ad ad ad ad

Slogblog


Ik schat een jaar of tien geleden zag ik hem voor aanvang van de tijdrit in de ambiance van de Eneco Tour lopeen. Hij had een aantal mannen om zich heen en uit de lichaamstaal zag je dat José De Cauwer de man was om wie het draaide.

De geboren leider. Toch was hij geen groot renner en zijn palmares is bescheiden. Hij was in de vermaarde Raleigh-ploeg van Peter Post de meesterknecht van Hennie Kuiper. Maar allerminst eentje van het type waterdrager.

Hoewel hij menig bidon aan De Kuip zal hebben verstrekt, was hij toch vooral diens mentor, die zijn fabelachtig koersinzicht gebruikte om Hennie beter te laten rijden. Die hem niet alleen als renner, maar ook als mens beter maakte.

De Cauwer had een belangrijk aandeel in de vorming van Kuiper van een eenvoudig Twents boertje tot een vedette. José heeft geweldige pedagogische kwaliteiten en een carrière als ploegleider was dan ook vanzelfsprekend.

Hij is misschien wel een van de beste ploegleiders die er ooit is geweest. Dat bewees hij onder andere in 1989 toen hij naar de Tour ging met Greg LeMond als kopman en een wankel ploegje in shirts van een dubieuze sponsor.

LeMond was als een Boy Wonder uit de States gekomen en barstend van ambitie had hij de Tour van 1986 gewonnen, nadat hij zich een jaar eerder had moeten schikken in het ploegbelang om Bernard Hinault zijn laatste en vijfde Tourzege te laten behalen.

De onconventionele Amerikaan kreeg daarna een lading hagel in zijn lijf omdat een jachtgenoot hem voor een fazant aanzag. De carrière van Greg leek voorbij en de grote ploegen hadden al geen belangstelling meer voor hem.

Afgeschreven, tot De Cauwer hem oppikte en terugbracht aan de top. De oud-renner uit Sint Niklaas bezit het zeldzame vermogen om een renner over een dood punt te helpen en ze beter te maken. Door alleen maar empathisch met ze te praten.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AIMO, Bartolomeo (1889, † 01.12.1970, ItaliŽ)
BEAUFRAND, Roger (1908, † 14.03.2007, Frankrijk)
BOGGIA, Stefano (1980, ItaliŽ)
CAMUSSA, Piergiorgio (1981, ItaliŽ)
COUTTS, Alec (1983, Groot BrittanniŽ)
GRAZIATO, Massimo (1988, ItaliŽ)
HOOGENDOORN, Ko (1952, Nederland)
KAIRELIS, Dainius (1979, Litouwen)
KLUGE, Mike (1965, Duitsland)
KUIPER, Bouke (1989, Nederland)
MOSER, Leonardo (1984, ItaliŽ)
NOCENTINI, Rinaldo (1977, ItaliŽ)
POLIKEVICIUTE, Jolanta (1970, Litouwen)
POLLET, Aude (1986, Frankrijk)
RICCI POGGI, Martial (1980, Frankrijk)
RUPA, Armando (1981, ItaliŽ)
SCHEPERS, Wim (1943, † 26.09.1998, Nederland)
STAHURSKAIA, Svetlana (1987, Wit Rusland)
SZOZDA, Stanislaw (1950, † 23.09.2013, Polen)
TIMMERMANS, Justin (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
LOATTI, Bruno (1915, † 25.09.1962, ItaliŽ)
NEGRINI, Antonio (1903, † 25.09.1994, ItaliŽ)
VAN RIJSSELBERGHE, Bernard (1905, † 25.09.1984, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 25 september 2017 0:00

Er is dit jaar zelden een week geweest dat we met recht kunnen zeggen: ‘Het was me het weekje wel’. Het begon al op zondag. Eerst de meiden van Sunweb met vier Nederlandse rensters die goud haalden in de ploegentijdrit. Nummer één!

Een Nederlandse zege, want in tegenstelling tot het mannenteam van die zo succesvolle ploeg heeft de damesploeg een Nederlandse licentie. De mannen hebben er een, uitgegeven door de Duitse wielerbond.

Maar met een Nederlands management, Nederlandse ploegleiders en tien Nederlandse renners op een totaal van 25, mag je toch wel zeggen dat het een ploeg is met een sterk geaccentueerd Nederlands tintje.

Van de zes renners die in de ploegentijdrit van start gingen waren drie van de zes Nederlander en zonder de inbreng van Dumoulin en Kelderman was die wereldtitel er niet gekomen. We claimen deze wereldtitel dan ook. Nummer twee!

Dinsdag was het weer raak toen Annemiek van Vleuten definitief afrekende met haar trauma (if any) van die vreselijke van in de Olympische titelstrijd, door met overmacht wereldkampioen tijdrijden te worden. Nummer drie!

Minstens zo indrukwekkend was woensdag de zege van Tom Dumoulin, die wederom liet zien waartoe hij als tijdrijder in staat is. Bijna in de schaduw van de twee minuten voor hem gestarte Chris Froome, ging hij als wereldkampioen over de finish. Nummer vier!

Waren de voorspellingen over het vijfde Nederlandse succes vooraf niet van de lucht, van enige druk was bij de acht Hollandse meiden geen spoor. Ze controleerden en beheersten de koers en het was Chantal Blaak die op het juiste moment de demarrage plaatste. Nummer vijf!

En dan nu vandaag. De strijd om de wereldtitel bij de mannen. Of nummer zes er inzit, waag ik te betwijfelen, maar je kan nooit weten. Er staat een ijzersterk negental aan de start en gezien de vijf eerdere successen deze week zal er ongetwijfeld een overwinningsroes ronddwalen in het Nederlandse kamp.

Boom, De Kort, Dumoulin, Langeveld, Mollema, Poels, Terpstra, Van Emden en Van Poppel (Danny) moeten aan die overwinningsroes handen en voeten geven. De te kloppen mannen zijn Peter Sagan en Greg Van Avermaet maar die hebben allebei recentelijk geen grote koers gereden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 september 2017 12:00

Daniele Bennati is een van de circa tachtig renners die etappes heeft gewonnen in alle van de drie grote ronden. Dat het er zoveel zijn wist ik ook niet, maar dat heb ik onlangs ergens gehoord of gelezen.

Uiteraard staat Eddy Merckx in dat klassement bovenaan, dus zal het wel een Belgisch medium zijn die dat weetje heeft verspreid, want dat de grootste wielrenner aller tijden een Belg is, willen ze nog steeds graag weten.

Bennati won vier ritten in de Ronde van Spanje, drie in die van Italië en twee in de Tour de France. Verder won hij ritten in bijna alle etappekoersen waarin hij van start is gegaan.

Hij is een rappe jongen, die echter niet in die discipline de klasse heeft van Cavendish, Farrar, Petacchi of McEwen met wie hij in zijn lange carrière te maken heeft gehad.

Hij behaalde de meeste van zijn overwinningen in de drie grote ronden dan ook in het tweede deel van de ronde, als de topsprinters hun ritje(s) binnen hadden en het peloton wat meer relaxt koerst.

Dan was Bennati levensgevaarlijk, zoals hij in 2007 nog eens op de Champs Elysées liet zien. Hoewel hij nog steeds koerst en dit jaar de Giro en de Tour reed, is hij de laatste jaren haast niet meer aan winnen toegekomen.

Hij is nu vooral een ijverige en betrouwbare helper. Vanaf 2013 in de ploeg van Tinkoff en dit jaar bij Team Movistar. Hij sprint allang niet meer mee voor een ritzege, maar is in iedere etappe viiral druk bezig om zijn kopmannen te dienen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ADAM, FranÁois (1911, † 04.05.2000, Frankrijk)
ALLAN, Donald (1949, AustraliŽ)
ARTEXTE GUZURAGA, Mikel (1976, Spanje)
BLANCHY, Michael (1981, BelgiŽ)
CAPELLE, Dieter (1983, BelgiŽ)
CLEMENT, Stef (1982, Nederland)
DE LOOR, Kenneth (1986, BelgiŽ)
KIEKENS, Henk (1930, Nederland)
MAECHLER, Erich (1960, Zwitserland)
POS, Geurt (1934, † 18.07.2001, Nederland)
STEURS, Geert (1981, BelgiŽ)
VAN DE WOUWER, Kurt (1971, BelgiŽ)
VRIES, Piet de (1922, Nederland)
WOOD, Oenone (1980, AustraliŽ)
ZILIOLI, Italo (1941, ItaliŽ)
KOREVAAR, Jeanne (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BERGAMASCHI, Vasco (1909, † 24.09.1979, ItaliŽ)
DRUMMEN, Jef (1940, † 24.09.2006, Nederland)
J÷RIS, Jeu (1929, † 24.09.2010, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 24 september 2017 0:00

Tom …

Het is nog maar zeven jaar geleden
dat we voor het eerst van hem hoorden,
inmiddels kent iedereen zijn heden
van Portugal tot het hoge noorden.

Van nul tot honderd met zevenmijlslaarzen
baant Tom zich een weg naar de top,
ontsteekt overal zijn kaarsen,
Quintana, Nibali, reputaties: donderop!

Wordt hij de nieuwe Merckx?
Wint hij de Tour al volgend jaar?
Onconventioneel, beslist niet kerks,
lijkt hij voor het hoogste klaar.

Een nieuwe Eddy zou vijftig jaar duren,
voorspelden de Belgen met blij gezicht.
Maar een ooievaar heeft zo zijn kuren
en dropte zijn lading in Maastricht.

Waar gaat het heen met deze jongen?
Gaat hij de Zwarte achterna,
heeft hij ook dat hart, die longen,
wordt hij ook een kannibaal.

We gaan het zien de komende jaren
en genieten van die knul,
niemand kan zijn lot verklaren,
Tom verrast, nooit flauwekul

Voorspellers hou op met speculeren,
hij bepaalt zelf wel hoe het gaat,
ook al gaan ze hem vereren,
hij is en blijft waar hij voor staat.

© Johannes Witte de With
... Lees meer
Door Johannes Witte de With, 23 september 2017 12:00

Ze mag gezien worden deze in het Zweedse Solleftae geboren wielrenster. Niet alleen uiterlijk, maar ook op de fiets, want ze behoort tot de pakweg tien sterkste vrouwen van het internationale wielerpeloton.

Een echte sportvrouw want ze werd vrijwel geboren op de langlaufski’s. Op dertienjarige leeftijd ontdekte ze het mountainbiken en dat deed ze fanatiek.

Toen ze de keus moest maken voor een vervolgopleiding deed ze er alles aan om op een wielerschool te komen. Dat lukte en vanaf de dag dat ze daar haar intrede deed is ze onafscheidelijk van haar racefiets.

Na haar school te hebben afgemaakt toog ze met haar fiets naar Spanje om daar te ontdekken dat ze niet de juiste keus had gemaakt. Ze verhuisde naar België en kwam er bij Topsport Vlaanderen terecht.

Daar kreeg ze voor het eerst professionele begeleiding en ze ging met sprongen vooruit. Bij het WK in Stuttgart behaalde ze een zesde plaats in de wegwedstrijd.

Ze had het platform bereikt voor haar sprong naar de top. Daar kwam ze in 2008 terecht toen ze als lid van het AA Cycling Team definitief doorbrak met een vierde plaats bij het WK en een zilveren medaille bij de Olympische Spelen van Peking.

Omdat AA Drink besloot verder te gaan met een gespecialiseerd team voor het baanwielrennen en het veldrijden en manager Michael Zijlaard een nieuwe ploeg begon met uitsluitend Nederlandse rensters, moest Emma een andere ploeg zoeken.

Met haar ploegleidster de Belgische Heidi Van De Vijver vond ze onderdak bij het Nederlandse Red Sun Cycling Team, waar ze een van de toppers werd. Ze is daarna nog twee keer van ploeg veranderd en rijdt nu voor de Britse ploeg Wiggle High5.

Die ploeg is ooit begonnen op initiatief van Bradley Wiggins, maar dat weet ik niet zeker. Wel weet ik dat Mark Vestby daar ploegleider is en dat is de echtgenoot van Emma, de vrouw met een gigantische erelijst.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AUGEREAU, Fernand (1883, † 26.07.1958, Frankrijk)
BOUQUET, Camille (1979, Frankrijk)
DE BOEVERE, Maurice (1920, † 10.06.2005, BelgiŽ)
DE KEULENAER, Reno (1988, BelgiŽ)
ELMIGER, Martin (1978, Zwitserland)
FOIS, Valentino (1973, † 28.03.2008, ItaliŽ)
GILLES, Armand (1920, † 13.09.1943, BelgiŽ)
HASSINK, Areke (1981, Nederland)
LIJKE, Nick van der (1991, Nederland)
LOUW, Lucien de (1969, Nederland)
MIGLIORINI, Claudia (1967, ItaliŽ)
RICH, Michael (1969, Duitsland)
SNEEBOER, Paul (1980, Nederland)
STROET, Rens te (1989, Nederland)
TRAFICANTE, Roberto (1984, ItaliŽ)
VAN MINGEROET, Jarno (1977, BelgiŽ)
CHETOUT, LoÔc (1992, Frankrijk)
BECKERINGH, Derk Abel (1992, Nederland)
NIBALI, Antonio (1992, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BOISHARDY, Marcel (1945, † 23.09.2011, Frankrijk)
SZOZDA, Stanislaw (1950, † 23.09.2013, Polen)
Door Fred van Slogteren, 23 september 2017 0:00

De Premier Pas Dunlop was een aanmoedigingsprijs (Premier Pas betekent Eerste Schrede) voor eerstejaars amateurwielrenners. De prijs werd in 1923 voor het eerst uitgereikt, en in 2013 voorlopig voor het laatst.

De prijs ging in 1929 naar Albert Eon, waar we sindsdien als wielrenner weinig of niks meer van gehoord hebben. Ik vond de medaille (in een hardleren etui, op rood pluche met een wit zijden dekje) in een tweedehandswinkel in Bayeux, Normandië.

Albert Eon is daar een plaatselijke held, omdat hij als kolonel van het Franse leger in ballingschap meegedaan heeft met de invasie in Normandië van 6 juni 1944, en de verdere krijgstocht tot en met de bevrijding van Parijs.

De 97 Premier Pas Dunlop prijzen zijn alle uitgereikt aan de meest veelbelovende junior van het jaar. Het is u natuurlijk al opgevallen dat er in 91 jaar 95 prijzen zijn uitgereikt en dat lijkt niet te kloppen.

Maar het klopt wel, want de Franse bond heeft in de jaren 1941, ‘42 en ‘43 telkens twee prijzen uitgereikt. Eén voor de beste in bezet gebied, en één voor de beste in de andere helft van Frankrijk. Maar veel van al die veelbelovende jongeren zijn nadien volstrekt onbekend gebleven.

De eerste aansprekende naam op de lijst is die van Raphael Geminiani in 1943. Paul Lemetayer in 1959 werd geen groot renner, maar verkreeg als prof wel enige bekendheid, onder meer door het winnen van een Touretappes in 1967.

In 1961 won sprinter Pierre Trentin de Premier Pas. In 1965 Mariano Martinez, in ‘67 Jean-Luc Molineris, in ‘68 Bernard Bourreau en in 1972 Bernard Hinault.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 22 september 2017 12:00

Renners als Eddy Planckaert zijn voor mij het zout in de pap. Hij is een van de laatste vertegenwoordigers van een uitstervend ras, schreef ik tien jaar geleden op deze plaats.

Dat is achterhaald, want renners als onder meer Alberto Contador, Thomas De Gendt, Alessandro De Marchi zijn onvervalste aanvallers, terwijl van de Nederlanders ook Robert Gesink en Bauke Mollema bewezen hebben het te zijn, als ze althans niet voor het klassement gaan.

Eddy Planckaert had de reputatie van een grappenmaker, een speelvogel, zoals ze in Vlaanderen zeggen. Een man die ook de kranten haalt met allerlei andere activiteiten. Hij past in het rijtje van Wout en Rini Wagtmans, Roger Hassenforder, Willy Debosscher, Gerben Karstens, Fedor den Hertog, Eric Vanderaerden, Dries van Wijhe en ga zo nog maar even door.

In dat opzicht verschilt de jarige Eddy sterk van de huidige generatie wielrenners, die vrijwel zonder uitzondering vreselijk serieus is en te boek staat als ideale schoonzoon.

Eddy is een telg uit een roemrucht wielergeslacht. Hij stond lang in de schaduw van zijn oudere broers Willy en Walter, maar onder ploegleider Peter Post kwam hij tot volle wasdom. Hij won veel, maar zijn handicap was dat hij na een aantal overwinningen verzadigd raakte en het niet meer voor honderd procent kon opbrengen om voluit te trainen en in de koers tot het gaatje te gaan.

Daardoor kwam het tot een breuk met Post, die altijd het uiterste van zijn renners eiste, en hij werd opgevangen door José De Cauwer, ploegleider van de bescheiden ADR-ploeg. De renners hebben, geloof ik, nooit salaris ontvangen van de onbetrouwbare sponsor, maar De Cauwer kwam in 1989 met de gele (LeMond) en in 1988 met de groene trui (Planckaert) in Parijs.

Het was de enige keer dat Eddy de Tour uitreed, want in het zicht der bergen wilde hij maar één ding: naar huis. In 1990 was hij weer terug bij Post en hij won verrassend Parijs-Roubaix. Hij verklaarde na afloop doodleuk dat hij zich had laten injecteren met cellen van schapenbloed en dat was een van de eerste vormen van bloeddoping in de wielersport. Of het verhaal waar was of een van zijn grappen is nooit onderzocht.

Als het waar was dan werd daar toen nog niet op gecontroleerd, laat staan moeilijk over gedaan en Planckaaert staat nog steeds op de erelijst van de Hel van het Noorden. Wat zal hij er zelf om gelachen hebben.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 september 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1061 1062 1063 Volgende »