ad ad ad ad

Slogblog


Kort na de laatste eeuwwisseling begonnen ze aan een nieuwe carrière. Twee talentvolle baanrenners die ook op de weg hun mannetje stonden. Een nieuwe carrière als zesdaagsenrenner, of zesdagenrenner zoals ze zelf zeggen.

Danny Stam de zoon van meervoudig wereldkampioen stayeren Cees Stam en Robert Slippens, de zoon van een vleesfabrikant uit het Noordhollandse Opmeer.

Om Robert Slippens gaat het in dit stukje, want die viert vandaag zijn 42ste verjaardag. Het koppel Stam-Slippens veroverde na een korte inwerkperiode een plaatsje bij de beste koppels op de Europese winterbanen.

De sterkste duo’s waren toen de Zwitsers Bruno Risi en Kurt Betschart, de Italianen Silvio Martinello en Marco Villa en de Belgen Iljo Keisse en Matthew Gilmore. De laatste is een tot Belg genaturaliseerde Australiër.

Daar wist het koppel Stam-Slippens zich tussen te wringen om tussen 2003 en 2008 mee te dingen naar de hoofdprijzen op de Europese winterbanen. Ze wonnen samen elf zesdaagsen.

De kwaliteiten van de twee waren perfect op elkaar afgestemd. Slippens was de snelle man die in de laatste meters het verschil kon maken, terwijl Stam als de diesel met de meeste inhoud in de jachten eindeloos kon doorhalen.

Individueel heeft Robert Slippens ook heel wat baansuccessen behaald. Bij de Nederlandse kampioenschappen won hij maar liefst dertien nationale titels en was hij zes keer tweede en vier keer derde.

Op verschillende baanonderdelen, zoals 1 kilometer tijdrit, achtervolging, scratch, puntenkoers en achter de derny. Ook in de ploegkoers won hij titels met uiteraard Danny Stam als koppelgenoot. Hij behaalde verder twee Europese titels en bij het WK won hij twee maal zilver en één maal brons.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AA, Daisy van der (1989, Nederland)
DE WILDE, Jef (1981, België)
DETILLOUX, Christophe (1974, België)
GERTS, Floris (1992, Nederland)
GRITTERS, Kyle (1983, Verenigde Staten)
KOOPMAN, Wim (1947, Nederland)
KUX, Christian (1985, Duitsland)
MÖLLER, Erich (1905, † 24.05.1964, Duitsland)
MOTKÉ, Ritchie (1989, Nederland)
ROGGENDORF, Rolf (1939, Duitsland)
RYDLUND, Malin (1977, Zweden)
SCHUBERT, Konstantin (1982, Duitsland)
TOMASZEWSKI, Marcin (1986, Polen))

of ons op deze datum ontvielen:
KALKMAN, Chris (1950, † 03.05.1950, Nederland)
PERCHICOT, André (1950, † 03.05.1950, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 3 mei 2017 0:00

Een paar decennia geleden werd een gevierde wegrenner nog wel eens gekoppeld aan een zesdaagse renner. Een wegger aan een baner, volgens het Kneteriaanse woordenboek.

Voor de organisatie was het een kans om meer publiek te trekken en voor de renner een mogelijkheid om in de winter wat bij te verdienen en kilometers te maken voor het komende wegseizoen.

Zo heeft ook de beroemde Eric Vanderaerden heel wat zesdaagsen gereden. Als jong rennertje won hij al alles waar hij ook maar aan de start verscheen. Op de weg, op de baan, in het veld, het maakte hem niet uit, hij was een zuivere klasbak.

De palmares van Vanderaerden gedurende zijn profperiode (van 1983 tot en met 1996) is groots. Op de horizontale buis van deze baanfiets staat zijn naam met de hand geschilderd.

Zoals je kunt zien is dit ranke blauw/wit gespoten karretje afkomstig uit de fabriek van Merckx. En dan is er nog niet zo gek veel veranderd omdat het merendeel van de huidige baanfietsen technisch nog steeds van hetzelfde concept zijn.

De weinige onderdelen, waarmee deze fiets zijn opgebouwd, zijn van Campagnolo.

Eric Vanderaerden had een soort haat/liefde verhouding met de zesdaagse. Als hij er zin in had reed hij goede uitslagen. Hij werd in 1986 met Pijnen tweede in Rotterdam, in ‘87 met Doyle derde in Antwerpen, en hij won twee maal de Zesdaagse van Antwerpen.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 2 mei 2017 12:00

Toen de grootste renner aller tijden in zijn nadagen kwam en zijn superioriteit minder werd, werden er in België direct speculaties gemaakt wie Eddy Merckx zou moeten opvolgen.

Ieder jong talent werd onder het vergrootglas gelegd en groot geschreven, alsof talent het enige is dat telt. Een jaar of wat later was het in Frankrijk net eender toen voor de op één na grootste renner aller tijden de tijd om afscheid te nemen naderde.

Bernard Hinault had het moeilijk met zijn natuurlijke opvolger Greg LeMond, maar dat is geen Fransman. Le successeur du blaireau moest een Fransman zijn en de eerste keuzes van het Franse wielerpubliek waren Fignon, Mottet en Bernaudeau.

Die hadden alle drie al geruime tijd in de wachtkamer gezeten om Hinault op te volgen. Maar toen de Breton er als renner niet meer was, konden ze het niet waarmaken. Fignon kreeg na zijn twee Tourzeges te maken met dezelfde knieblessures als Hinault, Mottet kwam gewoon tekort en Bernaudeau kon het gewicht die de Breton achterliet niet dragen.

Gelukkig was er de zes jaar jongere Jean-François Bernard die in 1983 spelenderwijs Frans amateurkampioen werd en volledig bekwaam werd geacht om de meester op te volgen.

Jeff Bernard was een begenadigd tijdrijder en een grimpeur van grote kwaliteit. Hinault was een zeer groot coureur, maar een deel van zijn succes was ook de ijzersterke Gitane-formatie onder leiding van de gewiekste ploegleider Cyrille Guimard.

Die had Jeff niet. Het Franse wielrennen zat na Hinault jaren in een vrije val, maar het is flauw om het daar helemaal aan op te hangen. Jeff Bernard grootste makke was het feit dat hij niet constant was.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 2 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AREND, Willi (1876, † 25.03.1964, Duitsland)
COLYN, Luc (1958, België)
HUGUET, Yann (1984, Frankrijk)
NÄF, Ernst (1920, Zwitserland)
PAUWELS, Eddy (1935, België)
SALGUEIRO ALONSO, Enrique (1981, Spanje)
SAVINI, Filippo (1985, Italië)
SCHEPPINGEN, Marielle van (1973, Nederland)
TENNIGLO, Moniek (1988, Nederland)
VALENCIA, Juan Pablo (1988, Colombia)
DOULL, Dwain (1993, Groot Brittannië)

of ons op deze datum ontvielen:
BARTHELEMY, Honoré (1964, † 02.05.1964, Frankrijk)
LEBAUBE, Jean-Claude (1977, † 02.05.1977, Frankrijk)
MIDDELKAMP, Theofiel (2005, † 02.05.2005, Nederland)
ROSSIUS, Jean (1966, † 02.05.1966, België)
STUYTS, Alfons (1980, † 02.05.1980, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 2 mei 2017 0:00

De Amsterdam RAI Dernyrace was in de jaren negentig een herinnering aan vervlogen wielerdagen, waarin wielrenners in de zuigkracht van brommers lange afstanden aankonden. Zoals Bordeaux-Parijs, een koers van zo’n 570 kilometer.

Ook het Criterium der Azen werd achter derny’s afgelegd. Beide koersen bestaan al lang niet meer omdat de organisatie vaststelde dat het fietsen achter opgevoerde Solexen niet meer van die tijd was.

Dat was voor Harry Mater, een Amsterdamse ondernemer en groot wielerliefhebber, het signaal om een verloren geachte discipline nieuw leven in te blazen. In 1991 deed hij dat met amateurs op een industriegebied waar het hoofdkantoor van De Telegraaf staat, een van zijn belangrijkste sponsors.

Een jaar later werd de wedstrijd door profs verreden. Mater had altijd grote namen aan de start, want het geld was goed in Amsterdam. Er viel zo'n 25 duizend gulden te verdienen in het rondje door Amsterdam-Zuid.

Voor een werkdag van tweeëneenhalf uur is dat mooi verdiend. Zeker omdat de race een individueel karakter had en er niet gedeeld hoefde te worden. De RAI Dernyrace was, volgens Mater, een slijtageslag waarin reputaties sneuvelden.

Ik kijk even terug op de zesde editie, die half mei 1996 werd verreden. Toen voor aanvang de brommer van de zwaarlijvige gangmaker Joop Zijlaard niet tegen diens gewicht bestand leek, volgde op z’n Rotterdams een scheldkannonade.

Terecht want de derny’s hadden tientallen jaren dienst gedaan in Bordeaux-Parijs en waren niet of nauwelijks onderhouden. Het jaar daarna stonden er allemaal nieuwe derny’s die Mater had laten maken door Arie Simon.

Na afloop van de koers was Joop Zijlaard enthousiast over het nieuwe materiaal. De communicatie met de renners verloopt via drie woorden, vertelde hij desgevraagd. “Het is stop, ho of allez. Dat begrijpt een Rus, een Chinees, dat begrijpt iedereen.”
... Lees meer
Door Jan Houterman, 1 mei 2017 12:00

Dick Hooyschuur, de wielrenner die vandaag precies 89 jaar geleden in Zaandijk werd geboren had een bijnaam die iedereen gebruikte, hoewel weinigen wisten waarom. Hij werd Potje genoemd en dat kwam omdat hij uiterlijk enige gelijkenis vertoonde met de Franse coureur René Pottier.

Hoewel ik de gelijkenis tussen foto 1 (Hooyschuur) en foto 2 (Pottier) niet zie, heeft iemand dat ooit wel gezien en zo werd Dick Hooijschuur sindsdien Potjé genoemd, de fonetische uitspraak van de naam van de winnaar van de Tour de France van 1906.

Toen hij als wielrenner in de jaren na de Tweede Wereldoorlog steeds bekender werd, werd zijn bijnaam door iedereen overgenomen, zij het dat het streepje op de 'e' werd weggelaten. Zo werd het Potje.

Voor wie de oorsprong niet kent een huishoudelijk attribuut waarop volgens de volksmond een dekseltje dient te passen. Zaankanters zijn nuchtere mensen en Dick Hooijschuur heeft het maar zo gelaten.

Hij was tot het midden van de jaren vijftig druk met het wielrennen en ik heb hem in de Amsterdamse straatrondjes vaak aan het werk gezien. Een strijdbare, attractieve coureur die net geen topper was in het toenmalige amateurpeloton.

Er staan geen klassieke overwinningen op zijn naam, maar in de criteriums was het 21 keer raak. Genoeg om het eens bij de profs te proberen, vond hij, een avontuur dat maar kort heeft geduurd.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 1 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEYEN, Ine (1987, België)
CUSSY, Laurena (1990, Frankrijk)
FAVALLI, Pierino (1914, † 16.05.1986, Italië)
FONSECA, Armindo (1989, Frankrijk)
GEORGES, Sylvain (1984, Frankrijk)
HOEVENAERS, Rik (1902, † 12.11.1958, België)
HUOT, Valentin (1929, Frankrijk)
IRIONDO URANGA, Iban (1984, Spanje)
RYABKIN, Alexander (1989, Rusland)
SCANDOLARA, Valentina (1990, Italië)
SCHELLING, Patrick (1990, Zwitserland)
SOEMANTA, Lisanne (1987, Nederland)
SOEPENBERG, Gerrit-Jan (1985, † 10.07.2014, Nederland)
VARNAJO, Robert (1929, Frankrijk)
VERLINDEN, Gery (1954, België)
VICHOT, Frédéric (1959, Frankrijk)
WINTER, Lauran de (1986, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
EST, Wim van (2003, † 01.05.2003, Nederland)
GIESELER, Edi (2003, † 01.05.2003, Duitsland)
PÉLISSIER, Henri (1935, † 01.05.1935, Frankrijk)
TRUEBA PEREZ, Fermin (2007, † 01.05.2007, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 1 mei 2017 0:00

Mijn weekje van vorige week heeft heel wat teweeg gebracht. Niet op het slogblog waar uit sommige reacties blijkt dat ze het niet met me eens waren, maar op facebook. Daar ging het onderuit de zak. Vooral mijn referte aan een column van Thijs Zonneveld in AD Sportwereld was velen een doorn in het oog. Vooral Zonneveld werd aangevallen, want die heeft het kennelijk verbruid bij veel mensen.

Ik vond het boek van Thomas Dekker, waarvan hij de auteur was, ook bedenkelijk, maar dan alleen waar het ‘t beschadigen van anderen was. Waar het om het dopinggebruik van Dekker zelf ging en vooral dat gedoe met die bloedzakken, vond ik zowel stuitend als vanuit een journalistiek standpunt verhelderend. Zo van, ‘dus zo ging het er aan toe’.

Ik kan me nog mijn woede herinneren toen in 2009 bekend werd dat Dekker een dopingzondaar was en voor twee jaar werd geschorst. Wim van Eyle had me zeven jaar daarvoor – Thomas was toen nog junior - geattendeerd op zijn talentvolle buurtgenoot.

Ik heb zijn carrière sindsdien met belangstelling gevolgd en was onder de indruk van zijn prestaties. De Tirreno en de Ronde van Romandië win je niet zomaar. Nee niet zomaar, zoals me in 2009 duidelijk werd. Ik was naïef geweest. Dezelfde teleurstelling voelde ik een paar jaar later na de bekentenissen van Lance Armstrong, Michael Boogerd en nog enkele andere renners.

Hoewel ik nog steeds intens van wielrennen kan genieten, ga je er toch met andere ogen naar kijken. Insiders zeggen dat de wielersport een stuk schoner is geworden en dat is volgens mij ook zo, maar diezelfde insiders zeggen ook voor geen enkele renner de handen in het vuur te willen steken.

Ook nu nog actieve renners zeggen dat. Ik heb voor zover nog in leven bijna alle Nederlandse Tourrenners voor mijn boeken over de geschiedenis van ons land in de Tour geïnterviewd. Ik had toen ik er aan begon geen idee, hoe groot de impact van doping op diverse van hen is geweest.

Verslavingen, zelfmoordpogingen, bezwaarde gewetens, spijt, carrières die verwoest zijn door het dopinggebruik van anderen, ga zo maar door. Helaas staat niet alles in die boeken, omdat ik daar niet van iedereen toestemming voor kreeg.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 30 april 2017 12:00

Ik zag Dolf Verschueren in 1952 in het Olympisch Stadion aan het werk bij de revanches van de wereldkampioenschappen, die dat jaar in Parijs waren gehouden. Hij was de nieuwe wereldkampioen stayeren.

Die revanches waren altijd een sterk nummer van stadiondirecteur Bessems om direct na het WK enkele wereldkampioenen en finalisten naar Amsterdam te halen voor die revanches. Hij had altijd een vol huis.

Het waren natuurlijk geen revanches, want de nieuwe wereldkampioenen kwamen om gehuldigd te worden en niet om te verliezen en dat was in de meeste gevallen ook contractueel vastgelegd.

Natuurlijk was Piet van Heusden, de enige Nederlandse wereldkampioen dat jaar, van de partij. Als wereldkampioen achtervolging bij de amateurs. Een van de andere wereldkampioenen was Verschueren.

Dolfke was een lichtgewicht mannetje uit Antwerpen. Zijn optreden die avond is eigenlijk het enige wat ik me ervan kan herinneren. Tijdens de stayerskoers, helemaal aan het eind van de avond, besloot hij op enig moment vanuit de achterhoede naar de kop te gaan.

Hij verhoogde het tempo en deed dat op een manier die ik nooit eerder, en ook nooit daarna, een stayer heb zien doen. Hij ging aan de rol van die ronkende motor op de pedalen staan om een extra snok te geven.

Wegrenners doen dat herhaaldelijk, maar voor een stayer was dat hoogst ongebruikelijk en ik denk ook dat het gevaarlijk was om bij die snelheid de balans tussen renner en fiets te verstoren. Maar de kleine Sinjoor deed het gewoon.

Ik heb pas later ontdekt dat hij voor hij in 1950 stayer werd een sterk wegrenner was geweest, die in het peloton bekend stond als een acrobaat op de fiets. In 1947 was hij tweede in Parijs-Roubaix en twee jaar later bezette hij dezelfde plaats in Luik-Bastenaken-Luik. Hij won een rit in de Ronde van Zwitserland en hij startte in 1948 in de Tour de France, overigens zonder Parijs te halen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 30 april 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1010 1011 1012 Volgende »