ad ad ad ad

Slogblog


“Gert Frank is een echte baner”, zei Gerrie Knetemann eens tegen me. Dat is ook zo, want ik heb nauwelijks resultaten van hem gevonden in wegwedstrijden.

Een derde plaats in een etappe van de Tour de l’Avenir van 1976 is de enige uitslag die de vergetelheid heeft overleefd. In datzelfde jaar won hij met drie landgenoten wel een bronzen Olympische medaille.

Dat was in de discipline honderd kilometer ploegentijdrit bij de Olympische Spelen van 1976 in Montreal. Hij werd daarna direct prof met de ambitie zesdaagsencoureur te worden.

Hij debuteerde met een derde plaats in de Six van Herning aan de zijde van zijn landgenoot Ole Ritter. Een jaar later stond hij weer aan de start met René Pijnen als maat en de twee wonnen.

René had er toen al een fiks aantal op zijn palmares, maar voor Frank was het de eerste uit een reeks van twintig. Hij had nooit een echt vaste maat, maar was wel een aantrekkelijke partner voor de groten in het vak.

Patrick Sercu, René Pijnen en Hans-Henrik Oersted, een landgenoot van hem die meerdere malen wereldkampioen achtervolging was, reden graag met Frank.

In ieder geval leek hij de opvolger te gaan worden van Sercu en Pijnen toen die er mee stopten. Maar Frank stopte er in 1987 zelf ook mee. Hij was toen nog maar 31 en had nog jaren mee gekund.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AGGIANO, Elio (1972, Italië)
FABBRI, Nello (1934, Italië)
LIU, Biao (1988, China)
WEAVER, Molly (1994, Groot Brittannië)

of ons op deze datum ontvielen:
WAYENBERG, Dirk (2007, † 15.03.2007, België)
Door Fred van Slogteren, 15 maart 2017 0:00

Na een aantal jaren als mede-eigenaar en creatief directeur bij een reclamebureau te hebben gewerkt, veranderde er in 1996 het een en ander in mijn beroepsleven. Als ondernemer in het reclamevak stond ik voor een nieuwe uitdaging.

Ik koos een nieuwe bedrijfsnaam, schreef me in bij de kamer van koophandel en de belastingdienst en telde mijn zegeningen. Ik had klanten, maar ook nog behoorlijk wat tijd beschikbaar. Daar moest ik iets mee.

Als wielerliefhebber was ik al jaren geabonneerd op het blad Wielerrevue en dat lag opeens in mijn brievenbus in een geheel nieuw jasje. Ik vond het er mooi uitzien en besloot hoofdredacteur Evert de Rooij een brief te schrijven om hem te complimenteren en een voorstel te doen.

Ik bood aan een maandelijkse rubriek te gaan verzorgen met de titel De Dag van … met op de puntjes de naam van een Nederlandse of Belgische coureur uit het verleden die daarin zou terugblikken op de mooiste dag van zijn carrière.

Evert ging op het voorstel in en op een zaterdagmorgen in februari 1996 reed ik in alle vroegte voor het eerste interview naar het Limburgse plaatsje Nieuwstadt, waar Arie den Hartog een fietsenwinkel had.

Ik was iets te vroeg en wachtte in de auto tot de afgesproken tijd was aangebroken. Wat ik niet had verwacht dat ik in die tien minuten wachten enige onrust in mijn binnenste bespeurde, een soort spanning die je nervositeit zou kunnen noemen.

Ik had in de jaren daarvoor honderden mensen, bekend en onbekend, geïnterviewd en de tekst op de knoppen van Sony portable dictator was door de vele aanrakingen helemaal weggesleten. Dus waarom zenuwen?

Ik denk achteraf dat het met mijn jeugd te maken had. Toen ik tien jaar was had ik alle plaatjes bij elkaar gespaard met karikaturen van bekende sportmensen en die in een album geplakt. Bij ieder plaatje stond een stippellijntje voor de handtekening van de betreffende sportman.

Op de vrije woensdagmiddag heb ik de Amsterdammers opgezocht die er in stonden. Niet allemaal, maar wel diegenen die een sigarenwinkel hadden. Hun adressen vond ik in het telefoonboek. Als ik zo’n winkel binnenstapte had ik diezelfde spanning gevoeld als toen bij Arie den Hartog.

Daarom werd ik weer even die kleine jongen die toen de kerkklok van Nieuwstadt tien keer had geslagen de winkel van Arie binnenstapte. De spanning hoe zo'n beroemde man op een jongetje met een album in de hand zou reageren. Ik was nog volslagen onbekend in de wielerwereld, dus zou Arie het achterste van zijn tong laten zien?

De winkelbel rinkelde en ik zag achterin de zaak Arie staan, met een brilletje op de punt van zijn neus bezig aan een fiets te sleutelen. Na het voorstellen gingen we naar een klein keukentje waar we een leuk gesprek hadden over zijn overwinning in Milaan-San Remo in 1965.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 14 maart 2017 12:00

In de jaren zestig was de Amsterdammer Charles Ruikers een smaakmaker op de baan van het Olympisch Stadion. Een snelle jongen met witblond haar en een ernstige bril op zijn neus.

Hij was niet alleen snel maar ook handig en hij was een echte baanspecialist. Hij blonk uit op drie onderdelen en wel de sprint, de kilometer tijdrit en met Leijn Loevesijn zat hij op de tandem.

Leijntje met de brute kracht van een buitenboordmotor achterop, terwijl Charles als een behendig stuurman in de wind boorde.

Ze waren goed die twee en wel zo goed dat bondscoach Jan Derksen het verantwoord vond het tweetal voor de Spelen van Tokyo te selecteren. Het feest ging echter niet door omdat Charles kort voor de inscheping ziek werd. Zo moest hij tot zijn verdriet noodgedwongen thuis blijven.

Hij werd een keer kampioen van Nederland op de kilometer tijdrit en bij de sprinters werd hij een keer tweede achter Jan Jansen, de sprintende broer van Harrie en André Jansen. Met de selectie van de KNWU bezocht hij alle uithoeken van de wereld en beleefde een prachtige tijd.

In 1958 zat hij als dertienjarige aspirant al op de koersfiets en elf jaar later zette hij als prof een punt achter zijn carrière. Slechts één sprinttoernooi gunde hij zichzelf als beroepsrenner.

In dat jaar behaalde hij een tweede plaats achter Gerard Koel in het sprinttoernooi en Charles besloot dat het zo mooi was geweest. Hij had een prachtige tijd gehad die hij voor geen prijs had willen missen, maar aan alles komt een eind.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEELEN, Sven (1990, België)
BINCOLETTO, Pierangelo (1959, Italië)
CAMAÑO ORTUZAR, Iker (1979, Spanje)
D’HOORE, Jolien (1990, België)
HOPER, Quintin (1993, België)
KAMYSHEV, Arman (1991, Kazachstan)
KLUNDERT, Ricardo van de (1992, Nederland)
MAULE, Cleto (1931, † 28.07.2013, Italië)
POLLOCK, Rhys (1983, Australië)
RAMIREZ ABEJA, Javier (1978, Spanje)
REINDERS, Elmar (1992, Nederland)
VALJAVEC, Tadej (1977, Slovenië)
VEENSTRA, Wietze (1969, Nederland)
WELLENS, Leo (1959, België)
LETURNIER, Mathias (1995, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BEAUFRAND, Roger (2007, † 14.03.2007, Frankrijk)
BEEK, Gerard van (1951, † 14.03.1951, Nederland))
CLAES, Georges (1994, † 14.03.1994, België)
PRONK, Bert (2005, † 14.03.2005, Nederland)
ROHRBACH, Marcel (2012, † 14.03.2012, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 14 maart 2017 0:00

Marc Dewindt was de gepassioneerde zakenman achter het professionele wielerteam van Marc Zeepcentrale. Zijn bedrijf wist in de jaren zeventig en tachtig heel wat publiciteit te genereren voor zijn bedrijf met een programma schoonmaakartikelen door een wielerploeg en een aantal veldrijders te sponsoren.

De ploeg was gehuld in een hemelsblauw shirt en beleefde in 1980 haar laatste seizoen in het peloton. Als ik de brochure doorblader kom ik een team tegen met voor die tijd geweldige namen.

De drievoudige winnaar van de Omloop Het Volk Joseph Bruyère, de Tourwinnaar van 1976 Lucien van Impe, zesdaagsenkeizer Patrick Sercu, meervoudig wereldkampioen veldrijden Roland Liboton en verder Frank Hoste, Ludo Loos, Jos De Schoenmaecker en onze landgenoot Jos Schipper.

De ploegleider was Patrick Lefevere (foto 2). In 1979 werd hij als een van de renners van de ene op de andere dag bij Marc Zeepcentrale tot ploegleider gebombardeerd. Hij was amper 24 jaar oud en de week voordien was hij nog vierde geworden in Bonheiden.

De later zo succesvolle directeur sportif was er beduusd van. “Ik wou niet meteen ploegleider worden. Wat moest ik als snotaap vertellen tegen Lucien van Impe of Patrick Sercu? Het was Marc Dewindt die me over de streep trok.”

Het viel Lefevere mee: “We waren behoorlijk gestructureerd. De grote ploegen in België waren destijds Flandria en IJsboerke. We hadden een budget van een half miljoen euro voor dertig renners. Een bedrag dat ik nu alleen al aan antidoping en het medische kader besteed. Toch was het toen vrij veel.”

Marc Zeepcentrale was in 1980 de eerste ploeg met de net opgerichte fietsenfabriek van Eddy Merckx als materiaalsponsor.

Toen Marc Dewindt jaren later terugkeek op die jaren, zei hij: “Ik had toppers op de weg en op de piste maar de meeste publiciteit haalde ik toch door de veldrijders. Ik heb nooit begrepen dat andere wielersponsors daar niet zo in investeerden.”

Het was inderdaad niet te begrijpen dat er destijds geen bedrijven waren om de Belgische cyclocross specialisten van die tijd te sponsoren. “Ik had toppers als Eric De Vlaeminck, Roland Liboton, Bert Vermeire, Albert Van Damme, Eric De Bruyne en noem maar op onder contract en behaalde daar tijdens de winter heel veel publiciteit mee.”
... Lees meer
Door Jan Houterman, 13 maart 2017 12:00

Een blonde Italiaan, ze zijn zeldzaam. Gianni Motta was door zijn afwijkende haarkleur erg populair in zijn vaderland. Samen met Felice Gimondi vormde hij in de jaren zestig de voorhoede van het Italiaanse wielerpeloton.

Motta barstte van het talent en hij reed een mooie erelijst bij elkaar, zij het bij voorkeur in Italië. Het was toen heel gebruikelijk dat Italiaanse renners hun brood vooral in eigen land verdienden.

Daar waren heel wat koersen te betwisten in een lekker klimaatje en over fraaie wegen. Waarom zou je je dan afbeulen op de kasseien van het Noorden? Zwitserland was ver genoeg.

Van de zijde van de sponsors werd er ook nauwelijks druk uitgeoefend om over de grens te gaan, want het waren voornamelijk Italiaanse sponsors met weinig of geen belangen in het buitenland.

Zo won Gianni Motta de Ronde van Lombardije, de Giro, de Ronde van Zwitserland en die van Romandië. En verder een hele reeks van die Italiaanse semi-klassiekers.

Hij kwam slechts twee keer naar de Tour de France. De eerste keer was in 1965 en hij werd toen derde achter Gimondi en Poulidor. Dat schepte verwachtingen maar hij kwam pas zes jaar later weer terug en toen was hij al over zijn hoogtepunt heen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ADRIAENSENS, René (1921, † 27.12.1995, België)
BACKAERT, Frederik (1990, België)
BERKOUWER, Cor (1945, Nederland)
CARTON, Laurent (1989, België)
CONTERNO, Angelo (1925, † 01.12.2007, Italië)
DANIELSON, Tom (1978, Verenigde Staten)
DEBRUYCKERE, Arthur (1915, † 04.08.1995, Frankrijk)
GOUBERT, Stéphane (1970, Frankrijk)
GRUZDEV, Dmitry (1986, Kazachstan)
HEENEMAN, Willy (1989, Nederland)
KOSTYUK, Denys (1982, Oekraïne)
MEYS, Raymond (1968, Nederland)
MICHAELSEN, Lars (1969, Denemarken)
NOLBERTO CANO ARDILA, Alex (1983, Colombia)
RATHE, Jacob (1991, Verenigde Staten)
SCHAER, Fritz (1926, † 29.09.1997, Zwitserland)
SUTER, Franz (1890, † 01.06.1914, Zwitserland)
WACKERMANN, Luca (1992, Italië)
COURTEILLE, Arnaud (1989, Frankrijk)
HUCKER, Robbie (1990, Australië)

of ons op deze datum ontvielen:
GOSSELIN, Emile (1982, † 13.03.1982, België)
NEK, Piet van (1961, † 13.03.1961, Nederland)
NIELSEN, Kai-Werner (2014, † 13.03.2014, Denemarken)
VRENG, Frans de (1974, † 13.03.1974, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 13 maart 2017 0:00

Ongeduldig hebben we uitgekeken naar de traditionele aftrap, de Omloop Het Nieuwsblad. Waar bij de mannen zware valpartijen hele ploegen uit de wedstrijd deden verdwijnen en het koersverloop beïnvloeden, daar was het bij de dames anders.

Ook daar waren de nodige valpartijen maar dit hield de favorieten niet tegen. Uiteindelijk kwam Lucinda Brand met een prachtige solo over de streep. Wat jammer dat we hier geen mooie beelden van hebben! Waar blijft toch die media aandacht?

Het was trouwens een volledig Nederlands podium, Chantal Blaak en Annemiek van Vleuten maakten het succes compleet. Met Ellen van Dijk op de vierde plaats kunnen we met recht zeggen dat het seizoen voor onze dames daverend is begonnen.

Inmiddels zitten ook de Omloop het Hageland, Le Samyn, en Strade Bianche er al weer op. De Strade Bianche was de aftrap van een serie WorldTour wedstrijden, die dit jaar in totaal 21 wedstrijden telt. In vergelijking met vorig jaar zijn er vier wedstrijden bijgekomen. Dat zijn:

16 april: Amstel Gold Race (Nederland)
23 april: Luik-Bastenaken-Luik (België)
17-20 augustus: Ladies Tour of Norway (Noorwegen)
29 augustus-3 September: Boels Rental Ladies Tour (Nederland)

De gehele lijst WorldTour koersen voor dames staat onder deze blog.

Aan het rijden van deze wedstrijden is een klassement verbonden. Vorig jaar was de Amerikaanse Megan Guarnier (foto 1) de winnares van de eerste Womens World Tour. De eerste Nederlandse in de uitslag was Chantal Blaak op plek vier.

Ik ben erg benieuwd hoe de strijd voor de podiumplaatsen dit jaar gaat verlopen. In de hoop dat er aan het eind van dit seizoen ook een van onze dames op zal staan. Misschien wel twee.

De vier nieuwe wedstrijden op de Womens World Tour-kalender zijn niet echt nieuw. De twee Nederlandse wedstrijden bestaan voor dames natuurlijk al langer, maar golden tot dit jaar als 2.1 koersen op de UCI-kalender.

Daarom zijn niet alle elitedames blij met deze verandering, want ze verliezen een uitdagende meerdaagse wedstrijd. Aan de andere kant zijn er ook voor hen de nodige positieve veranderingen.
... Lees meer
Door Renske van Rijswijk-Doedée, 12 maart 2017 14:00

Vandaag is al weer de laatste dag van Parijs-Nice en aanstaande dinsdag eindigt de Tirreno Adriatico. Die koersen moeten ons een beeld geven van wat me mogen verwachten als op 5 mei de Ronde van Italië van start gaat, de eerste van de drie grote ronden.

In de Koers naar de zon wacht de renners nog en pittig dagje met een weliswaar korte etappe, maar wel met vijf cols, met daarbij de lastige Col d’Èze op twintig kilometer van de finish. Gezien de tijdverschillen gaat het tussen Daniel Martin en Alberto Contador, hoewel we klassementsleider Sergio Henao nog niet mogen afschrijven.

De beste Nederlander (Sam Oomen) staat op bijna twintig minuten en dat geeft aan dat onze landgenoten er nog niet staan. Ze hebben zich in de eerste (zeer koude) dagen laten verrassen en zijn nu kansloos voor een ereplaats.

In de Tirreno is het niet anders al staat Tom Dumoulin er op de zesde plaats met nog drie ritten te gaan. Maar zijn achterstand op Nairo Quintana bedraagt één minuut en negentien seconden en dat gaat hij normaliter niet meer goedmaken.

Onze klassementsrenners (Mollema, Kruijswijk, Gesink, Kelderman en Dumoulin) staan nog niet op scherp. De strijd met de vetpercentages is nog in volle gang en de hoogtestages moeten de puntjes nog op de i zetten.

Voor Mollema, Kruijswijk en Dumoulin is de Giro dit jaar het grote doel en alle ogen zijn natuurlijk gericht op de rossige Brabo. Die wil revanche, maar of dat gaat lukken, is de vraag.

De concurrentie is sterker dan vorige jaar en ook van zijn eigen landgenoten. Mollema is inmiddels zo ervaren dat die zich door niets en niemand laat verontrusten en Dumoulin is een renner die altijd voor een verrassing kan zorgen.

De Maastrichtenaar is eveneens van mening dat Mollema in de Giro onze man gaat worden. Zo lees ik in een interview in AD Sportwereld van gisteren. “Bauke is heel stoïcijns, in en buiten de wedstrijd. Hij kan heel erg in zichzelf kruipen. Hij is altijd lekker met zichzelf bezig.”
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 maart 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 ... 1001 1002 1003 Volgende »