ad ad ad ad

Slogblog


Aart Vierhouten greep vandaag net naast de zege in de GP Rudy Dhaenens met aankomst in Nevele. De winst ging naar de Belg Filip Meirhaeghe (foto), de vroegere wereldkampioen mountainbike. In de finale kwamen vier man op kop, de Belgen Meirhaeghe en Neyrinck en de Nederlanders Vierhouten en Matthé Pronk. Vierhouten, toch bepaald geen onervaren renner, ging de spurt aan op een veel te grote versnelling. Groot genoeg om een gat te slaan maar te zwaar om het tot de streep vol te houden. Meirhaeghe reed het verschil makkelijk dicht en klopte de Skil-kopman. Vierhouten was de eerste om toe te geven dat hij het dom had aangepakt. Hij werd tweede en Pronk derde. (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 19 maart 2006 20:30

Aart Vierhouten (1970)

“Nou ben ik ineens een stukkie kopman”, lachte Aart Vierhouten toen ik hem vorige maand sprak bij de presentatie van de Skil-Shimano-ploeg in Nunspeet. 36 jaar wordt hij vandaag en aan het idee om samen met Rik Reinerink kopman te zijn van een ploeg die een wildcard heeft bemachtigd voor Parijs-Roubaix moest Aartje nog even wennen. Dat valt ook niet mee als je jaren de longen uit het lijf hebt gereden voor je kopman. Ik ken Aart uit 1999 toen hij in de Grote Prijs Wallonië zijn comeback maakte nadat hij maanden daarvoor op een trainingstocht in Spanje door een auto was geschept. Er werd voor een voortzetting van zijn carrière gevreesd, maar de toenmalige Rabobank-renner knokte zich er weer overheen. Hij kreeg van ploegleider Adri van Houwelingen het consigne om het 100 kilometer vol te houden en dan binnendoor naar de permanence te rijden. Dat deed hij, maar hij was nog lang niet de oude. Dat ongeluk heeft zeker invloed gehad op de rest van zijn carrière. Maar je ziet het Aart, ook met tegenslag kun je kopman worden. Gefeliciteerd!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 19 maart 2006 0:01

Philippo Pozzato van QuickStep is de trotse en verdiende winnaar van Milaan-San Remo 2006. Wat hij in de laatste kilometer presteerde was fantastisch. De finale bracht alles wat de liefhebber van deze koers zich maar kan wensen. En de QuickSteps waren tactisch het sterkst. Iedereen dacht aan Boonen en de wijze waarop Bettini de finale inluidde deed vermoeden dat alles op de kaart van de Belg zou worden gezet. Maar toen Ballan aanging en de ontsnapping van Schleck en Moerenhout beëindigde, ging Pozzato direct ter bewaking mee. Oud-wereldkampioen Astarloa sloot aan en ook Frank Schleck kon nog aanhaken en nog een Italiaan. De Spanjaard Sanchez kwam er ook nog bij en op de Via Aurelia had de vlucht nog mogelijkheden. Maar toen ging de eenheid eruit en het peloton ontwikkelde zo’n snelheid dat bij het opgaan van de Via Roma het nog maar om meters ging. Alle koplopers werden vervoegd, maar Pippo Pozzato koos voor alles of niets en wist het hele peloton op zeker tien meter afstand te houden. Een prachtig gezicht, dat je zelden ziet. De vijftigste zege voor een Italiaan in de Primavera! Petacchi werd twee, Paolini drie en Boonen vier. Oscar Freire was de beste Rabo-renner. Hij eindigde als zesde. (© Cor Vos)

Voor de uitslag:

http://www.cyclingnews.com/road/2006/mar06/msr06/?id=results

Door Fred van Slogteren, 18 maart 2006 16:19

“Mijn fiets betekent heel veel voor me. Het is ontspanning en inspanning tegelijk. Prettige inspanning. Ik rij mijn wedstrijden in de Mastercategorie 50+. Soms rijden we als voorprogramma van een profcriterium, maar meestal op clubparcoursen. Die wedstrijden worden gekenmerkt door een hevige strijd, want des te ouder, des te fanatieker. Ik heb een Gazelle fiets. Onze vereniging Ahoy Rotterdam had een paar jaar geleden een contract met Gazelle en toen konden we via de club een frame kopen. Het is een aluminium frame opgebouwd met Record Campagnolo. Ik ben pas op mijn veertigste gaan wielrennen. Ik had met ...

Door Fred van Slogteren, 18 maart 2006 10:00

Arie van Vliet (1916, overleden 09.07.2001)

Arie van Vliet behoort tot mijn prilste wielerherinneringen. Hij was vier keer wereldkampioen sprint en als de tweede wereldoorlog er niet was geweest, was dat aantal nog hoger geweest. Hij zag er in zijn burgerkleren niet uit als een sportheld. Meer als een zwierige handelsreiziger die er veel ouder uitzag dan hij was. Maar op de fiets had hij het lijf van een geweldige atleet. Sterk en katachtig. Ook een man met veel humor over wie vele anekdotes bestaan. Ik heb het voorrecht gehad hem één keer te hebben mogen interviewen. Het was twee jaar voor zijn dood en zowel zijn vrouw Miep als zijn kompaan Jan Derksen waren bij het gesprek aanwezig. Ik vond het wat vervelend dat iedere vraag aan Arie door zijn vrouw werd beantwoord en op een gegeven moment heb ik haar vriendelijk gevraagd daar mee te stoppen. Vol verontschuldigingen trok mevrouw Van Vliet zich terug in de keuken. Achter de brilleglazen glinsterden de pretoogjes van Arie en hij zei: “Dat is knap, je bent de eerste die haar heeft stilgekregen.”

Wie vermeldt het geboorteregister nog meer?

Door Fred van Slogteren, 18 maart 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Romain Gijssels werd geboren in 1907 in Denderwindeke en dat klinkt Vlaamser dan Vlaams. Hij was net 24 jaar oud toen hij in 1931 in zijn eerste jaar als beroepsrenner de Ronde van Vlaanderen won. In datzelfde jaar won hij ook nog eens de Grand Prix Wolber, wat toen één van de belangrijkste eendagswedstrijden van het seizoen was. Gijssels kwam dus, zoals dat destijds in de dagbladen omschreven werd, ‘door de grote poort’ binnen. Het jaar daarop won hij opnieuw de Ronde van Vlaanderen, maar ook nog Parijs-Roubaix en Bordeaux-Parijs. Hij werd daarna direct vergeleken met de ...

Door Fred van Slogteren, 17 maart 2006 10:00

Vanmorgen berichtten de kranten dat Michael Boogerd tijdens het spelen met zijn zoontje is uitgegleden en een botje in zijn rechtervoet heeft gebroken, waardoor voet en onderbeen nu tot de knie in het gips zitten. En dat vlak voor de grote voorjaarsklassiekers waarin Boogerd – met name in de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik – al jaren tot de favorieten wordt gerekend. Vooropgesteld dat ik Michael Boogerd dit bepaald niet gun, beschouw ik dit toch als een kans voor Rabobank om eens op een andere kaart dan die van Boogerd te wedden. Vorig jaar openbaarde zich een scheurtje in de solidariteit van de Rabobank-ploeg toen Karsten Kroon zich in kansrijke positie moest schikken naar de belangen van zijn kopman. Kroon was not amused en stapte aan het eind van het seizoen op. Sinds zijn overgang naar CSC heeft de Drent niet nagelaten zijn frustraties over het gebeurde naar buiten te brengen. Daarom ben ik benieuwd naar de tactiek van Rabobank in de voorjaarsklassiekers en dan speciaal in de twee hierboven genoemde koersen. Ondanks de pech van blessures (Sentjens, Veneberg en nu Boogerd) beleeft de bank tot nu toe een fantastisch seizoen. De coureurs zijn in the winning mood en staan op scherp. Wie weet welk jonkie in staat is om Michael op het voorplan te vervangen. Want zo hard is de sport: de koning is dood, leve de koning! (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 17 maart 2006 9:12

Ab Geldermans (1935)

Deze sierlijke renner uit Beverwijk was in 1959 de tweede Nederlander die, op voorspraak van soigneur Gerrit Visser, een contract kreeg bij de Franse St.Raphael-ploeg van ploegleider Louviot. Hij beschaamde het vertrouwen niet en won in 1960 zowel Luik-Bastenaken-Luik als de Ronde van Duitsland. In beide gevallen als eerste Nederlander. Een jaar later reed hij als kopman van de Nederlandse nationale ploeg naar een twaalfde plaats in de Tour. Weer een jaar later droeg hij twee dagen de gele trui en werd hij vijfde in het eindklassement. Maar hij was inmiddels knecht geworden, omdat de grote Jacques Anquetil als kopman bij de ploeg was gekomen. De rest van zijn carrière reed hij in dienst van anderen en bleven grote prestaties uit. In 1966 stopte hij om een sportzaak te beginnen. In 1967 werd hij assistent-ploegleider van de nationale ploeg in de Tour en in ’68 was hij de ploegleider. “Ik ben één keer ploegleider geweest en ik kwam gelijk met de winnaar thuis”, vertelde hij me eens gekscherend. Dat was tijdens mijn research voor mijn boek over Jan Janssen. Zelden heb ik in een gesprek zo goed begrepen hoe diep Jan Janssen is gegaan om die Tour te winnen. Mede dankzij Appie, die ik hoogacht. Gefeliciteerd Ab!

Wie vermeldt het geboorteregister nog meer?

Door Fred van Slogteren, 17 maart 2006 0:00

Jan Raas is de onbetwiste klassiekerkoning van Nederland, want de Zeeuwse klasbak won in zijn carrière maar liefst veertien klassiekers, waaronder vijf keer de Amstel Gold Race. Wie zijn naam hoort denkt dan ook direct aan die koers die in die tijd de Amstel Gold Raas werd genoemd. Toch is Milaan-San Remo veel bepalender voor zijn wielerloopbaan geweest dan onze enige Nederlandse wielerklassieker. In 1977 brak Jan in de Primavera door als topcoureur en in 1984 leidde een zware val in deze koers het einde van zijn imposante loopbaan in.
Het is Jan Raas als coureur niet aan komen waaien. Hij heeft er keihard voor moeten werken om zover te komen. Onder de bezielende leiding van zijn zwager Cees trainde hij ...

Door Fred van Slogteren, 16 maart 2006 19:37

LA BIBLE

door Jean Nelissen

“Ik ben geen echte fan van het schrijfwerk van Jean Nelissen. Ik vind het qua taalgebruik niet echt een goede schrijver. Gebrekkige zinsvorming en zo, maar hij weet natuurlijk wel heel veel van de wielersport en vooral anekdotisch is hij sterk. En dit is een lekker naslawerk, vanwege de formule die hij voor dit boek heeft gekozen. Van Abdoushaparov tot Zülle staan er alfabetisch gerangschikt geschreven portretten in van wielrenners. Plus een heleboel informatie over de Tour zelf. Een dergelijk concept is al eens eerder gepubliceerd in een boek dat Le Guide du Tour de France heet. Daar staan ook alle renners in die ...

Door Fred van Slogteren, 16 maart 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 988 989 990 991 992 993 994 995 996 997 998 ... 1002 1003 1004 Volgende »