ad ad ad ad

Slogblog


Afgelopen zondagavond interviewde freelance journaliste Janine Abbring in het tv-programma Zomergasten de terminaal zieke burgemeester van Amsterdam, Eberhard van der Laan.

Een week eerder werd ze daarover zelf geïnterviewd in de zaterdagse bijlage van het AD. Zij vroeg zich daarin af hoe het was om iemand te interviewen die er binnen afzienbare tijd niet meer zou zijn.

Mijn gedachten gingen terug naar 18 oktober 2004, de dag dat ik bij hem thuis in Krommenie een gesprek had met Gerrie Knetemann. Het was eenzelfde situatie als die Abbring schetste, alleen wist ik niet wat zij wel wist.

Of Gerrie het voorvoeld heeft dat hij spoedig zou overlijden, weet ik niet. Daar is vaak over gespeculeerd. Wel weet ik dat hij in het interview dingen zei, die me verbaasden. Hij haalde nogal uit over bepaalde mensen.

Hij stond als bondscoach nog volop in het wielerleven en was zich wel bewust dat hij sommige mensen uit zijn netwerk nog nodig kon hebben. Maar dat kon hem kennelijk niets meer schelen.

De aanleiding voor het gesprek was Joop Zoetemelk, over wie ik een biografisch boek aan het schrijven was. Ieder hoofdstuk behandelde in chronologische volgorde een of enkele jaren uit het leven van de grootste Nederlandse renner in de wielergeschiedenis.

De informatie kwam van Joop zelf met wie ik in twee dagen tijd zijn leven heb doorgenomen. De man bleek een fabelachtig geheugen te hebben en herinnerde zich veel bijzondere details.

Ieder hoofdstuk was aangevuld met een of meer interviews met mensen die in dat betreffende jaar of periode in nauwe relatie tot Zoetemelk stonden. Het waren er vijftig in totaal en allen in de vorm van een monoloog opgeschreven.

Gerrie zou samen met Peter Post, Ruud Bakker, Dries van Agt en Johan van der Velde bij het hoofdstuk 1980 komen, het jaar dat Joop de Tour de France won. Gerrie kwam met een mooie analyse van zijn toenmalige kopman.

“Het is makkelijker om over Joop te praten, dan met hem te praten. Als jij niks zegt, dan zegt Joop ook niks. Joop is Stille Willie. Dat komt natuurlijk voort uit een bepaalde verlegenheid. Als je contact met andere mensen wil, geef je iets van je zelf weg, maar dat moet je wel willen”, zei hij onder andere.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 1 augustus 2017 12:00

De stayersport is in Duitsland altijd zeer populair geweest en daarom waren er wedstrijden in overvloed op de vele banen die de Westduitse bondsrepubliek rijk was. Voor de Tweede Wereldoorlog waren er dan ook veel Duitse stayers van wereldklasse.

Na de oorlog wilde het bij het stayeren niet meer zo lukken en tussen 1946 en 1960 bereikte slechts één Duitser het erepodium. Dat was de stokoude Walter Lohmann, die in 1952 tweede werd achter de Belg Dolf Verschueren.

Vijftien jaar daarvoor in 1937 was Lohmann al eens wereldkampioen geweest. En toen, in 1961 was daar plots Karl-Heinz Marsell uit Dortmund die in Zürich de wereldtitel pakte. Met de Belg Pol Depaepe op de tweede en de Zwitser Max Meier op de derde plaats.

het was natuurlijk geen verrassing, want Marsell was geen onbekende in het stayerswereldje, want vóór 1961 was hij al drie keer Europees kampioen geweest. Een officieuze titel, maar wel altijd met de sterkste stayers aan de start. En hij was natuurlijk ook drie maal West-Duits kampioen geworden.

Het was het tijdperk van de grote Guillermo Timoner, de Spaanse stayer die in de jaren vijftig en zestig maar liefst zes keer wereldkampioen werd. Dat heeft Marsell zeker een paar titels gescheeld.

Maar in 1961 was de drievoudige Duitse kampioen heer en meester en hij won voor de Belg Pol Depaepe en de Zwitser Max Meier. In 1964 werd Marsell nog een keer derde bij het WK. Behalve in de strijd om kampioenschappen won Marsell ook tal van Grote Prijzen.

Zo won hij vier maal de traditionele Groszen Weihnachtspreis, die altijd op Tweede Kerstdag in de Westfalenhalle in Dortmund werd verreden. Een prijs voor de beste sprinter en een prijs voor de beste stayer. Jan Derksen heft me eens verteld dat dat de meest prestigieuze van alle Grote Prijzen was.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 1 augustus 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AARDENBURG, Sander (1984, Nederland)
DUIKER, Bernard (1903, † 09.12.1990, Nederland)
GALINSKI, Marek (1974, † 17.03.2014, Polen)
GAVAZZI, Francesco (1984, ItaliŽ)
GIL PARRA, Leticia (1982, Spanje)
GINER BLAS, Leon (1978, Spanje)
GULIK, Fulco van (1979, Nederland)
LUYTEN, Henri (1873, † 28.09.1954, BelgiŽ)
PERUFFO, Enrico (1985, ItaliŽ)
RABU—AL RIOS, Gonzalo (1984, Spanje)
VERSTREPEN, Julien (1946, † 04.02.2003, BelgiŽ)
TIMMERMANS, Tristan (1993, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BORGOGNONI, Luciano (1951, † 01.08.2014, ItaliŽ)
COX, Ryan (1979, † 01.08.2007, Zuid-Afrika)
GEORGET, Pierre (1917, † 01.08.1964, Frankrijk)
VOORTING, Adri (1931, † 01.08.1961, Nederland)
WAMBST, Georges (1902, † 01.08.1988, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 1 augustus 2017 0:00

Gisteren is de zevende editie van de Profronde van Tiel verreden, met prominente deelname van Girowinnaars Tom Dumoulin en Anna van der Breggen. En natuurlijk ook met de winnaar van de laatste etappe van de Tour: Dylan Groenewegen.

Het is een mooie ronde en op het moment dat deze blog geplaatst wordt, weet ik net zo min als ieder ander de uitslag. Wel weet ik bijna zeker dat ik daar in Tiel ongetwijfeld een geweldige dag heb gehad als lid van het jurycorps.

In de gloriejaren van het Nederlandse profwielrennen togen de beroepsrenners al jaarlijks naar de woonplaats van Flipje aan de Waal. De profronde van Tiel was van 1980 tot en met 1994 een jaarlijks evenement. Altijd met een sterk deelnemersveld met ieder jaar grote namen.

Toen de grote internationale successen van de generatie Zoetemelk, Kuiper, Knetemann en Raas voorbij waren, werd de belangstelling minder en vond Tiel geen doorgang meer. Pas in 2011 is het evenement nieuw leven ingeblazen en sindsdien is er weer jaarlijks een profronde in Tiel, Vanaf 2013 aangevuld met een internationaal damescriterium.

Wielerliefhebbers waren het er in het verleden over eens dat er maar weinig criteriums waren met een sterker rennersveld dan Tiel. Behalve onze eigen coryfeeën, hebben ook drievoudig Tourwinnaar Greg LeMond en vijfvoudig winnaar Bernard Hinault er aan de start gestaan. Hinault zelfs twee keer.

Het is geen sinecure om zo’n deelnemerslijst financieel rond te krijgen, want die grote jongens komen niet voor niks. Het management van Tom Dumoulin vraagt 32 duizend voor een optreden. Ogenschijnlijk niet zo'n groot verschil met wat Hinault in 1982 betaald kreeg. Alleen was zijn honorarium (30.000) nog in guldens en dan is het verschil aanzienlijk. Omgerekend kostte de Fransman 35 jaar geleden € 13.500,-. 
... Lees meer
Door Jan Houterman, 31 juli 2017 12:00

Frans Schoubben was een geweldige belofte, die al 77 overwinningen op zijn naam had staan toen hij in 1955 beroepsrenner werd. Zijn talent kwam bij de profs niet helemaal uit de verf en dat werd door de kenners uitgelegd als te weinig ambitieus.

In 1957 won hij Luik-Bastenaken-Luik, maar de jury nam de merkwaardige beslissing dat hij de eerste plaats moest delen met Germain Derijcke die als tweede aankwam.

Schoubben was, na alleen ontsnapt te zijn, over gesloten spoorbomen geklommen en dat mocht ook toen al niet. In plaats van hem te diskwalificeren mocht hij de eerste plaats, zij het gedeeld, behouden.

Twee jaar later won hij nog Parijs-Brussel en daarmee kwam zijn klassiekertotaal op twee. Hij startte drie maal in de Tour de France, maar haalde geen enkele keer Parijs.

Zijn ontwikkeling werd niet alleen geremd door een gebrek aan ambitie, maar ook door een val in de Ronde van Italië van 1956. Hij liep een schedelbreuk op die hem lang uit competitie heeft gehouden.

Nadien kwam hij nog wel terug op zijn oude niveau, maar hij kon wedstrijden boven de tweehonderd kilometer niet meer goed verteren.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 31 juli 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BODEN, Stef (1990, BelgiŽ)
BRAVO OIARBIDE, Garikoitz (1989, Spanje)
CACCIA, Diego (1981, ItaliŽ)
HOLLANDERS, Dries (1986, BelgiŽ)
LEEUW, Godert de (1967, Nederland)
PAULIKAITE, Svetlana (1985, Litouwen)
PETERS, Gerard (1920, † 06.04.2005, Nederland)
SCHOLTES, Brice (1988, BelgiŽ)
VALENTIJN, Cees (1913, Nederland)
VAN HOOVELS, Kevin (1985, BelgiŽ)
VOGELS JR., Henk (1973, AustraliŽ)
ZARGARI, Amir (1980, Ierland)
BOUVRY, Dieter (1992, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
JOOSEN, Cees (1920, † 31.07.1976, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 31 juli 2017 0:00

Ondanks dat ons land geen renner in de top van het klassement had, was de Tour de France voor ons zeer succesvol. De twee Nederlandse ploegen hebben het fantastisch gedaan. Hoewel Sunweb formeel een Duitse ploeg is, beschouw ik die formatie ook als van ons.

Met een Nederlandse filosofie, tien Nederlandse renners in de gelederen, Nederlands teammanagement en een overwegend Nederlands ploegleidersteam, is het voor mij een Nederlandse ploeg.

Met vier etappezeges en winst in twee klassementen heeft Sunweb-Giant een geweldige Tour achter de rug. Dat is toch te danken aan de filosofie van Iwan Spekenbrink waarin samenwerking het sleutelwoord is en niemand groter is dan de ploeg.

Dat laatste is de reden waarom Kittel en Degenkolb niet meer bij de ploeg zitten. Bij welke andere ploeg zien we zo nadrukkelijk de ene kopman de andere helpen? Zoals Matthews punten pakte voor het bergklassement om te voorkomen dat concurrenten van Barguil die punten zouden krijgen.

Dat zie ik andere kopmannen niet doen. En zoals Mike Teunissen me van de week vertelde: “We zijn vrienden en gaan voor elkaar door het vuur. Het is een geweldige ploeg en een feest om voor te rijden.”

Dat Tom Dumoulin met zo’n ploeg volgend jaar de Tour al kan winnen, is geen te optimistische veronderstelling. Als er iemand is die Froome kan verslaan is hij het met het Sunweb-Giant collectief aan zijn zijde.

De andere Nederlandse ploeg heeft het ook goed gedaan. Met twee etappezeges heeft lottoNL-Jumbo boven verwachting gepresteerd. Roglic en Groenewegen zijn met Barguil en Landa voor mij de revelaties van deze Tour.

Vooral Roglic. De Sloveen kan klimmen, dalen en tijdrijden. De eerste twee kwaliteiten heeft hij in de door hem gewonnen Alpenetappe over de Galibier nadrukkelijk laten zien en dat hij geweldig kan tijdrijden, wisten we al.

Dat Nederland weer een wielernatie is waar de wereld tegen opkijkt zagen we gisteren in de Clasica San Sebastian. Kwiatkowski en Gallopin waren de snelsten van die vijfmans kopgroep, maar Mollema en Dumoulin zaten er wel bij.

De wijze waarop Dumoulin bij de kopgroep aansloot, nadat hij Kwiatkowski eerst moest laten gaan, was grote klasse. Hij blijft in alle omstandigheden zichzelf, gaat uit van zijn eigen kracht en raakt nooit in paniek.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 30 juli 2017 12:00

Als amateur was Aldo Bini in Italië de grootste concurrent van Gino Bartali, de Toscaan die toen al werd gezien als een van de grootste talenten ooit in Italië waargenomen. Maar Bini was zijn evenknie, alleen had die het nadeel dat hij geen klimmer was.

De in Montemurlo, een dorp vlak bij Prato in Toscane, geboren coureur was meer een eendagsrenner die vooral in zijn vaderland in dat opzicht een prachtige erelijst bijeenreed. Hij werd in 1934 beroepsrenner en hij zou dat blijven tot en met 1955.

Uitzonderlijk lang, want er zijn niet veel renners die zo lang actief zijn geweest. In 1935 werd hij vierde in de strijd om de regenboogtrui achter de Belg Aerts, de Spanjaard Montero en de Belg Danneels.

Een jaar later stond hij zelf op het podium, maar op het een na hoogste schavotje. De hoogste eer was weggelegd voor de Fransman Antonin Magne en onze Theo Middelkamp was die Dritte im Bunde.

Weer een jaar later behaalde Bini de mooiste overwinning in zijn carrière door in de Ronde van Lombardije zijn rivaal Gino Bartali te kloppen. Vijf jaar later herhaalde hij dat kunststukje en wederom had de Monnik het nakijken.

Lombardije was zijn wedstrijd, want tussen 1935 en 1945 stond Bini vijf keer op het erepodium. Twee maal als eerste, twee keer als tweede en één keer als derde.

In de Giro won hij vier etappes, maar hoog in het eindklassement is hij nooit geëindigd. Daarvoor kwam hij in de bergen teveel tekort. Zoals zoveel Italianen heeft Bini zijn meeste successen binnen zijn eigen landsgrenzen behaald. Daarom is hij in de rest van Europa vrij onbekend gebleven.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 30 juli 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARREDONDO, Julian David (1988, Colombia)
BIJNEN, Melvin (1991, Nederland)
DONGEN SR., Wies van (1931, Nederland)
HOOGHIEMSTER, Renť (1986, Nederland)
MADRAZO RUIZ, Angel (1988, Spanje)
MAELFAIT, Lucien (1919, Frankrijk)
MERTENS, Theo (1941, BelgiŽ)
OOSTERBOSCH, Bert (1957, † 18.08.1989, Nederland)
PARDINI, Olivier (1985, BelgiŽ)
PEREZ CUAPIO, Julio Alberto (1977, Mexico)
UNGURYTE, Edita (1987, Litouwen)
VAN AVERMAET, Aimť (1935, † 30.04.2009, BelgiŽ)
REYNES, Vicente (1981, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
HORDIJK, Bas (1952, † 30.07.1977, Nederland)
LEENE, Leo (1900, † 30.07.1930, Nederland)
ZAUGG, Kurt (1920, † 30.07.1998, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 30 juli 2017 0:00

Taallessen

Onlangs ontmoette ik een spraakzame dame,
die mij vertelde heel wat boeken te hebben
versleten, maar van sport niets af te weten.
Ik zei haar, “mevrouw, u moet zich schamen.”

“Sorry meneer, ik weet het, maar het heeft
niet mijn interesse, ik ben docente en
geef taallessen en dat doe ik met heel veel plezier.
Iets voor u, eenmaal in de week, drie kwartier?”.

“Nee mevrouw, dat is aan mij niet besteed,
ik heb een leraar, die van taal alles weet,
kent het verschil tussen een dee en een tee.
ik stel voor, gaat u eens met mij mee”.

“Afgesproken, maar naar wie gaan we dan wel?”
“Naar Dik van Dale, die woont in Zeist-Noord.”
“Grappig”, zegt zij, “thuis heb ik de Dikke van Dale,
maar van die man heb ik nog nooit gehoord.”

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 29 juli 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1043 1044 1045 Volgende »