ad ad ad ad

... Lees meer


Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 juli 2016 12:00

Tegenwoordig is hij een grote meneer. Een veelgelezen columnist, iemand wiens mening er toe doet. In 2009 won hij de Hard Gras Prijs en in 2014 mocht hij aanschuiven bij Mart Smeets in De Avondetappe. Plus nog talloze andere blijken van waardering. Al is het alleen maar omdat hij weet waar de punt/komma voor dient. Elk medium zou hem er wel als medewerker bij willen hebben, want hij kan schrijven. 
In 2006 had niemand nog van hem gehoord, was hij een 21-jarig studentje op de School voor Journalistiek en droomde hij van een carrière zoals hij die nu beleeft. Eén met ... 
Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 augustus 2014 10:00

Ik had een verhouding met Olive Green

Wilfried was een fietsende pelgrim. Hij bereikte Compostela en Rome, reed over de hoogste bergen, doorheen velden en dorpen bij dag en bij nacht, doorheen Parijs, Berlijn, Praag, Havanna, Saigon, Seattle, Harare, Dublin, Milaan ...
Liefst was hij alleen op weg en hij had als enige liefde Olive. Hier volgen enkele stukjes uit zijn 
reisverhaal 'Verder dan Rome loopt de weg', die er van getuigen van wat die fiets en die man met mekaar hadden.

‘Met mijn fiets slapen was liefdevol geweest tijdens deze regenachtige nacht. Ik ben vroeg wakker. Le Lac Vert is prachtig, gezwollen door regenwater. De vissen zijn er gelukkig. Ik geef mijn fiets een flinke poetsbeurt met mijn onderlijfje van gisteren dat ik tot vod bevorderde. Ik toer nog even door de camping en ik zie vlees van mollige dames die pas wakker werden. Mijn lieve Olive en ikzelf kreunen en kraken bij het begin van deze dag. Met een beetje olie op 
de ketting, na het rechttrekken van de spatborden, het bijpompen van lucht in de banden en het aanspannen van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 februari 2009 12:00

Toen ik lang geleden van school kwam, wilde ik maar één ding: journalist worden. Of nog liever: sport- journalist. Elk jaar de Tour de France doen en eens in de vier jaar de Olympische Spelen. Dat leek me wel wat, maar dat was in de jaren vijftig een wens die bijna gelijk stond aan het verlangen kroonprins te worden. De beroepsopleiding voor journalisten bestond nog niet en daarom was je aangewezen op de willekeur van de mensen uit het vak, die jouw schriftelijke sollicitatie moesten beoordelen. ‘Bij het lezen van uw prachtige dagblad werd ik getroffen door de annonce, waarin u een leerling-journalist vraagt voor de sportredactie’. Enzovoort, enzovoort. Die openingszin heb ik tientallen malen met de hand geschreven. Meestal hoorde ik niks, want de heren hoofdredacteuren van toen hadden een ruime keus en ook de schaarse keren dat ik voor een gesprek werd opgeroepen, was een afwijzing mijn deel. Zo zat ik eens doodzenuwachtig tegenover Bob Bouma (in de jaren zestig een TV-coryfee met de filmkwis ‘Voor een briefkaart op de eerste rang’) van het Algemeen Handelsblad; ik maakte mijn opwachting bij Frans Henrichs van het Utrechts Nieuwsblad en bij …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juli 2007 10:00

In 1977 stonden we met onze vrienden Ankie en Gerard op een camping in Les Landes aan de Atlantische kust. Een prachtig breed strand met een heerlijke wilde zee. We maakten er enthousiast kennis met de plage naturiste en voelden ons in ons blootje als god in Frankrijk. Gerard en ik begonnen de dag steevast met een fietstochtje van een kilometer of veertig. Hij op zijn groene RIH en ik op mijn rooie. Het was midden juli en de Tour was volop aan de gang. Halverwege de middag streken we in het restaurant neer waar we met een aantal mannen naar het kleine TV-scherm keken om de finish van de etappe te bekijken. Op een dag vertrokken onze vrienden in alle vroegte voor een bezoekje aan een broer en schoonzus die honderd kilometer verder op een camping stonden. Ik reed mijn ritje die dag alleen en we besloten niet naar het strand te gaan maar op de camping te blijven. Met de transistor op de campingtafel volgde ik zo goed en zo kwaad als het ging het verslag op de Franse radio. Ik wist inmiddels dat de naam Kuiper (foto) in het Frans wordt uitgesproken als Kwiepérre en dat TI-Raleigh in Franse monden wordt verhaspeld tot Tieralékke. Het was de beroemde etappe naar l’Alpe d’Huez waar Hennie Kuiper een van zijn mooiste triomfen beleefde. Naarmate de finish naderde werd het spannend en Franse radioverslaggevers winnen het in hun enthousiasme en volume nog ruimschoots van driftige types als Theo Koomen en Jacques …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 10:00

Vandaag start de Tour de France. Niet in Frankrijk, maar in Engeland. In het hartje van Londen om precies te zijn. Een Tourstart buiten Frankrijk, het is al vele malen vertoond. Utrecht en Rotterdam strijden al jaren om de eer ook startplaats buiten Frankrijk te mogen zijn. Als het ze ooit lukt zullen ze altijd doordrongen zijn van het feit dat Amsterdam de eerste stad buiten Frankrijk was die de Tourstart mocht organiseren. Dat was in 1954 en het was een beloning voor het spectaculaire en opvallende rijden van de Nederlandse nationale ploeg in de drie Tours die aan dat jaar voorafgingen. De Tour sloeg haar tenten op in het Olympisch Stadion en ik was er vanaf dag één bij. Sterker nog, ik was niet van het terrein van het stadion weg te slaan. Het buitenterrein dat binnen de hekken direct om het stadion ligt, stond vol met auto’s en vrachtwagens. En overal waren mensen bezig met de voorbereidingen voor de grote dag dat het startschot door burgemeester d’Ailly zou worden gelost. In de dagen ervoor kwamen de renners. In trainingspakken, maar ook in kostuum. De grote vedetten waren gesoigneerde mannen en ik kende ze van de foto’s in de kranten en van het Polygoon Journaal in Cineac Reguliersbree, waar ik rustig drie voorstellingen bleef zitten om steeds weer die flitsen …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2007 10:00

De zus van de Dalai Lama

Een koude valwind boven uit de bergen jaagt de rillingen over mijn lijf. Dik het kippenvel op armen en benen. Boven ons wieken en grommen twee helikopters. Eentje sleept een grote tros veelkleurige linten achter zich aan. De lucht is vervuld met mantra-achtige Oosterse muziek van cimbalen, trommels, zeeschelpen en hobo’s. De zus van de Dalai Lama spreekt ons bemoedigend en liefdevol toe. Het verwarmt mijn hart, maar de rest van mijn lijf wordt steeds kouder. In wat voor bizar decor ben ik hier toch terechtgekomen? Klein Tibet, maar dan geïmplanteerd in Zuid-Tirol. In La Villa/Stern om precies te zijn.
De start van de Dolomieten Marathon 2006. Een mega-fietsevenement, met als goed doel dit jaar een ondersteuningsactie voor de Tibetaanse vluchtelingenkinderen in India.
Maar de 8500 mannen en vrouwen, die hier bij zonsopgang staan te trappelen om hun kunsten te gaan vertonen in het majestueuze Dolomietenlandschap, maken daarentegen beslist geen ontheemde indruk. Gesofisticeerd en gesoigneerd zijn ze. Vooral de Italianen natuurlijk, het grootste contingent van het deelnemersveld. Strak in het koerspak, gebruind en met olie opgewreven, oogverblindend mooie racemachientjes onder de kont. Uiteraard ook met passende kledij tegen de kou in de rand van de nacht. Kwetterend en druk gesticulerend proberen ze …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 juni 2007 10:00

Vorige week op 17 juni was het de geboortedag van Wim Dielissen, de renner uit Beek en Donk, die één maal in de Tour de France startte. Zijn optreden duurde niet lang, want hij haalde Parijs niet. In 1951 werd Dielissen prof in de Ronde van Nederland die toen begin juni verreden werd. In de Helmondse Courant vertelde hij na afloop van de nationale ronde dat zijn Tourdebuut eraan zat te komen: “Zodadelijk heb ik een gesprek met de ploegleider van de Nederlandse ploeg Kees Pellenaars. De mogelijkheid is groot dat ik woensdag het contract teken voor deze voor mij zo belangrijke etappewedstrijd.” De ploegleider ging eerst op audiëntie bij de werkgever van ‘den Dielis’ om hem mee te mogen nemen naar de Tour. Zijn selectie voor de Tour de France was een feit. Dat contract kwam er ook. Samen met zijn streekgenoten Hans Dekkers, Harry Schoenmakers en mecanicien Jac Gramser vertrokken ze naar Roosendaal om van daaruit naar het Franse Metz af te reizen. De net als altijd kalme en stille Dielissen hoopte dat hij niet zoveel pech zou hebben, vertelde hij aan de regionale pers. In de tweede etappe van Metz naar Gent liep hij bij een val een rugblessure op, die hem in het verdere verloop van de ronde parten zou blijven spelen. In die rit verspeelde hij maar liefst 21 minuten op ritwinnaar Bim Diederich. Het eerste wat hij zijn naar Gent afgezakte supporters toeriep was: ”Kom ik me daar over ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 juni 2007 10:00

Soms denk ik even aan Marco Pantani. Niet te vaak natuurlijk, maar met mate. Ten tijde van de Giro d’Italia bijvoorbeeld.
Als ik aan Marco Pantani denk, zie ik hem in slow motion een berg beklimmen. De aders op het kale hoofd kloppen in het zonlicht, zijn ogen die uitsluitend de top zien, de ietwat uitstekende onderkaak waarin zweetdruppeltjes sijpelen. Het Carrera-shirt. Nooit dat van Mercatone Uno, altijd Carrera. Het is een beeld dat zich postuum op mijn netvlies moet hebben geschroeid, want bij leven en welzijn zag ik altijd alles van de kleine man met de flaporen, het Olifantje dat ondanks het rechtzetten van die oren voor altijd het Olifantje bleef.
Na een door zijn fysieke evenbeeld Leonardo Piepoli gewonnen Girorit zocht ik tussen de almaar groeiende stapels van Dingen Die Absoluut Nog Niet Weg Mogen naar de Gazzetta dello Sport van 3 augustus 1998. Op 2 augustus 1998 won de Piraat de Tour de France.

Op de immer door het calcio gedomineerde voorpagina van de roze krant staat in grote witte letters Marc de Triomphe; een zeldzaam slechte maar toepasselijke woordspeling. Daaronder een levensgrote foto van de perfect gecoiffeerde Felice Gimondi die de hand van zijn kale opvolger omhoog houdt. Wat me nu, bijna negen jaar later, voor het eerst opvalt: de lichtblauwe stippen op de stropdas van Gimondi. Het lijken dauwdruppels.
Voor ik het voorblad omsla, valt mijn oog op de advertentie rechtsonder. Het is een reclame voor een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juni 2007 10:00

Het wielerverhaal is op deze weblog wat weggesukkeld. Dat is jammer want het lijden en afzien binnen onze sport leent zich bij uitstek voor literair getinte bespiegelingen. Maar gelukkig kreeg ik een mail met een mooi verhaal van de 21-jarige Frank Heinen, student Nederlands te Utrecht. Frank is geen wielrenner. Hij heeft wel gevoetbald en stond ook fanatiek op de judomat, maar zijn passie is lezen. En korte verhalen en columns schrijven waarvan hij er sommige al heeft gepubliceerd in De Volkskrant en het NRC Handelsblad. Begin 2007 verschijnt een van zijn verhalen in het literaire tijdschrift Lava Literair. Onder het vele leesvoer dat zijn ogen bereikt zit ook sportliteratuur. Omdat de wielersport een populair genre is, is er een ruim aanbod. Overwegend non-fiction en Frank besloot zich daar als schrijver (nog) niet aan te wagen, maar zijn pen aan zijn fantasie te koppelen om tot mooie literaire verhalen te komen. Hierbij een mooie bijdrage over het schrikbeeld van iedere renner: De Bezemwagen.

In de bezemwagen

De daad op zich is niet eens zo bijzonder. Je klikt je schoentjes uit de toeclips, remt langzaam af en zet voet aan de grond. Per dag doen tientallen renners het. Nooit is het een dramatisch moment, zelden vraagt men zich af of ze er de brui aan geven. Dat doen ze dan ook bijna nooit. Ze pissen hun blaas leeg en vervolgen hun weg.
De dramatiek waar de verslaggevers altijd zo naarstig naar op zoek zijn, ontbreekt volledig bij de afstappende wielrenner. Man geeft fiets af aan de toegesnelde verantwoordelijke man (nóóit een vrouw), man doet zijn helm af en stapt achterin. De bezemwagen vervolgt zijn weg. Journalisten proberen het nog wat te dramatiseren door melding te maken van een wanhopige blik op het uitgemergelde gelaat van de renner. Onzin. Afstappen is een plan dat langzaam rijpt in het hoofd van een coureur, een onontkoombaar gegeven dat van geen ontkenning behoeft. Je gaat jezelf executeren, de vraag is alleen nog hoe lang je de executie uitstelt.
De jongen naast me kijkt zwijgend uit het raampje van de bezemwagen. Zijn ogen zijn die van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 december 2006 10:00

1 2 2 3 3 Volgende »