ad ad ad ad

Slogblog


In 1952 was ik als jongetje bij de start van de Ronde van Nederland aanwezig. Op de Dam stonden de renners in afwachting van het startschot opgesteld en ik kon ze bij wijze van spreken aanraken. Ik hoefde niet achter de hekken, want ik mocht een oom van mij helpen bij het aan het publiek uitdelen van pakjes vloei, waar oom Joop zaliger handelsreiziger in was.

Om maar niets te missen zorgde ik er voor zo snel mogelijk van mijn voorraad verlost te zijn, om daarna de renners te kunnen aanstaren en hun mooie fietsen te bewonderen.

Ik zag er de Amsterdamse coureurs van toen als Tarzan van Breenen, Henk Faanhof, Harm Smits en Henk de Hoog; de Nederlandse Tourhelden als Wim van Est, Woutje Wagtmans en Gerrit Voorting. Natuurlijk had ik ook belangstelling voor de sterke Belgen als Edgar Sorgeloos, Karel Van Dormael, Jan Bogaerts, Pol Schaecken en Frans Gielen.

Die Gielen bedacht ik er tijdens het verloop van de ronde bij, omdat hij als vierde in het eindklassement eindigde en pas op de laatste dag in de tijdrit door Woutje Wagtmans en Gerrit Voorting van de tweede plaats werd verdrongen. Hij heeft ook nog twee dagen in de oranje leiderstrui gereden.

Ik weet dat nog als de dag van gisteren omdat ik de uitslagen van de Ronde van Nederland 1952 elke dag in een schriftje schreef. Met enig chagrijn schreef ik de naam Gielen in dat schriftje omdat ik het maar moeilijk kon verkroppen dat hij het de Nederlandse favorieten, met Wim van Est voorop, zo moeilijk maakte.

Verder is er over Frans Gielen niet zoveel te vertellen. Bij de liefhebbers won hij de Ronde van België en was hij nationaal kampioen, maar bij de profs beperkt zijn palmares zich tot etappeoverwinningen in de rondes van Spanje en België.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 juni 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALING, Jan (1949, Nederland)
GAVAZZI, Mattia (1983, Italië)
LAZZERINI, Giulia (1988, Italië)
PATANCHON, Fabien (1983, Frankrijk)
RÄKERS, Stefan (1966, Nederland)
REIMER, Martin (1987, Duitsland)
ZIEGE, Otto (1926, † 10.11.2014, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
BAKKER, Cor (1979, † 14.06.1979, Nederland)
SANTAMBROGIO, Giacinto (2012, † 14.06.2012, Italië)
VLAEMYNCK, Lucien (1994, † 14.06.1994, België)
Door Fred van Slogteren, 14 juni 2017 0:00

Soms slaat mijn fantasie op hol. Meestal omdat ik ergens door gegrepen word. Op zondag 28 mei gebeurde het weer eens dat mijn gedachten alle kanten opvlogen en er uit een aantal idiote invallen een logisch verhaal ontstond dat ik graag met jullie wil delen.

In de ochtenduren was ik in mijn werkplaatsje bezig. Derailleur afstellen, nieuwe remblokjes monteren op de hier afgebeelde prachtige Cascarsi racefiets. Dat klinkt Italiaans en dat is ook de bedoeling van de Nederlandse maker. Een Italiaans klinkende merknaam verkoopt beter dan een even goed exemplaar dat 'Roest' heet, ik roep maar wat.

Zo’n fiets wordt in de wielersport een nep-Italiaan genoemd en bij die associatie dacht ik gelijk aan Vincenzo Nibali, een van de drie concurrenten van Tom Dumoulin, later op de dag in de afsluitende tijdrit van de Ronde van Italië. Vier coureurs die binnen een marge van een minuut in een tijdrit om de eindzage gingen strijden.

Nibali komt van het eiland Sicilië en - dat heb ik eens in een interview gelezen - voelt zich in de eerste plaats Siciliaan en pas in de tweede plaats Italiaan. Ging die misschien Tom Dumoulin verslaan?

Tom, een Nederlander met een Franse familienaam, reden waarom ik vervolgens aan Thibaut Pinot dacht, de Fransman met de naam van een druif, die van de drie grootste concurrenten van Tom wel eens de beste tijdrit in de benen kon hebben. Bovendien had die Pinot een dag eerder de sterkste indruk gemaakt.

En die derde dan? Die kleine in de roze trui. Nairo Quintana, een renner uit het verre Colombia? Met een mooie exotische naam beginnend met de minst gebruikte letter uit ons alfabet. Ik ken iemand in Nederland die Quirinus heet, maar dat is zijn voornaam. Achternamen met een Q zijn zeldzaam.

De enige die me poetsend te binnen schoot is Quichotte, de dolende ridder uit het boek van Cervantes. Don Quichotte, die tegen molens vocht. Verrek molens, betekent de naam Dumoulin niet gewoon Van der Molen of Van der Meulen, namen die in ons land heel veel voorkomen?

Don Quichotte versus Tom Dumoulin. Een klein van top tot teen in het roze gestoken indiaantje op een roze kinderfiets tegen een indrukwekkende atleet die een molen van 58x11 als reusachtige wieken in de rondte laat draaien om alles wat in de buurt komt als rare snijbonen te vermalen. Ik zie het voor me.

Tevreden hang ik mijn steeksleutels en schroevendraaiers aan het rek en berg mijn poetsdoeken op. Noch die nep-Italiaan, noch die wijndruif, noch een spartelende Don Quichotte hebben ook maar een schijn van kans. Voor de eerste is er nep-hoop, voor de tweede de bittere droesem van de afdronk en de derde zal naar huis gaan met het roze van de voorlaatste dag.

Als laatste handeling hang ik mijn Cascarsi aan de zoldering en lees op de bovenbuis de naam van de bouwer uit het Brabantse Geffen. Ad van de Meulenreek. Dit kan geen toeval zijn. Meulen is hetzelfde als Molen en reek …, wat betekent reek? In de huiskamer pak ik de Dikke Van Dale uit de kast. En wat staat er als verklaring? Reek, reke – te reke bringen = herstellen. Alle namen en gedachten vallen als een legpuzzel in elkaar.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 13 juni 2017 12:00

Frans Verbeeck kende een heel eigenaardige carrière. Hij was een groot talent bij de amateurs die in 1963 vol verwachting bij de profs debuteerde. Drie jaar reed hij op het hoogste niveau, maar behoudens wat prijsjes viel het bitter tegen.

Wel won hij in 1964 de Ronde van Vlaanderen voor individuelen. Dat klinkt mooi maar die toevoeging devalueert de overwinning met tientallen procenten. In 1966 stopte hij om melkboer te worden.

Onder het uitventen van die witte vloeistof dacht hij na wat hij verkeerd had gedaan. Hij was in het profmilieu gestapt als galeislaaf, die precies deed wat de anderen deden, terwijl je juist iets anders moet doen om het onderscheid te maken.

Die ingeving leidde tot het besluit voor een herkansing te gaan. Hij vroeg weer een licentie aan en hij begon al in de winter van 1967 op 1968 als een gek te trainen.

De gebruikelijke seizoensvoorbereiding van vijftienhonderd tot tweeduizend kilometer schroefde hij op tot achtduizend. En op een vast verzet van 52x13. Tot vierhonderd kilometer per dag trainde hij en toen de voorjaarswedstrijden begonnen vloog hij.

Hij had veel meer macht en een enorm zelfvertrouwen, omdat hij het tempo dicteerde, waarin bijna niemand hem kon volgen. Het was een revolutionaire ontdekking en de hele profwereld ontwaakte. "Frans Verbeeck heeft een ware revolutie teweeggebracht", zei Raymond Poulidor eens tegen me.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 juni 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
APPELDOORN, Theo (1959, Nederland)
BALDATO, Fabio (1968, Italië)
BOCHMANN LARSEN, Lasse (1983, Denemarken)
CAPECCHI, Eros (1986, Italië)
DIOT, Maurice (1922, † 04.03.1972, Frankrijk)
ENGELEN, Jochen (1988, België)
GHYLLEBERT, Pieter (1982, België)
MARICHAL, Thierry (1973, België)
TIMMER, Albert (1985, Nederland)
WALSCHEID, Max (1993, Duitsland)
CALLUM SHAW, James (1996, Groot Brittannië)

of ons op deze datum ontvielen:
AS, Piet van (2001, † 13.06.2001, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 13 juni 2017 0:00

In december 1994 maakte Greg LeMond bekend dat zijn professionele fietsloopbaan ten einde was. De zeldzame spierziekte Mitochondrial Myopathy dwong hem daartoe. "In mijn loopbaan heb ik heel wat tegenslagen moeten overwinnen, bij deze moet ik mij gewonnen geven."

Ongeveer een jaar later verscheen als losse bijlage bij het magazine VELO News & Inside Triathlon een prachtige bijlage met de titel Greg LeMond: The Official Story. In tachtig pagina’s wordt de drievoudige Tourwinnaar geportretteerd.

LeMond was op het moment dat hij zijn fiets aan de wilgen hing nog maar 33 jaar. Zijn laatste topprestatie leverde hij in 1990 met zijn derde Tourzege. Zijn laatste koers was de zesde etappe van de Tour de France van 1994.

Hij kon in een vlakke rit in Bretagne het tempo niet meer volgen en stapte, geruisloos, in de bezemwagen. Hij was ook twee keer wereldkampioen, te weten in 1983 in het Zwitserse Altenrhein en in 1989 in Chambery.

Behalve met prestaties op de racefiets baarde de Amerikaan ook op andere fronten opzien. Zo maakte hij zich sterk voor een veel betere salariëring voor wielrenners. Door hem deden de miljoenensalarissen hun intrede in het peloton.

Ook op fietstechnisch gebied was hij vernieuwend. Zo introduceerde hij het triathlonstuur en velen weten nog wanneer dat was. Tijdens de slottijdrit van de Tour van 1989.

Of het inderdaad alleen aan dat opzetstuurtje lag is de vraag, maar Greg maakte vijftig seconden goed op de Fransman Laurent Fignon en won de Tour met acht seconden, het kleinste verschil ooit.

Een absoluut hoogtepunt in zijn loopbaan vond hij zelf de benoeming tot Amerikaans sportman van het Jaar en de ontvangst op het Witte Huis. Wielrennen kreeg ineens betekenis in de Verenigde Staten.

Greg Lemond wekte meelij en hoongelach op toen hij na het behalen van zijn eerste Tourzege tijdens een jacht op wilde kalkoenen per ongeluk door zijn zwager werd neergeschoten. Op de operatietafel waren de artsen urenlang bezig met het verwijderen van tientallen stukjes hagel.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 12 juni 2017 12:00

In november 1959 ontving Raphaël Geminiani, met nog een aantal andere beroemde Franse renners, een uitnodiging van president Charles De Gaulle persoonlijk, om medio december naar Opper Volta, het tegenwoordige Burkino Faso, te vertrekken om daar de onafhankelijkheid van deze Franse kolonie te helpen opluisteren.

Er zouden enkele wielerkoersen worden gehouden en verder zouden de heren op safari gaan. Een leuk snoepreisje aan het eind van een lang en zwaar seizoen, waarin de 34-jarige veteraan nog 34ste was geworden in de Tour de France.

Een paar dagen voor het vertrek liet Louison Bobet echter weten niet te zullen gaan en aangezien de drievoudige Tourwinnaar de topattractie zou zijn, dreigde het feestje te devalueren.

Geminiani wist echter een oplossing en belde zijn vriend Fausto Coppi. Weliswaar was de campionissimo anno 1959 geen schaduw meer van de grote atleet die hij in het begin van de jaren vijftig was, maar zijn naam had nog steeds een magische aantrekkingskracht en De Gaulle, reageerde opgelucht.

Tien dagen duurde het verblijf en vlak voor kerst waren de heren weer thuis. Op 24 december belde Coppi met Geminiani met de mededeling dat hij bezig was een nieuwe wielerploeg te formeren voor sponsor Tricofilina en wilde daarin ook enkele jonge Franse renners opnemen. Of Gem soms een tip had?

Geminiani noemde enkele namen en merkte op dat hij zich al de hele dag beroerd voelde. Coppi antwoordde dat hij wat grieperig was, maar dat zou wel weer overgaan. Op kerstdag werd Geminiani aan het eind van de middag ernstig ziek en zijn temperatuur was opgelopen tot ver boven de 41 graden.

Geschrokken belde zijn vrouw de dokter en die kwam onmiddellijk. Toen de huisarts hoorde dat zijn beroemde patiënt net uit Afrika terug was, belde hij direct met een kliniek voor tropische ziekten in de omgeving van Clermont Ferrand, de woonplaats van de familie Geminiani.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 juni 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BALLANGER, Felicia (1971, Frankrijk)
BANDIERA, Marco (1984, Italië)
BAUER, Steve (1959, Canada)
BREENEN, Hein (Tarzan) van (1929, † 08.03.1990, Nederland)
DIJK, Julian van (1989, Nederland)
FRANCISSEN, Frans (1951, Nederland)
GIRARDET, Florence (1986, Frankrijk)
GUARDINI, Andrea (1989, Italië)
MINARD, Sébastien (1982, Frankrijk)
MONTI, Bruno (1930, † 16.08.2011, Italië)
PIETERS, Roy (1989, Nederland)
TAKAYUKI, Abe (1986, Nederland)
VIGANO, Davide (1984, Italië)
KIRSCH, Alex (1992, Luxemburg)

of ons op deze datum ontvielen:
RONCONI, Aldo (2012, † 12.06.2012, Italië)
Door Fred van Slogteren, 12 juni 2017 0:00

Als voorbereiding op de Tour de France zal de Dauphiné van dit jaar wat tegengevallen zijn. Met slechts één echte bergrit was het niet echt een kluif voor de echte klimmers.

Toch wordt de einduitslag, als er vandaag geen gekke dingen gebeuren, een klassement dat voor de Tour niet zou misstaan met namen als Porte, Froome, Aru en Valverde bij de eerste vijf.

Ons land was niet vertegenwoordigd door een van onze grote namen, maar er was wel weer een verrassing. Niet Sam Oomen kwam verrassend uit de hoek, hoewel zijn veertiende plaats in de waarschijnlijke eindstand niet slecht is, maar Koen Bouwman (foto 1) van lottoNL-Jumbo die vanmiddag (eveneens waarschijnlijk) gehuldigd gaat worden als winnaar van het bergklassement.

Een ventje dat eruit ziet als een jongetje van vijftien, sprokkelde waar mogelijk overal punten en stelde gisteren zijn trui veilig door in een ontsnapping van zeventien renners mee te gaan in een rit met zes cols, waarbij L'Alpe d’Huez.

Het deed me denken aan de Ronde van Zwitserland van vorig jaar toen de jonge Zeeuw Antwan Tolhoek hetzelfde deed. Na de generatie Gesink, Kruijswijk, Mollema en Dumoulin komt er dus weer een generatie ronderenners achteraan, als ik Sam Oomen daar ook bij reken.

Over de Ronde van Zwitserland gesproken, die is gisteren ook weer begonnen. Met een proloog van zes kilometer met gelijk drie Nederlanders bij de eerste tien. Tom Dumoulin als vijfde, Lars Boom als zevende en Steven Lammertink als negende.

Met de prachtige tijdritzege van Jos van Emden in de Giro nog in het geheugen, mogen we zeggen dat we behalve klimmers ook over meerdere goede tijdrijders beschikken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 juni 2017 12:00

Wie de naam Michele Gismondi noemt, zegt die meestal in één adem met die van Fausto Coppi. Hij was echter niet de meesterknecht van de grote campionissimo, want dat waren vooral Pezzi en Carrea.

Gismondi had duidelijk meer in zijn mars en hij diende Coppi zes jaar als de helper, die ook nog in de finale een rol kon spelen. Eerst vier jaar bij Bianchi en vervolgens twee jaar bij Carpano.

Hij was loyaal, trouw en opofferingsgezind en dat is waarschijnlijk de reden dat zijn palmares geen hooglied is geworden met klinkende overwinningen. Hij was een renner die altijd in de uitslagen stond, maar zelden of nooit op het erepodium.

Hij behaalde wel enkele mooie zegepralen maar altijd in zijn vaderland, want Italianen kwamen in die tijd, behalve voor de Tour en het wereldkampioenschap, nauwelijks hun land uit.

Zo reed Gismondi slechts één maal de Tour de France en dat was in 1959 toen hij als 29ste in de eindklassering in Parijs aankwam.

Bij de wereldkampioenschappen op de weg reed hij drie maal bij de eerste vijf, maar slechts één maal stond hij op het podium. Dat was eveneens in 1959 toen het WK op het autocircuit van Zandvoort werd verreden.

Hij stond er als tweede achter de nieuwe wereldkampioen, de Fransman André Darrigade en voor de Belg Noël Foré. Het glooiende autocircuit was voor de uit de Marche afkomstige Italiaan niet zwaar genoeg om Darrigade kwijt te spelen.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 11 juni 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1020 1021 1022 Volgende »