ad ad ad ad

Slogblog


De Verenigde Staten zijn geen wielernatie. Het aantal Amerikaanse licentiehouders is in vergelijking met de meeste Europese wielerlanden te verwaarlozen. Amerika heeft wel een rijk (vooroorlogs) verleden in het baanwielrennen.

Toen werden daar aan de lopende band zesdaagsen georganiseerd en ieder zichzelf respecterende stad had een wielerbaan. In het wegrennen heeft dat immense land – god’s own country – heel lang niet meegedaan.

Tot er in de jaren zeventig wat yanken naar Europa kwamen om hier te koersen, want toen was daar ineens Greg LeMond, een jongetje met een beugeltje en een fiets. Daarmee stond hij in Amstelveen op de stoep bij Peter Post.

Of hij een contractje kon krijgen? Post stuurde hem weg, want die hield van beulen met het mes tussen de tanden. Wat moest-ie met dat beugelbekkie? Maar LeMond werd twee keer wereldkampioen en won drie keer de Tour de France. Pijnlijke vergissing.

In het gevolg van LeMond kwam ook Andy Hampsten naar Europa. Nog een klasbak en een opvallend goed ronderenner. In 1988 won hij de Ronde van Italië, nadat hij al twee maal de Ronde van Zwitserland had gewonnen.

Hampsten was een echte ronderenner. In de Giro die hij won werd de show gemaakt door Erik Breukink en de Zwitser Urs Zimmermann. Maar waar zij gingen daar was Hampsten altijd onopvallend in de buurt.

Hij won in die Giro twee etappes. De eerste was de twaalfde rit van Novarra naar Selvino met de aankomst bergop. Breukink en Zimmermann verloren daar vijftien seconden. In de achttiende rit, een klimtijdrit van slechts anderhalve kilometer verloren de Nederlander en de Zwitser rond de minuut en het klassement was gemaakt, want ze reden Hampsten er in de resterende ritten niet meer af.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 april 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAUER, Jack (1985, Nieuw Zeeland)
BENNETT, George (1990, Nieuw-Zeeland)
BULGAC, Brian (1988, Nederland)
BUNKER, Joe (1930, Groot Brittannië)
CARDOSO LEAL, Manuel Antonio (1983, Portugal)
DE BEUCKELAER, Jef (1925, † 06.11.1969, België)
ERMETI, Giairo (1981, Italië)
GRABSCH, Ralf (1973, Duitsland)
GRENDENE, Andrea (1986, Italië)
GRENFELL, Phil (1989, Australië)
GRETSCH, Patrick (1987, Duitsland)
HAMPSTEN, Andy (1962, Verenigde Staten)
KALTOFEN, Petr (1989, Tsjechië)
KLINK, Dethmer (1916, † 08.03.1987, Nederland)
MULDERS, Rob (1967, † 29.01.1998, Nederland)
PROOST, Louis (1935, † 03.02.2009, België)
ROMERO AMARAN, Luis Alberto (1979, Cuba)
ROOSSENS, François (1981, België)
ROTTIERS, Karel (1953, België)
SOBAL, Yauheni (1981, Wit Rusland)
VERKINDEREN, Frederik (1988, België)
VERSTAPPEN, Twan (1957, Nederland)
WAMPERS, Jean-Marie (1959, België)
MATHIS, Marco (1994, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
ASTOLFI, Italo (2004, † 07.04.2004, Italië)
BERTHET, Marcel (1953, † 07.04.1953, Frankrijk)
DAJKA, Jobie (2009, † 07.04.2009, Australië)
KOOYMAN, Piet (1988, † 07.04.1988, Nederland)
LUYTEN, Rik (1969, † 07.04.1969, België)
VANCONINGSLOO, Georges (2002, † 07.04.2002, België)
Door Fred van Slogteren, 7 april 2017 0:00

PARIJS ROUBAIX 100 JAAR

door Pascal Sergent

Ik vrees dat niet veel Vlamingen het met me eens zijn, maar Parijs-Roubaix is toch echt de mooiste van alle klassiekers. De Vlamingen koesteren Vlaanderens Mooiste, maar de Hel van het Noorden is net nog een tikje heroïscher.

Waar dat in zit is moeilijk te zeggen, maar dat er veel emotie bij speelt, is zeker. Niemand die dat beter begreep dan Pascal Sergent, een Franse sportjournalist geboren in Roubaix.

De naam van zijn geboorteplaats, toch niet meer dan een sombere industriestad, is in de hele wereld bekend, dankzij de fameuze klassieker, die in 1896 voor het eerst werd gehouden en in die beginjaren een ware helletocht moet zijn geweest.

Aan de hand van krantenverslagen, documenten en getuigenissen heeft Sergent alle edities van 1896 tot en met 1985 allemaal als verslag opgeschreven en gebundeld en het resultaat is door de Vlaamse uitgeverij De Eeclonaar als boek gepubliceerd.

Het moet een gigantisch werk zijn geweest maar het resultaat is er naar. Een mooi boek, op A4-formaat, vierhonderd pagina’s, rijk geïllustreerd met vele foto’s, deels in zwart/wit, deels in kleur.

Het stak de schrijver en de uitgever echter dat ze in een boek met de titel Parijs-Roubaix 100 Jaar maar 94 wedstrijdverslagen konden opnemen. Weliswaar was de Hel in 1996 een eeuw eerder geboren, maar was nog net niet honderd keer verreden.

Zes keer kon de klassieker niet plaatsvinden vanwege de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Daarom is in 2000 nog een aanvullend boek verschenen met daarin de wedstrijdverslagen van de edities 1996 tot en met 2000.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 6 april 2017 12:00

In 1983 overkwam Gerrie Knetemann een vreselijk ongeluk in de voorjaarswedstrijd Dwars door België. Hij knalde op een stilstaande auto en was er vreselijk aan toe.

Hij bleef bij kennis en hij had de tegenwoordigheid van geest naar de veiligheid van de berm te kruipen. De renners konden hem maar net ontwijken en koersten verder.

Het peloton wacht op niemand, maar er was toch een renner die in de remmen kneep en zich over de ontluisterde Kneet boog. Rudy Dhaenens hielp de ongelukkige Amsterdammer de ader in zijn arm dicht te knijpen waar het bloed als een fontein uitspoot.

Pas toen er hulp was, vervolgde Rudy Dhaenens zijn weg. Met zijn daad toonde hij aan dat hij ondanks zijn wereldkampioenschap geen topcoureur was.

Knetemann zou waarschijnlijk niet gestopt zijn als Dhaenens of een andere collega daar had gelegen. Dat zegt niets over de mens Knetemann, maar alles over het wezen van de topsporter.

Rudy Dhaenens was geen winnaarstype, maar hij heeft een alleszins fraaie palmares bij elkaar gefietst in een negenjarige profcarrière. Hij had op beslissende momenten vaak pech.

Zoals in een Touretappe toen hij in volle finale uit de groep wist uit te breken en een gaatje pakte. Gezien zijn inhoud had hij een levensgrote kans de etappe te winnen. Maar het mocht niet zo zijn.

In de laatste bocht nam hij iets te veel risico en gleed gestrekt richting dranghekken. Voor hij het zich bewust was, was de jagende groep hem voorbij. De teleurstelling die hij als sportman toonde is me altijd bijgebleven.

Hij had één hoogtijdag in zijn carrière. Dat was in het WK van 1990 in verre Japan. Vanwege die afstand was niet iedere topcoureur gedisponeerd, laat staan goed voorbereid. De Nederlandse ploeg maakte er met uitzondering van Breukink zelfs een potje van.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 6 april 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AKKERMANS, Theo (1966, Nederland)
BAILEY, William (1888, † 22.01.1971, Groot Brittannië)
BILLE, Gaetan (1988, België)
CHRISTENSEN, Mads (1984, Denemarken)
CROCI TORTI, Emilio (1922, † 02.07.2013, Zwitserland)
FOTHEN, Thomas (1983, Duitsland)
HAGE, Elise van (1989, Nederland)
JEREMIASSE, Wim (1956, † 02.02.2000, Nederland)
JOSEPH, Gregory (1988, België)
KERCKHOFFS, Raymond (1972, Nederland)
RIJFF, Anouk (1996, Nederland)
ROSSETTO, Stéphane (1987, Frankrijk)
SÉRÈS SR., Georges (1887, † 26.06.1951, Frankrijk)
SGAMBELLURI, Roberto (1974, Italië)
TOGNALLI, Francesca (1985, Italië)
WEIJST, Geert van der (1989, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DHAENENS, Rudy (1998, † 06.04.1998, België)
PETERS, Gerard (2005, † 06.04.2005, Nederland)
POBLET ORRIOLS, Miguel (2013, † 06.04.2013, Spanje)
SLAATS, Frans (1993, † 06.04.1993, Nederland)
SUTER, Paul (1966, † 06.04.1966, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 6 april 2017 0:00

We kennen Rudie Kemna nu al weer jaren als de eerste ploegleider van Skil-Shimano, Argos-Shimano, Giant-Alpecin en Sunweb-Giant, synoniem voor grote successen met renners als Kittel, Degenkolb, Dumoulin en anderen.

Vier sponsornamen, maar min of meer dezelfde ploeg, die in 2006 ontstond uit Shimano-Memory Corp, een formatie die slechts één jaar (2005) onder die naam heeft bestaan. Met negen Japanse renners in de gelederen en verder wat Nederlanders.

Zoals Rudie Kemna, die dit truitje heeft gedragen, een goede renner die dankzij zijn sprintcapaciteiten in 2003 Nederlands kampioen was. En verder onder andere Eelke van der Wal, Rik Reinerink, Alain van Katwijk en niet te vergeten Laurens ten Dam. Arend Scheppink was de teammanager en Piet Hoekstra de ploegleider.

Een jaar later heette de ploeg Skil-Shimano en was Rudie van het smalle racezadel verhuisd naar de ploegleiderswagen. Er was meer geld beschikbaar en Iwan Spekenbrink was erbij als assistent-ploegleider.

Sindsdien is het ieder jaar beter gegaan met de voormalige ProContinental formatie die in 2009 in de Tour de France debuteerde. Op een wildcard, maar nu al weer een aantal jaren deelnemer aan alle grote koersen als WorldTour ploeg.

Veel is er veranderd, maar Rudie is gebleven. Als ploegleider, maar ook als de rechterhand en vertrouweling van teammanager Spekenbrink. Dat vertrouwen verdiende hij in 2013 door te bekennen.

Zijn mond opendoen dat ook hij wel eens had gebruikt, nadat Lance Armstrong onder grote druk had bekend. Die druk was er voor Rudie niet en als hij had gezwegen zou misschien niemand er van hebben geweten..
... Lees meer
Door Henk Theuns, 5 april 2017 12:00

In de jaren vijftig en zestig was Jan Rol uit Alkmaar een van de beste amateurrenners van ons land en zowel nationaal als internationaal een gevreesde tegenstander.

Hij had veel inhoud en naarmate de koers zwaarder werd, ging hij beter presteren. Die eigenschap leverde hem een reeks mooie overwinningen op, onder andere in zware amateurklassiekers als Amsterdam-Arnhem v.v. en de Ronde van het IJsselmeer.

In 1956 won hij de Ronde van Noord-Holland na een jaar eerder als derde te zijn geëindigd en in 1960 schreef hij de eerste editie van de Ster van Zwolle op zijn naam. Het jaar 1956 moest zijn topjaar worden.

Gehard in de Ronde van Tunesië stond hij klaar om af te reizen naar de de Olympische Spelen in Melbourne, maar vanwege de Russische inval in Hongarije besloot Nederland de Spelen te boycotten.

Zo liep Jan Rol de kans mis mee te doen om de Olympische medailles, waar hij gezien zijn kwaliteiten zeker kans op had gemaakt. Hij reageerde op z’n Jan Rol’s toen hij het nieuws per telegram ontving enkele dagen voor de lange reis.

Hij ging in zijn ouderlijk huis naar zijn kamer en trok het daar hangende Olympische kostuum aan. Daarmee ging hij naar de keuken waar zijn moeder bezig was de was uit te spoelen in een teil water. Hij pakte een paar pollepels ging in de teil zitten en riep: “Als ik niet gewoon naar Melbourne mag, dan roei ik er wel naar toe!”

Hij was in 2006 nog boos toen ik hem over die ervaring kwam interviewen. Het oranjeshirt dat hij geweigerd had aan de KNWU terug te geven, had hij nog.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 5 april 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BARANAUSKAS, Aivaras (1980, Litouwen)
BELTMAN, Ghita (1978, Nederland)
BRAND, Leo van de (1931, † 11.05.2009, Nederland)
COCCHI, Jessica (1989, Italië)
DJAVANIAN, Viatcheslav (1969, Rusland)
EVERS, Piet (1919, † 06.09.1987, Nederland)
GERVEN, Piet van (1912, † 00.00.0000, Nederland)
HOLT, Simon (1988, Groot Brittannië)
KOZONTCHUK, Dimitry (1984, Rusland)
LEBEN, Christian (1985, Duitsland)
MÜLLER, Martin (1974, Duitsland)
ORTEGA ORTS, Didac (1982, Spanje)
SCHALKERS, Martin (1962, Nederland)
SCHWAB, Hubert (1982, Zwitserland)
SMIT, Theo (1951, Nederland)
VANDEWALLE, Kristof (1985, België)
VEREECKE, Karel (1976, België)
WEENING, Pieter (1981, Nederland)
ZANAZZI, Renzo (1924, † 28.01.2014, Italië)
ZANETTI, Mauro (1973, Italië)
ZEE, Anouska van der (1976, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DIAZ DIAZ, Mariano (2014, † 05.04.2014, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 5 april 2017 0:00

Philip Wilhelm Opel was slotenmaker van beroep en hij woonde in het achthonderd zielen tellende dorp Rüsselsheim, ergens tussen Frankfurt en Mainz. Adam, de oudste zoon was een opstandige jongen, die barstte van de ideeën en daardoor regelmatig met zijn conservatieve vader in conflict kwam. Om hem wat af te koelen stuurde vader Opel hem naar Parijs, omdat er thuis geen land met die jongen was te bezeilen.

Hij had hem beter naar een klooster kunnen sturen, want de bruisende metropool voedde zijn progressieve denkbeelden alleen maar meer. Adam Opel vond in Parijs een baantje in een naaimachinefabriek, een tak van industrie die in die tijd een stormachtige groei doormaakte.

Daar zag hij wel brood in, maar na terugkomst in Rüsselsheim vond hij alleen maar steun bij zijn moeder, terwijl zijn vader niets in de plannen zag. Adam was een doorzettertje en in 1862 startte hij zijn eigen naaimachinefabriekje in de koeienstal van een oom. Door keihard te werken gingen de zaken zo voorspoedig dat zijn broer George bij hem in de zaak stapte.

Al na korte tijd was er genoeg verdiend om geld te kunnen investeren in de bouw van een fabriekshal met woonhuis aan de Bahnhoffstrasse. Voor zijn plezier kocht Adam in Engeland een Hoge Bi, maar na een paar duikelingen verkocht hij het vehikel weer. Met winst!

Dat onverdachte voordeeltje zette hem aan het denken en kort daarna stuurde hij zijn zoon Karl naar Engeland om zich daar op de rijwielmarkt te oriënteren. Karl kwam terug met een laag safety model. Met zijn broers ging hij op het ding oefenen en ze raakten alle vijf verslingerd aan het speeltje. De rijwielkoorts had ze te pakken en in de fabriek van pa begon kort daarna de productie van Opel-fietsen.

Het onder één naam fabriceren van zowel naaimachines als fietsen was in die tijd niet ongebruikelijk, want ook grote naaimachinemerken als Singer en Husqvarna gingen met succes fietsen maken. Ook bij Opel liep het als een naaimachientje en vele wielrenners uit die tijd toonden belangstelling. Piet Moeskops reed voor het merk Opel, evenals zijn vriend Gerrit Bontekoe, oprichter van de gelijknamige racespeciaalzaak in Loosduinen.

De beroemde Franse stayer Robert Grassin (foto 3), wereldkampioen in 1925, zwoer eveneens bij het merk, waarvan hij de naam trots op zijn trui liet borduren. Mede door zijn toedoen werd Opel een bekend merk en het was daarom niet verwonderlijk dat er in 1912 al zo’n tienduizend Opel-fietsen waren geproduceerd.

De rest van de geschiedenis van Opel gaat niet meer over tweewielers, maar over vierwielers, waar het bedrijf heel groot in is geworden. Er bestaat nu een type auto van Opel met de naam Karl, vernoemd naar de Opel die aan de wieg stond van de rijwieltak.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 4 april 2017 12:00

Als je naar zijn palmares kijkt en het geringe aantal jaren waarin die is gerealiseerd dan is Miel Daems een briljant coureur geweest. Klein en geblokt en rap in de aankomst.

Winnaar van drie topklassiekers, te weten de Ronde van Lombardije, Milaan-San Remo en Parijs-Roubaix. Veelzijdig en eigenzinnig durfde hij in zijn tijd de grote Rik Van Looy te weerstaan.

Als de Keizer van Herenthals zijn zinnen op een koers had gezet dan deed Daems hetzelfde. In de drie klassiekers die hij won, behoorde Van Looy steeds tot de belangrijkste geklopten.

Het meest nadrukkelijk was dat in Parijs-Roubaix van 1963. Zowel Van Looy als Daems behoorden tot een groep van achttien renners, die zich in de Hel van Caouin losmaakte van het peloton.

Ze openden daarmee de jacht op twee koplopers. Dat waren niet de minsten, want Noël Foré en Rolf Wolfshohl waren mannen om rekening mee te houden. Maar de Belg werd vlak voor Roubaix achterhaald en de Duitser pas bij de ingang van het stadion.

Zo reden twintig man de roze piste van Roubaix op. Eenmaal op de baan demarreerde Tuur De Cabooter en iedereen aarzelde. Het was Peter Post die uiteindelijk het gaatje dichtreed met Van Looy in zijn wiel.

Voor Rik II moet het toen appeltje/eitje zijn geweest om het af te maken, maar in zijn wiel zat Miel Daems die pas tevoorschijn kwam toen Van Looy al dacht te hebben gewonnen.

Zo werd de man uit Brussel net voor zijn grote rivaal winnaar van de Hel van het Noorden en een nog piepjonge Jan Janssen werd derde.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 4 april 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1002 1003 1004 Volgende »