ad ad ad ad

Slogblog


Iljo KEISSE, (1982, België)

Iljo is op dit moment dé zesdaagserenner van België. Zeer populair bij het publiek en favoriet bij de meisjes. De Tom Boonen van de wielerbaan, schreef Bart De Schampheleire vorig jaar in Wieler Revue. Op dat moment leken de zesdaagsen steeds meer beheerst te worden door vier koppels die vast aan elkaar geklonken leken. Risi-Betschart, Stam-Slippens, Bartko-Beikirch en Keisse-Gilmore. Maar Betschart besloot aan het eind van het vorige winterseizoen te stoppen, Slippens raakte zwaar geblesseerd in een wegkoers en Matthew Gilmore, de Australische Belg brak in juli van dit jaar zijn dijbeen en knieschijf. Risi zoekt het sindsdien in wisselende partners, Stam verloofde zich met Peter Schep en Iljo Keisse is na het Gentse succes met rouwrandje nu vastgeklonken aan Robert Bartko. Een leuke jongen die Iljo Keisse. Hij is nu al hoofdrolspeler in de zesdaagsen en hij is – sinds vandaag - nog maar 24 jaar. Hij houdt van het wereldje en noemt zich zelf een saloncoureur. Niet in weer en wind op de weg, of in de de modder van het veld, maar in de schijnwerpers en het applaus van het sportpaleis. Hij is er voor gemaakt, een beetje een showbinkie die er altijd voor zorgt gesoigneerd op de baan te staan. Van een nieuw wit stuurlintje krijgt hij een kick en ook zijn hele verschijning moet altijd fris ogen. Dat is hij aan het publiek verplicht, vindt hij en hij begrijpt niet dat zijn collega Franco Marvulli met een smoezelig stuurlint kan rijden. Iljo Keisse is de fakkeldrager van een rijke dynastie Belgische baanspecialisten en zijn voorganger is Etienne De Wilde. Gezien zijn leeftijd en enthousiasme kan de Gentse kasteleinszoon al zijn voorgangers overvleugelen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 21 december 2006 0:00

© Henk Theuns

“Ik vind dit een prachtig truitje, ook omdat het een gelegenheidstrui is. De Spaanse ploeg ONCE reed normaal in het geel. Dezelfde trui, maar helgeel in plaats van roze. In de Tour de France werd dat echter niet toegestaan, vanwege de gelijkenis met de gele leiderstrui. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je via helikopterbeelden tien gele truien ziet rijden. Daarom was dit de Tour de France-trui van Erik Breukink. Een geweldige ploeg onder leiding van Manolo Saiz, de ploegleider die nu zo omstreden is. Maar daar is al genoeg over gezegd. Ondanks het feit dat ONCE een prachtige formatie was, ben ik er nooit zo gelukkig mee geweest dat Erik daar – na het debacle van PDM – naar toe ging. Onder goede leiding en met een sterke ploeg om zich heen was Erik ...

Door Fred van Slogteren, 20 december 2006 10:00

Rik VAN LOOY (1933, België)

Op een zonnige zaterdagmorgen reed ik enkele jaren geleden de stad Herentals binnen. Ik had een afspraak met De Keizer aldaar en hij resideerde in de Vlaamse Wielerschool. Ik had verzuimd naar het adres te informeren, maar zoals mijn moeder mij al leerde: ‘je hebt een mond om te vragen’. De stad leek uitgestorven, maar ik zag twee vuilnismannen bezig met het reinigen van de goot. Ik vroeg ze naar de Vlaamse Wielerschool. Ze haalden de schouders op en gingen in onverstaanbaar Vlaams met elkaar in debat. Het resultaat was twee ‘nee’ schuddende hoofden. ‘De school waarvan Rik Van Looy directeur is’, probeerde ik en direct veranderde de uitdrukking op hun gezichten. Ze wezen naar rechts, want daar woont ‘d’n Rik’ en vervolgens naar links, want daar was diejen school. Tien minuten later zat ik tegenover een van de grootste wielrenners aller tijden. Een gevorderde zestiger die er nog scherp uitzag. Ik kende hem als een hanige man, een heerser en ik was verbaasd een bescheiden, rustige man te treffen die minzaam antwoord gaf op al mijn vragen. Naar het waarheidsgehalte van zijn antwoorden moet je gissen, want toen ik naar de reden vroeg van zijn jarenlange vete met Peter Post, glimlachte hij: ‘Ik heb nooit onenigheid gehad met Peter, we zijn grote vrienden’. Ik liet het zo en genoot van de wielerverhalen die hij vertelde over zijn twee lievelingskoersen De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Het winnen daarvan had hem veel meer genoegen gedaan dan zijn twee wereldkampioenschappen. Daar wist hij – althans dat zei hij – niets meer van, maar van zijn twee overwinningen in Vlaanderen en de drie in de Hel wist hij nog elke meter. Het vuur vonkte weer in zijn prikogen en hij beleefde die momenten opnieuw. Toen hij uitgesproken was verzonk hij weer in zijn eigen rustige ik en ik vroeg naar de sportaspiraties van zijn nazaten. Weer begonnen zijn ogen te flonkeren. Hij stond op en wees op een reeks ingelijste foto’s van zijn kleindochter, een meisje van een jaar of tien, dat bezig was met atletiek. Nee, wielrenners waren er niet meer in de familie, maar sportief waren de Van Looy’s nog altijd. Toen hij me uitliet liepen we langs een klaslokaal, waar enkele tientallen jongens en meisjes in kleurige trainingsplunje een les volgde. Voor de deur stonden hun racefietsen. Veel leuker om te zien dan de fietsenstalling van een normale school. Zou hij zelf ook les geven? En in welk vak? Ik had vergeten het te vragen. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 20 december 2006 0:00

© Peter Ravensbergen

"Het merk Zieleman, waarover ik al eerder een stukje maakte, is in Amerika bekender dan hier. Dat hoorde ik laatst van iemand die jaren geleden vrienden over had uit Canada. De mensen wilden graag Amsterdam zien en ze hadden een wens. Hun zoon was een verwoed mountainbiker en die had een bepaald soort remblokjes nodig van het merk Specialized. Die waren uitsluitend in Europa te koop en vandaar dat zij een boodschappenlijstje hadden meegekregen. Ze zochten wat speciaalzaken op, maar het was op een maandag en daarom waren die winkels gesloten. In de tram terug naar de Kennedylaan waar de auto geparkeerd stond, wist de gastheer dat er nog een speciaalzaak was in de IJselstraat, een zijstraat van de Churchilllaan waar de tram op dat moment door reed. Het viertal stapte uit, maar ook de zaak van Ko Zieleman was gesloten. Toen de Canadees – een groot wielerliefhebber en destijds fan van Steve Bauer – de ...

Door Fred van Slogteren, 19 december 2006 10:00

Georges SENFTLEBEN (1922, overleden 24.08.1998, Frankrijk)

Zet twee jonge mannen bij elkaar en ze hebben het binnen een minuut over voetbal, auto’s of vrouwen. Zet twee oude mannen bij elkaar en ze hebben het direct over de dood. Zo ook in 1999 toen ik een dubbelinterview had met Arie van Vliet en Jan Derksen. De een was toen 83 en de ander 80. Derksen zei: ‘weet je wie ook dood is?’ ‘Nee’, antwoordde Van Vliet. ‘Senftleben’, reageerde Derksen, waarop Van Vliet een wegwerpgebaar maakte en opmerkte dat hij de man niet zou missen. Dat gebrek aan sympathie voor hun collega zal wel veroorzaakt zijn door het WK van 1946, toen Derksen kennismaakte met het elleboogje van de Fransman. Iedere keer als hij in volle sprint naast zijn tegenstander lag stak Senftleben zijn elleboog uit om zijn opponent in zijn opmars te stuiten. Hij deed dat ook in de finale van dat bewuste WK-toernooi in Zürich (zie foto). Het resultaat was niet wat hij bedoeld had, want niet Derksen werd het slachtoffer, maar hij zelf omdat hij een zware val maakte waarbij hij zijn sleutelbeen brak. De jury bepaalde dat de finale zes weken later zou worden overgereden en Arie van Vliet heeft er in de training met Derksen alles aan gedaan om zijn landgenoot zes weken lang in topvorm te houden. Zakelijk gezien zou het voor Van Vliet veel voordeliger zijn geweest als Senftleben had gewonnen, maar zijn aversie voor de Fransman won het van de centen. Derksen werd dan ook wereldkampioen en Senftleben is het nooit geworden al was hij er in 1952 nog eens heel dicht bij. ‘Senf’ was 18 jaar beroepsrenner en hij verdiende zijn geld voornamelijk in de zesdaagsen. Daar zal hij zijn elleboogje nooit gebruikt hebben, want mannen als Schulte en Van Steenbergen zouden daar wel raad mee hebben geweten.

Door Fred van Slogteren, 19 december 2006 0:00

“Vandaag aandacht voor een Nederlandse zesdaagse, en wel die van Maastricht. Tussen 1976 en 1987 waren er 12 edities in de toenmalige Eurohal, waarna het financieel onhaalbaar bleek het evenement voort te zetten. En misschien was het aantrekken van de economie reden dat tussen 28 september en 3 oktober jongstleden in het MECC de dertiende Zesdaagse van Maastricht werd verreden. Winnaars waren de Zwitsers Marvulli en Risi. En hierbij blijft het niet want er ligt een overeenkomst tussen de Stichting Euro Zesdaagse en het MECC Maastricht voor een periode van nog twee jaar. Heel positief voor de florerende baanwielersport in Nederland!

In het verleden eindigden twee edities van de Maastrichtse Six op 18 december. Danny Clark won op die datum in 1984 met René Pijnen en in 1985 met Tony Doyle. Pijnen is in Maastricht recordhouder met zes overwinningen, twee maal met Gerrie Knetemann, tweemaal met Ad Wijnands en eenmaal met zowel Danny Clark als Dietrich Thurau. Daarnaast nam hij deel aan 11 van de 13 edities en dat is ook een record.

Acht maal stond een van de meest bijzondere en kleurrijke coureurs aan de start, de Belg Willy Debosscher. De ‘clown van de piste’ werd geboren op ...

Door Fred van Slogteren, 18 december 2006 10:00

Bram de GROOT (1974, Nederland)

Bram is één van de steunpilaren van de Rabobank-ploeg. Zo eentje die er al vroeg in de koers vandoor gaat om alleen of met anderen de wedstrijd hard te maken. Zo zag ik hem voor het eerst in het Nederlands wegkampioenschap in 2000. Door zijn noeste arbeid voorop moesten de andere ploegen het werk doen en het resultaat was dat Leon van Bon, een van de kopmannen van Rabo, zijn eerste Nederlandse titel op de weg pakte. De laatste keer dat ik het hem zag doen was bij het laatste WK in de omgeving van Salzburg. Een grote kopgroep reed lange tijd voorop en de enige Nederlander die daar vooraan hard aan meewerkte was Bram de Groot. Het ideale werkpaard, maar ook een geweldige pechvogel. Hoe vaak is de witblonde renner uit Zevenhoven al niet op zijn kokosnoot gegaan? Ontelbare malen en het beeld van Bram na die verschrikkelijke valpartij in de Tour van 2001 zal ook niemand vergeten. Het zag er vreselijk uit, maar een paar maanden daarna was Brammetje weer volop van de partij. Werkend voor anderen. Hij kan ook heel pissig zijn. Bijvoorbeeld in de Tour van 2003 toen hij in twee etappes in de beslissende ontsnapping zat, maar het niet kon afmaken. Balend als een stekker kwam hij beide malen over de finish om daar direct aangeklampt te worden door Gerrit Solleveld om even voor de camera van de NOS te komen. De sympathieke Raborenner die altijd voor iedereen klaar staat en moeilijk nee kan zeggen, moest toen even zijn ei kwijt en dat heeft De Sol geweten. Maar hij zal het Bram snel vergeven hebben, want op Bram word je niet kwaad. En hij wint zo nu en dan ook wel eens wat. Zoals enkele etappes in kleine rittenkoersen en in 2005 de Uniqa Classic in Oostenrijk (foto) en de Ronde van Midden Zeeland. Maak er een mooie dag van Bram, daar in Slanaken. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 18 december 2006 0:00

© Hans van Middelveld

Deze affiche hing waarschijnlijk niet aan een winkelruit in Amsterdam, maar in Alkmaar. De Alkmaarse wielerbaan is nu de belangrijkste van Nederland, maar in de jaren zeventig, toen de Olympische wielerbaan in Amsterdam nog bestond, werden in de kaasstad ook al leuke baanprogramma’s georganiseerd. Zoals dit programma dat op 24 juni 1971 of 1972 werd verreden. Over het jaartal ben ik niet zeker, maar via de namen die op het biljet staan heb ik afgeleid dat het een van die twee jaren moet zijn. Borghetti was in 1971 namelijk eerstejaars prof en Damiano beëindigde zijn carrière in 1972.
De zes sprinters waarvan de namen op deze affiche staan, waren in ...

Door Fred van Slogteren, 17 december 2006 10:00

Moreno ARGENTIN (1960, Italië)

Hij stond er met het gezicht van een oorwurm. Moreno Argentin, veelvuldig uitblinker in de Waalse klassiekers, was een van de slachtoffers van ouwe Joop, daar in Giavera del Montello bij het WK van 1985. Er ging een kopgroep van – ik meen – achttien man de laatste kilometers in. Onder hen zat de nieuwe wereldkampioen, dacht iedereen. Twee Nederlanders, twee Italianen en voor de rest allemaal andere nationaliteiten. LeMond was kansrijk, Argentin was een favoriet en die had een knecht bij zich in de persoon van Claudio Corti. Johan van der Velde, de Nederlandse kopman, had eveneens nog volop kansen en die had Gerard Veldscholten bij zich. In de afzink van de laatste klim die eindigde op een rotonde waar de weg rechtsaf ging naar de finish voltooide Joop Zoetemelk verrassend de oversteek uit het peloton en in de bocht naar rechts reed hij als enige geheel links. Omdat hij vanuit de achtervolging bij de kopgroep kwam was zijn snelheid hoger dan de rest en hij had direct een gat. Toen hij dat in de gaten kreeg, ging de ketting op de twaalf en Joop begon aan de laatste twee kilometer. Argentin zag het gevaar en gebaarde Corti om Zoetemelk terug te halen. De knecht deed wat hem gevraagd werd, maar hij kreeg het gat niet meer dicht. Niemand kreeg het gat nog dicht, want Van der Velde en Veldscholten counterden alles. Zoetemelk ging juichend over de finish en LeMond en Argentin werden tweede en derde. De Amerikaan stond glunderend op het podium, maar Argentin was zichtbaar teleurgesteld. Bij de persconferentie zei hij: “Toen Zoetemelk wegging hoopte ik nog een beroep te kunnen doen op Corti om de kloof dicht te fietsen. Hij zat echter te ver achterop. Onder het spandoek ben ik zelf voluit gegaan. In de spurt om de tweede plaats werd ik nog geklopt door LeMond. Nee, zo’n kans krijg ik nooit meer.” Een jaar later in Colorado Springs werd Moreno Argentin de nieuwe wereldkampioen. Het kan raar lopen in de wielersport. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 17 december 2006 0:00

Theo Bos heeft in Moskou het wereldrecord op de 200 meter met vliegende start verbeterd. Hij bracht het record op 9,77 seconde. Hij deed dat op de laaglandbaan van Moskou, waar op dit moment wereldbekerwedstrijden aan de gang zijn. Het oude record stond op naam van een Canadees die dat op een hooglandbaan had gevestigd. Een formidabele prestatie van Bos, zeker als we weten dat het een gewone kwalificatiepoging was om de finale van het sprinttoernooi te halen. Ja kunsjt, met een fiets van een half miljoen euro, zult u misschien denken, maar het projectiel uit Hierden reed nog op zijn oude karretje. Dat maakt de prestatie alleen nog maar groter.
Toen ik die tijd hoorde, meende ik die eerder te hebben gezien. 9,77 seconde. Ik wist het direct, want dat is exact de tijd die de Jamaicaan Asafa Powell op 14 juni 2005 in Athene realiseerde op de 100 meter hardlopen. Theo Bos is dus op de fiets net zo snel als de wereldrecordhouder hardlopen, zij het dat hij met behulp van een fiets twee keer de afstand heeft afgelegd van een mens zonder hulpmiddelen. Dat had ik niet gedacht. Iemand die lekker doorstapt legt in een uur zo’n vijf kilometer af. Een fietser die niet verzaakt komt op een gewone fiets toch al gauw tot het viervoudige. Dat verschil kan ik niet duiden. Het betekent dat Powell een grotere prestatie heeft geleverd dan Bos, want hij overstijgt de gewone sterveling veel verder dan Bos. Op 14 juni van dit jaar is het record van Powell al weer met een honderdste seconde verbeterd en misschien dat Bos dat op zijn superfiets kan overtreffen. Maar niet tot het verschil van gewone mensen. Zo zie je maar dat je door appels en peren te vergelijken, soms aardig in de war kunt raken. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 16 december 2006 17:48

« Vorige 1 2 3 ... 988 989 990 991 992 993 994 995 996 997 998 ... 1062 1063 1064 Volgende »