ad ad ad ad

Slogblog


Toen in 2010 al in een vroeg stadium bekend werd dat Maarten Wynants uit het Belgisch-Limburgse Hasselt in 2011 voor Rabobank zou gaan rijden, fronsten de statistici de wenkbrauwen.

Belgen zijn bij de Nederlandse topformatie gedoemd te mislukken, zo leerden immers de cijfers. Er hebben – misschien daarom – nooit veel Belgen bij Rabobank gereden.

De bank zocht het liever in Spanjaarden, Australiërs en Russen en in de zeventien jaar dat de ploeg heeft bestaan hebben maar acht Belgen deel uitgemaakt van de ploeg. Het zijn er meer, maar de veldrijders tel ik even niet mee.

Van die acht kwam Roy Sentjes als Nederlander bij de ploeg en vertrok er weer als Belg, terwijl Edwig Van Hooydonck – na jaren bij de eerdere ploegen van Jan Raas te hebben gereden - aan zijn laatste seizoen bezig.

Johan Bruyneel, Geert Verheyen, Kevin De Weert, Serge Pauwels en Nick Nuyens hebben geen hoofdrollen kunnen vervullen en alleen de naam van Marc Wauters wordt in dit verband met respect uitgesproken.

Marc was net als vroeger Ludo Peeters bij Raleigh een van de weinige Belgen die zich prettig voelde binnen een Nederlandse gemeenschap. Omgekeerd zijn er ook maar weinig Nederlanders die in een Belgische ploeg gedijen. Met Niki Terpstra als een van de uitzonderingen.

Hoe zou dat toch komen? Twee buurlanden, dezelfde taal, maar toch zo verschillend wat mentaliteit en cultuur betreft. De vraag is daarom gewettigd of Maarten Wynants het wel zou gaan redden.

Hij was bepaald geen winnaarstype, want sinds 2005, het jaar dat hij prof werd bij Chocolade Jacques, behaalde hij maar enkele overwinningen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DEGAND, Thomas (1986, België)
DU PRIE, Mick (1987, Nederland)
GOMEZ GOMEZ, José Angel (1981, Spanje)
GOWLAND, Tony (1945, Groot Brittannië)
HOOGERLAND, Johnny (1983, Nederland)
JANSSEN, Jeroen (1984, Nederland)
LOPEZ GARCIA, David (1981, Spanje)
PROVOST, Stijn (1991, België)
VERVEER, Thijs (1922, † 00.08.1984, Nederland)
VRIES, Gerrit de (1967, Nederland)
WYNANTS, Maarten (1982, België)

of ons op deze datum ontvielen:
HENDRICKX, Albert (1990, † 13.05.1990, België)
JONGH, Kees de (1987, † 13.05.1987, Nederland)
ZOET, Bart (1992, † 13.05.1992, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 13 mei 2017 0:00

De meeste mensen weten wel dat de Ierse veearts John Boyd Dunlop in 1888 de luchtband heeft uitgevonden. Hij was op het idee gekomen vanuit zijn dagelijkse praktijk.

Dierenartsen hebben in hun praktijk de keihard opgezwollen darmen gezien bij een paard of rund met een koliek, en zodoende was het wel een voor de hand liggende gedachte.

Hij testte het proefmodel uit op de fiets van zijn zoontje. In plaats van een massieve band om de velg monteerde hij een keihard opgepompte, met lucht gevulde zachtrubberen band.

Misschien heeft hij zelfs wel geëxperimenteerd met darmen? Wat het idee praktisch bruikbaar maakte, was dat hij er een buitenband bij bedacht.

Dat was een extra laag van stug canvas gedrenkt in vloeibaar rubber en die daarna gevulcaniseerd werd. Dunlop heeft er geschiedenis mee geschreven, al gingen gewiekste zakenlieden (Harvey Du Cros) met zijn uitvinding aan de haal.

Dunlop patenteerde band en ventiel, maar andere pioniers als Michelin en Pirelli bedachten betere manieren om de band op te pompen en om binnen- en buitenband op de velg te monteren.

Wat Dunlop en zijn opvolgers niet patenteerden, was de naam Dunlop voor andere dan rubber produkten. Behalve banden kwamen er onder die naam ook latex badpakken voor dames, golfballen, en heel curieus opblaasbare tanks op ware grootte uit diverse fabrieken.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 12 mei 2017 12:00

Het was de tweede keer dat Adelin Benoît (foto 1) aan de Tour de France deelnam. Een jaar eerder was hij al in de derde etappe uitgevallen, maar in 1925 stond hij weer vol goede moed aan de start.

De toen 25-jarige Waal uit het stadje Châtelet in de provincie Henegouwen mocht er niet veel van verwachten. Hij was de helft van de ploeg Thoman-Dunlop (foto 2). De andere helft bestond uit zijn landgenoot Theophile Beeckman.

Beeckman had in 1924 een etappe gewonnen, maar die besefte ook dat ze met z’n tweeën natuurlijk geen partij waren voor de topploegen die elk gesponsord werden door grote Franse rijwielfabrieken.

De belangrijkste waren Alcyon en Automoto. Alcyon had renners in de gelederen als Aimo, Mottiat en Frantz en Automoto ging van start met Philippe Thijs, de gebroeders Henri en Francis Pélissier, de Belgische broers Lucien en Jules Buysse en Ottavio Bottecchia.

Bottecchia, de Italiaanse winnaar van 1924, won gelijk de eerste etappe en pakte de leiderstrui. In de derde rit van Cherbourg naar Brest over 405 kilometer nam Benoit de leiding over en hield le maillot jaune vier dagen in zijn bezit.

In de zevende rit heroverde de Italiaan het gele kleinood en dacht met zijn sterke ploeg de trui wel tot in Parijs te zullen behouden.

Maar in de achtste rit van Bayonne naar Luchon over 326 kilometer met vier Pyreneeëncols beleefde Adelin Benoît de dag van zijn leven. Hij had superbenen, klom als een gems en kwam nog fris als een hoentje over de streep.

Hij liet Bottecchia en diens gehele dure ploeg ver achter zich en had met elf minuten voorsprong opnieuw het geel te pakken. Het was een vernedering voor de Italiaan, want de Pyreneeën waren zijn terrein, waar hij onverslaanbaar werd geacht.

De dag daarna ging de rit naar Perpignan, een niet al te moeilijke etappe over 323 kilometer. Daarin kwam Benoît alles tegen wat je maar aan pech kunt tegenkomen. De Automoto-ploeg profiteerde volop.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BASTENS, Stijn (1984, België)
BATTISTINI, Graziano (1936, † 22.01.1994, Italië)
BINNENDIJK, Marlijn (1986, Nederland)
DECROIX, Lieselot (1987, België)
DOMBROWSKI, Joseph Lloyd (1991, Verenigde Staten)
DUIJN, Marcel (1977, Nederland)
IGLINSKY, Valentin (1984, Kazachstan)
MCDONALD, Damian (1972, † 23.03.2007, Australië)
RAYER, Bruce (1989, Nederland)
RODRIGUEZ OLIVER, Joaquim (1979, Spanje)
ROOIJAKKERS, Pauliena (1993, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
D’HOOGE, Michel (1940, † 12.05.1940, België)
RICHLI, Emilio (1934, † 12.05.1934, Zwitsserland)
Door Fred van Slogteren, 12 mei 2017 0:00

LAND VAN WIELRENNERS

door Herman Chevrolet

Onder de schrijvers van wielerboeken tref je slechts sporadisch iemand aan die in staat is een roman te schrijven en dat ook op wielrennen toepast. Zo iemand is Herman Chevrolet, geboren en opgegroeid in Vlaanderen, wonende in Amsterdam.

Van zijn hand verschenen al een aantal uitstekende wielerboeken zoals De Flandriens, Acht Seconden, Het feest van list en bedrog, Het mysterie van de eerste gele trui, De kunst van het winnen en nu dan Land van wielrenners, met als ondertitel Verhalen uit de voorjaarsklassiekers.

Herman Chevrolet schreef voor dit boek acht deeltjes, nostalgisch, kennelijk verlangend naar de heldendaden van vroeger of het nu fictie is of niet. Hij is een groot kenner van de wielerhistorie dat merk je direct wanneer je aan het lezen slaat. Hieronder van alle delen een korte impressie.

1. Land van wielrenners. Hij beschrijft prachtig het Vlaamse land en wat ook heel bijzonder is wat je allemaal langs de weg vindt als de renners voorbij zijn en het publiek vertrokken. Het moet geen zacht lenteweer zijn, nee, het moet stront regenen. In de herinnering van de liefhebbers was het nooit warm op de dag van de wedstrijd.

2.God in Vlaanderen. In deel twee is Frank Vandenbroucke de hoofdpersoon met zijn strijd tegen Peter Van Petegem, Johan Museeuw en anderen. Diepgaande discussies of hij nu geld van coureurs had aangenomen of niet. Het vertrouwen in Frank ebde weg. Hij realiseerde zich dat hij geen vrienden in het peloton had, nooit gehad ook. Dat besef luidde het begin van de totale ondergang in.

3.De voorjaarswerken van Roger De Vlaeminck. Als de weg erg slecht was, denk aan Parijs-Roubaix, dan reed Roger niet over de keien, hij zweefde er over. En hij won veel, erg veel en niet de minste wedstrijden. Door wat voor omstandigheden dan ook, rijk is hij er niet van geworden. Het was dan ook een beetje beschamend om hem op late leeftijd nog rond te zien rijden in allerlei kermiskoersen.

4.De tragiek van Eric Leman. Het eerste probleem zat al in het feit dat Eric Leman (foto 2) bijna niet te verstaan was, het dialect dat hij uitspuwde was nergens mee te vergelijken. Het tweede probleem zat in feite in Eddy Merckx. Toen Leman de grote Merckx in de eindsprint van de Ronde van Vlaanderen versloeg, kon je eerst een speld horen vallen en daarna werd de kleine Eric volop uitgejouwd. Hoe haalde hij het in zijn kop Merckx te verslaan, Merckx had moeten winnen!

5.Vallen en opstaan. In tegenstelling tot de andere deeltjes heeft Herman dit deel in de ik-vorm geschreven. Het is gebaseerd op de biografie van Fred De Bruyne (foto 3). De geweldige strijd die Fredje moest leveren tegen Rik Van Looy, Rik Van Steenbergen en Louison Bobet wordt haarscherp over het voetlicht gebracht. Er is een zinnetje dat je bij blijft: 'Wielrenner zijn, dat is geen leven voor een normaal mens.'
... Lees meer
Door Wim van Eyle, 11 mei 2017 12:00

Er bestaat in de wielersport geen onderscheiding of een regenboogtrui voor taaiheid en duurvermogen. Was dat wel zo geweest, dan zou Marino Lejarreta die meerdere keren hebben gewonnen.

Zijn bijnaam is dan ook Spaans riet, een materiaal dat buigt, maar nooit breekt. Dat werd ook gezegd van deze aan de Golf van Biskaye geboren renner.

Er zijn meerdere coureurs geweest die in één seizoen zowel de Tour, als de Giro en de Vuelta reden, zoals Alejandro Valverde in 2016. Marino deed het vier keer en hij reed ze allemaal uit.

Niet alleen om ze uit te rijden met een rangschikking ergens in de achterhoede, want net als Valverde reed hij bijna alle keren ook nog een goed klassement. Zoals in 1987 toen hij tiende werd in de Tour, vierde in de Giro en 34ste in de Vuelta.

In 1989 waren zijn resultaten respectievelijk vijfde, tiende en negentiende, in 1990 vijfde, zevende en 55ste en in 1991 53ste, vijfde en derde. Dus acht van de twaalf keer bij de eerste tien.

Marino Lejarreta heeft ook een keer een grote ronde gewonnen. Dat was in 1982 de Ronde van Spanje. Hij was niet alleen een goede klassementsrenner maar stond ook in eendagskoersen zijn mannetje. Zo won hij drie keer de Clasica San Sebastian.

Maar dat was voor eigen publiek en was hij toch vooral een ronderenner. Behalve de Vuelta won hij twee keer de Ronde van Catalonië en vier keer de klimtijdrit Montjuich. Kortom, een erelijst die klinkt als een klok, nog veel langer dan ik in dit stukje kan vermelden. In 1992 leek zijn loopbaan voorbij toen hij in de Grote Prijs Primavera ernstig ten val kwam.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOUCQUET, Walter (1941, België)
CECCHI, Ezio (1913, † 19.08.1984, Italië)
COLÓM MAS, Antonio (1978, Spanje)
ENGELS, Jean (1922, † 17.04.1972, België)
FACCI, Mauro (1982, Italië)
HAMELINK, Carel (1932, Nederland)
HANSEN, Adam (1981, Australië)
HIBBERD, Carly Michelle (1985, Australië)
SAMYN, José (1946, † 28.08.1969, Frankrijk)
VAN DER SLAGMOLEN, Kevin (1980, België)
WALLAYS, Jelle (1989, België)
POWER, Robert (1995, Australië)

of ons op deze datum ontvielen:
BRAND, Leo van de (2009, † 11.05.2009, Nederland)
NEVES, Bruno (2008, † 11.05.2008, Portugal)
Door Fred van Slogteren, 11 mei 2017 0:00

Het heeft Jac van Meer in zijn profcarrière niet meegezeten. Alles wees er in zijn amateurtijd op dat hij een goede beroepsrenner zou worden, maar als het begin niet goed gaat, is het meestal afgelopen.

Dat begin had bij de Raleigh-ploeg van Peter Post kunnen zijn, maar die kans liet het kleine menneke uit de Wouwse Plantage, ook wel bekend als Pindorp, voorbij gaan.

Jakske was aan het eind van de jaren zeventig een topamateur en kreeg in 1979 een aanbieding van Raleigh, maar sloeg die af omdat hij in 1980 naar de Olympische Spelen in Moskou wilde. Dat moet je als sportman een keer hebben meegemaakt, vond hij.

Als kampioen van Nederland ging hij inderdaad naar de spelen om daar met de Nederlandse ploeg, bij wie Adrie van de Poel, tot figuranten te worden gedegradeerd door een stel opgevoerde brommers uit Rusland en de DDR.

Peter Post was i98n die tijd een machtig man wiens aanbieding je niet mocht afslaan en daarom was er geen plaats meer bij Raleigh. Jac had de kans gehad en die niet gegrepen en zo kwam hij bij HB Alarm tereceht, een flink niveau lager dan het vlaggenschip van Post.

De ploeg werd geleid door de directeur van dat beveiligingsbedrijf en die had de ballen verstand van wielrennen. Jac uitte zijn fustraties na een dramatisch verlopen Amstel Gold Race tegenover een journalist en werd voor de rest van zijn contractduur op non-actief gezet.

Daarna mocht hij in 1982 dit shirt dragen, de kleuren van een kleine Belgische ploeg gesponsord door Fangio, Assos en Iveco. Iveco is een vrachtwagenmerk en Fangio de naam van een beroemde Argentijnse autocoureur uit de jaren vijftig. Of dat iets met deze sponsornaam te maken had, betwijfel ik echter.

De naam Assos is bekender, want dat is de merknaam van een Zwitserse fabriek van sportkleding. Van superieure kwaliteit en ik meen dat Freddy Maertens fabrieksagent voor België is geweest.

Door toedoen van zijn trainingsmaat Gerrie Knetemann, die tijdens zijn carrière bij Jac om de hoek in Huijbergen woonde,, kreeg hij in 1985 een contract bij Skil en mocht hij in de Tour de France debuteren.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 10 mei 2017 12:00

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik over deze Zwitser moet melden, net zo min als over zijn broer Markus. Het waren veelbelovende renners, Beat de klimmer en klassementsrenner en Markus de rappe klassiekerspecialist.

Ik heb wel eens gehoord dat de twee bij Rabobank miljonair zijn geworden, net als de Oostenrijker Peter Luttenberger. En dat ze voor al dat geld niet hebben geleverd.

Beat die vandaag zijn 46ste verjaardag viert was als renner allround, een goeed klimmer, een uitstekende tijdrijder die ook nog goed kon aankomen als het in een kopgroep was. Hij is echter nooit de status van een subtopper ontstegen.

Zijn erelijst is beperkt, hoewel hij geen uitgesproken knecht was. Ondanks het veelkleurige Rabotruitje was hij grijs en onopvallend. In de vier jaar dat hij voor de Nederlandse ploeg reed, wist hij nauwelijks op te vallen.

Hij is niet echt in mijn geheugen blijven hangen, behalve dan om die knallende ruzie die hij met Michael Boogerd had na een etappe in de Tour de France.

Het jaar weet ik niet meer, maar Boogerd deed er in de kopgroep alles aan om uit de greep van een achtervolgend groepje te blijven.

In die groep zat Beat en als de aansluiting zou zijn gemaakt dan zouden er twee Raborenners in de kopgroep hebben gezeten, met uitstekende winstkansen voor de Zwitser. Het was Boogerd die dat niet toestond en na afloop stond Rabo met lege handen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 mei 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1010 1011 1012 Volgende »