ad ad ad ad

Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNOULD, Dominique (1966, Frankrijk)
FARENHOUT, Arthur (1972, Nederland)
GUYOT, Bernard (1945, Frankrijk)
MESSELIS, Jules (1886, † 29.07.1965, BelgiŽ)
NICHOLSON, Magdalena (1988, Zuid Afrika)
PANTANO GOMEZ, Jarlinson (1988, Colombia)
PERRY, James Lewis (1979, Zuid-Afrika)
REDA, Francesco (1982, ItaliŽ)
SARONNI, Alberto (1961, ItaliŽ)
SEZNEC, Christian (1952, Frankrijk)
SHAW, Stuart (1977, AustraliŽ)
VERMEERSCH, Gianni (1992, BelgiŽ)
VRIES, Marijn de (1978, Nederland)
WALSLEBEN, Philipp (1987, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 0:00

Beste Phil,

Een vraagje, laat jij Draft Animals 
nog in het Nederlands vertalen?
Je weet,
we zijn gek op dit soort verhalen.

Onlangs nog, verscheen bij ons
Thomas Dekker, Mijn Gevecht
‘n boek van Thijs Zonneveld,
dat was smullen en voor geen geld.

Maar met ‘n verhaaltje over ‘Phil the Thrill’
en het motortje van ‘der Fabian’,
red je het hier niet,
het moet gekruid, maak er iets hartigs van.

En lukt dat niet, dan heeft een vertaling
in het Nederlands geen nut,
begin er niet aan,
je gaat voor schut.

Bonne chance et bonne route,
het ga je goed.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 18 november 2017 12:00

De vader van Bobby Julich was tri-atleet en dus moest er dagelijks getraind worden. Bobby ging op de fiets mee. Dat zwemmen vond hij maar niks, hardlopen zag hij al helemaal niet zitten, maar het fietsen beviel hem wel.

Op al die trainingstochten kon hij zich identificeren met Greg LeMond, zijn idool die in die jaren Europa liet kennis maken met het Amerikaanse wielrennen en vooral met de mentaliteit van sportende yanks en de typisch Amerikaanse sportcultuur.

De jongen uit het plaatsje Corpus Christ in Texas vond het allemaal geweldig en hij werd wielrenner. Hij ontdekte dat hij redelijk kon klimmen en het in ritten tegen het horloge tegen de beste tijdrijders kon opnemen.

In 1992 werd hij op 21-jarige leeftijd beroepsrenner en vier jaar later stond hij op het erepodium van de Tour de France. Derde achter Bjarne Riis en Jan Ullrich. Was er een nieuwe Amerikaanse Tourwinnaar opgestaan?

Niet helemaal, zo bleek, want de naar Colorado verhuiste Amerikaan miste de regelmaat en de constante van een groot ronderenner. Hij kreeg tevens een gevoelige lik mee van de dopingperikelen rond zijn ploeg Cofidis.

Hij verkaste naar Crédit Agricole en later reed hij voor T-Mobile, maar hij kon zijn vorm van 1996 niet meer vinden. Net toen hij overwoog maar met wielrennen te stoppen, kruiste andermaal Bjarne Riis zijn pad.

Ditmaal niet als renner, maar als teammanager van CSC, het Deense wonderteam. Julich was inmiddels 33 jaar had geen vertrouwen meer in zijn toekomst als renner, maar liet zich door Riis overtuigen het nog een jaartje te proberen, omdat hij volgens Riis nog tot mooie dingen in staat moest zijn.

De Deen had gelijk want in de kleuren van de Deense formatie bloeide Bobby helemaal op. Zo werd 2005 zijn topjaar met overwinningen in Parijs-Nice en de Eneco Tour Benelux. Een zeventiende plaats in de Tour de France bevestigde nog eens dat hij weer helemaal back in business was. Hij genoot weer van het fietsen, maar kon niet verhinderen dat het een jaar later een stuk minder ging.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNDT, Nikias (1991, Duitsland)
ARNTZ, Marcel (1965, Nederland)
DILL-BUNDI, Robert (1958, Zwitserland)
EERDE, Ramon van (1987, Nederland)
MAH…, Andrť (1919, † 19.10.2010, Frankrijk)
MARTENS, Bob (1988, Nederland)
NAVARRO TAPIA, Christina (1971, Spanje)
NORET, Jean (1909, † 11.11.1990, Frankrijk)
PASSERIEU, Georges (1885, † 05.05.1928, Frankrijk)
STRAATHOF, Jeroen (1972, Nederland)
VAN BONDT, Geert (1970, BelgiŽ)
VEKEMANS, Koen (1966, BelgiŽ)
BUCHMANN, Emanuel (1992, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
MARA, Michele (1903, † 18.11.1986, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 18 november 2017 0:00

Vorige week schreef ik over de Duitse kroonprins, zoon van keizer Wilhelm II, die rond de voorlaatste eeuwwisseling op de keizerlijke landgoederen rondreed op een fiets met zijn naam als merk.

Ik schreef ook dat fietsenfabrikanten dat in die tijd wel meer voor de gewoonte hadden om een merk naar een keizerlijke of koninklijke hoogheid te vernoemen.

Zo inspireerde de Britse koningin Victoria met haar persoon industriële bedrijven om haar naam als merk voor hun producten te gebruiken. Zo verschenen er ook Victoria fietsen op de markt, waar de koningin zelf nooit op zou kunnen fietsen, vanwege haar geringe lengte van net anderhalve meter.

In Nederland gebeurde aan het eind van de negentiende eeuw iets dergelijks toen er in 1880 een prinsesje werd geboren. Een kroonprinses nog wel.

Wat was het lang verbeide dochtertje van koning Willem III en zijn tweede vrouw, koningin Emma, ongelooflijk welkom onder brede lagen van de bevolking. De mensen waren oprecht enthousiast. Leve de Willemien, Oranje boven!!!

Het lag dan ook voor de hand dat de naam van het prinsesje als merknaam gekozen zou worden voor tal van producten. Timmerman Jan van den Brink uit Zeist begon in die tijd een fietsenfabriekje en liet als gevolg van de populariteit van het prinsesje in 1896 haar naam als merk deponeren.

De eerste Wilhelmina fietsen hadden een plaatje met de beeltenis van een tienjarig meisje met hangend haar, als op het toen in omloop zijnde muntgeld. Naarmate ze ouder werd, werd dat op de munten geactualiseerd, trouw gevolgd door de fietsenmaker uit Zeist.

Van den Brink had vier dochters, en de oudste trouwde met Maurice ‘Puck’ Adler, een in die tijd beroemde wielrenner. Zo vestigde Adler in 1891 een record door op zijn driewieler in 24 uur tijd een afstand af te leggen van 353 kilometer.

Hij was in 1892 en 1893 kampioen van het Europese vasteland en ook enkele malen Nederlands kampioen. Puck Adler was in zijn tijd net zo beroemd en populair als Tom Dumoulin nu. Na zijn carrière trad hij als firmant toe tot de onderneming van zijn schoonvader.

Toen de werkplaats in Zeist in 1904 afbrandde, verhuisde de firma Adler & Van den Brink naar Amsterdam. Adler was een ongedurig mens die telkens aan nieuwe zakelijke avonturen begon. Daar had hij soms veel geld voor nodig, reden waarom het merk Wilhelmina op enig moment aan de hoogst biedende verkocht.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 17 november 2017 12:00

Marcel Delattre, een toen twintigjarige Fransman uit Puteaux, een voorstad van Parijs, was bij het WK van 1960 een van de twee finalisten in het nummer achtervolging voor amateurs. Zijn tegenstander was onze landgenoot Henk Nijdam.

Het was in Leipzig, toen nog een stad in de DDR en Nijdam had een verpletterende indruk gemaakt in de halve finale waarin hij moest afrekenen met de Zwitser Weckert.

Geheel tegen zijn gewoonte in ging de Drent als een raket van start en binnen enkele ronden keek hij de Helveet in de rug. Met de snelste tijd van het toernooi kon hij met vertrouwen de finale tegemoetzien.

Delattre was weliswaar een geduchte tegenstander, maar iedereen achtte de vier jaar oudere Nederlander de grote favoriet en eigenlijk rekende de vaderlandse delegatie al een beetje op een feestje.

De start voor de finale werd die dag enkele malen uitgesteld en Nijdam raakte eerst gespannen, vervolgens goed nerveus en tenslotte volledig van de kook. De Fransman aan de andere kant van de baan zag het met genoegen aan.

De Drent zat op van de zenuwen vlak voor de start met de sluiting van zijn valhelm te prutsen, zag lijkbleek en herhaalde meerdere keren dezelfde handelingen als het vasttrekken van zijn voetriemen en het rechttrekken van zijn oranje shirtje.

‘Nijdam was al verslagen voordat het startschot had geklonken’, schreef Pieter M. Korf als ooggetuige enkele dagen later in het blad Wielersport. Toen het startschot klonk dacht Nijdam zijn tegenstander met een razendsnel vertrek te kunnen verrassen, maar Delattre stond hem grote voorsprong toe.

Het was dit keer zelfmoord, want al na drie rondjes was de cadans weg en had hij geen kans meer tegen de zelfverzekerd zijn rondjes draaiende Parijzenaar. Een jaar later nam Nijdam revanche door alsnog wereldkampioen te worden.

Dit keer stond Delattre weer naast hem, maar op het treetje voor de derde plaats. Daarna werden ze beide beroepsrenner. Nijdam werd nog een keer wereldkampioen, maar Delattre haalde het hoge niveau dat hem bij de amateurs zo kenmerkte, niet meer bij de profs.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ANZA, Santo (1980, ItaliŽ)
ASTARLOZA CHAURREAU, Mikel (1979, Spanje)
BAGGIO, Filippo (1980, ItaliŽ)
CAVALCANTI, Giovanni (1943, ItaliŽ)
CHIESA, Mario (1966, ItaliŽ)
DISSEAUX, Albertin (1914, † 10.07.2002, BelgiŽ)
GENT, Chris van (1918, † 31.12.1991, Nederland)
GOSSELIN, Emile (1921, † 13.03.1982, BelgiŽ)
HńUSLER, Claudia (1985, Duitsland)
HIJZELENDOORN SR., Jan (1904, † 03.03.1974, Nederland)
MAIER, Harald (1960, Duitsland)
OTXOTORENA ARRARAS, Xabat (1980, Spanje)
RICKARDS, Emma (1973, AustraliŽ)
BATTAGLIN, Enrico (1989, ItaliŽ)
EVENSEN, Henrik (1994, Noorwegen)

of ons op deze datum ontvielen:
JAKOBI, Heinz (1922, † 17.11.2014, Duitsland)
SAMYN, Willy (1938, † 17.11.2012, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 17 november 2017 0:00

DIT IS ONZE TIJD

door Thijs Zonneveld

De titel van dit in 2008 verschenen boek lijkt wel een oorlogsverklaring. Van de toenmalige Nederlandse wielerjeugd aan de gevestigde wielerreputaties, die door de dopingellende van die tijd aan de kant diende te worden geschoven.

In de epiloog staat: ‘Wij zijn de nieuwe generatie. De iPod-generatie. De ikGeneratie. De zap-generatie. De generatie nix. Plak er de naam op die je wilt; het boeit ons niet. Mensen houden er nu eenmaal van te denken in patronen. In hokjes.

Om etiketten te plakken. Allemaal best. Ze doen maar. Zolang iedereen maar weet dat we niet genoegen nemen met nix. We willen alles.’ En even verderop: ‘Talenten worden we genoemd. Jongens voor de toekomst.

Voor over een paar jaar. Als we ouder en sterker zijn, en ervaring hebben opgedaan. Wat een flauwekul. Wij zijn geen talenten. Wij zijn geen jongens voor over een paar jaar. We zijn oud genoeg. We zijn sterk genoeg.

En we zijn meer dan goed. Ervaring is een overschat begrip. De toekomst is nu. Dit is onze tijd.’ Stevige taal en die schrijft Zonneveld neer uit naam van vijf renners die – volgens hem – aan deze omschrijving voldoen.

Dat zijn Thomas Dekker, Lars Boom, Robert Gesink, Sebastian Langeveld en Bauke Mollema. Toen ik het las, dacht ik, niks nieuws onder de zon, want vergelijkbare talenten uit het verleden waren net zo lastig.

Dwars tegen de wind in hebben mannen als Fiel Middelkamp, Gerrit Schulte, Wim van Est, Peter Post, Jan Janssen, Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper, Jan Raas en nog een aantal anderen zich zelf gemaakt, door op beslissende momenten keuzes te maken.

Het is een eigenschap van talent. Ze willen zo graag en het duurt hen allemaal veel te lang. Bovengenoemde namen hebben dat allemaal bewezen en het is leuk om negen jaar na het verschijnen van dit boek eens na te gaan in hoeverre de vijf hoofdpersonen de verwachtingen van toen hebben waargemaakt.

Thomas Dekker is anno 2017 al uitgefietst en heeft met al zijn talent een puinhoop van zijn wielercarrière gemaakt. Lars Boom fietst nog, maar is toch niet die grote meneer geworden die velen in hem zagen. Het kan nog, maar dan moet hij wel opschieten.

Robert Gesink fietst ook nog. Van tegenslag naar tegenslag en daarom is zijn carrière niet geworden wat in dit boek wordt gehoopt en min of meer voorspeld. Ik hoop voor die sympathieke jongen uit de Achterhoek dat hij in de laatste jaren van zijn carrière van tegenspoed gevrijwaard blijft.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 november 2017 12:00

Hij heeft wel even gewielrend, maar je kunt hem nauwelijks wielrenner noemen. De verdiensten van Karel Steyaert, zich noemende Van Wijnendaele naar zijn geboortedorp, zijn niet fietsend tot stand gebracht, maar schrijvend, pratend en organiserend.

Hij werd op 27-jarige leeftijd sportjournalist in dienst van het maandblad Onze Kampioenen. Drie jaar later stapte hij over naar het weekblad Sportwereld, waarvan hij later eigenaar zou worden.

Van Wijnendaele had een droom, hij wilde in navolging van Henri Desgrange, de stichter van de Tour de France, een grote wielerkoers organiseren. Een eendagswedstrijd die te vergelijken moest zijn met de grote Franse klassiekers Parijs-Roubaix en Parijs-Tours.

Het werd de Ronde van Vlaanderen. Op zondag 25 mei 1913 ging in Mariakerke nabij Gent de eerste editie van start. Het werd een ware helletocht met een lengte van 330 kilometer. De karavaan trok door alle grote Vlaamse steden om weer in Mariakerke te eindigen. De allereerste winnaar van Vlaanderens mooiste was Pol Deman. Een jaar later was het oorlog in België en de belangstelling voor de tweede editie was minimaal.

Er stonden slechts tien renners aan het vertrek. Ook de jaren daarna ging het bedroevend met het geesteskind van Van Wijnendaele en pas in 1919 nam de belangstelling weer toe.

In de loop van de jaren twintig begon de ronde te appelleren aan het zelfbewustzijn van het Vlaamse volk. Het parcours had toen ongeveer al de lengte en de route van de huidige ronde en er namen ook tal van buitenlandse cracks aan deel.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DE ROECK, Bart (1984, BelgiŽ)
GAYANT, Martial (1962, Frankrijk)
JONG, Jan de (1944, Nederland)
MEER, Johan van der (1954, Nederland)
NEIRYNCKX, Kevin (1982, BelgiŽ)
VAN WIJNENDAELE, Karel (1882, † 20.12.1961, BelgiŽ)
ZIJDEN, Corine van der (1995, Nederland)
K‹NG, Stefan (1993, Zwitserland)
BUYSMAN, Nina (1997, Nederland)
KOOIJ, Bas van der (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
VIEJO, Josť-Luis (1949, † 16.11.2014, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 16 november 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1071 1072 1073 Volgende »