ad ad ad ad

Slogblog


Ab Geldermans was een van de beste Nederlandse renners in de jaren zestig. Als hij in Italië, Frankrijk of België was geboren in plaats van in het Noord-Hollandse Beverwijk dan had hij wellicht de Tour de France op zijn naam kunnen brengen.

Hij was een uitstekende klimmer en een sterke tijdrijder, maar als Hollander kon je daar in die tijd niet zo veel mee. Frankrijk was in die tijd the place to be.

Nadat generatiegenoot Jo de Haan, door toedoen van de in Franse dienst werkende soigneur Gerrit Visser, bij een Franse ploeg terecht was gekomen, kwam er vanuit Frankrijk meer belangstelling en in 1959 ging ook Appie richting Frankrijk.

Een jaar later in 1960 won hij als internationaal nog vrij onbekende Nederlander de klassieker Luik-Bastenaken-Luik. In datzelfde jaar won hij ook nog de Ronde van Duitsland en werd hij als kopman van de nationale ploeg twaalfde in de Tour de France.

In 1962 fuseerde de ploeg Saint-Raphaël-Geminiani met de ploeg van Jacques Anquetil en toen zat Ab opeens in de sterkste ploeg van het toenmalige wielerpeloton. Als knecht uiteraard, hoewel hij af en toe voor eigen kans mocht gaan.

Het was de eerste Tour voor merkenploegen en prompt veroverde Ab de gele trui en de naam Le Maillot Jaune siert nog steeds de gevel van zijn riante woning in Beverwijk. Twee dagen later eiste het ploegbelang dat ploeggenoot Rudi Altig het kleinood overnam.

Hij werd uiteindelijk vijfde in de eindstand en dat was een groot succes voor een Nederlander. Langzaam groeide hij in de knechtenrol en hij had daar vrede mee. Hij werd voor die tijd goed betaald en door Maître Jacques hogelijk gewaardeerd.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 26 april 2017 12:00

Zijn vader was een bekende Olympische springruiter met de Finse nationaliteit. Zijn moeder was een Engelse en Charly Wegelius groeide op in het Finse Epsoo. Hij was nog heel jong toen hij wielrenner wilde worden en niets anders.

Zijn moeder bracht hem op zeventienjarige leeftijd met zijn fiets naar Frankrijk waar hij lid werd van een Franse wielervereniging. Daar werd hij opgeleid en zijn talent voor tijdrijden en klimmen ontdekt.

Hij werd winnaar van de amateurversie van de Grand Prix des Nations. Hij beloofde een goede prof te gaan worden toen een ongeluk met een terreinwagen roet in het eten gooide. Hij was ernstig gewond en nadat zijn milt was verwijderd, raadden de artsen hem aan een andere hobby te zoeken.

Maar Charly wilde maar één ding en dat was wielrenner worden. Hij vocht zich terug en na een lange revalidatie begon hij weer te winnen. Dat werd ook van hem verwacht en die druk vond hij niet prettig.

Hij kon er niet goed tegen en op een dag besloot hij dat hij als prof een goede knecht wilde worden. Na een vijfde plaats te hebben behaald bij de Gemenebest Spelen in het tijdrijden, werd hij in 2000 beroepsrenner bij Mapei.

Tot en met 2009 reed hij in Italiaanse dienst, eerst bij Mapei en vervolgens bij De Nardi en Liquigas. Bij de laatste sponsor voelde hij zich zo verwant aan Danilo Di Luca zijn kopman, dat hij bij het WK van 2005 als lid van de Britse ploeg weigerde voor zijn kopman Roger Hammond te rijden, maar Di Luca alle steun gaf.

Het geld dat hij daarvoor van de Italiaan kreeg, moest hij in de vorm van een boete afstaan aan de Britse wielerbond. Na zijn Italiaanse jaren reed hij nog voor het Belgische Silence-Lotto en de Amerikaanse ploeg United Health Care. Daarna stopte hij.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 april 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOS, Jan (1988, Nederland)
GEREMIA, Gianluca (1981, Italië)
HORIK, Savié van (1988, Nederland)
MARCHISIO, Luigi (1909, † 03.07.1992, Italië)
MONDORY, Lloyd (1982, Frankrijk)
MORAJKO, Jacek (1981, Polen)
QUEMENEUR, Perrig (1984, Frankrijk)
WELTER, Hannah (1988, Nederland)
TORRES, Alberto (1990, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 26 april 2017 0:00

Vandaag begint de Ronde van Romandië, een zware zesdaagse etappekoers die vanwege het vele klimwerk wordt gezien als een voorbereidingskoers voor de Ronde van Italië.

Het is sinds de eerste editie in 1947 een prestigieuze koers geworden met vele grote namen op de erelijst. Ik tel twaalf Tourwinnaars op de erelijst, waarvan er sommige deze ronde twee keer hebben gewonnen.

Er staan vijf Nederlanders op de erelijst en in het landenklassement staat ons land op de vijfde plaats achter Italië, Zwitserland, Frankrijk en België.

De eerste Nederlandse winnaar was Wout Wagtmans. Dat was in 1952 en ik herinner me dat dit in het blad Wielersport als een grote prestatie werd gezien. Er stond volgens mij deze foto bij.

Woutje was internationaal nog niet zo bekend, want hij zou pas in de Tour de France van 1953 echt doorbreken. Met twee etappezeges en de vijfde plaats in het eindklassement was de kleine Brabander bij iedereen bekend.

Joop Zoetemelk won in 1974, het jaar dat hij op weg leek Eddy Merckx te gaan onttronen, met drie zeges in kleine rittenkoersen, waarbij de Ronde van Romandië.

Een bijna fatale val in de Midi Libre bracht hem terug naar af en de tweede helft van zijn lange en succesvolle carrière. Zijn naam staat op de erelijsten van bijna alle vergelijkbare etappekoersen.

Vier jaar later volgde Johan van der Velde en tien jaar daarna volgde de zege van Gerard Veldscholten (foto 2). De sympathieke Tukker won daar zelfs twee keer. Hij won van de rest, maar ook van zichzelf.

Na jaren bij Raleigh zich voor iedereen te hebben opgeofferd, zag hij rijdend voor een Zwitserse ploeg ineens de kans om de Ronde van Romandië te winnen. Hij stond in het klassement hoger dan zijn kopman Jean-Claude Leclerq.

Toen hij die met een lekke band langs de kant van de weg zag staan, raakte hij in gewetensnood. Doorrijden en misschien de ronde winnen of afstappen en zijn wiel afgeven. Hij koos het eerste en won de ronde.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 april 2017 12:00

Stijn Vandenbergh beschouw ik al jaren als een beul die voor zijn kopmannen van de QuickStep-ploeg bezig was de koers hard te maken. En die koers was dan bij voorkeur een voorjaarsklassieker in storm & wind en op kasseien.

Dan was Stijn in zijn element, een grote sterke vent die een geweldig tempo kon draaien en dat ook heel lang kon volhielden. Zijn naam stond jarenlang boven in het balboekje van Tom Boonen.

Ik heb ook altijd gedacht dat hij zich in die rol prettig voelde, want ik heb begrepen dat Boonen iemand is die zijn helpers waardeert en ook altijd met een vriendelijk woord of een hug bedankte als hij het weer eens had afgemaakt.

Maar in 2017 stond de brave Stijn ineens in een ander truitje aan de start. Dat van AG2R Mondiale. Een Franse ploeg waar ze doorgaans niet zo veel hebben met voorjaarsklassiekers.

De reden van zijn overstap was het feit dat hij zich zelf tot meer in staat achtte dan het eindeloos stoempen voor een ander. Hij had zelf ook de kwaliteiten om te winnen en omdat ze bij AG2R geen renner hadden voor het voorjaar, konden ze hem daar goed gebruiken.

Dacht hij, maar de oude rot Vincent Lavenu, teammanager van AG2R, had ook een andere Belg gespot. Oliver Naesen, nog zo'n talent voor het voorjaarswerk. En binnen de eigen gelederen was er ook nog Alexis Gougeard die op zijn nuchtere maag ook wel een kasseitje lust.

En zo zagen we Stijn dit voorjaar net als andere jaren bezig de koers hard te maken. Een geweldig tempo draaien en dat heel lang volhouden. Met als gevolg dat Naesen en Gougeard de ereplaatsen haalden en hij niet.

En zo staat de teller op de erelijst van Stijn nog altijd op twee overwinningen. In 2007 won hij de Ronde van Ierland en vorig jaar een etappe in de Ronde van Valencia.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 april 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ABTS, Seppe (1986, België)
BUYSSE, Cyriel (1896, † 09.11.1994, België)
DEMAN, Paul (1889, † 31.06.1961, België)
FENS, Gerrie (1951, Nederland)
FOURNET-FAYAR, Sébastien (1985, Frankrijk)
GENOVESI, Diego (1981, Italië)
GOMMERS, Jan (1955, Nederland)
HUNDERTMARCK, Kai (1969, Duitsland)
KORNEGOOR, Arne (1981, Nederland)
NUIJL, Hidde van (1986, Nederland)
ROOIJ, Theo de (1957, Nederland)
ROTMENSEN, Moniek (1986, Nederland)
SANTAMBROGIO, Giacinto (1945, † 14.06.2012, Italië)
TERRONT, Charles (1857, † 31.10.1932, Frankrijk)
WRIGHT, Michael (1941, Groot Brittannië)
COQUARD, Bryan (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BOUMA, Arie (1964, † 25.04.1964, Nederland)
DEL CANCIA, Cesare (2011, † 25.04.2011, Italië)
Door Fred van Slogteren, 25 april 2017 0:00

In april 1976 verscheen de honderdste editie van het Franse wielertijdschrift Cyclisme Magazine. Het blad stond destijds onder directie van Jacques Marchand en Félix Lévitan.

Cyclisme Magazine was een voortzetting van Le Miroir des Sports dat in 1969 ophield te bestaan. Het heeft het tot 1984 uitgehouden, waarna het als Vélo aan een derde leven is begonnen en volgens mij nog steeds bestaat.

Marchand was de hoofdredacteur en Lévitan, die we natuurlijk kennen als de toenmalige directeur van de Tour de France, als algemeen directeur. In de redactie verder Roger Bastide en Michel Seassau, destijds twee zeer gerenommeerde sportjournalisten.

Natuurlijk is de keuze om Raymond Poulidor te eren met een special ter gelegenheid van de honderdste uitgave goed te begrijpen. Hij zou die in diezelfde maand veertig jaar worden en was met zijn laatste maanden als professioneel wielrenner bezig.

Poulidor wordt nog steeds de eeuwige tweede genoemd, hoewel hij met zijn drie tweede plaatsen in de Tour Joop Zoetemelk (6x) en Jan Ullrich (5x) voor moet laten gaan. Maar die wonnen de Tour ook een keer en Poupou niet. Hij reed zelfs nooit in de gele trui.

Hij kwam enkele malen dicht in de buurt, maar het was altijd net niet. Zoals in 1973 bij de proloog in Scheveningen. Zijn ploeggenoot Joop Zoetemelk bleef hem toen met acht/tiende van een seconde voor.

Zijn mooiste Tourgevecht leverde hij in de Tour van 1964 met Jacques Anquetil. Poulidor had de Vuelta gewonnen, Anquetil de Giro, en de Tour moest dus uitmaken wie de beste ronderenner van dat jaar was.

Poulidor probeerde alles, reed dapper en gewaagd, maar toen het op een beslissende tijdrit aankwam, wist men de uitkomst. Poulidor had op de Puy de Dôme de etappe gewonnen en tot op veertien seconden gekomen toen Anquetil hem in de tijdrit op 41 seconden reed en voor de vijfde keer de Tour won.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 24 april 2017 12:00

In de jaren vijftig was hij één van mijn idolen in de jaarlijkse uitgave van de Tour de France. Hij was een sprinter en een van de snelste van het internationale peloton. Geducht rivaal van snelle mannen als Rik Van Steenbergen en Miguel Poblet.

Op de baan schijnt hij Antonio Maspes, zevenvoudig wereldkampioen sprint, eens verslagen te hebben. Maar hij was vooral wegrenner die veertien keer in de Tour van start ging en hem dertien keer uitreed.

Hij eindigde nooit bij de eerste tien, maar wel drie maal als zestiende. En … hij won in totaal 22 etappes. Met dat aantal staat hij nog steeds derde in het klassement van meeste etappeoverwinningen, achter Eddy Merckx (35) en André Leducq (25).

Het hadden er 23 moeten zijn, maar in de laatste etappe van de Tour van 1958 botste hij op de baan van het Parc des Princes in Parijs in gewonnen positie tegen de baancommissaris die te ver op het cement stond (foto 2).

De Belgische official Constant Wouters overleed een dag later aan zijn verwondingen. De etappezege ging naar Pierino Baffi en Darrigade reed een ereronde met zijn hoofd verpakt in een tulband van verband.

Darrigade behoorde altijd tot de ploeg van de Franse nationalen met Louison Bobet en later Jacques Anquetil als kopman. Hij was een vriend van Bobet en deelde volop in diens successen.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 24 april 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BORRAJO, Alejandro Alberto (1980, Argentinië)
BREE, Mien van (1915, Nederland)
BRUGGENKAMP, Jaap (1932, Nederland)
FONTANELLI, Fabiano (1965, Italië)
GANDARIAS ALBIZU, Andrès (1943, Spanje)
GARATE CEPA, Juan Manuel (1976, Spanje)
GROENENDAAL, Reinier (1951, Nederland)
KERSTENS, Emiel (1959, Nederland)
KOOIJMAN, Jaap (1993, Nederland)
MENDES, José Joao (1985, Portugal)
SCHOLZ, Ronny (1978, Duitsland)
STEVENHAAGEN, Peter (1965, Nederland)
TROTT, Laura (1992, Groot Brittannië)
VAN OYEN, Franky (1962, België)
VERBRUGGE, Jacques (1955, Nederland)
VERSTRATEN, Monique (1983, Nederland)
TAARAMAË, Rein (1987, Estland)
DIELISSEN, Bart (1994, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DANGUILLAUME, André (2004, † 24.04.2004, Frankrijk)
NEUENS, François (1985, † 24.04.1985, Luxemburg)
RHEINWALD, Henri (1968, † 24.04.1968, Zwitserland)
RUEGG, Alfred (2010, † 24.04.2010, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 24 april 2017 0:00

Afgelopen woensdag won Alejandro Valverde voor de vierde keer op rij de Waalse Pijl. De dag erna schreef Thijs Zonneveld in AD Sportwereld een column, waar ik het helemaal mee eens ben. Wat we daar op de Muur van Hoei zagen, kan eigenlijk niet.

Die man is al vanaf 2005 een toprenner. Hij is er een jaar tussenuit geweest vanwege een schorsing, maar voor de rest gaat hij maar door met uitzonderlijke prestaties leveren.

Toen ik een aantal jaren terug op deze plaats schreef Joaquim Rodriguez niet te vertrouwen, een renner die na jarenlang anoniem meerijden ineens de ene koers na de andere won, werd ik verketterd.

Het waren andere tijden, werd mij verteld. Andere trainingsmethoden, een andere seizoensopbouw, betere voeding, beter dit en beter dat, waar haalde ik de moed vandaan om Rodriguez te beschuldigen. Er werd ook weer bij gezegd dat ik niet tot oordelen bevoegd was omdat ik geen wielrenner ben geweest.

De leefregel in het wielrennen is nog altijd wie niet betrapt is, heeft ook niet gebruikt. Maar met Armstrong weigerden de journalisten, met Mart Smeets voorop, de twijfel van veel mensen aan de orde te stellen. Je kon het immers niet bewijzen, zeiden ze toen.

Zonneveld kan ook niks bewijzen aangaande Valverde, maar hadden we niet met elkaar afgesproken dat we het zouden zeggen en schrijven als we dingen zagen, die eigenlijk niet kunnen?

Dat heeft hij gedaan en ik schrijf het graag met hem mee. Wat Valverde op zijn leeftijd presteert kan menselijkerwijs gesproken niet. Kijk naar wat hij dit jaar al weer gewonnen heeft, terwijl het nog maar april is.

Valverde eindigde vorig jaar in de Giro als derde, in de Tour als zesde en in de Vuelta als twaalfde. Daarnaast won hij de Ronde van Murcia, de Ruta del Sol, de Ronde van Catalonië, de Ronde van het Baskenland, plus nog de nodige punten- en bergklassementen, etappes en andere koersen.

Volgens Zonneveld weigert Valverde categorisch om mededelingen te doen hoe hij dat allemaal voor elkaar bokst op een leeftijd waar het bij iedere sportman toch allemaal wat minder wordt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 april 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1010 1011 1012 Volgende »