ad ad ad ad

Slogblog


Versierd met heel veel wielertruien uit de verzameling van Henk Theuns opent Café East Coast morgenavond op donderdagavond 23 maart a.s. weer de deuren voor een mooie wieleravond met een spetterend programma.

De avond zal geheel in het teken staan van het klassiekerseizoen dat op 18 maart in Italië begint met Milaan-San Remo.

Nederland spreekt in de afgelopen jaren weer een woordje mee in de klassiekers. De zeges van Niki Terpstra in Parijs-Roubaix, van Wout Poels in Luik-Bastenaken-Luik en van Bauke Mollema in de Clasica San Sebastian liggen nog vers in het geheugen.

Zij herinneren ons aan de gloriejaren van het Nederlandse wielrennen toen Nederlanders de ene na de andere klassieker wonnen. Drie van die winnaars zijn op 23 maart onze gast.

Cees Bal was in 1974 winnaar van de Ronde van Vlaanderen. Hij was een groot talent en is met Rini Wagtmans de enige Nederlander die goed genoeg werd bevonden om in de befaamde Molteni-ploeg de grote Eddy Merckx te mogen dienen.

Een van de hoogtijdagen van Steven Rooks was die dag in het voorjaar van 1983 toen hij Luik-Bastenaken-Luik won. In 1986 voegde hij met het winnen van de Amstel Gold Race nog een klassieke parel aan zijn kroon toe.

Adrie van der Poel ( de vader van …) won in zijn carrière vijf klassiekers. We kennen hem van Parijs-Brussel (1985), Parijs-Tours (1987), Luik-Bastenaken-Luik (1988), de Amstel Gold Race (1990), maar vooral van zijn zege in 1986 in de Ronde van Vlaanderen.

Hoe ervaart een fietstoerist het rijden van een klassieker? KNWU-jurylid Jan Houterman weet er alles van, want hij reed alle klassiekers van de jaren tachtig en negentig één of meer keren.

Voor sommige klassiekers is speciaal materiaal nodig en Otto Beaujon is de man die daar prachtig over kan vertellen. Peter R. de Fiets, het alter ego van Peter Ravensbergen, duikt in zijn verzameling antieke racefietsen om met enkele mooie exemplaren het verhaal van Otto te illustreren.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 maart 2017 16:00

Harm Ottenbros werd in 1969 verrassend wereldkampioen. Hij was een goede renner maar niet van het kaliber Merckx, Janssen, Adorni, Altig en Van Looy om maar een paar grote namen uit zijn tijd te noemen.

Zou Harm in deze tijd wielrenner zijn geweest en wereldkampioen bij de profs zijn geworden, dan had hij die titel voor heel veel eurootjes te gelde kunnen maken bij de meest biedende.

Maar dat was toen niet nog niet het geval. Daarom zei Harm gretig ja toen hij aan het eind van zijn carrière een aanbieding kreeg van meneer Van Heugten om tapijtverkoper te worden.

De naam Van Heugten in onverbrekelijk verbonden aan Heugafelt tegels, ijzersterke vloerbedekking in tegelvorm, die niet geplakt of gelijmd hoeven te worden. Je legt het neer en klaar is Kees.

Meneer Van Heugten strikte ook andere profs uit die tijd als Jos van der Vleuten, Eef Dolman en Jan Serpenti. Ze konden gewoon wielrenner blijven en in dit truitje gekleed aan criteriums meedoen en daarnaast tapijt verkopen.

Bij bedrijven, particulieren en niet te vergeten bouwbedrijven en standbouwers, want die tegels waren bijzonder geschikt voor het inrichten van bouwketen en stands op tentoonstellingen.

Meneer Van Heugten richtte een winkel voor ze in en als ze dat niet wilden, bezochten ze hun klanten, zoals handelsreizigers dat doen. Dolman en Ottenbros hadden binnen de kortste keren een goed lopende winkel, terwijl Serpenti het anders aanpakte.

Die had in Zeeland een kennis die precies wist voor welke bedrijven er bouwvergunningen waren afgegeven en daar ging Jan dan op bezoek met zijn stalenboeken. Als eerste, want hij wist eerder als er ergens gebouwd ging worden dan de uitgevers van bouwberichten.

Zo heeft het Kela-concept een aantal jaren goed gedraaid tot een economische recessie de bouwsector hard trof en er veel minder gebouwd werd. Er was ineens geen behoefte meer aan de tegels van meneer Van Heugten.

Van der Vleuten ging in het familiebedrijf werken. Serpenti vond werk bij een kunstmestfabriek, Dolman werd ambtenaar en Harm Ottenbros verdween aan aantal jaren onder de radar. Hij was bijna zijn hele leven wielrenner geweest en moest als het ware weer mens worden.

Zijn vrouw kon hem niet volgen en twee jaar lang leefde hij naar eigen zeggen, feestend en beestend in de marge van de samenleving, alsof hij de jaren wilde inhalen die hij door de wielersport had overgeslagen.
... Lees meer


Door Henk Theuns, 22 maart 2017 12:00

Jakob Fuglsang werd in Genève geboren als de zoon van een daar wonend Deens echtpaar. Op twaalfjarige leeftijd begon hij met de wielersport en had aanvanlijk een voorkeur voor het mountainbiken.

Hij was meerdere malen Deens kampioen in die tak van sport en in 2007 was hij zelfs wereldkampioen bij de beloften. Met een mooie erelijst stapte hij een jaar later over naar het wielrennen en ontwikkelde zich snel tot een uitstekende wegrenner.

Met het oog op de Olympische Spelen van Peking in 2008 bleef hij ook nog mountainbiken en zo kon het gebeuren dat hij dat jaar als wegrenner de Ronde van Denemarken won en als mountainbiker aan de spelen kon deelnemen.

Met ingang van 2009 koos hij op 24-jarige leeftijd definitief voor het wielrennen en realiseerde sindsdien een mooie erelijst. Als trouw helper van de broertjes Schleck verwisselde hij enkele malen van ploeg, maar de laatste vier jaar rijdt hij voor Astana.

De Ronde van Denemarken won hij daarna nog twee maal, terwijl hij in 2009 ook de Ronde van Slovenië op zijn naam schreef. Niet alleen was hij eerste in de eindstand, maar hij won tevens een etappe alsmede het berg- en puntenklassement.

Verder staat zijn naam als winnaar ook op de erelijst van de Ronde van Luxemburg en die van Oostenrijk. Hij is dan ook een echte ronderrenner, hoewel hij in de drie grote ronden niet echt voor de hoofdprijzen mee kan doen. Hij zit er bijna altijd bij, maar als de favorieten gas geven komt hij iets te kort.

Zijn beste prestaties zijn een elfde plaats in de Vuelta, een twaalfde in de Giro en een zevende in de Tour. Dat was in 2013 en hij eindigde toen op twaalf minuten en zeventien seconden achter winnaar Chris Froome. In 2014 leverde hij een belangrijke bijdrage aan de Tourzege van Vincenzo Nibali.

Fuglsang is een goede renner die grossiert in top-tien-noteringen in grote wedstrijden, zowel in etappekoersen als eendagswedstrijden. Wat de klassiekers betreft werd hij een keer vierde in zowel de Amstel Gold Race als de Ronde van Lombardije.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 22 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CIPOLLINI, Mario (1967, Italië)
DIERICKX, Luc (1967, België)
FUGLSANG, Jacob (1985, Denemarken)
GASPAROTTO, Enrico (1982, Italië)
GOROSPE ARTABE, Julian (1960, Spanje)
GROUSSARD, Georges (1937, Frankrijk)
KING, Benjamin (1989, Verenigde Staten)
KOCH, Norbert (1932, † 07.12.2010, Nederland)
KOSTER, Claudia (1992, Nederland)
LIND, Jorrit (1995, Nederland)
LUTE, Cees (1939, Nederland)
MOTTARD, Ernest (1902, † 02.01.1950, België)
NIJLAND, Maarten (1976, Nederland)
REEF, Marc (1986, Nederland)
RUZICKOVA, Martina (1980, Tsjechië)
SOUPE, Geoffrey (1988, Frankrijk)
SZCZEPANIAK, Pawel (1989, Polen)
TURPIN, Ludovic (1975, Frankrijk)
VLIET, Teun van (1962, Nederland)
ZIJLAARD -VAN MOORSEL, Leontien (1970, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DORST, Cees van (2002, † 22.03.2002, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 22 maart 2017 0:00

In 1973 stopte ‘le professeur aux lunettes’ met wielrennen en hij had geen idee wat hij zou gaan doen. Als een donderslag bij heldere hemel bood de Belgische fietsenfabrikant Flandria hem aan om racefietsen te gaan produceren met zijn naam erop.

Zo is Jan Janssen in het vak van racefietsenfabrikant gerold. De verkoop ging niet slecht, zeker toen in datzelfde jaar door het kabinet Den Uijl de autoloze zondagen werden ingevoerd en er een run op fietsen ontstond.

Het net gestarte bedrijf heeft daar enorm van geprofiteerd, maar onze Tourwinnaar was over de kwaliteit van de fietsen niet te spreken. Na een poosje besloot hij dat hij daar zijn naam niet langer aan wilde verbinden.

Hij brak met Flandria en hij liet frames maken bij kleine constructeurs in België en assembleerde ze zelf. De kwaliteit was beter, maar de toelevering was niet ideaal en daar kon een perfectionist als Jan Janssen slecht tegen.

Op een rijwielbeurs in Parijs ontmoette hij de heer Dumas, fabrikant van de kwalitatief hoogwaardige Vitus-frames. Jan was op slag verliefd op de vederlichte gelijmde aluminium kaders en hij verkreeg het importeurschap voor de Benelux.

Het liep geweldig en op een gegeven moment reed het halve peloton op Vitus, inclusief de Ier Sean Kelly die bij elke nieuwe werkgever - Kelly was een echte jobhopper - bedong dat hij alleen wilde tekenen als hij op een Vitus mocht rijden.

Geen probleem, de fiets werd in sponsorkleuren gespoten zodat niemand het verschil zag. Dat ging goed tot Dumas een paar jaar later plotseling overleed en de fabriek het slachtoffer werd van ruzieënde erfgenamen.

De hier afgebeelde Jan Janssen fiets dateert uit de periode tussen Flandria en Vitus in. Hij is bij benadering veertig jaar oud en afgemonteerd met vroege Shimano onderdelen.

Het frame is waarschijnlijk gemaakt door de Belgische constructeur Dija, met wie Jan in die periode veel zaken deed. Het stickertje WBR wil zeggen dat hij verkocht is door de Rotterdamse racespeciaalzaak Willem Buitendijk Rijwielen, destijds een van de dealers van Jan Janssen Fietsen.

Het is een puntgaaf model. In 1978 werd Jan Janssen ploegleider en materiaalsponsor van een amateurwielerploeg, maar dat duurde niet lang omdat de ploegleider maar moeilijk kon leven met de mentaliteit van de toenmalige amateurrenners.

Inmiddels staat Jan Janssen Fietsen al weer jaren onder leiding van de twee zonen van Jan en Cora, terwijl Jan senior zijn zonen bijstaat met PR-werkzaamheden. Hij is nog zeer bij het bedrijf betrokken.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 21 maart 2017 12:00

Jesper Skibby, de Deen die beter Nederlands spreekt dan veel van zijn Nederlandse en Vlaamse collega’s, was een populair renner bij de pers. Altijd had hij een mooi verhaal paraat en wist hij de publiciteit te halen.

Meestal niet gebaseerd op zijn resultaten als renner, want hij was een modale prof die bijna zijn gehele beroepscarrière in Nederlandse dienst reed. Hij won een keer de Ronde van Nederland en dat is het hoogtepunt van zijn palmares.

In 1987 haalde hij de hele wereldpers door in de Ronde van Vlaanderen in de beklimming van de Koppenberg ten val te komen. De achter hem rijdende volgwagen kon hem wel, maar zijn fiets niet ontwijken en die werd verpletterd.

Skibby had hetzelfde lot ondergaan als hij niet als een speer in de berm was gedoken. Ik meen me te herinneren dat dit ongeval de reden was dat de volgauto’s sindsdien niet meer over de Koppenberg mogen.

Hoewel dat beeld nog altijd op mijn netvlies staat, herinner ik me Skibby vooral vanwege het boek dat hij in 2006 publiceerde, een autobiografie met de titel ‘Let me explain’. Daarin beweert hij niet langer met de leugen te willen leven.

Vijf jaar na het beëindigen van zijn wielerloopbaan was het hem opeens te machtig geworden. Hij had doping gebruikt. En niet incidenteel een pilletje, maar de hele apotheek van Willy Voet had hij tot zich genomen.

Epo, cortisonen, groeihormomen, you name it, he took it. Ik neem aan dat er een uitgever was voor wie de glans van de naam Skibby nog voldoende blonk om er brood in te zien, anders was dat boek er nooit gekomen. Maar om het geld van de uitgave er uit te halen moest er wel de nodige sensatie in.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAUMANN, Eric (1980, Duitsland)
BROOKS, Benjamin (1979, Australië)
CHAVANEL, Sebastien (1981, Frankrijk)
DECLERCQ, Tim (1989, België)
DEFILIPPIS, Nino (1932, † 13.07.2010, Italië)
EHLEN, Nol (1932, † 03.01.1998, Nederland)
IJZENDOORN, Eddy van (1985, Nederland)
JACOBS, Michel (1956, Nederland)
KASECHKIN, Andrej (1980, Kazachstan)
KLEIJN, Arvid de (1994, Nederland)
LAMERS, Jo (1932, Nederland)
POST, Tommy (1966, Nederland)
RICCIO, Bernardo (1985, Italië)
RUITENBEEK, Manman van (1987, Nederland)
SCRIBANTE, Pierre (1931, † 13.11.2013, Frankrijk)
SONNERY, Blaise (1985, Frankrijk)
VAN DEN BROECK, Inge (1978, België)
VIERBERGEN, Lars (1988, Nederland)
WOUTERS, Enzo (1996, België)

of ons op deze datum ontvielen:
DEPAUW, Maurice (1993, † 21.03.1993, België)
RAMON, Albert (1993, † 21.03.1993, België)
Door Fred van Slogteren, 21 maart 2017 0:00

Komende donderdag 23 maart zal in Zeist de derde editie plaatsvinden van het Utrechts Wielercafé. De avond zal geheel in het teken staan van het klassiekerseizoen dat gisteren in Italië begonnen is met Milaan-San Remo.

Ik ben zelf als gast uitgenodigd omdat ik als toerfietser alle klassiekers een of meer keren heb gereden. Daar mag ik iets over vertellen, maar natuurlijk gaat het die avond vooral over de hoofdgasten.

Dat zijn drie bekende oud-renners die in het verleden ooit een of meer klassiekers hebben gewonnen. Cees Bal won in 1974 de Ronde van Vlaanderen en Steven Rooks won Luik-Bastenaken-Luik (1983) en de Amstel Gold Race (1986).

Ook een van onze meest succesvolle klassieke renners, Adrie van der Poel, zal donderdag in Zeist over zijn ervaringen komen vertellen. Hij bond Parijs-Brussel (1985), Ronde van Vlaanderen (1986), Parijs-Tours (1987), Luik-Bastenaken-Luik (1988) en de Amstel Gold Race (1990) aan zijn zegekar.

Dit alles is voor mij een mooie aanleiding om het ‘wielerjaarboek’ over de klassiekers uit 1986 uit mijn ordners te lichten, al was het alleen maar omdat Adrie van der Poel op de cover staat.

Het wielerjaarboek 1986 met de titel Voor- en najaars KLASSIEKERS was een uitgave van de stichting Sportevenementen Nederland. Idee en productie waren van Coen van der Linden. ‘Het idee om dit tijdschrift uit te geven is niet bijzonder. Bijzonder zijn de klassiekers zelf’, schrijft hij in zijn voorwoord.

Wat is trouwens ‘klassiek’? Ooit las ik een uitleg van Frits Barend en Henk van Dorp. “Een klassieker is een wedstrijd over 250 tot 290 kilometer, over vaak zwaar geaccidenteerde of moeilijk begaanbare wegen en klassiek geworden om niets meer of minder dan de historie.”

Officieel wordt het wielerseizoen geopend via een van de zes klassiekers die, gezien hun belang, de titel hors categorie mogen dragen. De Italiaanse klassieker Milaan-San Remo bijvoorbeeld, voor het eerst gereden in 1907 en anno 2017 al weer voor de 109e keer over een afstand van bijna driehonderd kilometer.

Zevenvoudig winnaar van La Primavera Eddy Merckx: “Als je Milaan-San Remo hebt gewonnen, heeft de sponsor de eerste belangrijke publiciteit binnen en heb je bewezen dat je iets kunt.” Het winnen van deze koers versterkt het vertrouwen dat de ploegmaats in hun kopman hebben. Er ontstaat rust omdat er al succes is geboekt, aldus de man die alle klassiekers van zijn tijd op Parijs-Tours na een of meer keren heeft gewonnen.
... Lees meer


Door Jan Houterman, 20 maart 2017 12:00

Wie de levensloop van Jonkheer Gérard Dagobert Henri Bosch van Drakestein onder de loep neemt, kan niet anders dan concluderen dan dat het een merkwaardige man was. Hij was een edelman in een tijd toen de adel nog iets in de melk te brokken had.

Baronnen, graven, ridders en jonkheren zaten met velen in de besturen van overheden en grote maatschappelijke organisaties en verder in de regering, het parlement, de legertop, enzovoort. Ze speelden elkaar waar het maar kon de bal toe en het old boys network telde bijna uitsluitend namen die niet op een postzegel passen.

Bosch van Drakestein had er ook zo een kunnen zijn, ware het niet dat hij met zijn welgestelde en invloedrijke familie in aanvaring toen hij besloot wielrenner te worden. Lange tijd kon hij het verborgen houden door onder schuilnamen, zoals Ulysses, Bismarck, John Green en Rudge Whitworth aan wedstrijden deel te nemen.

Toen hij eens in een wedstrijd zo zwaar was gevallen dat hij wekenlang thuis verpleegd moest worden was geheimhouding niet langer mogelijk. Toen hij ook nog eens, ver beneden zijn stand, met de dochter van een handelsreiziger wilde trouwen was de boot helemaal aan en was er niets meer te verzoenen.

Intussen was hij wel een gevierd sportman die als amateursprinter negen maal Nederlands kampioen was. Plus nog acht nationale titels in andere baanonderdelen. Verder behaalde hij een zilveren en een bronzen medaille bij de Olympische Spelen.

Met slechts een bescheiden toelage van de familie als inkomen, moest de fietsende jonker zelf in zijn levensonderhoud gaan voorzien. Na een aantal baantjes in de gemeentelijke ambtenarij vestigde hij zich als uitgever/journalist in ’s-Gravenhage waar hij het blad Sport Echo oprichtte.

Het was in die dagen het enige sportblad dat uitgebreid over de wielersport berichtte, reden waarom de Nederlandsche Wieler Bond (NWB) bereid werd gevonden om tegen betaling de officiële bondsmededelingen wekelijks in het blad te publiceren.

Dat belette Bosch van Drakestein niet om fel stelling tegen de voorloper van de (K)NWU te nemen toen die in conflict kwam met Piet Moeskops na een handgemeen tussen de vijfvoudige wereldkampioen en een bondsofficial na het behalen van zijn vijfde wereldtitel in Milaan. Het werd een behoorlijke rel die tot het faillissement van de bond leidde, waarna de jonker mede-oprichter werd van de Nederlandsche Wielren Unie, kortweg NWU. Ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum werd in 1952 het predikaat Koninklijk verleend.

Bosch van Drakestein was een querulanterige man die vroeg of laat met iedereen ruzie maakte. De NWU was in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog een armlastig clubje, maar werd financieel gesteund door Barend Swaab de Beer, een vermogend zakenman. Swaab diende de NWU behalve met geld ook als hoofdbestuurslid en als lid van de sportcommissie. Zo kon hij goed oog houden op wat er met zijn centen gebeurde en hij was daar niet kinderachtig in.

Toen medio de jaren dertig de dreiging vanuit Duitsland, waar Hitler aan de macht was gekomen, ook in ons land merkbaar werd, kreeg Bosch van Drakestein het aan de stok met Swaab de Beer. Meer landgenoten dan ze na de oorlog wilden toegeven voelden sympathieën voor het nationaal socialisme. Zo ook onze edelman.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARIESEN, Tim (1994, Nederland)
BUIJSEN, Frans (1921, † 17.03.2010, Nederland)
HIJZELENDOORN JR., Jan (1929, † 22.10.2008, Nederland)
HOEBEN, Björn (1980, Nederland)
KRABBENBOS, Gerrit (1941, Nederland)
MANDEMAKERS, Maarten (1985, Nederland)
PRIAMO, Matteo (1982, Italië)
WELTZ, Johnnie (1962, Denemarken)
ZAGERS, Jan (1931, België)
ZAJICEK, Phil (1979, Verenigde Staten)
KOSHEVOY, Ilia (1991, Wit-Rusland)
INTXAUSTI, Beñat (1986, Spanje)
MOONEN, Puck (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
HERCKENRATH, Theo (1973, † 20.03.1973, België)
KWANTES, Klaas (2014, † 20.03.2014, Nederland)
RAYNAUD, André (1937, † 20.03.1937, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 20 maart 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 993 994 995 Volgende »