ad ad ad ad

Slogblog


En weer is een oud-Tourwinnaar ons ontvallen. Niet de oudste ditmaal, zoals eerder dit jaar Roger Walkowiak en op de valreep van het oude jaar Ferdi Kübler, maar de Fransman Roger Pingeon, winnaar van de editie 1967.

Hij werd in de jaren zestig een tussenpaus genoemd, samen met Felice Gimondi, Lucien Aimar en Jan Janssen. Zij wonnen immers in die volgorde vier jaar achtereen de Tour na het kwintet zeges van Jacques Anquetil, terwijl na hen Eddy Merckx met vijf zeges de macht zou grijpen.

De term tussenpaus klinkt een beetje denigrerend alsof het om veel mindere renners zou gaan. Natuurlijk was Pingeon geen Anquetil of Merckx, maar toch een heel goede coureur, die de Tour van 1967 terecht heeft gewonnen.

Twee jaar later was hij tweede achter een debuterende Merckx die alle klassementen won. De uit de omgeving van Lyon afkomstige Pingeon was dus de beste van de rest. Bovendien won hij dat jaar de Ronde van Spanje.

Wel was hij heel wisselvallig, een renner die de ene dag de sterren van de hemel reed om de volgende dag jammerlijk te falen. In de Tour van 1967 was hij voor een keer heel constant. Door een tactische meesterzet van ploegleider Bidot pakte hij al in het begin van die Tour een grote voorsprong en stond die niet meer af.

Een jaar later had hij wel weer catastrofale inzinkingen, nadat hij tot twee maal toe de hele meute op grote achterstand had gefietst. Daardoor werd hij slechts vijfde op drieënhalve minuut van winnaar Jan Janssen.

Het was de story van zijn leven, maar die ene overwinning staat als een huis in de annalen. 1969 was misschien wel zijn beste jaar, maar toen kreeg hij te maken met een superieure Eddy Merckx die dat jaar alles won en slechts de kruimel van de tweede plaats aan Pingeon liet.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 18:00

Bijna driehonderd kilometer achter elkaar aan fietsen om het dan in de laatste tien kilometers spannend te maken. Dat is het scenario van Milaan-San Remo dat vrijwel elk jaar wordt opgevoerd. Het decor is onveranderd prachtig langs de kust van de Italiaanse bloemenrivièra, maar de koers zou wat spannender kunnen. Maar dat gebeurt niet en daarom is mijn vraag: waarom hoort Milaan-San Remo nog tot de vijf belangrijkste klassiekers?

Wat dat betreft bestaat over de andere vier geen enkel verschil van mening, want de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije zijn elk jaar hoogtepunten in het wielerseizoen. Waarom Milaan-San Remo daar in één adem mee noemen?

Ik vond het niet bijster opwindend en vond die net nog correcte eindsprint het hoogtepunt van de dag. Ik kijk dan ook met veel meer plezier uit naar de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix die op 2 en 9 april aanstaande zullen worden verreden.

Het zal waarschijnlijk traditie zijn, want La Primavera bestaat sinds 1907 in een periode dat ook de meeste andere klassiekers zijn ontstaan. Het was toen ongetwijfeld een zware, bijna onmenselijke wedstrijd voor rauwdouwers en mannetjesputters. Met namen op de erelijst die we ook kennen uit de beginjaren van de Tour en de Giro.

De afstand en waarschijnlijk bar slechte wegen bepaalden destijds de zwaarte en daar is om verschillende redenen allang geen sprake meer van. De goede wegen en het superieure materiaal van tegenwoordig hebben de zwaarte belangrijk gereduceerd. waardoor ook de sportieve waarde is afgenomen.

Zoals dat ook het geval is bij Parijs-Tours, de koers die net als Parijs-Brussel geen klassieker meer is, terwijl de Omloop Het Nieuwsblad dat wel weer is. Er heeft dus al een herijking plaatsgevonden, dus waarom niet bij Milaan-San Remo?

Sagan was de sterkste in koers, maar de sterkste wint niet altijd. Ik vond het jammer dat Tom Dumoulin zijn krachten verspilde aan kopwerk voor Michael Matthews de Australiër die niet thuis gaf. Als Tom die inspanning niet had hoeven leveren dan had hij wellicht nog de kracht gehad om met Kwiatkowski en Alaphilippe mee te gaan toen Sagan op de Poggio demarreerde. Maar toen was Tom al volledig opgerookt als gevolg van een verkeerde taktiek van Sunweb.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 12:00

Ik vraag me altijd af hoe het voelt dat als je wielrenner bent en zelfs een goede, je een broer hebt die veel beter is. David van der Poel, Juraj Sagan, Arjen ten Dam zouden er op kunnen antwoorden, maar ik vrees dat je nooit een eerlijk antwoord krijgt.

Je kan als 'de broer van' moeilijk zeggen dat je stinkend jaloers bent, die eikel wel kan vermoorden of hem een spaak in het wiel steken, want dan ben je onsportief en als je zegt dat je zo blij voor hem bent omdat hij altijd wint (en jij niet) gelooft niemand je.

De grote Fausto Coppi had ook een broer. Serse Coppi was drieënhalf jaar jonger dan Fausto. Wat zijn antwoord zou zijn geweest is met geen mogelijkheid te zeggen, want hij had er alleen maar voordelen van die beroemde naam te dragen.

Serse was prof van 1946 tot 29 juni 1951, de dag dat hij dodelijk verongelukte in de Ronde van Piemonte. Bij het doorkruisen van een stad kwam hij met zijn voorwiel in een tramrail terecht en viel op zijn hoofd. Hij stond op, vervolgde zijn weg maar vond het na de finish verstandig om even naar het ziekenhuis te gaan. Daar werd een hersenbloeding vastgesteld en nog diezelfde dag is hij overleden.

Zijn grootste triom was het winnen van Parijs-Roubaix in 1949. Die zege moest hij delen met de Fransman André Mahé. Waren ze precies gelijk de streep gepasseerd? Nee, want Serse had de sprint gewonnen en duidelijk als eerste over de meet gekomen.

Maar er was een kopgroep geweest bestaande uit Mahé, diens landgenoot Jacques Moujica en de Belg Frans Leenen. Die reden met lichte voorsprong de weg naar het stadion op, maar werden door een onoplettende gendarme een andere weg in gestuurd.

De fout werd snel ontdekt, de drie keerden om en kwamen terug bij de ingang van de baan toen het peloton er naar binnen reed. Pas daarna konden ze ook het cement oprijden en het was Mahé die kwaad en zwaar teleurgesteld het eerste van de drie de streep passeerde.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEUGELS, Eddy (1944, Nederland)
BORTOLOTTO, Claudio (1952, Italië)
CELESTINO, Mirko (1974, Italië)
HOFLAND, Jan (1934, † 01.09.1999, Nederland)
KUPFERNAGEL, Hanka (1974, Duitsland)
SIMON, Régis (1958, Frankrijk)
VAN DEN HAUTE, Tom (1987, België)
VIERHOUTEN, Aart (1970, Nederland)
VONA, Emanuele (1983, Italië)
ZUBELDIA AGUIRRE, Joseba (1979, Spanje)
CUMMINGS, Stephen (1981, Groot-Brittannië)
BIDARD, François (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
HINSEN, Jos (2009, † 19.03.2009, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 0:00

La Primavera

Als in La Primavera
de finish lonkt
zien de cipressen
op de Cipressa
hoe schoon
volk
zich omhoog hijst
en bocht na bocht
zijn weg vindt
naar benêe
en zien de pijnbomen
op de Poggio
hoe renners
de pijn verbijten
en eenmaal boven
zich als valken
storten op de prooi,
en wij, gezeten
op het puntje
van de stoel,
zullen zeggen:
’t was weer mooi.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 18 maart 2017 12:00

Wat moet ik nog over de Zwitserse geweldenaar Fabian Cancellara schrijven wat niet al lang bij alle wielerliefhebbers bekend is. Een begenadigde tijdrijder die vorig jaar zijn afscheid van de wielersport vierde met het winnen van goud in de Olympische tijdrit.

Het is slechts een van de vele hoogtepunten in een professionele wielercarrière die zeventien jaar duurde. In die jaren reed hij altijd voor grote ploegen als Mapei, Fassa Bortolo, CSC, Saxo Bank, Leopard, Radio Shack en Trek.

Hoewel de eerste twee ploegen op zijn minst omstreden waren, is Cancellara – bij mijn weten – nooit in verband gebracht met doping. Desondanks is zijn erelijst indrukwekkend. En niet alleen als tijdrijder.

Hij won in die discipline wel twee keer goud bij de Olympische Spelen en vier keer was hij als tijdrijder de beste van de wereld. In die discipline was hij tien keer kampioen van Zwitserland en twee keer droeg hij de nationale trui als wegrenner.

Tien keer was Cancellara winnaar van een klassieker. De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de E3 Prijs Harelbeke (dat is tegenwoordig ook een klassieker) won hij elk drie keer en verder won hij een keer Milaan-San Remo.

Als ronderenner was hij met zijn zware lijf geen man voor de drie grote ronden, maar hij won wel een aantal kleinere rondritten als de Ronde van Zwitserland, de Ronde van Oman, de Tirreno Adriatico en de Ronde van Denemarken.

Hij reed de grote ronden alle drie meerdere malen en was in de Tour zeer succesvol. Hij startte elf keer, won acht keer een etappe en droeg 29 dagen de gele trui. In de Vuelta won hij drie keer een rit.

Het meest heb ik destijds genoten van zijn eerste zege in Parijs-Roubaix. Dat was in 2008. Het was de editie die de geschiedenis is ingegaan vanwege het spoorbomenincident. Daardoor werden zijn belangrijkste concurrenten, bij wie Tom Boonen, na afloop uit de uitslag verwijderd.

Maar toen had Cancellara al toegeslagen en ze definitief op afstand gezet. Ze hadden hem nooit meer gepakt, behalve misschien als de Zwitser had lekgereden. De macht waarmee hij op de verschrikkelijke keien van de Carrefour de l’Arbre toesloeg en een renner als Vladimir Gusev deklasseerde, was indrukwekkend.

Het was van een Merckxiaanse overmacht begeleid door Coppiaans engelengezang. Het bleek achteraf een wraakoefening omdat Fabian zich had geërgerd aan de euforiaanse krantenartikelen over Tom Boonen, die wederom niet te stuiten zou zijn.

De Belg had de week ervoor de Ronde van Vlaanderen gewonnen en iedereen ging er van uit dat Tommeke wederom ‘de dubbel’ zou scoren. Wie zou hem kunnen tegenhouden, kraaiden de Vlaamse gazetten.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 18 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BARTEAU, Vincent (1962, Frankrijk)
BELDA GARCIA, David (1983, Spanje)
CANCELLARA, Fabian (1981, Zwitserland)
DAMUSEAU, Thomas (1989, Frankrijk)
DESMET II, Gilbert (1936, † 10.02.1987, België)
GARDE, Dominique (1959, Frankrijk)
HOLLEMAN, Randy (1984, Nederland)
KONING, Mathijs de (1949, Nederland)
MINARDI, Giuseppe (1928, Italië)
OOMS, Henk (1916, † 06.12.1993, Nederland)
POBLET ORRIOLS, Miguel (1928, † 06.04.2013, Spanje)
ROLLAND, Antonin (1928, Frankrijk)
RUSMAN, Wim (1933, Nederland)
URTUSAN PEREZ, Pablo (1980, Spanje)
VAN VLIERBERGHE, Albert (1942, † 20.12.1991, België)
VLIET, Arie van (1916, † 09.07.2001, Nederland)
VOS, Wim de (1968, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
GIORGETTI, Franco (1963, † 18.03.1963, Italië)
LITSCHI, Karl (1999, † 18.03.1999, Zwitserland)
STROM, Alfred (1973, † 18.03.1973, Australië)
Door Fred van Slogteren, 18 maart 2017 0:00

Dit plaatje kwam ik eens tegen in een Belgisch privé museum. Het is een exemplaar zoals er zoveel bestaan, omdat het in vroeger dagen in België wemelde van de fietsenmakers die elk hun eigen huismerk hadden.

Het moeten er duizenden zijn en ene Ignace, een brandweerman uit Aalst, die tevens lid is van de plaatselijke veloclub, benut de lange wachttijden, die bij zijn beroep horen, om al die fietsmerken te inventariseren en te rubriceren tot een overzichtelijk geheel.

Een schier onmogelijke taak, omdat het er te veel zijn en de informatie over veel van die huismerken niet meer is terug te vinden.

Dat geldt gedeeltelijk ook voor dit plaatje, want de gebroeders Van Nevele waren fietsenmakers die vrijwel zeker uit Oost-Vlaanderen kwamen, maar uit welke plaats precies weet ook Ignace niet.

De naam Van Nevele doet wel onmiddellijk denken aan het wielergeslacht Planckaert. Het blad Wielerrevue zou ooit een reportage publiceren over de broers Willy, Walter en Eddy en misschien ook wel neefje Jo.

In de redactievergadering is toen onenigheid ontstaan over de titel die ze er boven wilden plaatsen. Dat was: De Bende van Nevele, met een vette knipoog naar het destijds gevreesde en nog steeds niet gepakte moordenaarscommando De Bende van Nijvel.

Dat was een criminele organisatie die zwaar bewapend supermarkten overviel en tijdens die gewelddadige acties met volautomatische wapens op alles schoot wat bewoog. Dat was iets te heftig voor een knipoog en daarom is die kop er nooit gekomen.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 17 maart 2017 12:00

André Vlayen was in de jaren vijftig een goede renner met een grote schare supporters. Hij had in zijn tijd te maken met een groot aantal concurrenten, zowel in zijn eigen vaderland Belgiè als daarbuiten.

Hij koerste in de tijd toen het Belgische wielrennen werd gedomineerd door legendarische coureurs, die ook internationaal tot de top behoorden als Rik Van Steenbergen, Stan Ockers, Briek Schotte en Rik Van Looy.

Er waren in die jaren meer dan driehonderd Belgische beroepsrenners en als je dan twee maal achtereen Belgisch wegkampioen wordt, dan ben je geen koekenbakker, ook al duidt je naam op het vruchtengebak, waar ze in Limburg een exportartikel van hebben gemaakt.

Maar André Vlayen komt niet uit Limburg, maar uit Herselt in de provincie Antwerpen en die twee Belgische titels zijn wel de hoogtepunten van zijn palmares. Met natuurlijk zijn fraaie zege in de Ronde van België 1956 en overwinningen in Dwars door België (nu Dwars door Vlaanderen), en de Omloop van de Vlaamse Gewesten.

Hij was een stijlvolle coureur met een leuke sprint in de benen, maar niet het type dat aan de start stond met de onbuigzame wil om het hele veld vandaag eens met huid en haar op te vreten.

Dat zat er niet in bij de brave André en daarom is zijn erelijst er wel een om in te lijsten, maar niet een om op de mooiste plaats in de kamer te hangen. Of in het supporterscafé.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOUYER, Franck (1974, Frankrijk)
CATALDO, Dario (1985, Italië)
CHÉREL, Mikaël (1986, Frankrijk)
CLAUDE, Mathieu (1983, Frankrijk)
DE VOCHT, Godefried (1908, † 23.10.1985, België)
DEL NERO MONTES, Jesús (1982, Spanje)
DRON, Boris (1988, België)
FISCHER, Jean (1867, † 03.03.1953, Frankrijk)
GARDEYN, Gorik (1980, België)
GELDERMANS, Ab (1935, Nederland)
GUTTE, Mario (1964, Nederland)
HERRERO DOMINGUEZ, Sergio (1978, Spanje)
HIEKMANN, Torsten (1980, Duitsland)
LENTELINK, Gerrit (1932, † 02.03.2010, Nederland)
MEYNDERS, Arie (1913, † 06.06.1968, Nederland)
NAULEAU, Bryan (1988, Frankrijk)
RUIZ CABESTANY, Pello (1962, Spanje)
SAEZ DE ARREGI EGURROLA, Adrián (1986, Spanje)
STOCCO, Alessandro (1989, Italië)
VERFAILLE, Jan (1957, België)
VLAYEN, André (1931, † 20.02.2017, België)
ZANDIO ECHAIDE, Xabier (1977, Spanje)
BOUCHER, David (1980, België)
BERNARD, Julien (1992, Frankrijk)
OLIESLAGERS, Bob (1997, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BUIJSEN, Frans (2010, † 17.03.2010, Nederland)
FALCK HANSEN, Willy (1978, † 17.03.1978, Denemarken)
GALINSKI, Marek (2014, † 17.03.2014, Polen)
Door Fred van Slogteren, 17 maart 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 993 994 995 Volgende »