ad ad ad ad

Slogblog


In de jaren dat Jan Raas ploegleider was van succesvolle ploegen, werd een deel van dat succes behaald door de Belg Edwig Van Hooydonck. Onder andere door twee maal de Ronde van Vlaanderen te winnen.

Beide keren plaatste hij zijn beslissende demarrage op de Bosberg, een venijnig klimmetje in de laatste kilometers van de koers. Het was een indrukwekkend gezicht hoe hij uit het zadel kwam en met een paar verschrikkelijke trappen de rest ter plekke liet.

Hij hield er de bijnaam Eddy Bosberg aan over. Verder werd hij vaak omschreven met het bijvoeglijke naamwoord ‘rossig’ en nog vaker met het woord ‘boomlang’.

Daarom is hij de geschiedenis ingegaan als de boomlange, rossige Eddy Bosberg. Hij zal er niet mee zitten, want bij een ieder die zijn krachtexplosies op die molshoop heeft gezien, verschijnt hij prompt weer op het netvlies.

Edwig Van Hooydonck is inderdaad iemand die men met zijn lengte van bijna twee meter niet licht over het hoofd zag. Hij had een aardige basketballer of volleyballer kunnen worden, maar hij werd coureur.

En dat zijn – kijk maar eens bij de start van een criterium – vrijwel zonder uitzondering kleine mannetjes. Hoe kleiner, hoe beter want lengte vertaalt zich in gewicht, kilootjes die een renner bergop moet meezeulen.

In de tijd dat Raas nog actief was met ploegen als Kwantum, SuperConfex, Buckler, enzovoort ging hij met een lijstje maten ieder jaar naar Italië om bij zijn vriend Ernesto Colnago de fietsen voor het volgende jaar te bestellen.

Allemaal normale afmetingen, behalve dan van Eddy Bosberg, zijn rossige boomlange troef voor de voorjaarsklassiekers. Een frame op maat werd het niet, want dat zou de stijfheid niet ten goede komen. Colnago zocht het voor Eddy in de onderdelen.

Zoals een extra lange stuurpen (foto 2) en een zadelpen van een halve meter. Plus een verhoging (foto 3) van de staande zadelbuis. Zo was de fiets van Eddy bepalend voor het beeld dat ik nog steeds op mijn netvlies heb staan.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 16 mei 2017 12:00

Zijn naam van viel gisteren in de bijdrage van Jan Houterman over Wim van Est, die in 1953 de eerste etappe van de Ronde van Italië won. De eerste keer dat de Nederlandse nationale ploeg onder leiding van Kees Pellenaars aan de Giro deelnam.

Van Est was daarmee niet alleen de eerste Nederlander die een rit in de Giro op zijn naam schreef, maar ook de eerste landgenoot die Il Maglia Rosa mocht aantrekken.

Het is vandaag de geboortedag van Guido De Santi die in die eerste etappe van 1953 tweede werd. Het is vandaag zijn geboortedag en de link met de roze trui is dat die vandaag wel eens om de schouders van Tom Dumoulin kan komen te zitten.

Tom staat maar dertig seconden achter op Quintana en als een van de sterkste tijdrijders in koers zou het onze man uit Maastricht wel eens kunnen gaan lukken. Net als vorig jaar.

Guido De Santi werd in die rit tweede met een achterstand, zoals Jan dat netjes voor ons heeft uitgezocht, van ruim anderhalve minuut. Ik was hem eigenlijk gezegd vergeten, deze Italiaan uit Trieste.

Een knappe renner, die in die tijd tegen de top aan zat en die bestond, zoals jullie wel weten, uit Fausto Coppi, Gino Bartali en Fiorenzo Magni. Zo’n beetje het supertrio in een tijd toen het Italiaanse wielrennen toonaangevend was.

De verslagen uit die tijd vermelden dat Van Est op 35 kilometer voor de finish het moment gekomen achtte om te demarreren. 'Plots greep hij het stuur alsof hij het verbuigen wilde, de rug gekromd en elke spier van zijn krachtig lichaam gespannen’.

IJzeren Willem had gauw honderd meter voorsprong te pakken. Alleen, want De Santi die na hem uit het peloton was ontsnapt, slaagde er niet in dichterbij te komen.

Die ‘ruim anderhalve minuut’ van Jan was om precies te zijn één minuut en 37 seconden en daarmee bleef de Italiaan het peloton op zijn beurt één minuut en vijftien seconden voor.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ANTOMARCHI, Julien (1984, Frankrijk)
BLANKEN, Mart van (1988, Nederland)
COLO, Alessandro (1986, Italië)
GONZALEZ BAEZA, Héctor (1986, Spanje)
KESSLER, Mathias (1979, Duitsland)
STRAUSS, Mariske (1991, Zuid Afrika)
TURGIS, Anthony (1994, Frankrijk)
VAN BEETHOVEN, Matthias (1995, België)

of ons op deze datum ontvielen:
DE CALUWÉ, Edgard (1985, † 16.05.1985, België)
FAVALLI, Pierino (1986, † 16.05.1986, Italië)
Door Fred van Slogteren, 16 mei 2017 0:00

Vandaag gaat het op deze plaats over de roze trui, La Maglia Rosa. Acht Nederlanders reden gezamenlijk tot nu toe 29 dagen in de roze leiderstrui van de Giro d’Italia.

In de Giro van 1953 bevonden zich onder de 112 deelnemers zeven landgenoten, deel uitmakend van een Nederlandse ploeg. De 263 kilometer lange eerste rit zou voor ons land een historische worden want de dertigjarige Wim van Est won niet alleen als eerste Nederlander een etappe, maar was namens ons land ook de allereerste rozetruidrager.

In dagblad De Tijd vond ik een prachtig verslag. ‘Wim van Est, de gespierde wegspecialist uit Sint Willebrord heeft op de eerste dag van de Ronde van Italië voor een grote verrassing gezorgd.’

Ik lees verder dat na een prachtig gereden rit Van Est als eerste over de eindstreep ging met een voorsprong van ruim anderhalve minuut op de Italiaan Guido De Santi.

Na enkele uitlooppogingen, viel Van Est 35 kilometer voor het einde van de etappe aan. Al uren lang had hij geloerd op een kans er tussen uit te gaan. En dan ineens goed en niet om weer ingelopen te worden.

De Beer van ‘t Heike vergrootte zijn voorsprong voortdurend en toen hij in zijn eentje de wielerbaan van Abano opstoof, wist hij dat hij niet alleen de rit zou gaan winnen, maar ook de roze trui zou mogen dragen.

Ook de andere Nederlanders weerden zich uitstekend. Zij reden een regelmatige koers en toen Van Est eenmaal de aanval had ingezet, namen zij dadelijk de taak op zich elke achtervolging zo veel mogelijk te voorkomen.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 15 mei 2017 12:00

Ik verwar Alain Van Lancker altijd met zijn naamgenoot Robert Van Lancker, die een half jaar ouder is. Het waren beide ook nog eens pure baanrenners, maar het grote verschil is dat Robert een sprinter was en Alain een zesdaagsecoureur.

Een ander niet onbelangrijk verschil is dat Robert een Belg is en Alain een Fransman. Een Parijzenaar zelfs en als zodanig kwam je, vanwege de daar in zijn tijd gelegen wielerbanen, als jong rennertje automatisch in aanraking met het pistewerk.

Alain was twee keer kampioen van Frankrijk. Als jonge prof in het onderdeel Omnium en als oude prof in het stayeren. Maar zijn reputatie ontleent hij toch vooral aan de zesdaagsen, waarvan hij er acht op zijn naam schreef.

Vier met zijn landgenoot Jacky Mourioux, twee met Patrick Sercu en één met respectievelijk Klaus Bughdahl, Cyrille Guimard en Peter Post.

Als je gekoppeld wordt aan mannen als Sercu, Bughdal en Post dan moet je welhaast over bijzondere kwaliteiten beschikken en daar ontbrak het bij Van Lancker niet aan.

De eerlijkheid gebiedt er bij de vertellen dat Peter Post in de eerste Zesdaagse van Grenoble niet met Van Lancker van start was gegaan, maar met Gerben Karstens.

De Karst was echter geblesseerd aan het karwei begonnen, als gevolg van een val in de Zesdaagse van Rotterdam, die een week eerder was verreden. Hij hield het lang vol, maar op de laatste dag was de pijn in Grenoble zo hevig dat hij besloot op te geven.

Dat besluit werd mede genomen omdat Van Lancker op diezelfde slotdag zijn maatje Mourioux verloor, die vanwege een zitvlakblessure niet verder kon. Zo kwam het koppel Post-Van Lancker tot stand en ze maakten het karwei bekwaam af.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALGERI, Matteo (1976, Italië)
AXELSSON, Niklas (1972, Zweden)
BEUKER, René (1965, Nederland)
BIONDO, Maurizio (1981, Italië)
BROERS, Remco (1988, Nederland)
HIJGENAAR, Yvonne (1980, Nederland)
HOLLER, Monica (1984, Zweden)
MAGGINI, Luciano (1925, † 24.01.2012, Italië)
MARTINEZ DE ESTEBAN, Egoi (1978, Spanje)
PIRES, Bruno (1981, Portugal)
PUTS, Laurent (1991, Nederland)
SCHUTZ, Edy (1941, Luxemburg)
STAMSNIJDER, Tom (1985, Nederland)
TRENTIN, Pierre (1944, Frankrijk)
ZABALLA GUTIERREZ, Constantino (1978, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 15 mei 2017 0:00

De honderdste Giro d’Italia is al weer aan de tiende dag toe. Ik heb alle dagen het laatste uur zitten kijken (de Belg is er helaas niet meer) en kan niet anders dan vaststellen dat er nog niet veel is gebeurd.

De favorieten houden hun kruit droog, wellicht tot vandaag als de etappe eindigt op de top van de 1674 meter hoge Blockhaus, een ellendelaar van een col. Dan zullen Nibali, Quintana en hopelijk onze drie landgenoten uit hun schulp moeten komen, roepen de kenners.

Misschien tegen beter weten in, want in de derde week komt er nog zoveel ellende op ze af dat meerijden en krachten sparen misschien wel het beste advies is. Maar het kan ook zo maar ontploffen als een van de iets mindere goden zijn geluk gaat beproeven en het avontuur aangaat.

Zoals op de Etna een paar dagen geleden, toen de favorieten angstig bij elkaar bleven. De renner die toen de meeste indruk maakte was de Rus Ilnur Zakarin (foto 1), die daar de rol van favoriet opeiste.

We gaan het allemaal zien vanmiddag ook al vraagt de slotdag van de voetbalcompetitie ook om aandacht. ‘Van Slogteren, de slogblog is een wielersite, dus begin niet weer over Ajax’, hoor ik jullie zeggen.

Dat is helemaal waar, maar ik moest van de week toch even aan een wielrenner denken toen het in de sportbijlagen van de kranten die ik lees bijna uitsluitend over Feyenoord ging.

Na de zeperd bij Excelsior is iedereen beducht dat de tere zieltjes van de Rotterdamse spelers niet opgewassen zouden zijn tegen de immense druk en het kampioenschap op de laatste dag nog wel eens verloren zou kunnen gaan.

Toen moest ik aan Arie van Vliet (foto 2) denken, de grote baansprinter van zo’n zestig jaar geleden. Niet aan zijn vier wereldtitels en zijn twee Olympische medailles, maar aan 1971 toen hij chef d’équipe was van de Nederlandse baanploeg bij het WK in Varese.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 mei 2017 12:00

We kennen Klaus-Peter Thaler natuurlijk in de eerste plaats als een zeer goed veldrijder, die vier maal de wereldtitel behaalde. Twee keer bij de amateurs en even vaak bij de beroepsrenners.

Hij was in die tak van sport ook nog een keer Vizeweltmeister, zoals de Duitsers dat zeggen en dat klinkt veel aardiger dan tweede, of nog erger eeuwige tweede. Behalve een topper in het veld was Thaler ook een heel goede wegrenner.

Als amateur liep hij in 1976 in Montreal een zilveren medaille mis toen hij in de sprint van de Olympische wegwedstrijd Fons De Wolf hinderde en hem als sanctie het zilver werd ontnomen. Hij werd teruggezet naar de negende plaats.

Na dit Olympisch avontuur tekende hij een profcontract bij de Spaanse Teka-formatie. Hij was een echt winnaarstype en won zowel op de weg als in het veld heel wat koersen. Op de weg vooral dankzij zijn sterke eindschot.

In 1978 contracteerde Peter Post hem voor de TI-Raleigh-ploeg en nam hem gelijk mee naar de Tour de France. Het jaar ervoor had Didi Thurau veertien dagen in het geel gereden en in West-Duitsland werd over niets anders meer gesproken.

Het gevolg was dat de vraag naar Raleigh-fietsen enorm steeg, reden waarom ze bij de sponsor in Engeland graag zagen dat er na het vertrek van Thurau weer een Duitser in de ploeg werd opgenomen.

Thaler was een rappe en Post gokte dat die wel eens voor succes zou kunnen zorgen. Goed gegokt, want al in de derde etappe sloeg Thaler toe en realiseerde het derde succes voor Raleigh, nadat Jan Raas in Leiden de proloog had gewonnen en vervolgens de eerste rit naar Sint Willebrord.

Thaler won vervolgens de door veel valpartijen ontsierde derde rit. Een groep van een man of veertig was in de stromende regen overeind gebleven en Thaler was de snelste. In het algemeen klassement naderde hij met dit succes de geletruidrager Jacques Bossis tot op twintig seconden.

Daarmee wist hij vrijwel zeker dat hij de volgende dag het geel zou kunnen veroveren, want er stond op de vierde dag een ploegentijdrit op het programma en daarin was de ploeg van Post schier onverslaanbaar.

Het werd een helse rit over 153 kilometer (!) en Thaler wist in het spoor te blijven van Raas en Knetemann, de mannen die in deze discipline de ploeg aanvoerden.

De tijden telden niet mee voor het individuele klassement, maar de eerste ploegen in de uitslag kregen wel bonificaties en dat was genoeg om Thaler in de gele trui te helpen. Twee dagen later nam Gerrie Knetemann het kleinood over en Klaus-Peter beëindigde de Tour op een 35ste plaats met een achterstand van een uur en tien minuten op winnaar Bernard Hinault.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 mei 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
COMMEYNE, Davy (1980, België)
DUSSAULT, Marcel (1926, Frankrijk)
ELZING, Karen (1993, Nederland)
ENGELSMAN, John den (1977, Nederland)
GODEFROID, Jonathan (1986, België)
GOUVENOU, Thierry (1969, Frankrijk)
KORTEKAAS, Michel (1983, Nederland)
LE GUILLOUX, Maurice (1950, Frankrijk)
MARTINEZ PEREZ, Francisco (1983, Spanje)
NORDHAUG, Lars Petter (1984, Noorwegen)
RUYTERS, Brecht (1993, België)
SÖRENSEN, Nicki (1975, Denemarken)
WAL, Bertus van de (1915, † 19.12.1987, Nederland)
ZARRABEITIA URANGA, Mikel (1970, Spanje)
VELZEN, Bryony van (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BIJL, Cees (1994, † 14.05.1994, Nederland)
CARRARA, Emile (1992, † 14.05.1992, Frankrijk)
HOFSTEDE, Jan (1953, † 14.05.1953, Nederland)
LOUVIOT, Raymond (1969, † 14.05.1969, Frankrijk)
MOINEAU, Julien (1980, † 14.05.1980, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 14 mei 2017 0:00

Koers is Religie

Roeselare, de Paterskerk,
ontdek in het huis van ‘t WIEMU
‘Koers is Religie’,
aarzel niet, treed binnen en zie.

Zie de wielergoden,
hun lijdensweg, hun kruisweg,
hun noodlot,
hiermee wordt niet gespot.

Zie de gevallen helden,
voor de zoveelste maal,
de wenende vrouwen,
de handen gevouwen.

Zie de kleurrijke truien,
de velo’s, oud en versleten,
de fraaie bokalen,
opgepoetst staan ze te stralen.

Zie het geloof, het bijgeloof,
het ongeloof,
het leven van de kluizenaar,
gevat in veertien staties daar.

Ik aarzel niet en na mijn pelgrimage
tikte ik daar, voorbij het offerblok,
nog een exemplaar van
‘Vuile venten op een velo’, op de kop.

© Nol van ’t Wiel
... Lees meer


Door Nol van 't Wiel, 13 mei 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1010 1011 1012 Volgende »