ad ad ad ad

Slogblog


LES HISTOIRES EXTRAORDINAIRES DU TOUR DE FRANCE

door Gaston Bénac

Een Frans boek uit de vroegere verzameling van Wim van Eyle. De titel zegt me weinig maar de naam van de auteur des te meer. Gaston Bénac (1881-1968), de journalist bij wie ik nostalgische gevoelens krijg. Hij was namelijk een tijdgenoot van enkele vermaarde Nederlandse sportjournalisten.

Mannen als Barend Schilperoort, Kick Geudeker, Aad van Leeuwen, Jan Cottaar, Jan Liber daar stond je voor op als je ze tegenkwam. Daar nam je je hoed voor af (if any) op de perstribune van het Olympisch Stadion. Goed in het pak en altijd met een sigaar in het hoofd, lieten ze de verering minzaam over zich heen komen. Zij waren de goden van de perstribune en zo gedroegen ze zich ook.

Gaston Bénac was hun Franse evenbeeld. De man schreef wedstrijdverslagen, maar ook columns over de wielersport en die werden gretig gelezen, want zijn mening deed er toe. Van die columns, in die tijd cursiefjes genoemd, zijn er in dit boek een aantal gebundeld. Voor het merendeel geschreven portretten.

Op geheel eigen wijze schetst hij een aantal mensen die een rol speelden in de Tour de France in de jaren dat hij deel uitmaakte van de karavaan. Zoals die bijzondere meneer Henri Desgrange, de eerste organisator van de Tour en Eugène Christophe, een wielrenner uit het stenen tijdperk met een kop als een kassei, een martiale knevel en de kracht van een oude Galliër, zijn bijnaam.

De Belgische wielerfamilie Buysse komt natuurlijk ook aan bod, evenals de Italiaanse campionnissimo Ottavio Bottecchia die onder merkwaardige omstandigheden om het leven is gekomen. En niet te vergeten de Parijzenaar Georges Speicher.

Die Duits klinkende naam spreek je in Frankrijk uit als spee-ie-sjer. Speicher leerde pas op zeventienjarige leeftijd fietsen, een goede leerling want negen jaar later won hij in één jaar zowel de Tour de France als het wereldkampioenschap.

Verder staan er verhalen in dit boekje over kleurrijke figuren als Francis Pélissier, Jean Robic, Roger Lapébie, Jacques Marinelli en ga zo maar door. Bénac was zelf trouwens ook een kleurrijk figuur die zo te zien ook graag een Pernodje lustte.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 28 september 2017 12:00

In de periode dat Guido De Rosso als wielrenner actief was, kwamen Italiaanse renners nauwelijks hun land uit. Er was in Italië zelf genoeg te verdienen, dus waarom al die moeite doen om in een koud land over kasseien te dokkeren.

Pas door het instellen van allerlei internationale klassementen – zoals de wereldbeker – werden de Italianen, en ook de Spanjaarden, gedwongen over de grens te gaan.

Guido De Rosso – het betekent gewoon De Rooij - was geen uitzondering. Zijn palmares vermeldt een hele waslijst met overwinningen en ereplaatsen in Italiaanse koersen, waarvan de meeste namen ons weinig zeggen omdat er alleen Italianen aan meedoen.

Toch werd Guido een internationaal bekende renner en de eerste winnaar van de Tour de l’Avenir, een wedstrijd die in 1961, mogelijk gemaakt door de organisatie van de Tour de France, voor het eerst werd verreden.

Jonge amateurs en onafhankelijken kregen de kans om in een soort verkorte Tour ervaring op te doen in het grote werk. Beide rondes werden parallel verreden, maar de toekomstronde begon altijd een week later dan de echte Tour.

De resterende etappes werden op dezelfde dag verreden als die van de grote Tour, maar waren meestal korter. Het publiek in de finishplaatsen zag dan twee aankomsten.

Toen daar later ook nog de Tour Féminin aan werd toegevoegd werd het een beetje teveel van het goede en kregen de drie evenementen een eigen plaats op de wielerkalender.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 28 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOZZOLO, Laura (1985, ItaliŽ)
CRIBIORI, Franco (1939, ItaliŽ)
FABBRI, Fabrizio (1948, ItaliŽ)
FOGEN, Stefano (1979, Luxemburg)
GONZALEZ LARRANAGA, Gorka (1977, Spanje)
HERNŃNDEZ BLAZQUEZ, Jesķs (1981, Spanje)
KELDERMAN, Stefan (1988, Nederland)
KOCKERING, Lena (1989, Duitsland)
MOOLENIJZER, Harry (1935, Nederland)
PLANCKAERT, Baptiste (1988, BelgiŽ)
RAVARD, Anthony (1983, Frankrijk)
WORRACK, Trixi (1981, Duitsland)
VAN GLABEKE, Shana (1993, BelgiŽ)
ZONNEVELD, Thijs (1980, Nederland)
OOSTRA, Folkert (1989, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
LUYTEN, Henri (1873, † 28.09.1954, BelgiŽ)
WOUTERS, Philippe (1917, † 28.09.1976, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 28 september 2017 0:00

Deze prachtige Panasonic-trui is ooit door Henk Lubberding gedragen. Nadat hij daarvoor jarenlang in de Raleigh-kleuren had gereden. Peter Post en Henk Lubberding leken vier handen op één buik.

Ik geloof dat het in de professionele wielersport redelijk uniek is dat een renner zestien jaar lang met dezelfde ploegleider samenwerkt. Henk Lubberding heeft dat gepresteerd en dat is knap.

Iedereen wist in die tijd dat Peter Post niet de makkelijkste baas was. De renners in zijn ploegen waren niet zijn grootste fans, maar bleven bij de ploeg omdat die zo succesvol was en er veel werd verdiend.

Lubberding manoeuvreerde daar tussendoor, bemiddelde, trok de angel uit een conflict, zag alles, hoorde alles en loste problemen op voor het etterende conflicten konden worden. In en buiten de koers een echte wegkapitein.

Henk is een ontzettend aardige vent met wie je niet gauw ruzie krijgt, maar hij laat ook niet over zich lopen. Hij heeft een bepaalde instelling waardoor hij met bijna iedereen door één deur kan. Maar hij zegt met zijn harde stem altijd waar het op staat.

Bovendien is hij bijzonder intelligent en heeft hij destijds een manier gevonden om met Post te kunnen omgaan zonder rottigheid. Er zal best wel eens iets voorgevallen zijn en ook hij heeft ongetwijfeld wel eens een aanvaring met Post gehad.

Beide partijen hebben echter altijd zo veel respect voor elkaar gehad dat het altijd weer is opgelost, voor het in de krant stond of er rechters aan te pas moesten komen. Het heeft me dan ook niet verbaasd dat Henk Lubberding na zijn carrière en een kortstondige loopbaan als veehouder van die intermenselijke kwaliteiten zijn beroep heeft gemaakt.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 27 september 2017 12:00

De kersverse wereldkampioene Chantal Blaak was nog lang niet geboren toen 37 jaar geleden een klein blond grietje met lange vlechtjes als een van haar voorgangsters op de hoogste trede van het erepodium stond bij het WK wielrennen voor vrouwen 1980 in het Franse Sallanches.

Alsof ze de dag tevoren nog met de duim in de mond met poppen speelde, stond ze vrolijk lachend en zwaaiend tussen de veel langere Tuuliki Jahre uit Zweden en haar landgenote Amanda Jones die eveneens een hoofd boven haar uit torende, op de hoogste trede van het ereschavot.

In de eindsprint was van verschil niets te zien, want met overtuiging versloeg Beth Heiden haar twee concurrenten met lengtes voorsprong. We kenden haar hoofdzakelijk vanwege haar achternaam en de frustratie die de Nederlandse topschaatsers van toen daarbij voelden.

Die frustratie werd veroorzaakt door haar broer Eric, die bij de Olympische winterspelen van 1980 alle vijf de afstanden won. Dus de 500, de 1.000, de 1.500, de 5.000 en de 10.000 meter. Het waren dezelfde spelen waar Beth als schaatsster brons behaalde op de drie kilometer.

Die bronzen plak was voor Beth eigenlijk een teleurstelling want ze had op alle afstanden voor goud geknokt en alleen op de langste afstand enigszins loon naar werken gekregen. Maar ze was pas achttien jaar en had nog een hele sportcarrière voor zich.

Als wielrenster heeft ze na dat WK in 1980 niet veel meer gepresteerd en van het schaatsen kreeg ze ook genoeg, omdat ze als echte sportvrouw begreep dat ze ninnen de familie haar beroemde broer toch nooit zou kunnen evenaren, laat staan overtreffen.

Daarom werd ze langlaufster, een sport waarin ze vele overwinningen en titels behaalde. Bij dat WK voor vrouwen in 1980 werden onze landgenotes Hennie Top zevende, Leontien van Lienden (de moeder van Boy en Danny van Poppel) negende en Petra de Bruin zestiende.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 27 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AMORIM FERRAO TAVARES, Luiz (1977, BraziliŽ)
CASERO MORENO, Angel Luis (1972, Spanje)
GARCIA QUESADA, Adolfo (1979, Spanje)
HAEMERLINCK, Alfred (1905, † 10.07.1993, BelgiŽ)
HEIRWEG, Dirk (1955, BelgiŽ)
HORRILLO MUNOZ, Pedro (1974, Spanje)
IGNATENKO, Petr (1987, Rusland)
KESSELS, Piet (1949, Nederland)
KLOUCEK, Lukas (1987, TsjechiŽ)
KOLESSOV, Alexej (1984, Kazachstan)
MISAC, Jean Claude (1948, † 11.09.1975, Frankrijk)
RANSCHAERT, Bram (1901, † 29.11.1987, Nederland)
WEYLANDT, Wouter (1984, † 09.05.2011, BelgiŽ)
ZANDBEEK, Ronan van (1988, Nederland)
HOULE, Hugo (1990, Canada)
DIEMEN, Jurgen van (1991, Nederland)
DEMPSTER, Zakkari (1987, AustraliŽ)
VEEN, Esther van (1990, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 27 september 2017 0:00

Als je een biografie wil schrijven en de hoofdpersoon wil er niet aan meewerken, dan moet je een beetje geluk hebben. Dat geluk had ik toen ik op 26 september 1997, nu precies twintig jaar geleden, een gesprek had met de mensen op de bovenste foto.

Het zijn twee broers, een zuster en een zwager van Peter Post. Toen ik dat jaar het plan opvatte om de biografie van De Keizer te schrijven, vond Post dat geen goed idee. Hij noemde direct de namen van alle journalisten die hem hetzelfde hadden gevraagd.

Hij had ze allemaal geweigerd en mij weigerde hij ook. Ik besloot toch door te zetten en me te baseren op mijn eigen herinneringen aan hem; het uitgebreide archief dat Wim van Eyle over Post de wielrenner en ploegbaas had aangelegd en interviews met mensen uit zijn vriendenkring.

Dat laatste viel tegen, want Piet Libregts, Gerard Koel en Herman Krott weigerden resoluut mee te werken. “Post wil niet dat ik met je praat”, kreeg ik te horen en een ander zei: “Ik ben goed met Post en dat wil ik zo houden.”

Het was duidelijk, Post werd in zijn vriendenkring zowel gewaardeerd als gevreesd. Alleen Jan Derksen ging overstag nadat ik hem had overtuigd dat het boek ook ruimschoots over zijn geliefde baansport zou gaan, waarvan hij destijds een warm pleitbezorger was.

Ik besloot op zoek te gaan naar zijn roots, want hij was de achtste in een gezin met dertien kinderen. Met heel veel moeite vond ik een broer. Die deed aanvankelijk nogal moeilijk, maar na enige bedenktijd wilde Dré Post wel praten.

We spraken af bij zus Elly in een dorp vlakbij Amsterdam en ook Theo Post, de broer die het dichtst bij Peter stond, was helemaal uit Denekamp gekomen om bij het gesprek aanwezig te zijn. De man van Elly was ook aanwezig, maar bemoeide zich niet met het gesprek.

Ik kwam in een warm bad en ik geloof dat het gesprek wel vijf uur of zo heeft geduurd. Vanwege onze gezamenlijke herinneringen aan Amsterdam Oud-West waar ook ik ben geboren en mijn jeugd heb doorgebracht, was het ijs snel gebroken.

Voor Dré, Elly en Theo was Peter niet iemand om bang voor te zijn. Ze begrepen zijn houding ten opzichte van mij totaal niet en zeiden in koor dat hij niet zo gek moest doen.

Ze spraken respectvol over hun beroemde broer, maar brachten hem in proporties terug tot een gewoon mens. Was hij voor de buitenwereld Peter De Grote, de man die zoveel heeft betekend voor de Nederlandse wielersport, voor hen was hij gewoon een van de dertien.

Ik hoorde alles over dat grote gezin met die hardwerkende en vroom katholieke ouders. Een degelijk middenstandsgezin, waar alle kinderen de gelegenheid kregen te studeren en de meeste dat ook hebben gedaan. Mooi was hun beschrijving van het dramatische verongelukken van het jongste kind en de moeizame oorlogsjaren.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 september 2017 12:00

Hans Knecht was een in Zürich geboren en overleden Zwitser die tien jaar achtereen wereldkampioen is geweest. Ja,, jullie lezen het goed, want dat heeft zelfs Merckx niet gepresteerd.

Maar de Kannibaal had niet de hulp van Adolf Hitler. In 1938 werd Hans Knecht in Valkenburg, vóór zijn landgenoot Wagner en de Rotterdammer Joop Demmenie, wereldkampioen op de weg bij de amateurs.

Een jaar later ging het toernooi om de wereldtitels maar gedeeltelijk door, omdat na de eerste twee dagen van de baankampioenschappen de Duitse legers Polen binnenvielen en de Tweede Wereldoorlog een feit was.

Bij het WK werd toen op slechts zeven onderdelen om de wereldtitels gestreden met vijf onderdelen op de baan en twee op de weg. Het WK-toernooi van 1939 werd afgelast op het moment dat er nog maar één titelhouder bekend was.

Dat was onze eigen Jan Derksen bij de amateursprinters. Knecht hoefde zijn trui niet te verdedigen en dat hoefde ook niet in de zes jaar die volgden. Internationale wielercontacten waren vrijwel onmogelijk en pas in 1946 werd er weer een wereldtoernooi gehouden.

In Zwitserland, het land dat in de oorlog neutraal was geweest en daarmee een Duitse bezetting wist te ontlopen, was Hans Knecht inmiddels prof geworden en hij profiteerde in de wegwedstrijd voor profs volop van de enorme tweestrijd tussen de Belgische favorieten voor de titel Rik Van Steenbergen en Marcel Kint.

Die gunden elkaar het licht in de ogen niet en Hänsl was de derde hond die het been in de wacht sleepte waar de twee Belgen om streden. Het Zwitserse publiek was uitzinnig van vreugde toen de coureur uit Zürich als wereldkampioen over de streep kwam en nog een jaar in de witte trui met de kleuren van de regenboog mocht rondrijden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BONDUEL, Frans (1907, † 25.02.1998, BelgiŽ)
BOTTER, Sjoerd (1984, Nederland)
BRAAM, Elisabeth (1984, Nederland)
BULLA, Max (1905, † 05.03.1990, Oostenrijk)
DELEDDA, Adolphe (1919, † 09.10.2003, Frankrijk)
GAUTIER, Cyril (1987, Frankrijk)
GRIFI, Sara (1988, ItaliŽ)
MATTHEWS, Michael (1990, AustraliŽ)
MELCHERS, Mirjam (1975, Nederland)
MONCASSIN, Frťdťric (1968, Frankrijk)
NIETVELT, Jeroen (1984, BelgiŽ)
NIJDAM, Henk (1935, † 30.04.2009, Nederland)
PETIT, Adrien (1990, Frankrijk)
POLLING, Peter-Jan (1990, Nederland)
PREISKEIT, Hans (1920, † 26.06.1972, Duitsland)
RABON, Frantisek (1983, TsjechiŽ)
SCHńR, Michael (1986, Zwitserland)
SCHMńH, Elias (1986, Zwitserland)
WETTEN, Arie van (1934, † 01.10.2013, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
AGOSTONI, Ugo (1893, † 26.09.1941, ItaliŽ)
GRAMSER, Willy (1935, † 26.09.2008, Nederland)
LEENE, Gerard (1892, † 26.09.1966, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 26 september 2017 0:00

Gisteren werd in het Noorse Bergen voor de 84ste keer een regenboogtrui vergeven aan de beste eliterenner van de dag. Het werd voor de derde keer op rij Peter Sagan en de excentrieke Slowaak was ook de grote favoriet.

In 1927 was de Italiaan Alfredo Binda de eerste wereldkampioen op de weg bij de beroepsrenners. Op de Duitse Nürburgring reden de profs en amateurs samen, maar er werd wel een apart klassement voor de twee categorieën opgemaakt.

In totaal kwamen er toen 55 renners aan de start, waaronder 22 profs. De Belg Jean Aerts werd vijfde en wereldkampioen bij de amateurs. Twee Nederlanders bereikten de finish: Joep Franssen werd dertiende en Hans Bockom vijftiende.

Binda was de eerste renner die drie keer de regenboogtrui mocht aantrekken. Dat was in 1927, 1930 en 1932. Zijn record werd het eerst geëvenaard door de Belg Rik Van Steenbergen die de titelstrijd in 1949, 1956 en 1957 won.

Eddy Merckx (natuurlijk Eddy Merckx) was de volgende die de regenboogtrui drie maal mee naar huis mocht nemen. Dat was in 1967, 1971 en 1974. De enige die het daarna nog flikte was Oscar Freire. De Spanjaard was in 1999, 2001 en 2004 de beste van de wereld.

Vier recordhouders, een elitegezelschap waar gisteren Sagan zich bijvoegde door ook voor de derde maal wereldkampioen te worden en het walhalla te betreden. Het verschil met de andere vier is echter dat hij het drie maal achtereen deed.

Hoewel de Nederlanders een uitstekende wedstrijd hebben gereden en vooral Lars Boom zich onderscheidde, blijft Joop Zoetemelk in ieder geval nog een jaar de laatste Nederlandse wereldkampioen. Dat was hij alweer 32 jaar geleden.

Joop zag in 1975 Hennie Kuiper wereldkampioen worden, in 1978 Gerrie Knetemann en een jaar later werd Jan Raas de beste van de wereld. Als enige van het Gouden Kwartet mocht hij de regenboogtrui niet dragen.

Hij leek er vrede mee te hebben, hoewel hij een mooie reeks kon overleggen. Drie maal eindigde hij als vijfde en drie keer als vierde. Telkens was er iemand anders net ietsje beter of slimmer of ontbrak dat beetje geluk.

Bij de WK van 1985 in het Italiaanse Giavera del Montello gold Zoetemelk niet als favoriet voor de titel, hoewel hij wel de voorbereidingskoers Veenendaal-Veenendaal had gewonnen en in grote vorm stak.

Maar hij was in de nadagen van zijn rijke carrière en toen de Belgische wielerjournalist André Putzeys hem in het hotel bij de Nederlandse ploeg zag, schreef hij in de Gazet van Antwerpen: ‘Joop blijf toch thuis en stop met fietsen, het is genoeg geweest.’
... Lees meer
Door Jan Houterman, 25 september 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1061 1062 1063 Volgende »