ad ad ad ad

Slogblog


Al weer jaren geleden verscheen in België het boek ‘De mannen achter Merckx’. Het is een eerbetoon aan de knechten van de grootste Belgische wielrenner aller tijden.

Het gaat over zijn trouwe vazallen die hem jarenlang optimaal steunden. Zij deelden in zijn succes, ze werden goed betaald, en wisten dat de Kannibaal altijd voor ze zou zorgen. Hun eigen erelijst bleef echter beperkt.

Ik heb vaak gedacht: wat zijn dat voor mannen? Merckx koos geen koekenbakkers uit om hem te assisteren, want het waren stuk voor stuk klasbakken. Ze hadden in potentie allemaal een prachtige palmares kunnen realiseren.

Ze kozen echter heel bewust voor een bestaan in de schaduw. Geen lui leventje, want er moest voor iedere overwinning van d’n Eddy keihard gebuffeld worden.

Een van de beste van de mannen achter Merckx was Martin Van Den Bossche. Een sterk ronderenner en een heel goede klimmer. In potentie een rondewinnaar, voor wie goed naar hem gekeken heeft.

Hij was een klasbak, maar zijn erelijst vermeldt slechts een enkele overwinning in kleinere koersen, een vierde plaats in de Tour van 1970 en een derde in de Giro in hetzelfde jaar.

Hoe ver zou hij gekomen zijn als hij voor zijn eigen carrière had gekozen? We zullen het nooit weten, maar ik denk dat het er niet was uitgekomen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DE MOOIJ, Jaryd (1986, BelgiŽ)
DEKKERS, Paul (1985, Nederland)
DIJK, Petrus van (1986, Nederland)
EL DARABNA, Zakaria (1983, BelgiŽ)
FAIGNAERT, Emile (1919, Ü 10.05.1980, BelgiŽ)
GATES, Nick (1972, AustraliŽ)
GIJSSELS, Romain (1907, Ü 31.03.1978, BelgiŽ)
GRIMBERG, Arenda (1978, Nederland)
GUYOT, Eric (1962, Frankrijk)
HEREIJGERS, Kobus (1989, Nederland)
JIMENEZ SANCHEZ, Eladio (1976, Spanje)
MEIJER, Wim (1963, Nederland)
MOERENHOUT, Jef (1910, Ü 27.03.1966, BelgiŽ)
MOONEN, Jo (1948, Nederland)
ROOIJ, Evert de (1952, Nederland)
ROWE, Luke (1990, Groot BrittanniŽ)
VAN HEVEL, Jules (1895, Ü 21.07.1969, BelgiŽ)
VANNESTE, Willy (1944, BelgiŽ)
VELLY, Joseph (1938, Ü 30.09.2016, Frankrijk)
VERHEYEN, Geert (1973, BelgiŽ)
VRIES, Berden de (1989, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
MOLLO, Enrico (1992, Ü 10.03.1992, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 maart 2017 0:00

GEDICHTEN UIT DE BEZEMWAGEN

door Daan de Ligt

Hij was jarenlang ‘Stadsdichter van de Haagsche Courant’ en publiceerde wekelijks in die krant een gedicht in sonnetvorm. Die gingen over alles wat de residentie beroerde en vaak was dat sport. Vooral voetbal en wielrennen.

In het najaar van 2014 werd Daan de Ligt (1953-2016) ernstig ziek. Hoe lang hij nog had interesseerde hem niet, wel wilde hij de hem toegemeten tijd nuttig besteden. Met dichten uiteraard.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 maart 2017 12:00

In juni 2006 werd ik door de uitgever van een nieuw op te richten wielerblad gevraagd een voorbeschouwing te schrijven over de Tour de France die kort na het verschijnen van het 0-nummer van start zou gaan.

De eerste jaargang nummer één is nooit verschenen en dat is maar goed ook. Mij werd namelijk gevraagd vijf favorieten voor het podium te kiezen en ik koos in alfabetische volgorde voor Ivan Basso, Francisco Mancebo, Jan Ullrich, Alejandro Valverde en Alexandre Vinokourov.

Ik baseerde mijn keus voor Mancebo op diens regelmaat en zijn steeds beter wordende prestaties in de Tour en de Giro. Hij had weinig gewonnen maar was altijd mee van voren en hij sloop als het ware naar het erepodium, zonder echt op te vallen.

Hij was geen schoonheid op de fiets met die rare scheve zit, maar toch een heel goede coureur. Mijn voorspelling sloeg achteraf nergens op. Daarom was het maar goed dat het blad nooit is verschenen, want ik was afgegaan als een gieter.

Niet alleen ontbraken Floyd Landis en Oscar Pereiro in mijn selectie, de twee hoofdrolspelers van de Tour van 2006, maar voor er ook maar een meter was gereden waren vier van de vijf voorspelde namen van de startlijst verdwenen.

De namen van Basso, Ullrich en Mancebo kwamen namelijk voor in de administratie van dokter Eufemio Fuentes en hoewel dat op zich niets bewijst, werden de heren door hun respectieve ploegbazen van deelname aan de Tour uitgesloten.

Vinokourov mocht ook niet starten omdat zijn ploegleider Manolo Saiz werd betrapt toen hij met bovengenoemde dokter zat te smoezen terwijl er onder tafel een koffer met tienduizenden euro’s van eigenaar wisselde.

De Spaanse verzekeringsmaatschappij Liberty Seguros trok zich als sponsor per direct uit de wielersport terug en Vino zat zonder ploeg. Uiteindelijk was Valverde de enige die van start ging, maar door een zware val in een van de eerste etappes was zijn optreden van korte duur.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAGOT, Jean-Claude (1958, Frankrijk)
BORCHI, Stefano (1987, ItaliŽ)
CARRARA, Joseph (1938, Frankrijk)
DAM, Louis ten (1934, Nederland)
DE LANGHE, Jens (1989, BelgiŽ)
DEREPAS, David (1978, Frankrijk)
ELLI, Alberto (1964, ItaliŽ)
FERRARI, Roberto (1983, ItaliŽ)
FURLAN, Giorgio (1966, ItaliŽ)
GOMEZ VALDES, Yelko Marino (1989, Panama)
GOURGUE, Benjamin (1986, BelgiŽ)
GULDHAMMER, Rasmus (1989, Denemarken)
JONGE, Maarten de (1985, Nederland)
KUIK, Sonja van (1979, Nederland)
KWANTES, Willy (1956, Nederland)
LAW, Scott (1991, AustraliŽ)
LEVAVASSEUR, Christian (1956, Frankrijk)
LHOTELLERIE, Clťment (1986, Frankrijk)
SUTER, Paul (1892, Ü 06.04.1966, Zwitserland)
VAN HOLEN, Ronny (1959, BelgiŽ)
VELO, Marco (1974, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
FRENCH, Graham (2012, Ü 09.03.2012, AustraliŽ)
TINAZZI, Giorgio (1982, Ü 09.03.1982, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 9 maart 2017 0:00

Tegenwoordig schijnt hij ieder verzoek om een interview te weigeren. “Dat is geweest, laat hij dan weten. En wat geweest is, is geweest. Daar heb ik niets meer aan toe te voegen."

Toen hij nog actief sportman was, stond zijn naam om de haverklap in de kranten. Was het niet vanwege zijn prestaties als schaatser of wielrenner, dan wel vanwege zijn malle fratsen. Want Dolle Dries was niets te dol.

Met alle respect voor de huidige generatie vind ik dat er geen topsporters meer zijn die zo kleurrijk zijn als Dries. Hij bedreef zijn twee sporten onbekommerd, wars van trainingsschema’s en zijn vetpercentage liet hem koud. Hij was door al dat sporten al mager genoeg. Hij fietste en schaatste voor zijn plezier en plezier had hij.

Hij hoefde met niemand rekening te houden, hooguit met de kerk in het dorp waar hij opgroeide, maar verder bepaalde hij alles zelf. Als verstokte vrijgezel kon hij gaan en staan waar hij wilde, als het maar niet op zondag was.

Hij gooide er in de sport niet met de pet naar en was soms voor niemand te houden. Zoals op die zomerse zaterdag in juni 1973 toen hij in Limburg kampioen van Nederland werd op de weg door in de finale af te rekenen met topamateurs als Fedor den Hertog, Gerrie Knetemann en Toine van den Bunder.

Hij, de schaatser die in de zomer wel eens een koersje reed als voorbereiding voor het schaatsseizoen. De pers kon er niet over uit. Net zo min als iemand het begreep toen hij in 1978 plotseling beroepsrenner werd. Dat had hij altijd geweigerd.

“Ik rij niet op zondag, want dan moet ik naar de kerk en ik zal nooit mijn ziel aan een sponsor verkopen, want ik ben liever m’n eigen baas”. Hij heeft het talloze malen gezegd.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 8 maart 2017 12:00

Guy Lapébie was een jongere broer van Roger Lapébie de Franse wielrenner die in 1937 winnaar werd van de Tour de France. Guy was ook een sterke wegrenner en eindigde in de Tour van 1948 als derde.

Hij moest alleen de fameuze Italiaan Gino Bartali en de even fameuze Vlaamse houwdegen Briek Schotte voor laten gaan. Als je met deze mannen op één erepodium hebt gestaan, dan ben je geen koekenbakker geweest.

Guy hield echter meer van de piste en hij reed in de wintermaanden in tal van zesdaagsen. Hij won er acht en de meeste met zijn illustere landgenoot Emile (Milou) Carrara.

Guy Lapébie won tijdens de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn drie medailles. Twee gouden en een zilveren. Met drie landgenoten zegevierde hij zowel op de honderd kilometer ploegentijdrit op de weg als op de vier kilometer ploegachtervolging op de baan.

In de individuele wegwedstrijd werd hij tweede achter zijn landgenoot Charpentier. In 1949 won Lapébie een etappe in de Tour de France, die hij eigenlijk niet had moeten winnen.

Dat was de achtste rit van La Rochelle naar Bordeaux. Een compact peloton reed na een saai verlopen etappe de roze wielerbaan van Bordeaux op en iedereen rekende op een sprintzege van de razendsnelle Belg Rik Van Steenbergen.

D’n Rik was in een reguliere sprint bijna niet te kloppen en ver voor de streep had hij al meters voorsprong op de rest. Toen ging hij overeind zitten, hield de benen stil en stak beide armen in de lucht.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BUITING, Theo (1946, Nederland)
CAMUSSO, Francesco (1908, Ü 23.06.1995, ItaliŽ)
CHALAPUD GOMEZ, Robinson (1984, Colombia)
DALER, Jiri (1940, TsjechiŽ)
DRAAIJER, Johannes (1963, Ü 27.02.1990, Nederland)
KELLER, Luise (1984, Duitsland)
POSTHUMA, Joost (1981, Nederland)
POTZERNHEIM, Werner (1927, Duitsland)
PRATTE, Philippe (1986, BelgiŽ)
PRINSEN, Wim (1945, Ü 17.12.1977, Nederland)
RAYNAL, Jean (1932, Frankrijk)
SCHEP, Peter (1977, Nederland))
VANTOMME, Maxime (1986, BelgiŽ)
WIERSTRA, Frank (1986, Nederland)
ZAMBRANO CALDERON, Gonzalo (1984, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
BREENEN, Hein (Tarzan) van (1990, Ü 08.03.1990, Nederland)
KLINK, Dethmer (1987, Ü 08.03.1987, Nederland)
KNECHT, Hans (1986, Ü 08.03.1986, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 8 maart 2017 0:00

Op deze Italiaanse fiets met de merknaam Bottecchia is op de staande buis een sticker geplakt, waarop staat: Campione del Mondo 1966. Dat zou er op kunnen duiden dat Rudi Altig deze fiets heeft bereden en misschien wel op die regenachtige zondag toen hij op het autocircuit van Solingen wereldkampioen werd.

Ottavio Bottechia – alleen die naam is al een gedicht - was het in ieder geval niet, want hij was toen allang niet meer onder ons. Ottavio was wel de eerste Italiaan die de Tour de France won.

Dat was in 1924 en een jaar later deed hij het nog eens. Hij was ook de eerste winnaar die van het begin tot het eind in het geel reed. Of hij ook de eerste was die van start tot finish aan de leiding heeft gestaan is een ander verhaal, want de gele trui werd voor het eerst in 1919 gedragen.

De racefiets die zijn naam draagt is een mooi, maar eenvoudig exemplaar, zoals ook Ottavio een eenvoudige man was. Zijn bijnaam was De Metselaar van Friuli en hij leerde pas lezen en schrijven toen hij al een beroemdheid was.

Hij is een van de weinige winnaars van voor de Tweede Wereldoorlog die niet geheel vergeten is. Dat komt – hoe morbide – door zijn dood. Of eigenlijk door het nooit opgeloste raadsel rond zijn dood. Hij werd op 2 juni 1927 namelijk bewusteloos naast zijn fiets gevonden met een ernstige hoofdwond. In het ziekenhuis raakte hij in coma, waaruit hij niet meer is ontwaakt. Hij overleed twaalf dagen later.

Omdat er zich nooit getuigen hebben gemeld, is men er lang van uitgegaan dat de renner tijdens de training ten val was gekomen en een schedelbasisfractuur had opgelopen. Dat zou kunnen, maar niemand heeft dat gezien.

Een andere lezing kwam pas veertig jaar later in zwang, nadat een boer op zijn sterfbed had bekend dat hij een puntige steen naar de tweevoudige Tourwinnaar had gegooid, die Bottecchia vol op het hoofd had getroffen.

De reden waarom de boer dat had gedaan, was dat Bottecchia nabij zijn wijngaard even rust had genomen en toen een trosje van de boer zijn druiven had verorberd. Een mooi verhaal maar niet erg aannemelijk. Op 2 juni zijn de druiven nog erg zuur. Niet om te vreten eigenlijk, tenzij Bottecchia er mee heeft willen zeggen dat de druiven behoorlijk zuur moeten zijn geweest voor zijn tegenstanders.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 7 maart 2017 12:00

De wielercarrière van Michel Nédélec is het verhaal van de eendagsvlieg. Een renner die door één prestatie in de herinnering is gebleven.

Die prestatie verrichtte de Breton in mei 1964 toen hij de monsterklassieker Bordeaux-Parijs won voor oud-wereldkampioen Jean Stablinski en de Belg Theo Nys.

Als een van die twee die koers had gewonnen had iedereen dat volstrekt aanvaardbaar gevonden, maar bij de overwinning van Nédélec verschenen commentaren in de kranten die weinig vleiend voor hem waren.

Niemand kende hem immers en zelfs het voordeel van de twijfel werd hem niet gegund. De renner uit de omgeving van Brest, in het uiterste puntje van Bretagne, was de grote onbekende en die won zomaar de klassiekste van alle klassiekers.

Er werd schande van geschreven en de eerste stemmen gingen op om maar met die koers te stoppen als dat soort tweede garnituur als winnaar uit de bus kwam.

Het deerde Nédélec allerminst, want hij werd onderscheiden met de trofee en de geldprijs voor de beste jongere van dat jaar. Een jaar later werd hij Frans kampioen achtervolging en mocht hij met de Peugeot-ploeg mee naar de Tour de France.

Hij moest daar hand- en spandiensten te verrichten voor zijn kopman Tom Simpson. Veel heeft de Brit niet aan zijn knecht gehad, want al na de zesde rit vertrok de arme Michel naar huis.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 maart 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 993 994 995 Volgende »