ad ad ad ad

Slogblog


© T&T Tekst & Traffic

“Ik heb maar één Raleigh-fiets en dat is er nog niet eens één in het rood-geel-zwart zoals de fietsen van de TI-Raleigh-ploeg van Peter Post uit de jaren zeventig en tachtig. Die ploeg won in die periode zo’n beetje alles wat er te winnen was en drukte een onuitwisbaar stempel op het internationale profwielrennen. En het maakte niet uit wie er won, want ze wonnen allemaal en om de haverklap. De mooiste overwinning was natuurlijk die van Joop Zoetemelk in de Tour de France 1980. Joop won de beide tijdritten, maar ook Raas (3x), Lubberding, Oosterbosch, Priem en Knetemann wonnen etappes. En de ploeg won ook nog eens de twee ploegentijdritten, want daarin was TI-Raleigh jarenlang onverslaanbaar. Elf etappezeges voor één ploeg. Dat is bij mijn weten nooit meer gepresteerd.
Het materiaal was ...

Door Fred van Slogteren, 19 september 2006 10:00

Damiano CUNEGO (1981, Italië)

Deze blonde Italiaan wordt vandaag 25, maar hij ziet er niet ouder uit dan een jaar of 18. In 2004 verbaasde hij de hele wielerwereld door als 23-jarige in één seizoen zowel de Giro d’Italia als de Ronde van Lombardije te winnen. En dan vergeet ik nog zijn zeges in de Ronde van Trentino en die van de Apennijnen. Zo’n entree op het hoogste niveau hadden de tifosi niet meer gezien sinds Giuseppe Saronni. Uiteraard werden er direct grote verwachtingen aan hem verbonden, maar in de twee seizoenen die sindsdien zijn verstreken heeft de renner uit Verona het maar gedeeltelijk kunnen waarmaken. In 2005 stelde hij meer dan teleur, maar achteraf bleek hij een klieraandoening onder de leden te hebben. 2006 verliep tot nu toe veel beter. Hij won wederom de Ronde van Trentino en met zijn derde plaats in Luik-Bastenaken-Luik behoorde hij gelijk weer tot de favorieten voor het winnen van de Giro. Dat lukte niet, want hij werd slechts vierde. Die plaats viel op zich niet tegen, maar wel de 18 minuten achterstand op winnaar Basso. De bovengenoemde Giuseppe Saronni is teammanager bij Lampre, de ploeg van Cunego. Misschien heeft Beppe veel van zichzelf herkend in de jonge Damiano. Saronni werd als jeugdig talent veel te vroeg uitgemolken en zijn carrière werd niet wat het beloofde, ondanks een prachtige palmares. Daarom gebood Saronni voorzichtig met Cunego om te gaan. Zo ging Damiano dit jaar voor het eerst naar de Tour om er ervaring op te doen en meer niet. Hij presteerde echter boven verwachting, want hij reed constant in de voorste linie en in de etappe naar l’Alpe d’Huez werd hij tweede. In de eindstand werd hij twaalfde en hij pakte bovendien het jongerenklassement, door een voor zijn doen sterke tijdrit te rijden. Het heeft hem kennelijk moraal gegeven, want hij heeft zijn ambities voor de komende twee jaar al bekendgemaakt. Volgend jaar wil hij wederom de Giro winnen en in 2008 komt hij naar Frankrijk met maar één doel: de gele trui in Parijs brengen. We zullen zien. (Foto: © Cor Vos)
Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 19 september 2006 0:00

Ik had het hem zo graag gegund. Adri van Houwelingen, de sympathieke ploegleider van Rabobank, die met lege handen gisteren in Madrid arriveerde. Twee weken geleden vertelde hij me nog dat er van zijn negenmansploeg zeven in staat moesten zijn om een etappe te winnen. Een week later corrigeerde hij zich zelf met de mededeling dat een eventueel succes alleen nog door Rasmussen gerealiseerd kon worden. Twee dagen later ging ook de Deen ziek naar huis en was alle hoop op een Rabo-succesje vervlogen. Maar gisteren in de laatste kilometer van deze Vuelta in de straten van Madrid was er even hoop. Het pak breed uitgewaaierd stormde op de finish af en plotseling maakte zich een Rabo-trui los. Het zag er veelbelovend uit, want Pedro Horrillo (foto), de Spanjaard die tot nu toe alleen maar in de buitenwereld is opgevallen omdat hij ook leuk kan schrijven, was bezig geschiedenis te schijven. Helaas was hij niet tegen het verzameld sprintgeweld opgewassen en het hele pak denderde over hem heen. Zabel won.
Adri, bedankt voor je medewerking aan deze weblog. Volgend jaar beter en het scheelt een slok op een borrel als je Freire erbij hebt. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 18 september 2006 11:02

“Een kampioenschap, een wereldrecord, een eerste grote zege en het afscheid van drie iconen uit de wielersport zijn op 18 september de belangrijkste onderwerpen die ik uit mijn ordners heb gehaald.

De clubkampioenschappen 1977 voor profs, amateurs en junioren werden gewoontegetrouw in Dronten gehouden. In de categorie A (profs en amateurs) werd 65 kilometer gefietst. Goud was er voor 't Luchtschip uit Kerkdriel met in de gelederen Adri en Jan van Houwelingen, Gerrie van Gerwen en Jan Aling (op de foto v.l.n.r.). Ze hadden 6 seconden voorsprong op ZRTC Theo Middelkamp, met Kees Bal, Cees Priem, Jan Raas en Wim de Wilde. Derde werd op bijna twee minuten het team van De IJsselstreek, bestaande uit Fedor en Nidi den Hertog, Wim de Ruiter en Dries van Wijhe. Bert Scheuneman, vandaag mijn hoofdpersoon in de rubriek Wieler ABC, werd met zijn Vereniging Stormvogels keurig negende. WC De Zwaluw met Van Lamoen, Van der Sterren en Frans Francissen, de latere bondscoach van de veldrijders, won in de categorie B (amateurs), terwijl De Zwaluwen categorie C (junioren) won.

In 1983 verbeterde ...

Door Fred van Slogteren, 18 september 2006 10:00

Lance ARMSTRONG (1971, Verenigde Staten)

Iemand die zeven keer op rij de Tour de France wint, heeft een unieke prestatie geleverd die misschien nooit meer verbeterd zal worden. Daar heb ik zeker respect voor, maar ik heb niet zo veel met Lance Armstrong. Dat zal hem een zorg zijn en ook zijn talloze fans zullen er niet van wakker liggen, maar ik voel dat zo. Het is voor een wielerliefhebber niet leuk als de wedstrijd aller wedstrijden begint en je weet voor 99 procent zeker wie er gaat winnen. Dat is ons wielerliefhebbers zes keer overkomen. Dat was ook zo in de tijd van Merckx, zult u tegenwerpen maar van Merckx kon je nog genieten. Die ging in de aanval en als hij het op zijn heupen had dan ging hij er in een bergetappe met vijf cols al in het begin vandoor. Hij stampte die vijf cols zichtbaar lijdend in een verschrikkelijk tempo omhoog en aan de finish was de schade voor de rest enorm. Hij was superieur en dat liet hij ook zien. Hinault had dat in mindere mate ook, maar Indurain en Armstrong volgden een andere tactiek. Als superieure tijdrijders legden zij in de ritten tegen het horloge de basis voor hun overwinning en in de bergen controleerden ze. Ze namen daar nooit het initiatief en ze verdedigden alleen maar. Bij Indurain wist je dat hij niet beter kon, maar Armstrong kon het wel. Dat zag je als Ullrich, Pantani, Beloki of Basso in de aanval gingen dan kwam Armstrong uit zijn schulp en dan liet hij zien dat hij op dat kleine koffiemolentje tot veel in staat was. Dat heet efficiency en daar was Armstrong een meester in. En verder hoop ik dat er eens een eind komt aan het gespeculeer over zijn vermeende dopinggebruik. Renners die gestopt zijn en die nooit zijn betrapt moet je met rust laten. En ik ken weinig oud-renners met veel geld die zo veel goeds doen voor de mensheid. En dat mag ook wel eens gezegd worden over de vandaag 35 jaar wordende Lance Armstrong. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 18 september 2006 0:00

Jens VOIGT (1971, Duitsland)

Ik heb het al vaker op deze blog geschreven, Jens Voigt is een renner naar mijn hart. Een onvermoeibare aanvaller. Geen coureur die in de grote ronden een goed klassement kan rijden, want met zijn 1 meter 92 en een gewicht van 77 kilo is hij etwas zu schwer voor het hooggebergte. Maar in het middengebergte kan hij goed mee. Hij is een van de laatste Duitse coureurs die in hun jeugd nog gedrilld zijn in het sportsysteem van de DDR. Als amateur won hij de Vredeskoers en dat beloofde veel. Maar door militaire dienst duurde het tot zijn 26e voor hij prof werd. Na een jaar bij een onbeduidend ploegje te hebben gereden, werd hij ontdekt door Roger Legeay destijds ploegleider van Gan Mercier. Door een transfer naar Crédit Agricole brak hij door en hij leerde daar veel van zijn ploeggenoot en buurman Stuart O’Grady, want Jens woont met zijn Franse vrouw Stéphanie al jaren in Zuid-Frankrijk. Hij bouwde geen geweldige erelijst op, want hij was vooral een voorbeeldige ploegmaat. Bjarne Riis heeft meerdere malen bewezen dat hij in staat is om er bij renners die tegen de top aanzitten nog dat beetje extra uit te halen en daar is Jens een goed voorbeeld van. Dit seizoen werd het beste uit zijn carrière, want hij won een etappe in de Tour de France en met drie etappezeges op indrukwekkende wijze de Ronde van Duitsland. Die gewonnen Touretappe is achteraf gezien van beslissende betekenis voor de afloop geweest. Het was die warme zaterdag en er ontstond een kopgroep die van geletruidrager Floyd Landis alle ruimte kreeg. Vooral door het beulswerk van Voigt werd een grote voorsprong opgebouwd. Voor hem zelf maakte dat niet veel uit, maar voor medevluchter Oscar Pereiro Sio wel. Die stond op bijna een half uur achterstand ergens in de twintig, maar aan het eind van de door Voigt gewonnen etappe had hij het geel te pakken. Over twintig jaar zal bijna niemand het meer over Floyd Landis hebben, maar wel over Oscar Pereiro. Want die staat in de geschiedenisboekjes als Tourwinnaar en dat is different cake. Of dan nog algemeen bekend is wie Jens Voigt was, moeten we afwachten. Een wereldtitel zal zeker helpen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 17 september 2006 0:00

Alexandre VINOKOUROV (1973, Kazachstan)

Als alles gaat zoals verwacht dan wordt Alexandre Vinokourov op zijn verjaardag definitief winnaar van de Ronde van Spanje 2006. En reken maar dat dat gaat gebeuren, want de nu 33-jarige Kazach was de afgelopen dagen een klasse apart. Hij startte niet als favoriet, maar naarmate de Vuelta vorderde kwam de grote vorm. En zie, Vinokourov lijkt sterker dan ooit tevoren. Ook mentaal moet hij zijn gegroeid na dit aanvankelijk desastreus verlopen seizoen. Hij stapte eind vorig jaar van T-Mobile over naar Liberty Seguros en hij liet weten alles op de Tour te zullen zetten. Zijn voorbereiding was ongetwijfeld perfect, maar hij geraakte onbedoeld – en wellicht onschuldig want ik geloof niemand meer – in de neerwaartse spiraal die zijn ploegleider Manolo Saiz in gang zette. Op persoonlijke titel regelde hij een nieuwe sponsor vanuit zijn vaderland, toen verzekeraar Liberty Seguros nog langer weigerde haar reputatie afhankelijk te maken van sjoemelende wielrenners, ploegleiders en ploegartsen. De Tour moest hij laten schieten, maar hij wist direct waar hij zijn revanche wilde halen. In de Vuelta natuurlijk. Hij startte als outsider, zo slim had hij zijn campagne voorbereid. Maar hij won twee etappes en in de laatste week sloeg hij genadeloos toe. Hij heeft in eigen land voldoende losgemaakt om een oliemagnaat te bewegen om Kazachstan voor eens en voor altijd op de kaart te zetten. Onder de naam van de hoofdstad van dat grote en zeer onbekende land is er een formatie in wording die volgend jaar wel eens de sterkste ploeg in het ProTour-circuit zou kunnen zijn. Met een opengetrokken blik Kazachstanen onder aanvoering van de bonkige Vino. Met zeer veel olie en gas in de bodem is het land op weg naar status en rijkdom. De nouveau riche in het voormalige Sowjetrijk is bezig de West-Europese sport over te nemen. Of dat een gelukkige ontwikkeling is moeten we afwachten, maar bij Astana is die machtsgreep wel gebaseerd op kwaliteit. De kwaliteit van die kleine renner met dat grote witblonde hoofd, die al jaren als grootkapitalist in het westen woont. Met het geld van zijn suikeroom en de kracht van de Kazachstaanse wielertop zou de jarige van vandaag wel eens de Armstrong van morgen kunnen zijn. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 16 september 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Favorit is een oud Tsjechisch fietsmerk. Het was jarenlang de ‘hofleverancier’ van de aloude wielerclub van Brno (in de Habsburgse tijd: Kaiserlicher Fahrradverein Brunn). Favorit heeft vele kampioenen op de fiets gezet, die op de wielerbaan van Brno groot geworden zijn. Naast baanfietsen en wegfietsen heeft Favorit in de jaren vóór 1989 ook cyclocrossfietsen gemaakt. Maar ook stadsfietsen en hele mooie, goed afgewerkte klassieke ‘Engelse’ modellen met ...

Door Fred van Slogteren, 15 september 2006 10:00

Fausto COPPI (1919, overleden 02.01.1960, Italië)

Eddy Merckx is de grootste wielrenner aller tijden en Fausto Coppi de grootste legende in de wielergeschiedenis. De erelijst van Merckx is langer dan van wie ook, maar echt beroeren doet het ons niet. We hebben er respect voor, veel respect, maar als de naam van Coppi valt is er een andere beleving. Er zijn over beide renners heel veel boeken geschreven, maar bij Merckx ging het altijd primair om de renner en bij Coppi om de mens. Een turbulent leven, terwijl dat van Eddy eigenlijk heel saai en bourgeous is. In mijn boekenkast staat een pocketboekje uit 1962. Het heet: ‘De troostprijs is een gele trui’ en het gaat over twee Italiaanse wielrenners, die zowel op de fiets als in de liefde elkaars grootste concurrenten zijn. De schrijver was Jan Cottaar, de beroemde wielerverslaggever uit een ver verleden. In de hoofpersonen herken je gemakkelijk Fausto Coppi en Gino Bartali, de twee campionnissimi die Italië in twee kampen verdeelden. Als je voor Coppi was dan kon je niet voor Bartali zijn en omgekeerd. Mijn sympathie ging uit naar Coppi en ik zal nooit de Tour de France van 1952 vergeten, toen hij met overmacht won en niemand in zijn buurt kon komen. Niet door in een tijdrit een voorspring te nemen en die vervolgens met een heel sterke ploeg te verdedigen, maar door in de koninginnerit en andere bergritten de rest te vernederen. Gewoon zijn superioriteit tonen. In diezelfde stijl werd hij in 1953 wereldkampioen. Maar er was ook zijn ingewikkelde liefdesleven met moeders thuis en die mysterieuze Witte Dame in het geniep. Hij trouwde uiteindelijk met haar en ze kregen een zoontje: Faustino (foto) die nu het Fausto Coppi Museum beheert. De tragiek is dat Coppi veel te lang is doorgegaan met fietsen. Hij was geen schaduw meer van de grote Coppi, maar hij kreeg op zijn naam overal nog topgages. Hij overleed voor het noodlot hem nog verder in de versukkeling kon helpen en hij werd een legende. Zijn graf (foto Guus de Jong) is een bedevaartsoord. Er zijn tig boeken over hem geschreven, er is een museum, zijn leven is verfilmd en Martin Ros is nog steeds niet over hem uitgepraat. Zelf zie ik hem nog voor me in filmbeelden, want ik heb hem helaas nooit in het echt gezien. Een slanke man in dure maatkostuums met een blinde soigneur en die Witte Dame op de achtergrond. Een man die net zo vaak op de sportpagina’s stond als in de roddelrubrieken. Mooie herinneringen uit een tijd toen het overal elders in de wereld spannender was dan bij ons.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 15 september 2006 0:00

PROFS

door Hugo Tack

“Dit is een boek van drie centimeter dik. Een pil. Het is geschreven of beter samengesteld door Hugo Tack. Dat is een spoorwegarbeider uit Izegem. Tack is een enorme wielerliefhebber en hij vond dat er behoefte was aan een boek waarin alle renners staan die ooit prof zijn geweest. Dus vanaf 18 zoveel tot nu. Iedere renner staat er in met zijn achternaam, voornaam, geboortedatum, sterfdatum, nationaliteit en van wanneer tot wanneer ze als prof actief waren. Een schitterend naslagwerk omdat je in no-time de ...

Door Fred van Slogteren, 14 september 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 988 989 990 991 992 993 994 995 996 997 998 ... 1043 1044 1045 Volgende »