Vandaag heeft in Amsterdam weer de Auschwitz-herdenking plaatsgevonden, een plechtigheid waar ik meerdere malen bij ben geweest. Het sluit in mijn beleving naadloos aan bij de twee prachtige speelfilms die ik vorige week op tv heb gezien. De eerste was Sonny Boy, de mooie Nederlandse film met een magistrale hoofdrol van Ricky Koole. Een dag later keek ik ontroerd naar de zeker zo mooie film Haar naam was Sara met in een van de hoofdrollen de Vélodrôme d’Hiver in Parijs, het sportpaleis waar in de Tweede Wereldoorlog opgepakte joden werden verzameld in afwachting van transport naar de vernietigingskampen. Nog vol van deze films zag ik vrijdagavond op teletekst een bericht, waarin andermaal een link werd gelegd tussen de wielersport en de jodenvervolging. De UCI heeft namelijk bekend gemaakt dat de Italiaanse campionissimo Gino Bartali (1914-2000) postuum een hoge Israëlische onderscheiding heeft gekregen, omdat hij in de oorlogsjaren zo’n achthonderd joodse levens heeft gered door tijdens zijn trainingen als koerier voor het verzet te functioneren. De Toscaan was ...
Lees meer...
2011 zal voor menigeen de geschiedenis ingaan als een roerig jaar en we beginnen vandaag aan 2012 dat ons – volgens deskundigen - vooral rampspoed zal brengen. Een stagnerende economie, grote werkloosheid, stijgende prijzen, you name it we get it. Het voordeel van oud zijn is dat je het allemaal wel eens eerder hebt gehoord en dat het altijd meevalt. Niet dat ik de ellende rond de wereldeconomie en de euro bagatelliseer, maar voorspellen is nu eenmaal een soort koorddansen: de acrobaat dreigt steeds te vallen, het publiek houdt de adem in en toch komt hij steeds weer veilig aan de overkant. Zo is het ook altijd gegaan met de crises die ik in mijn leven heb meegemaakt en daarom kun je maar beter achterom kijken dan je gek laten maken door voorspellers. Als het zover is kun je je altijd nog zorgen maken. 
heeft gehad, maar hij was stellig de meest kleurrijke. Wat me voor altijd met hem verbindt is het feit dat hij een groot wielerliefhebber is en dat tijdens zijn politieke loopbaan menigmaal als excuus heeft gebruikt om zware politieke confrontaties uit de weg te gaan door ergens een startschot te gaan lossen of een afspraak met Peter Post te fingeren, in die jaren – zeker in de zomermaanden - in Nederland belangrijker dan Hare Majesteit. Hoewel ik het met zijn standpunten zelden eens was en ben, heb ik een aantal jaren geleden een zeer plezierig en onderhoudend uurtje met hem doorgebracht in de lobby van een Haags hotel om zijn mening en ervaringen over en met Joop Zoetemelk te vernemen. Ik vond hem ...