ad ad ad ad

Slogblog


Er was nog een plekje in m'n koffer en toen dacht ik er aan om een boek mee te nemen op vakantie. Het werd het tweede deel van Als je de tour niet hebt gereden van Fred. Het was al weer even geleden dat ik deel I had gelezen, dus tijd voor het vervolg.

Ik ga jullie niet vermoeien met een beschouwing over de inhoud. Dat hebben anderen al gedaan. Wel viel me bij het lezen op dat er veel rennerstaal in wordt geciteerd. Zoals 'de kloten afdraaien' en 'naar de klote gaan'.

Ook las ik ergensde uitdrukking ‘met iemands kloten spelen’. Volgens mij is dat niet juist,  maar is het met iemands noten of voeten spelen. En vervolgens liet het woord ‘noot’ me die hele twee weken niet meer los.

Zoals op bijgaande foto is te zien, hadden we dit jaar weer een Grieks eiland uitgekozen en daar zit je behoorlijk tussen de noten. Niet alleen van de Griekse muziek, maar ook aan de bomen.

Een ideale aanleiding om lui liggend op een warm strand te mijmeren wat de taal ons allemaal vertelt over het woord ‘noot’. Omdat ik op school geen ster was in d en t rekende ik ‘nood’ daarom ook goed.

Op ons eiland stikt het van de amandelbomen, waaraan een uiterst gezond nootje groeit dat voor fietsers een ideaal noodransoen is, als de hongerklop dreigt. Noten worden door voedselgeleerden tot ‘super food’ gerekend en er zijn wel een tiental redenen om ze te eten.

De amandel valt onder de steenvruchten, dus leek het me logisch om onderweg op de fiets, want ik heb uiteraard ook veel gefietst, de noten met een steen te kraken. Achteraf niet zo handig, want ik sloeg meermaals op mijn vingers.

Zittend op een bankje in de schaduw van een kerkje met uitzicht over zee, kreeg ik een lumineus idee. Ik zette mijn gehuurde mountainbike ondersteboven en gebruikte de standaard als hefboom om mijn nootjes te kraken.

Die avond genoten we van een baklava opgediend door een Griekse schone met prachtige amandelvormige ogen, waar ik tot mijn vreugde noodzakelijk in moest kijken om wat te bestellen.

Intussen viel de regen met bakken op het afdak van het terras, want zelfs hier is het af en toe noodweer. Gelukkig meer af dan toe.

Je kunt niet de hele dag met de neus in dat boek zitten, dus maakte ik van de nood een deugd en pakte een tijdschrift. Daarin las ik over een onderzoek onder wielrenners die allen een explosieve bergtijdrit van twintig minuten hadden gereden.

De helft op een dieet van amandelkoekjes en de andere helft met wat een wielrenner normaal in zijn etenszak vindt. De renners die onderweg amandelkoekjes hadden gegeten, bereikten een gemiddelde snelheid van 21,9 kilometer per uur en de rest kwam niet verder dan 20,2.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 8 augustus 2017 12:00

Hoewel hij een goede renner was, is Eddy Peelman in het collectief geheugen gebleven vanwege een foto. Die werd ergens in de jaren zeventig gemaakt tijdens een wandeletappe in de Tour de France.

We zien Gerben Karstens terwijl hij op de schouders zit van zijn ploeggenoot Eddy Peelman die met die last rustig in het peloton fietst vol met lachende coureurs. Een geintje waar Tourdirecteur Felix Lévitan als enige niet om kon lachen.

Gerben was een uitstekende renner, maar hij is toch vooral in de herinnering gebleven als de clown, de grappenmaker die de boel wel eens op stelten wilde zetten, als het al te saai dreigde te worden.

Wat dat betreft had hij in Eddy een ware bondgenoot, want de in Baasrode geboren coureur staat in zijn vaderland bekend als een pallieter, ofwel een levensgenieter die de zaken niet al te serieus pleegt te bekijken.

Voorbestemd om als metaalbewerker de fabriek in te gaan, begon hij na een kortstondige flirt met koning Voetbal aan een wielercarrière. Hij had veel talent en in de jeugdrangen was hij de evenknie van jongens als Roger De Vlaeminck en Jempi Monseré.

Toen ze prof waren en het menens werd, zette zijn lichtvoetige kant hem op achterstand ten opzichte van die andere twee. Terwijl Roger en Jempi terstond kopmannen werden, werd Eddy vooral een gewaardeerde helper.

Dankzij een scherpe eindsprint stond hij desondanks regelmatig met de bloemen op een erepodium. Zo staan er negen ritoverwinningen in de Ronde van Spanje op zijn naam, alsmede diverse etappezeges in kleinere rittenkoersen.

De Tour was niet echt zijn ding, want van de bergen moest hij het met zijn stevige postuur niet hebben. Hoewel hij meer was geschapen voor het Vlaamse voorjaar staat er geen klassieke overwinning op zijn naam, hoewel hij vaak kort is geëindigd.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 augustus 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOZIC, Borut (1980, SloveniŽ)
CAMARGO FILHO, Armando (1982, BraziliŽ)
CLEMENS, Mathias (1915, † 24.11.2001 , Luxemburg)
ESTRADA RUIZ, Juan Javier (1981, Spanje)
FRANZOI, Enrico (1982, ItaliŽ)
GROEN, Dex (1990, Nederland)
HOEK, Lotte van (1991, Nederland)
JURCO, Matej (1984, Slowakije)
LEGEAY, Roger (1949, Frankrijk)
MASIP LLOP, Francisco (1926, Spanje)
MOTTET, Ludovic (1985, BelgiŽ)
PARDOEN, Pierre (1930, Frankrijk)
STETINA, Peter (1987, Verenigde Staten)
VANDERHAEGEN, Joseph (1906, † 22.01.1994, BelgiŽ)
VOGONDY, Nicolas (1977, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BRESCI, Giuliano (1921, † 08.08.1998, ItaliŽ)
MOREELS, FranÁois (1903, † 08.08.1980, BelgiŽ)
SCHENDEL, Antoon van (1910, † 08.08.1990, Nederland)
ZWEIFEL, Hansrudi (1945, † 08.08.1994, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 8 augustus 2017 0:00

Morgen wordt in het Drentse Emmen de veertigste editie van de Gouden Pijl verreden, een landelijk bekend criterium voor profs. Met ongetwijfeld weer een mooi deelnemersveld.

De wedstrijd werd voor het eerst georganiseerd in 1976 op initiatief van Peter van Putten, chef-sport van de toenmalige Emmer Courant.

In de beginjaren trok de Gouden Pijl door toedoen van de vele Nederlandse successen in de Tour en de klassiekers altijd veel bezoekers.

Toen die hoogtijdagen voorbij waren liepen in de jaren negentig de bezoekersaantallen dramatisch terug, maar nu de successen er weer volop zijn is het ook in Emmen weer bal.

Bijgaand programmaboekje is afkomstig uit 1980, natuurlijk hét topjaar voor de na-Tourse criteriums, omdat Joop Zoetemelk met de Raleighploeg Nederland wielergek hadden gemaakt na zijn overwinning in de Tour de France.

In 1980 kon de wedstrijd draaien met een begroting van zo’n anderhalve ton. Ongeveer de helft van dat bedrag ging op aan het rennersveld. Het meeste geld ging uiteraard naar hoofdrolspeler Joop Zoetemelk, van wie werd aangenomen dat zijn gage ongeveer achtduizend gulden bedroeg. Dat was toen veel geld.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 7 augustus 2017 12:00

Woedend was hij op 11 oktober 2002 na afloop van het WK voor espoirs in het Belgische Zolder. De net 21 jaar geworden Hans Dekkers uit Eindhoven was een van de grote kanshebbers voor de wereldtitel.

Het parcours was op het lijf van de sprinters geschreven, maar in het sprintgewoel ontstond een valpartij en zeker tien snelle mannen kwakten op het asfalt. De Italiaan Chicchi en Dekkers wisten alles te ontwijken.

De twee gingen voor de zege en de Italiaan drukte zijn voorwiel iets eerder over de streep dan de renner uit Eindhoven. Dekkers was gelukkig met die fraaie tweede plaats en stond op het erepodium te glunderen.

Hij hapte op verzoek van de fotografen lachend in zijn zilveren plak, maar smeet die drie kwartier later welgemikt naar het hoofd van Martin Bruin, de Nederlandse voorzitter van de jury. Die had met zijn mede-juryleden het besluit genomen Dekkers te diskwalificeren.

Dekkers zou na bestudering de veroorzaker van die valpartij zijn geweest en hij kon zijn medaille inleveren. Ik herinner me dat de beelden destijds enkele malen zijn herhaald en ik de beslissing op zijn minst discutabel vond. Wat dat betreft is Bruin wel vaker in de fout gegaan.

Hans Dekkers, geen familie van de gelijknamige coureur uit de jaren vijftig die twee jaar deel uitmaakte van de legendarische Tourploeg van Kees Pellenaars en in 1952 een etappe won, werd in 2004 opgenomen in het profteam van Rabobank.

Hij had in de continentalploeg van de bank meermalen laten zien een zeer rappe klant te zijn. Geen supersprinter van het niveau Van Poppel, maar wel een hele snelle die met wat meer ervaring een rittenkaper zou kunnen worden.

Dekkers stuitte echter op karakterproblemen. Hij kon de druk van het hoogste niveau mentaal niet aan en keerde op eigen verzoek na een jaar terug naar het continentalteam. Om in 2006 te verkassen naar de Franse ploeg Agritubel.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 augustus 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BROCHARD, Thomas (1985, BelgiŽ)
DUMONT, Axel (1990, Frankrijk)
GRIVKO, Andriy (1983, OekraÔne)
KESSEL, Cornť van (1991, Nederland)
KUHN, Bettina (1982, Zwitserland)
MERLO, Michele (1984, ItaliŽ)
ROOKS, Steven (1960, Nederland)
SINNER, BenoÓt (1974, Frankrijk)
VERCAUTEREN, Etienne (1935, † 22.01.2009, BelgiŽ)
WOUTERS, Philippe (1917, † 28.09.1976, BelgiŽ)
YATES, Simon (1992, Groot BrittanniŽ)
YATES, Adam (1992, Groot BrittanniŽ)
DOMONT, Axel (1990, Frankrijk)
MULLEN, Ryan (1994, Ierland)
CORNU, Jťrťmy (1991, Frankrijk)
GRAF, Andreas (1985, Oostenrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
DE LATHOUWER, Lťon (1929, † 07.08.2008, BelgiŽ)
KERFF, Marcel (1886, † 07.08.1914, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 7 augustus 2017 0:00

Aan de vooravond van de Tour de France van 1994 kreeg Maarten den Bakker het vreselijke bericht dat zijn zus was overleden. Ze was met de auto verongelukt. De Tour was voor Maarten gelijk niet belangrijk meer en hij ging direct naar huis.

Wat had hij nog in de Tour te zoeken, want zijn emoties zouden zich ongetwijfeld hebben vertaald in negatieve energie, waar hij en zijn ploeg alleen maar nadeel van zouden ondervinden. Een kind kan dat begrijpen.

Daar moest ik aan denken toen ik afgelopen woensdag Ajax een belangrijke wedstrijd in de voorronde van de Champions League zag spelen en uitgeschakeld worden. De Amsterdammers hadden door een gelijkspel en een goal in de uitwedstrijd een riant uitzicht op de volgende ronde.

Wie het heeft bedacht, weet ik niet, maar de thuiswedstrijd was ook uitgekozen om een eerbetoon te brengen aan de familie van Appie Nouri, de veelbelovende speler van Ajax die een zware hersenbeschadiging heeft opgelopen en nooit meer zal kunnen voetballen.

Een groot drama natuurlijk en dat de overige spelers van Ajax er kapot van waren, is begrijpelijk. Er was in het bijzijn van de voltallige selectie al een betoging van medeleven voor Appie geweest in de Amsterdamse straat waar de familie woont.

Maar het moest nog een keer en wel bij de eerste thuiswedstrijd en Ajax faciliteerde dat. Een uur lang was de geheel uitverkochte Johan Cruyff Arena in de ban van het drama Appie. Vooral na de film die er op grote schermen werd vertoond, had iedereen het kippenvel op de armen staan en de tranen in de ogen.

Inclusief de elf die die belangrijke wedstrijd moesten spelen, de jongens die dagelijks met hem trainden en Appie door en door kenden en hem zo misten. Het resultaat was gelijk zichtbaar. Ze werden in de eerste minuten compleet overlopen en dat het na afloop van het Franse openingsoffensief maar 0-1 stond, was meer geluk dan wijsheid.

Gelukkig herpakten de Amsterdammers zich en met een tegengoal werd het weer een echte wedstrijd. Ze hadden die pot ook gewoon moeten winnen, maar dat gebeurde niet.

Ik heb er met verbijstering naar gekeken. Hoe kon dit een professionele club als Ajax overkomen? Had het eerbetoon aan Appie niet op een andere manier georganiseerd kunnen worden? Bijvoorbeeld tijdens een open dag voor alle supporters die geheel in het teken van Appie had gestaan? Een massale bijeenkomst waar iedereen zijn tranen de vrije loop had kunnen laten en de emoties met elkaar delen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 6 augustus 2017 12:00

Het fantastische succes van Team Sunweb-Giant in de afgelpoen Tour de France, met vier etappezeges en twee klassementen, doet mij denken aan de grote dagen van TI-Raleigh. Het belang van geen van de renners gaat boven het ploegbelang, was in beide gevallen het credo.

Daarom botste Peter Post met het karakter van een Roy Schuiten, liep het spaak met Hennie Kuiper en hebben talenten als Fedor den Hertog en Adrie van der Poel nooit voor Raleigh gereden. Waar Post puur op intuïtie werkte, daar handelt Iwan Spekenbrink op zijn kennis op het gebied van marketing en psychologie.

Tussen Post en Spekenbrink zitten een kwart eeuw en in de jaren daar tussen is er maar één teammanager geweest dieook wist dat het zo moest en dat was de Deen Bjarne Riis. Met zijn ploegen Jack & Jones, CSC en Saxo imiteerde hij de succesformule van Raleigh.

Duidelijke verhoudingen binnen de ploeg, onvoorwaardelijke loyaliteit aan het ploegbelang en samenwerking waren ook de drie pijlers waar Riis zijn beleid op baseerde en waarmee hij zo veel succes heeft behaald. Tot hij als dokter Faust zijn ziel verkocht aan de duivel, multimiljonair Tinkoff.

Je moet er de juiste renners voor hebben om het systeem van Raleigh te imiteren en die had Riis. Iedereen bij Post kon winnen en dat kon bij Riis ook. Als Raas niet won, dan won Knetemann. in de Tour van 2008 was Franck Schleck de kopman in de Tour, maar toen die geen meter ruim te kreeg van de concurrentie, schoof Riis Sastre naar voren om de Tour te winnen.

Een belangrijke rol in de ploeg van Riis was weggelegd voor de Australiër Stuart O’Grady, de oud-renner die vandaag zijn 44ste verjaardag viert. Hij was de belangrijkste vinbindingsofficier tussen Riis en de renners, was tactisch sterk, maar behaalde ook zelf successen met als hoogtepunt zijn overwinning in 2007 in Parijs-Roubaix.

Hij was een renner naar mijn hart, omdat hij er altijd voor ging, nooit opgaf en met die onverzettelijkheid een mooie palmares heeft neergezet. Hij was binnen de ploegen van Riis de man was met het overzicht op het schaakbord. 
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 6 augustus 2017 9:00

Tom Dumoulin

Een mooie jongen, een jonge
god voor wie zich graag
in lyriek verliest,

alom de wielerhemel in
geprezen om wat hij
mogelijk nog meer
laat zien,

Tom is hot
Tom is cool
Tom rijdt de tijd
aan scherven,

met zijn talent & looks
laat hij harten & toetsen
sneller slaan

en ik, ik gun het hem,
ik gun het ons
zo zeer

dat ik soms
voor alle zekerheid
een wielerbede prevel
tot de Heer

© Miel Vanstreels

Foto: © Cor Vos
... Lees meer
Door Miel Vanstreels, 5 augustus 2017 12:00

Wat heeft de Franse oud-renner Gilles Delion gemeen met collega’s als Fabian Cancellara, Rohan Dennis, André Greipel, Mathias Kessler, Frédéric Moncassin, Jan Raas, Willy Teirlinck, Joop Zoetemelk en Alex Zülle?

Antwoord: Delion won net als deze negen renners een Touretappe op Nederlandse bodem. De zege van Delion vond plaats op zaterdag 11 juli 1992 in Valkenburg aan den Geul. De in Saint Étienne geboren renner was de snelste van een kopgroep van vier.

Het was de zevende etappe van Brussel naar Valkenburg over 196 kilometer en Delion klopte de Ier Stephen Roche, de Zwitser Rolf Jaermann en de Italiaan Valerio Tebaldi. Het peloton arriveerde een minuut later.

Gilles Delion was een groot talent, maar dat is er niet helemaal uitgekomen. Die Touretappe in 1992 was een van de hoogtepunten, net als zijn zege in de Classique des Alpes in hetzelfde jaar.

Maar zijn absolute hoogtepunt was in 1990 het winnen van de najaarsklassieker de Ronde van Lombardije. Hij reed dat jaar voor de Zwitserse formatie Helvetia van de geslepen ploegleider Paul Köchli.

Die had een strijdplannetje bedacht om de sterke Italianen in eigen huis te verrassen. Het werd perfect uitgevoerd en vijf renners mochten het in Monza gaan uitmaken. Daarbij twee van Köchli’s mannen, te weten Pascal Richard en Gilles Delion.

Ze lieten zich niet verrassen door Echave, Mottet en Millar en zo werd Delion één en Richard twee. Nadat hij in 1996 zijn loopbaan had beëindigd begon Delion een strijd tegen de (medische) zeden en gewoonten in het profpeloton.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 5 augustus 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1043 1044 1045 Volgende »