pad. Bergie op, bergie af. M'n moed om te dalen is omgekeerd evenredig aan het klimmen van de jaren. Volgens Rini Wagtmans is het allemaal niet zo ingewikkeld. Linke bochten zijn altijd voorzien van een vangrail. Zo is dat ook in Italië. Maar die marmeren en bronzen
Van de week weer een pikant verhaaltje uit de Giro in de Volkskrant. Over Marc Sergeant die in de bus duikt bij zijn oude strijdmakker Johan Bruyneel. Gewoon om even de fietspomp te lenen, denk ik dan. Maar de story insinueert een mogelijk nieuw monsterverbond tussen twee machtsblokken. L’histoire se repète. Ik moet dan weer onwillekeurig terugdenken aan die Vuelta van ’89 toen de Colombianen nog niet echt gewend waren aan het Europese beroepsrennerswereldje, waarin het niet alleen belangrijk is om hard te kunnen fietsen. Zeker zo wezenlijk is het om te weten wanneer je de pedalen wat gezwinder rond moet duwen. Voor de gemiddelde Colombiaanse sportjournalist is het licht aan het eind van de tunnel dan nog ver weg. Pedro Delgado geeft aan ‘den eenvoudigen Russischen traktorbestuurder Ivan Ivanov ‘ in gesloten couvert het adres van zijn kruidendokter en gelijk is half Zuid-Amerika in rep en roer. Omkoping. Corruptie, moord en brand. Redenen genoeg voor een staatsgreep. Hoe is het mogelijk! Redelijk naïef toch, om te veronderstellen dat voor het vertrek even 'n envelopje met 2500 dollar overhandigd wordt. Wat de Colombiaanse persmuskieten nog niet in de peiling hebben, is artikel 1 van de ongeschreven wetten van het cyclisme. Daarin staat dat bij onverschillig welke afrekening dan ook, pottenkijkers nooit welkom zijn.
Om 14:51 arriveren we op de Eyserbosweg op de dag van de Amstel Gold Race. Volgens het traagste schema – dat we al de hele dag hanteren – arriveren de renners pas om 16:09. We zetten de auto temidden van de desolate akkers die we zo goed kennen van de televisie en wandelen terug naar een plek waarvan wij vermoeden dat daar de definitieve slag gaat vallen. Ofwel: waar wij denken dat Michael Boogerd Paolo Bettini, Davide Rebellin en co uit het wiel gaat rijden. In de klei staan vier eenzame dranghekken, wachtend op het publiek dat nog komen moet.
In de schaduw van de topsport zet hij grootse prestaties neer. De nodige trainingsarbeid hiervoor wordt gedaan tijdens vakanties, compensatie-uren of op een andere creatieve manier: als arts-assistent chirurgie bij het Boven Het IJ-Ziekenhuis is er niet altijd tijd voor. Spotten met de logica van de sport, en toch won Feike Loots de wintertriatlon van Assen, en werd hij vijfde in de Marmotte, een van de zwaarste klimkoersen in Frankrijk.
Erik Breukink heeft een boek geschreven: “Wielerklassiekers” heet het. Op de achterflap staat: “Wielerklassiekers vertelt het bijzondere verhaal van de meest aansprekende ritten in het Europese circuit. Erik Breukink, ploegleider van de Rabobank en voormalig profwielrenner, deelt zijn persoonlijke ervaringen met de wielerliefhebber en legt zo de zwaarte van elke race bloot”. Nou ja. Voor mij had het best wat flinker aangezet mogen zijn dan ‘voormalig profwielrenner’. In dertien seizoenen ontpopte hij zich als de beste Nederlandse meerdaagse-renner van zijn generatie. Ik heb Erik altijd als een hele nette jongen gezien. Een soort ideale schoonzoon eigenlijk. Maar dan wel zonder die eeuwige vieze snottebellen, want dat zien schoonmoeders niet echt graag. Nog altijd straalt hij veel rust uit, zoals ...