ad ad ad ad

Slogblog


Ik heb het op deze plaats al eens eerder geschreven dat ik mijn carbon Pinarello Onda fiets had geruild voor drie stalen fietsen. Een van die drie was een sportfiets van de Rotterdamse constructeur Wout Verhoeven.

Zeker nadat ik de fiets had gerestaureerd was ik helemaal in mijn nopjes en had ik geen enkele spijt die carbon fiets te hebben geruild. Tot dan had ik alleen een balhoofdplaatje van Verhoeven maar geen fiets.

Wout Verhoeven was in zijn jonge jaren een sterke amateurwielrenner, die onder meer een keer de Ronde van Noord-Holland won en een keer als derde op het podium stond na het nationaal kampioenschap voor amateurs op de Zandvoortse autocircuit.

Voor een profcarrière voelde hij niets. In plaats daarvan werd hij een gerenommeerd framebouwer en mekanieker. Noem je Verhoeven dan noem je in een adem ook de naam van Evert Dolman. In 1964 de jongste van het kwartet amateurs dat bij de Olympische Spelen in Tokyo goud won op het onderdeel honderd kilometer ploegentijdrit. Zijn ploeggenoten waren Gerben Karstens, Bart Zoet en Jan Pieterse.

Dolman was op dat moment nog maar achttien jaar en pas vlak voor de spelen bij bondscoach Joop Middelink in beeld gekomen. Bij een oefenwedstrijd was de beoogde selectie van de bondscoach pijnlijk verslagen door een viertal van de Rotterdamsche Leeuw.

Dat was de wielervereniging van Dolman en hij was tijdens de race in alle opzichten de aanvoerder. De Rotterdammers hielden een verpletterend tempo aan en dat kwam door de Lelijke Eend van Wout Verhoeven.

Die reed in zijn 2CV als mekanieker vlak achter zijn jongens en op het ritme dat het geluid van het tweetakt motortje van Wout’s eendje maakte, reden ze sneller dan het beoogde viertal Karstens, Zoet, Pieterse en Van Middelkoop.

Middelink kon toen niet meer om Dolman heen, maar gaf hem toch nog een laatste opgave voor hij definitief mee naar Tokyo mocht. Dolman moest Nederlands kampioen op de weg worden. Er is zelden in de geschiedenis een renner geweest die kon pieken als Eef Dolman. Vanaf het moment dat Middelink dit gezegd had, dacht hij aan niets anders meer en bereidde zich zo zorgvuldig voor dat iedereen bij voorbaat kansloos was.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 5 september 2017 12:00

Wonen er in Denemarken meer Sørensens dan Rasmussens, of omgekeerd? Ik zou het niet weten, maar in de recente wielerhistorie hebben we heel wat Deense Jansens en De Vriesen zien langsfietsen.

In Nederland is het soms moeilijk ze uit elkaar te houden en soms is er maar een klein verschil. Jan Janssen met één of met twee essen. In beide gevallen hebben we een voormalige kampioen.

Net als de Spanjaarden hebben de Denen twee achternamen. Die van pa en ma achter elkaar, zeg maar. Bij veelvoorkomende namen is dat wel een uitkomst om de ene Van Dijk van de andere te kunnen onderscheiden. Ellen van Stefan, zeg maar.

In ieder geval is Chris Anker Sørensen, die vandaag zijn 33ste verjaardag viert, een van de opvallendste Deense renners met die naam. Hoe vaak hebben we hem niet op kop zien rijden met die merkwaardige scheve houding.

Hij was een goede klimmer. Weliswaar in een niet zo fraaie stijl, maar wel efficiënt want ze zaten te sterven aan zijn wiel. In zijn laatste jaren bij Tinkoff hadden met name Alberto Contador en de Schleckjes veel aan hem te danken.

Eén voorval uit de Tour de France van 2012 zal ik niet licht vergeten. Dat was in de zestiende rit op weg naar Bagnères de Luchon in de Pyreneeën toen hij met een kopgroep op de top van de Col des Ares aangekomen en de renners een krant aanpakten voor onder het shirt om zich tegen de kou van de afdaling te beschermen.

Een renner die voor hem reed pakte er per ongeluk twee en gooide de overbodige krant weg. De wind ging er mee aan de gang en een groot stuk krantenpapier draaide zich in het voorwiel van Sørensen.

Profwielrenners zijn handig op de fiets, ze kunnen zich bij wijze van spreken zonder te stoppen aan- en uitkleden, inclusief een stropdas strikken, maar Sørensen kreeg het papier niet uit zijn voorwiel. Dus nam hij iets te veel risico.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 5 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AANDEWIEL, Piet (1892, † 10.10.1979, Nederland)
DE RIJCK, Isidoor (1926, † 11.01.2009, BelgiŽ)
HELM, Esther van der (1981, Nederland)
MAES, Olivier (1987, BelgiŽ)
MCQUAID, Pat (1949, Ierland)
MORENO FERNANDEZ, Daniel (1981, Spanje)
NEVES, Bruno (1981, † 11.05.2008, Portugal)
ROSSI, Paola (1988, ItaliŽ)
ROSSI, Elena (1988, ItaliŽ)
STERK, Klaas Peter (1954, Nederland)
VERSLUYS, Patrick (1958, BelgiŽ)
WINNEN, Peter (1957, Nederland)
ROSSKOPF, Joey (1989, Verenigde Staten)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 5 september 2017 0:00

Je zult maar moeten kiezen bij de vraag wie sportman of sportvrouw van het jaar verdiend te worden. Om maar niet te spreken wie sportploeg van het jaar zou moeten worden. Dan heb je het, zeker wat de sportende vrouwen betreft, heel erg lastig.

Vrouwen vormen nadrukkelijker dan ooit het gezicht van sportland Nederland. Om maar even wat recente winnaressen te noemen: Ranomi Kromowidjojo, Dafne Schippers, Ireen Wüst, Sanne Wevers, Marianne Vos, Anna van der Breggen en Annemiek van Vleuten.

Ook in de teamsporten doen de meiden het beter dan de mannen, denk aan de oranje voetbal-, handbal-, hockey- en volleybalteams die anno 2017 van een ongekend hoog niveau zijn. Je krijgt de lach bijna niet van je gezicht.

De overheersing van Nederlandse vrouwen is niet iets van de laatste maanden. Naar de Zomerspelen in Rio 2016 vaardigde Nederland voor het eerst meer vrouwen af dan mannen: 135 om 107. Sinds 2000 wordt meer dan de helft van de Nederlandse sportmedailles gewonnen door vrouwen.

Gisteren eindigde in Sittard de twintigste editie van de Boels Rental Ladies Tour en ook op die koers hebben de behaalde successen zijn weerslag. Sinds dit jaar maakt de koers deel uit van de UCI Women’s World Tour.

Een prachtige waardering voor de organisatie maar ook voor al die Nederlandse vrouwen die de wielersport met hun successen zo in het brandpunt van de belangstelling hebben gezet. De Boels Rental Ladies Tour is een vaste waarde op de vrouwenkalender sinds de start in 1998.

De naam van Annemiek van Vleuten, de winnares van 2017, zal op de erelijst niet misstaan, want de vijf vorige edities werden gewonnen door Chantal Blaak, Lisa Brennauer, Evelyn Stevens, Ellen van Dijk en Marianne Vos. Vos won de wedstrijd maar liefst vier keer.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 4 september 2017 12:00

Toen Peter Post nog actief wielrenner was wilde de grote zesdaagsenspecialist graag eens de Tour de France rijden en hij achtte zich zelfs niet kansloos voor de eindzege.

‘Je bent als renner geen renner geweest, als je de Tour niet hebt gereden’, zei hij eens in een interview. Welaan Jef Schils heeft nooit de Tour gereden, maar hij was wel degelijk een knappe renner.

Eentje met een heel behoorlijke erelijst, waarop onder meer het kampioenschap van zijn land in 1952 op stond en Parijs-Tours in 1953, waarin hij in de slotfase afrekende met de fameuze Zwitser Ferdinand Kübler.

Jef had niks te zoeken in de Tour, want hij moest het vooral hebben van de laatste meters en de tijd dat een ploeg om een sprinter werd gebouwd, was nog ver weg.

In plaats van koersen te rijden waarin hij toch geen eer kon behalen, reed Jef Schils honderden kermiskoersen, klassiekers en semi-klassiekers en kleine rondritten. Als het maar vlak was.

Hij behaalde ruim honderd overwinningen en bijna allemaal in de sprint. Een uitzondering was zijn zege in de Omloop van de Vlaamse Gewesten in 1957.

Voor de verandering was Jef in de finale alleen vooruit toen hij merkte dat zijn velo niet goed meer spoorde. Kaderbreuk. Wat te doen in het zicht van de zege?
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 4 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BRUYLANDT, Albert (1921, BelgiŽ)
EEFTING, Roy (1988, Nederland)
JOHO, Stefan (1963, Zwitserland)
MEUL, Robby (1981, BelgiŽ)
MOERMAN, Detlef (1985, BelgiŽ)
VEUCHELEN, Frederik (1978, BelgiŽ)
DE PLUS, Laurens (1995, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
PINARELLO, Giovanni (1922, † 04.09.2014, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 4 september 2017 0:00

Ik heb de afgelopen dagen met verbazing en voldoening naar die Wilco Kelderman zitten kijken. Ik had eerlijk gezegd niet zo veel met die jongen. Hij werd in 2012 als neoprof gepresenteerd als een grote belofte.

Al gelijk in dat eerste jaar deed hij inderdaad opmerkelijke dingen, werd in 2014 zevende in de Giro en veertiende in de Vuelta en zakte daarna een beetje weg. Blessures en pech verhinderden een verdere doorbraak, leek het.

Hij had de pech dat zijn opkomst parallel liep aan die van Tom Dumoulin, die als talent misschien niet groter is, maar als mens zoveel meer uitstraalt. Daar kon Wilco met z’n babyface niet tegenop.

Hij leek opgelucht toen hij dit voorjaar werd aangewezen als knecht voor Dumoulin in de Giro en ik concludeerde dat hij niet de vedette ging worden, zoals dat in zijn eerste profjaar verwacht werd.

Maar de afgelopen week heeft alles veranderd. Als kopman naar de Vuelta afgevaardigd, leek het er in de eerste week niet in te zitten. Maar toen Barguil als bergkoning van de Tour, arrogant weigerde zijn wiel af te staan, zagen we plots een heel andere Kelderman.

Hij vloekte, sloeg met zijn vuist op tafel over het schenden van de afspraak. De ploegleiding ging vierkant achter hem staan en stuurde de Fransman naar huis. Niemand is belangrijker dan de ploeg, is de filosofie bij Sunweb.

En nu staat Wilco op de derde plaats in het klassement. Als hij vandaag in de koninginnenrit heel blijft en geen tijd verliest, dinsdag een goede tijdrit rijdt en zaterdag de Angliru overleeft dan kan hij volgende week zondag in Madrid zomaar op het podium staan.

Wat een weelde voor ons land. In één jaar de overwinning in de Giro d’Italia en een podiumplaats in de Vuelta a España. Met ook nog twee ritzeges in de Tour de France mogen we in december aanstaande, het jaar 2017 met gouden letters in de wielerhistorie bijzetten.

Al die successen, laten we dat niet vergeten, zijn het gevolg van het Rabobank Wielerplan dat Jan Raas in 1996 neerzette. Het had niet direct succes, want er waren toen geen renners goed genoeg om het tij direct te keren. Bovendien hadden we nog jaren te maken met een omvangrijk dopingprobleem, waar de wielersport bijna aan ten onder ging. Maar nu komt ons land ieder jaar weer een stukje dichter bij de top. Niet met één of twee renners, maar met een hele generatie, want 
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 september 2017 12:00

Fast Freddie werd hij genoemd vanwege zijn flitsende aankomst. Fred Rodriguez is in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá geboren, maar woont al bijna zijn hele leven in Berkeley, California.

Hij is Amerikaans staatsburger en werd in zijn tweede vaderland een populair coureur. Als generatiegenoot van Lance Armstrong, Bobby Julich en George Hincapie heeft hij tussen 1999 en 2007 meegewerkt aan de populariteit van het wielrennen in Amerika.

Niet dat de wielersport er ook maar in de verste verte kan wedijveren met baseball, basketball, American football en (ijs)hockey, maar Amerikanen kijken je niet meer vreemd aan als je over racecycling begint.

Fast Freddie reed in zijn tijd voor bekende Europese ploegen als Mapei, Domo-FarmFrites, Vini Caldirola, Acqua & Sapone en Predictor-Lotto. Daarna kwam hij als veteraan bij kleine Amerikaanse continentalteams terecht.

De berichtgeving over zijn huidige status is verwarrend. Hij is in eigen land nog heel lang doorgegaan bij steeds onbeduidender ploegjes en hij zal nu wel uitgefietst zijn. Wel weet ik dat hij zich in Californië bezighoudt met de jeugd die wil wielrennen en/of mountainbiken.

Fred Rodriguez was drie maal Amerikaans kampioen en won etappes in de Ronde van Georgia. Hij stond vooral bekend als sprinter en heeft in de grote ronden menig duel uitgevochten met Mario Cipollini, Alessandro Petacchi en Robbie McEwen.

Hij was lang niet zo snel als die mannen en verloor ook meestal, maar hij ging er altijd voor of zoals Johnny Cash het in A boy named Sue verwoordde: ‘He kicked like a mule and bit like a crocodile’.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BASTEN, Niek (1984, Nederland)
DOHMEN, Jeroen (1987, Nederland)
GEVERS, Theo (1955, Nederland)
GODINAT, Andrť (1903, † 03.10.1979, Frankrijk)
JAKOBI, Heinz (1922, † 17.11.2014, Duitsland)
KADRI, Biel (1986, Frankrijk)
KOLESNIKOV, Sergey (1986, Rusland)
LAGUIA MARTINEZ, Josť Luis (1959, Spanje)
MCCARTNEY, Jason (1973, Verenigde Staten)
MENGIN, Christophe (1968, Frankrijk)
OSLAND, Helen (1989, Noorwegen)
PIERFELICI, Luca (1983, ItaliŽ)
PIJNEN, Renť (1946, Nederland)
URBONAITE, Zita (1973, Litouwen)
VRIES, Harm de (1989, Nederland)
CARDOSO, Andrť (1984, Portugal)
DRUCKER, Jean-Pierre (1986, Luxemburg)

of ons op deze datum ontvielen:
COOLS, FranÁois (1918, † 03.09.1999 , BelgiŽ)
JOOSEN, Paul (1917, † 03.09.1990, Nederland)
WALTHOUR, Bob (1878, † 03.09.1949, Verenigde Staten)
Door Fred van Slogteren, 3 september 2017 0:00

De rondemiss

De lipjes beschaafd rood,
gedistingeerd, niet teveel bloot,
zo laat de rondemiss zich zien,
ze is een jaar of negentien.

Na afloop staat ze, heel koket,
met ‘n fraai boeket
en een pluche beest
op het podium, ‘t is ‘n feest.

Nu is zij haar baantje kwijt,
‘niet meer van deze tijd,
’t is mooi geweest’,
zo vertelt haar een verlichte geest.

Verdrietig kijkt ze de man aan,
‘heb ik iets verkeerds gedaan’,
vraagt zij bedeesd,
‘nee’, zegt hij, ‘het is de tijdgeest’.

Oftewel onvervalste flauwekul,
papegaaiachtig gelul,
ongelooflijk, hier gaat echt wat mis,
’n wielerronde zonder rondemiss.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 2 september 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 1061 1062 1063 Volgende »