ad ad ad ad

Slogblog


Vandaag is al weer de laatste dag van Parijs-Nice en aanstaande dinsdag eindigt de Tirreno Adriatico. Die koersen moeten ons een beeld geven van wat me mogen verwachten als op 5 mei de Ronde van Italië van start gaat, de eerste van de drie grote ronden.

In de Koers naar de zon wacht de renners nog en pittig dagje met een weliswaar korte etappe, maar wel met vijf cols, met daarbij de lastige Col d’Èze op twintig kilometer van de finish. Gezien de tijdverschillen gaat het tussen Daniel Martin en Alberto Contador, hoewel we klassementsleider Sergio Henao nog niet mogen afschrijven.

De beste Nederlander (Sam Oomen) staat op bijna twintig minuten en dat geeft aan dat onze landgenoten er nog niet staan. Ze hebben zich in de eerste (zeer koude) dagen laten verrassen en zijn nu kansloos voor een ereplaats.

In de Tirreno is het niet anders al staat Tom Dumoulin er op de zesde plaats met nog drie ritten te gaan. Maar zijn achterstand op Nairo Quintana bedraagt één minuut en negentien seconden en dat gaat hij normaliter niet meer goedmaken.

Onze klassementsrenners (Mollema, Kruijswijk, Gesink, Kelderman en Dumoulin) staan nog niet op scherp. De strijd met de vetpercentages is nog in volle gang en de hoogtestages moeten de puntjes nog op de i zetten.

Voor Mollema, Kruijswijk en Dumoulin is de Giro dit jaar het grote doel en alle ogen zijn natuurlijk gericht op de rossige Brabo. Die wil revanche, maar of dat gaat lukken, is de vraag.

De concurrentie is sterker dan vorige jaar en ook van zijn eigen landgenoten. Mollema is inmiddels zo ervaren dat die zich door niets en niemand laat verontrusten en Dumoulin is een renner die altijd voor een verrassing kan zorgen.

De Maastrichtenaar is eveneens van mening dat Mollema in de Giro onze man gaat worden. Zo lees ik in een interview in AD Sportwereld van gisteren. “Bauke is heel stoïcijns, in en buiten de wedstrijd. Hij kan heel erg in zichzelf kruipen. Hij is altijd lekker met zichzelf bezig.”
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 maart 2017 12:00

Phil Anderson werd vandaag precies 59 jaar geleden in Londen geboren, maar hij groeide als kind van een Australisch echtpaar, toen die terug naar hun vaderland gingen, op in Melbourne als een echte Aussie.

Hij was een renner naar mijn hart, zo eentje die er altijd in vloog. De eerste keer dat hij me opviel was in de Tour de France van 1981. We waren toen in Nederland nog een beetje in de Joop-roes, vanwege zijn overwinning het jaar ervoor.

Maar Joop had de grote vorm niet, omdat hij in de wintermaanden teveel feestjes en recepties te zijner ere had moeten bijwonen, want Joop kan maar moeilijk nee zeggen. Daardoor was zijn hele voorbereiding in het honderd gelopen. Wie wel weer in goede doen was, was Bernard Hinault en die greep direct de gele trui na winst in de proloog.

Hij was niet van plan het kleinood te verdedigen en na de ploegentijdrit op de derde dag, die uiteraard door de Raleigh-ploeg van Peter Post werd gewonnen, kreeg Gerrie Knetemann de gele trui omgehangen.

Maar in de zesde etappe van Saint Gaudens naar Saint-Lary-Soulan was daar ineens die onbekende Australiër van de Franse Peugeot-ploeg. Hij negeerde de instructies van zijn ploegleider om bij zijn kopman Jean-René Bernaudeau te moeten blijven.

In plaats daarvan klom hij vrolijk mee met mannen als Hinault en Van Impe. Hij kon goed aanklampen en greep als eerste Australiër in de geschiedenis van de Tour de leiderstrui, na een demonstratie van kracht en aanvalslust.

Fier stond hij op het podium met die grote witblikkerende tanden. Een dag later was hij de trui weer kwijt aan Hinault die hem daarna niet meer afstond. Maar Anderson bleef voor in het klassement en hij eindigde als debutant op een knappe tiende plaats.

In de jaren die volgden bouwde hij verder aan een mooie erelijst. Hij was een echte klassiekerspecialist en met overwinningen in de Amstel Gold Race en Parijs-Tours en nog diverse podiumplaatsen, heeft hij dat ook ruimschoots bewezen.

Ook in etappewedstrijden kon hij goed uit de voeten en in de Tour eindigde hij vijf keer bij de eerste tien. Kleinere etappewedstrijden lagen hem nog beter en hij won onder meer de Ronde van Zwitserland, de Dauphiné Liberé, de Ronde van Romandië, de Catalaanse Week en de Ronde van de Middellandse Zee.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 12 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ASSELMAN, Jesper (1990, Nederland)
BAER, MichaŽl (1988, Zwitserland)
BOARO, Manuele (1987, ItaliŽ)
CLANCY, Edward (1985, Groot BrittanniŽ)
DESVAGES, Andrť (1944, Frankrijk)
ENTHOVEN, Dick (1936, Nederland)
FRISCHKNECHT, Peter (1946, Zwitserland)
GOENSE, Antoine (1967, Nederland)
HAAS, Nathan (1989, AustraliŽ)
HUNT, Jeremy (1974, Groot BrittanniŽ)
LUGT, Jaime van der (1989, Nederland)
MOURIS, Jens (1980, Nederland)
NEPOMYACHSIY, Yevgeni (1987, Kazachstan)
PENNINGS, Marcel (1948, Nederland)
PLANCKAERT, Francesco (1982, BelgiŽ)
SCHEIRLINCKX, Staf (1979, BelgiŽ)
SPIJKER, Jan (1955, Nederland)
ST÷PEL, Kurt (1908, Ü 11.06.1997, Duitsland)
VILLEMIANE, Pierre-Raymond (1951, Frankrijk)
ZANOTTI, Leonardo (1978, ItaliŽ))
PETERS, Hans (1994, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
CALLENS, Norbert (2005, Ü 12.03.2005, BelgiŽ)
WOLKE, Rudolf (1979, Ü 12.03.1979, Duitsland)
Door Fred van Slogteren, 12 maart 2017 0:00

Promenade des Anglais

Ik herinner mij
de Promenade des Anglais,
wachtend op ‘les coureurs’
in Parijs-Nice.

Ik herinner mij
de Promenade des Anglais,
badend in het licht
van de Côte d’Azur.

Ik herinner mij
de Promenade des Anglais,
besmeurd met bloed
van zinloze terreur.

En morgen … ,
morgen blijft het stil
op de Promenade des Anglais,
is er alleen plaats
voor verdriet, voor ‘douleur’.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 11 maart 2017 12:00

Ze noemden hem De Stier van Nay en wie naar die vierkante kop kijkt, kan zich daar iets bij voorstellen. Raymond Mastrotto was een gedrongen, sterke man met wie je geen ruzie moest krijgen.

Hij was tussen 1958 en 1967 tien jaar beroepsrenner en zijn wedstrijd was de Dauphiné Libéré, de zware etappekoers die hij in 1962 won en waarin hij drie keer tweede werd.

In de Tour de France kon hij goed meekomen, al had hij de pech dat hij moest knechten voor de in die jaren ongenaakbare Jacques Anquetil.

Hij reed de Tour acht keer en een zesde plaats in 1960 was zijn beste prestatie. Hij won in 1967 een etappe als lid van een ploeg, die zich de Coqs de France noemde.

Er werd dat jaar, nadat er vijf jaar met de commerciële merkenformule was gereden, weer met landenploegen van start gegaan en behalve de Franse nationale ploeg waren er nog les Bleuets en les Coqs.

De ploeg van Mastrotto bestond uit bekende Franse renners in hun nadagen, zoals Henri Anglade, Georges Groussard en Jean-Claude Lebaube.

Mastrotto liet in de zeventiende etappe van Luchon naar zijn woonplaats Pau nog eens zien dat hij een stukje kon klimmen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BENOOT, Tiesj (1994, BelgiŽ)
BRINK, Jan (1941, Nederland)
CA—ADA GARCIA, David (1975, Ü 28.05.2016, Spanje)
COPPENS, Jens (1992, Nederland)
DEGANO, Enrico (1976, ItaliŽ)
DELISLE, Raymond (1943, Ü 11.08.2013, Franrkijk)
DEROO, David (1985, Frankrijk)
ELEMANS, Saskia (1977, Nederland)
ESPASANDIN RAMA, Hťctor (1985, Spanje)
HENN, Christian (1964, Duitsland)
KANGERT, Tanel (1987, Estland)
KROON, Edward (1946, Ü 26.01.2012, Nederland)
LANDER, Sebastian (1991, Denemarken)
MCLAUGHLIN, Ronan (1987, Ierland)
PIRAZZI, Stefano (1987, ItaliŽ)
VERSTRAETEN, Jan (1978, BelgiŽ)
WESEMANN, Steffen (1971, Zwitserland)
WIT, Gerrit de (1941, Nederland)
SENNI, Manuel (1992, ItaliŽ)
BALLEGOIJEN DE JONG, Jan (Juuf) van (1911, Ü 27.06.2005, Nederland)
MōRKOV, Jesper (1988, Denemarken)

of ons op deze datum ontvielen:
GOULLET, Alfred (1995, Ü 11.03.1995, AustraliŽ)
KIVILEV, Andrei (2003, Ü 11.03.2003, Kazachstan)
RITSERVELDT, Albert (2002, Ü 11.03.2002, BelgiŽ)
RONDELEZ, Jozef (2010, Ü 11.03.2010, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 11 maart 2017 0:00

Wat een ongelofelijk aardige gozer was die Claude Criquielion, de wereldkampioen van 1984. Met het onvolprezen redactieteam van de toenmalige Wielerrevue hebben we menigmaal een praatje met hem gemaakt.

Ik herinner me onder andere nog een ontmoeting met hem bij de start van Luik-Bastenaken-Luik in 1990, waar hij ons ontspannen te woord stond. L-B-L is een koers die hij met zijn talent net als Merckx vijf keer had kunnen winnen.

Maar waar Merckx zich in zijn grote jaren door niemand liet kloppen, daar werd Claudy er opgelegd door renners als Moreno Argentin of Stephen Roche. De Waal was misschien niet geslepen genoeg.

Barton van Vlijmen maakte daar bij die start een aantal mooie portretten, en wij een half uur later van Barton toen hij het aan de stok kreeg met een zwaantje, een Belgische motoragent.

Die beschuldigde Barton later hem 'opzettelijke slagen en verwondingen' te hebben toegebracht. Een incident met een staartje, waarvoor onze hoofdredacteur Evert de Rooij als getuige nog voor de rechtbank moest komen.

Op zijn goede dagen kon Claudy alles, behalve de regie voeren over zijn eigen koers. Zo won hij ongeveer de helft minder dan wanneer hij met de zelfverzekerdheid van bijvoorbeeld een Jan Raas of Peter Sagan was geboren.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 10 maart 2017 12:00

Al weer jaren geleden verscheen in België het boek ‘De mannen achter Merckx’. Het is een eerbetoon aan de knechten van de grootste Belgische wielrenner aller tijden.

Het gaat over zijn trouwe vazallen die hem jarenlang optimaal steunden. Zij deelden in zijn succes, ze werden goed betaald, en wisten dat de Kannibaal altijd voor ze zou zorgen. Hun eigen erelijst bleef echter beperkt.

Ik heb vaak gedacht: wat zijn dat voor mannen? Merckx koos geen koekenbakkers uit om hem te assisteren, want het waren stuk voor stuk klasbakken. Ze hadden in potentie allemaal een prachtige palmares kunnen realiseren.

Ze kozen echter heel bewust voor een bestaan in de schaduw. Geen lui leventje, want er moest voor iedere overwinning van d’n Eddy keihard gebuffeld worden.

Een van de beste van de mannen achter Merckx was Martin Van Den Bossche. Een sterk ronderenner en een heel goede klimmer. In potentie een rondewinnaar, voor wie goed naar hem gekeken heeft.

Hij was een klasbak, maar zijn erelijst vermeldt slechts een enkele overwinning in kleinere koersen, een vierde plaats in de Tour van 1970 en een derde in de Giro in hetzelfde jaar.

Hoe ver zou hij gekomen zijn als hij voor zijn eigen carrière had gekozen? We zullen het nooit weten, maar ik denk dat het er niet was uitgekomen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DE MOOIJ, Jaryd (1986, BelgiŽ)
DEKKERS, Paul (1985, Nederland)
DIJK, Petrus van (1986, Nederland)
EL DARABNA, Zakaria (1983, BelgiŽ)
FAIGNAERT, Emile (1919, Ü 10.05.1980, BelgiŽ)
GATES, Nick (1972, AustraliŽ)
GIJSSELS, Romain (1907, Ü 31.03.1978, BelgiŽ)
GRIMBERG, Arenda (1978, Nederland)
GUYOT, Eric (1962, Frankrijk)
HEREIJGERS, Kobus (1989, Nederland)
JIMENEZ SANCHEZ, Eladio (1976, Spanje)
MEIJER, Wim (1963, Nederland)
MOERENHOUT, Jef (1910, Ü 27.03.1966, BelgiŽ)
MOONEN, Jo (1948, Nederland)
ROOIJ, Evert de (1952, Nederland)
ROWE, Luke (1990, Groot BrittanniŽ)
VAN HEVEL, Jules (1895, Ü 21.07.1969, BelgiŽ)
VANNESTE, Willy (1944, BelgiŽ)
VELLY, Joseph (1938, Ü 30.09.2016, Frankrijk)
VERHEYEN, Geert (1973, BelgiŽ)
VRIES, Berden de (1989, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
MOLLO, Enrico (1992, Ü 10.03.1992, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 maart 2017 0:00

GEDICHTEN UIT DE BEZEMWAGEN

door Daan de Ligt

Hij was jarenlang ‘Stadsdichter van de Haagsche Courant’ en publiceerde wekelijks in die krant een gedicht in sonnetvorm. Die gingen over alles wat de residentie beroerde en vaak was dat sport. Vooral voetbal en wielrennen.

In het najaar van 2014 werd Daan de Ligt (1953-2016) ernstig ziek. Hoe lang hij nog had interesseerde hem niet, wel wilde hij de hem toegemeten tijd nuttig besteden. Met dichten uiteraard.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 maart 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 1002 1003 1004 Volgende »