ad ad ad ad

Slogblog


Met dank aan William van Peer kreeg ik eerder vandaag het bericht dat Piet Rentmeester is overleden. Waar hij aan is overleden is me niet bekend.

Net zo min als ik hem ooit heb gesproken omdat hij als een van de weinige Nederlandse renners met enige reputatie uit de jaren zestig is die nooit de Tour de France heeft gereden.

Ik heb wel eens een paar woorden met hem gewisseld. Dat was ergens bij een criterium waar hij op de rijweg langs de dranghekken liep en het daarachter staande publiek opwekte om een koerspetje van hem te kopen.

Ik vond het een tikje vernederend, want hij was een goede renner. Er staan wedstrijden als Paris-Camembert en Kuurne-Brussel-Kuurne op zijn erelijst. Ook zijn tweede plaats in de monsterklassieker Bordeaux-Parijs mag niet onvermeld blijven.

Net zo min als zijn derde plaatsen in de Ronde van Duitsland, de Vierdaagse van Duinkerke, de Ronde van Picardië en de Brabantse Pijl. Kortom Piet was in zijn profperiode, van 1959 tot en met 1966 een renner om rekening mee te houden.

Hij behoorde tot de lichting die in het spoor van Jo de Haan en Ab Geldermans een contract kreeg bij een Franse ploeg. Hij reed een jaar voor Gitane-Leroux en een jaar voor Peugeot. Ook reed hij nog een jaar voor de Spaanse ploeg Kas.

Dat ik het toen vernederend vond dat hij bij criteriums met koerspetjes liep te leuren, betreur ik achteraf. Al snel verkeerde mijn medelijden in bewondering toen bleek dat Piet een uitstekende zakenman was.

Hij voelde zich niet te groot voor die petjes en het was een blijk van ondernemerschap. Luttele jaren later bleek Piet een mooi bedrijf uit de grond gestampt te hebben. Een bedrijf dat hij na ongeveer tien jaar voor veel geld aan Manfred Krikke heeft verkocht.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 12 februari 2017 20:00

Het belangrijkste wielernieuws van de afgelopen week was de bezorging van de 178 pagina’s dikke seizoensgids van Wielerrevue. Daarmee kan ik de database van onze slogblog weer bijwerken en die dikke pil het hele jaar onder handbereik houden, tot hij begin 2018 beduimeld en met ezelsoren in een ordner kan verdwijnen.

Verder was er voor mij weinig wielernieuws. De eerste rondritten in Zuid-Europa zijn al weer achter de rug of nog bezig, maar voor mij begint het toch pas weer op zaterdag 25 februari als de beste renners van de wereld zich verzamelen voor de Omloop Het nieuwsblad.

Daar gaan mijn gedachten dagelijks al naar uit. Een prachtige koers die behalve de afstand alle ingrediënten heeft van een klassieker. Daags erna volgt dan altijd Kuurne-Brussel-Kuurne en dan zitten we weer helemaal in het wielerseizoen.

Verder was het een week waarin we afscheid hebben moeten nemen van drie oud-wielrenners. Een Fransman, een Belg en een Nederlander. En daar kwam dan gisteren nog eens het overlijden van Piet Keizer overheen, een van de beste Nederlandse voetballers aller tijden.

Over Roger Walkowiak heb ik afgelopen dinsdag al ter nagedachtenis een blog gepubliceerd. De oudste nog levende Tourwinnaar, de eretitel die nu Federico Bahamontes toekomt. Laten we hopen dat de Spanjaard er langer van mag genieten dan Walko, die het maar een goede maand is geweest.

De dood van Serge Baguet (foto 1) is gezien zijn nog jonge leeftijd, zeer tragisch. Hij was in de jaren rond het millenium een goede renner, die net niet genoeg klasse had om door zijn ploeg in grote wedstrijden te worden uitgespeeld.

Toch staan er mooie uitslagen op zijn naam, zoals een etappe in de Tour de France van 2001, de Druivenkoers Overijse in hetzelde jaar en eveneens in 2001 een tweede plaats achter Erik Dekker in de Amstel Gold Race. Plus nog het Belgisch kampioenschap in 2005.

Hij was de zoon van oud-wielrenner Roger Baguet, een degelijke prof in de jaren zestig, die het als 77-jarige moet meemaken dat hij zijn zoon overleeft. Het lijkt mij een vreselijke ervaring.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 februari 2017 12:00

In 1927 emigreerde de Pool Novak naar Frankrijk en hij koos domicilie in La Mure, een plaats in de Alpen in het departement Isère, waarvan Grenoble de hoofdstad is.

Tien jaar later werd zijn zoon geboren en die kreeg de naam Anatole Novak. Hij groeide op tot een sterke knaap en toen hij als tiener aan wielrennen ging doen, onderscheidde hij zich al snel door de brute kracht waarmee hij de pedalen ranselde.

Er zijn renners uit de jaren zestig die spontaan verstijven bij het horen van zijn naam, want als de reus van La Mure namens zijn patron Jacques Anquetil op kop van het peloton kwam, dan was het ernstig lijden geblazen.

Een beer van een vent met weinig tekst, maar met onuitputtelijke krachten waarmee hij met het grootste gemak honderden kilometers kon smijten.

Veel heeft hij niet gewonnen, maar wel een forse steen bijgedragen aan de successen van zijn kopmannen en dat waren na Anquetil, Lucien Aimar en Roger Pingeon, met z’n drieën goed voor zeven Touroverwinningen.

Ze hoefden hem niet te wenken als ze hulp nodig hadden, want hij was altijd in de buurt als een hond bij z’n baas. Trouw, hulpvaardig en altijd bereid te werken reageerde hij op ieder teken om op kop te sleuren, zijn wiel af te staan, water te halen of de baas even te duwen als die een pipi moest maken.

Hij startte tussen 1961 en 1970 tien keer onafgebroken in de Tour de France en zijn beste prestatie was een vijftigste plaats in 1968, het jaar van Jan Janssen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BUTTERFIELD, Tyler Barbour (1983, Verenigde Staten)
DE ZUTTER, Kristof (1984, BelgiŽ)
DEVILLERS, Gilles (1985, BelgiŽ)
HENNAUX, LoÔc (1996, BelgiŽ)
LUYT, Dennis (1987, Nederland)
MOSER, Diego (1947, ItaliŽ)
NOVAK, Anatole (1937, Frankrijk)
PAILLARD, Georges (1904, Ü 22.04.1998, Frankrijk)
RICCI BITTI, Davide (1984, ItaliŽ)
SCHOONBROODT, Bob (1991, Nederland)
SEREIKAITE, Vilija (1987, Litouwen)
STRALEN, Pť van (1946, Nederland)
SUYKERBUYK, Luc (1964, Nederland)
WECHSELBERGER, Helmut (1953, Oostenrijk)
TULIK, Angelo (1992, Frankrijk)
ANTONINI, Simone (1991, ItaliŽ)
GINS, Tara (1990, BelgiŽ)
THWAITES, Scott (1990, Groot-BrittanniŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
HERTOG, Fedor den (2011, Ü 12.02.2011, Nederland)
MEULEMAN, Auguste (2000, Ü 12.02.2000, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 12 februari 2017 0:00

Vorig weekend werd in Museum Meermanno in Den Haag de tentoonstelling Het Sportboek – De mooiste sportverhalen afgesloten. Een last minute bezoek aan dit privémuseum bleek de moeite waard.

Zoals te verwachten, was het een retorische vraag of wielrennen en schaatsen een rol zouden spelen in deze tentoonstelling, die in november door Michael Boogerd werd geopend.

In de museumvitrines lagen onder meer de originele Roman van Jaap Eden van Leo Lauer, een vroege druk van Te midden der Kampioenen van Joris van den Bergh maar ook Jan Janssen, Vedette op de grens van ... ja, van wie ook weer?.

Ter omlijsting van de boekententoonstelling waren ook de Raleigh fiets waarop Joop Zoetemelk in 1980 de Tour de France won en de kunstschaatsen van Sjoukje Dijkstra‘s te bewonderen.

Heel bijzonder was het om in het echt de middeleeuwse gravure van de op het ijs gevallen en later heilig verklaarde, Lidwina uit Schiedam te zien.

Verrassend ook was het achter vitrineglas bekijken met Het Boek der Sporten uit 1900. De tentoonstelling gaf aan dit boek, dat onder redactie stond van Jan Feith, de eer het eerste serieuze sportboek in Nederland te zijn geweest.

Met Jan Feith (1874-1944) leverde mijn museumbezoek onverwacht ook nog een nieuwe hoofdpersoon voor deze rubriek. Een adellijke duizendpoot die naam heeft gemaakt als journalist, schrijver en illustrator. Hoewel hij de titel van jonkheer mocht dragen was Feith in zijn eigen familie een buitenbeentje.

Vele telgen uit dit oude geslacht bekleedden in het nog regenteske Nederland vele belangrijke posities in de politiek, het bestuur en de rechterlijke macht. Jan Feith echter had zijn blik op de wereld én op de sport gericht.

Hij zou zich ontwikkelen tot een reality journalist avant la lettre én ook tot de allereerste sportjournalist van ons land. Velen zullen van mening zijn dat dit Joris van den Bergh is geweest, maar Jan Feith ging hem echt voor.
... Lees meer


Door Ad van der Linden, 11 februari 2017 14:00

Operation Desert Storm

Voor hen ligt
de woestijn,
die dorre, droge vlakte,
waar wind omslaat
in storm,
de zon verduistert,
het zand doet stralen
en naar de naam
apocalyptisch luistert.

Waar ‘n peloton
verbrokkelt
in wilde waaiers,
renners vechten voor
hun plek, meedogenloos
met ellebogen werken,
voor elke centimeter
knokken, als frontsoldaten,
onverschrokken.

Als de wind
weer is gaan liggen
blijft er van
‘Operation Desert Storm’
niet meer over
dan ’n open wenkbrauw
en een ‘douw’.

© Nol van ’t Wiel

Foto: © Cor Vos
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 11 februari 2017 12:00

Een ploeggenoot van hem in de Panasonic-ploeg waar Vanderaerden zes jaar onder contract stond zei eens tegen me: “Ik heb nooit iemand ontmoet die bedrevener was in het verzinnen van rottigheid dan Eric Vanderaerden”.

Het was Peter Winnen die dat zei en hij voegde er ter verklaring aan toe: “Hij ging daar steeds verder in, omdat het aanvankelijk wel goed viel in de ploeg. Maar op het laatst ging het ten koste van zijn beroepsernst.”

Dat is de reden waarom de jarige van vandaag uiteindelijk mot kreeg met Peter Post, zijn ploegleider. Die pikte dat van niemand, aldus Winnen, hoewel Vanderaerden het zes jaar bij de strenge Post heeft uitgehouden.

De twee waren ook een beetje op elkaar uitgekeken en dat werkte door in de prestaties van de Belg. Bij zijn volgende werkgever Jan Raas werd hij weer helemaal zichzelf en behaalde hij weer mooie overwinningen.

Hij was vooral een eendagsrenner, die met zijn eindschot in het rondewerk vooral uit was op ritoverwinningen en het puntenklassement. Zo won hij de groene trui in de Ronde van Frankrijk, maar ook klassiekers als de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix staan op zijn erelijst.

Een begenadigd en veelzijdig coureur die ook veel op de baan heeft gereden. Hij kon het allemaal en hij ging op een speelse en kwajongensachtige wijze door het wielerleven.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 11 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
COBO ACEBO, Juan Josť (1981, Spanje)
DE MEYER, Ronan (1953, BelgiŽ)
DRAUX, Ludovic (1981, BelgiŽ)
HANSEN, Lasse Norman (1992, Denemarken)
HINAULT, Sťbastien (1974, Frankrijk)
HURIKOVA, Teresa (1987, TsjechiŽ)
ILLIANO, Raffaele† (1977, ItaliŽ)
JONG, Demi de (1995, Nederland)
KHATUNTSEV, Alexander (1985, Rusland)
LAMOEN, Bas van (1950, Nederland)
LENDERINK, Peter (1996, Nederland)
MARCATO, Marco (1984, ItaliŽ)
MATIGNON, Pierre (1943, Ü 01.11.1987, Frankrijk)
MUGNAINI, Gabriele (1950, ItaliŽ)
SELVAGGI, Mirko (1985, ItaliŽ)
TONINI, Delphine (1980, Frankrijk)
VANDERAERDEN, Eric (1962, BelgiŽ)
NIEUWENHUIS, Joris (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BENI, Dario (1969, Ü 11.02.1969, ItaliŽ)
MAENEN, Jules (2007, Ü 11.02.2007, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 11 februari 2017 0:00

Vorige week vierde onze voormalige koningin Beatrix haar 79ste verjaardag en twee dagen later was het vijftien jaar geleden dat koning (toen nog kroonprins) Willem Alexander in het huwelijk trad met zijn mooie Maxima.

Een week van Royalty en dat brengt me bij de vraag: bestaan er ook koninklijke balhoofdplaatjes? Vast en zeker en zeker en vast om op het antwoord vooruit te lopen.

Mijn slogblog-collega Ad van der Linden schreef in diezelfde week over de schaatsende wielrenner en wielrennende schaatser Marten Kingma, die na zijn sportieve carrières werkzaam was bij het oudste Nederlandse fietsenmerk Burgers E.N.R. (Eerste Nederlandsche Rijwielfabriek) in Deventer.

Burgers E.N.R. kreeg ooit het predikaat ‘Hofleverancier’, omdat twee leden van het Koninklijk Huis op een rijwiel van dat merk wel eens over de Koninklijke landgoederen fietsten. Dat waren Koningin-regentes Emma, de moeder van Wilhelmina en haar schoonzoon Prins Hendrik, de prinsgemaal van Wilhelmina.

De keuze voor Burgers was overigens niet van hen zelf, maar werd gemaakt door de toenmalige Ritmeester van de Koninklijke Stallen. Benieuwd of dat nog zo gaat als ik op tv kroonprinses Amalia op de fiets naar school zie gaan met zo'n eigentijdse mand voorop met een bloemenslinger. Of zou Willem Alexander die, net als een gewone vader, bij de fietsenmaker in Wassenaar hebben gekocht?

Er is nog een vorst geweest die voor een rijwiel van Burgers E.N.R. koos en dat was de Belgische koning Leopold II. Dat was de overgrootvader van de huidige Belgische koning Filip. Waarom Leopold II voor een rijwiel van Hollandse makelij koos, terwijl er in zijn regeerperiode ook al deugdelijke fietsen in België werden gemaakt, is niet precies bekend.

Mogelijk speelt de Vlaams-Waalse controverse, voortvloeiend uit de taalstrijd daarin een rol. Had hij voor een Vlaams merk gekozen, dan waren de Walen verontwaardigd geweest en andersom natuurlijk ook. Om een volksopstand te voorkomen werd er waarschijnlijk naar een aanvaardbaar alternatief gezocht.

Om alle discussie te omzeilen koos de koning, of er werd voor hem gekozen, voor een fiets waarop ook leden van het Nederlandse koningshuis probeerden overeind te blijven. Dan kon altijd nog beweerd worden dat die keus was gemaakt om de goede relatie met de Oranjes te onderstrepen, dan wel dat het een geschenk van het Nederlandse koningshuis was geweest.
... Lees meer


Door Otto Beaujon, 10 februari 2017 12:00

De Vlamingen geven hun zonen niet meer van die prachtige oud-Franse namen, zoals vroeger vaak het geval was. De naam Sylvère is daar een mooi voorbeeld van, maar de Vlaamse wielersupporters noemden tweevoudig Tourwinnaar Sylvère Maes toch liever Peer.

Ook Valère Ollivier werd niet met zijn mooie naam aangesproken, maar met Pim. 'Pimmeke' zullen ze hem wel niet genoemd hebben, want veel vertederends straalde hij niet uit.

Hij was wel heel populair in Vlaanderen, want Pim was een geweldige kermiskoerser. In zijn tijd verdienden de meeste Vlaamse coureurs in die knoerharde koersen hun brood.

Vaak dikbelegd, want een man als Fiel Middelkamp heeft meerdere malen verteld dat hij in drie kermiskoersen meer verdiende dan in de Tour de France met alle klassiekers er bij.

Drie keer werd Ollivier Koning der Kermiskoersen, een titel die in aanzien in de buurt kwam van een zege in de Tour de France, het wereldkampioenschap en zelfs de Ronde van Vlaanderen.

Ollivier was een sterke coureur met een vlijmscherp eindschot, die in zijn carrière meer dan tweehonderd overwinningen boekte. Behalve tientallen kermiskoersen staan ook mooie wedstrijden als Gent-Wevelgem en Kuurne-Brussel-Kuurne op zijn erelijst en daarmee kun je toch thuiskomen.

Ik weet verder niet veel van hem, maar ik denk dat hij niet graag over de grens ging, want zijn palmares bevat bijna uitsluitend resultaten in België behaald.

Een uitzondering is de Ronde van Marokko, waaraan hij twee keer deelnam en drie etappes won. Aan het grote werk als de Tour en de Giro heeft hij zich nooit gewaagd, waarschijnlijk omdat hij er niets te zoeken had.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 februari 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 993 994 995 Volgende »