ad ad ad ad

Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEUGELS, Eddy (1944, Nederland)
BORTOLOTTO, Claudio (1952, Italië)
CELESTINO, Mirko (1974, Italië)
HOFLAND, Jan (1934, † 01.09.1999, Nederland)
KUPFERNAGEL, Hanka (1974, Duitsland)
SIMON, Régis (1958, Frankrijk)
VAN DEN HAUTE, Tom (1987, België)
VIERHOUTEN, Aart (1970, Nederland)
VONA, Emanuele (1983, Italië)
ZUBELDIA AGUIRRE, Joseba (1979, Spanje)
CUMMINGS, Stephen (1981, Groot-Brittannië)
BIDARD, François (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
HINSEN, Jos (2009, † 19.03.2009, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 0:00

La Primavera

Als in La Primavera
de finish lonkt
zien de cipressen
op de Cipressa
hoe schoon
volk
zich omhoog hijst
en bocht na bocht
zijn weg vindt
naar benêe
en zien de pijnbomen
op de Poggio
hoe renners
de pijn verbijten
en eenmaal boven
zich als valken
storten op de prooi,
en wij, gezeten
op het puntje
van de stoel,
zullen zeggen:
’t was weer mooi.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 18 maart 2017 12:00

Wat moet ik nog over de Zwitserse geweldenaar Fabian Cancellara schrijven wat niet al lang bij alle wielerliefhebbers bekend is. Een begenadigde tijdrijder die vorig jaar zijn afscheid van de wielersport vierde met het winnen van goud in de Olympische tijdrit.

Het is slechts een van de vele hoogtepunten in een professionele wielercarrière die zeventien jaar duurde. In die jaren reed hij altijd voor grote ploegen als Mapei, Fassa Bortolo, CSC, Saxo Bank, Leopard, Radio Shack en Trek.

Hoewel de eerste twee ploegen op zijn minst omstreden waren, is Cancellara – bij mijn weten – nooit in verband gebracht met doping. Desondanks is zijn erelijst indrukwekkend. En niet alleen als tijdrijder.

Hij won in die discipline wel twee keer goud bij de Olympische Spelen en vier keer was hij als tijdrijder de beste van de wereld. In die discipline was hij tien keer kampioen van Zwitserland en twee keer droeg hij de nationale trui als wegrenner.

Tien keer was Cancellara winnaar van een klassieker. De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de E3 Prijs Harelbeke (dat is tegenwoordig ook een klassieker) won hij elk drie keer en verder won hij een keer Milaan-San Remo.

Als ronderenner was hij met zijn zware lijf geen man voor de drie grote ronden, maar hij won wel een aantal kleinere rondritten als de Ronde van Zwitserland, de Ronde van Oman, de Tirreno Adriatico en de Ronde van Denemarken.

Hij reed de grote ronden alle drie meerdere malen en was in de Tour zeer succesvol. Hij startte elf keer, won acht keer een etappe en droeg 29 dagen de gele trui. In de Vuelta won hij drie keer een rit.

Het meest heb ik destijds genoten van zijn eerste zege in Parijs-Roubaix. Dat was in 2008. Het was de editie die de geschiedenis is ingegaan vanwege het spoorbomenincident. Daardoor werden zijn belangrijkste concurrenten, bij wie Tom Boonen, na afloop uit de uitslag verwijderd.

Maar toen had Cancellara al toegeslagen en ze definitief op afstand gezet. Ze hadden hem nooit meer gepakt, behalve misschien als de Zwitser had lekgereden. De macht waarmee hij op de verschrikkelijke keien van de Carrefour de l’Arbre toesloeg en een renner als Vladimir Gusev deklasseerde, was indrukwekkend.

Het was van een Merckxiaanse overmacht begeleid door Coppiaans engelengezang. Het bleek achteraf een wraakoefening omdat Fabian zich had geërgerd aan de euforiaanse krantenartikelen over Tom Boonen, die wederom niet te stuiten zou zijn.

De Belg had de week ervoor de Ronde van Vlaanderen gewonnen en iedereen ging er van uit dat Tommeke wederom ‘de dubbel’ zou scoren. Wie zou hem kunnen tegenhouden, kraaiden de Vlaamse gazetten.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 18 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BARTEAU, Vincent (1962, Frankrijk)
BELDA GARCIA, David (1983, Spanje)
CANCELLARA, Fabian (1981, Zwitserland)
DAMUSEAU, Thomas (1989, Frankrijk)
DESMET II, Gilbert (1936, † 10.02.1987, België)
GARDE, Dominique (1959, Frankrijk)
HOLLEMAN, Randy (1984, Nederland)
KONING, Mathijs de (1949, Nederland)
MINARDI, Giuseppe (1928, Italië)
OOMS, Henk (1916, † 06.12.1993, Nederland)
POBLET ORRIOLS, Miguel (1928, † 06.04.2013, Spanje)
ROLLAND, Antonin (1928, Frankrijk)
RUSMAN, Wim (1933, Nederland)
URTUSAN PEREZ, Pablo (1980, Spanje)
VAN VLIERBERGHE, Albert (1942, † 20.12.1991, België)
VLIET, Arie van (1916, † 09.07.2001, Nederland)
VOS, Wim de (1968, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
GIORGETTI, Franco (1963, † 18.03.1963, Italië)
LITSCHI, Karl (1999, † 18.03.1999, Zwitserland)
STROM, Alfred (1973, † 18.03.1973, Australië)
Door Fred van Slogteren, 18 maart 2017 0:00

Dit plaatje kwam ik eens tegen in een Belgisch privé museum. Het is een exemplaar zoals er zoveel bestaan, omdat het in vroeger dagen in België wemelde van de fietsenmakers die elk hun eigen huismerk hadden.

Het moeten er duizenden zijn en ene Ignace, een brandweerman uit Aalst, die tevens lid is van de plaatselijke veloclub, benut de lange wachttijden, die bij zijn beroep horen, om al die fietsmerken te inventariseren en te rubriceren tot een overzichtelijk geheel.

Een schier onmogelijke taak, omdat het er te veel zijn en de informatie over veel van die huismerken niet meer is terug te vinden.

Dat geldt gedeeltelijk ook voor dit plaatje, want de gebroeders Van Nevele waren fietsenmakers die vrijwel zeker uit Oost-Vlaanderen kwamen, maar uit welke plaats precies weet ook Ignace niet.

De naam Van Nevele doet wel onmiddellijk denken aan het wielergeslacht Planckaert. Het blad Wielerrevue zou ooit een reportage publiceren over de broers Willy, Walter en Eddy en misschien ook wel neefje Jo.

In de redactievergadering is toen onenigheid ontstaan over de titel die ze er boven wilden plaatsen. Dat was: De Bende van Nevele, met een vette knipoog naar het destijds gevreesde en nog steeds niet gepakte moordenaarscommando De Bende van Nijvel.

Dat was een criminele organisatie die zwaar bewapend supermarkten overviel en tijdens die gewelddadige acties met volautomatische wapens op alles schoot wat bewoog. Dat was iets te heftig voor een knipoog en daarom is die kop er nooit gekomen.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 17 maart 2017 12:00

André Vlayen was in de jaren vijftig een goede renner met een grote schare supporters. Hij had in zijn tijd te maken met een groot aantal concurrenten, zowel in zijn eigen vaderland Belgiè als daarbuiten.

Hij koerste in de tijd toen het Belgische wielrennen werd gedomineerd door legendarische coureurs, die ook internationaal tot de top behoorden als Rik Van Steenbergen, Stan Ockers, Briek Schotte en Rik Van Looy.

Er waren in die jaren meer dan driehonderd Belgische beroepsrenners en als je dan twee maal achtereen Belgisch wegkampioen wordt, dan ben je geen koekenbakker, ook al duidt je naam op het vruchtengebak, waar ze in Limburg een exportartikel van hebben gemaakt.

Maar André Vlayen komt niet uit Limburg, maar uit Herselt in de provincie Antwerpen en die twee Belgische titels zijn wel de hoogtepunten van zijn palmares. Met natuurlijk zijn fraaie zege in de Ronde van België 1956 en overwinningen in Dwars door België (nu Dwars door Vlaanderen), en de Omloop van de Vlaamse Gewesten.

Hij was een stijlvolle coureur met een leuke sprint in de benen, maar niet het type dat aan de start stond met de onbuigzame wil om het hele veld vandaag eens met huid en haar op te vreten.

Dat zat er niet in bij de brave André en daarom is zijn erelijst er wel een om in te lijsten, maar niet een om op de mooiste plaats in de kamer te hangen. Of in het supporterscafé.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOUYER, Franck (1974, Frankrijk)
CATALDO, Dario (1985, Italië)
CHÉREL, Mikaël (1986, Frankrijk)
CLAUDE, Mathieu (1983, Frankrijk)
DE VOCHT, Godefried (1908, † 23.10.1985, België)
DEL NERO MONTES, Jesús (1982, Spanje)
DRON, Boris (1988, België)
FISCHER, Jean (1867, † 03.03.1953, Frankrijk)
GARDEYN, Gorik (1980, België)
GELDERMANS, Ab (1935, Nederland)
GUTTE, Mario (1964, Nederland)
HERRERO DOMINGUEZ, Sergio (1978, Spanje)
HIEKMANN, Torsten (1980, Duitsland)
LENTELINK, Gerrit (1932, † 02.03.2010, Nederland)
MEYNDERS, Arie (1913, † 06.06.1968, Nederland)
NAULEAU, Bryan (1988, Frankrijk)
RUIZ CABESTANY, Pello (1962, Spanje)
SAEZ DE ARREGI EGURROLA, Adrián (1986, Spanje)
STOCCO, Alessandro (1989, Italië)
VERFAILLE, Jan (1957, België)
VLAYEN, André (1931, † 20.02.2017, België)
ZANDIO ECHAIDE, Xabier (1977, Spanje)
BOUCHER, David (1980, België)
BERNARD, Julien (1992, Frankrijk)
OLIESLAGERS, Bob (1997, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BUIJSEN, Frans (2010, † 17.03.2010, Nederland)
FALCK HANSEN, Willy (1978, † 17.03.1978, Denemarken)
GALINSKI, Marek (2014, † 17.03.2014, Polen)
Door Fred van Slogteren, 17 maart 2017 0:00

PARIS BREST EN RETOUR

door Bernard Déon

Monsterkoersen bestaan niet meer. Het zijn fossielen uit een tijd dat wielerwedstrijden alleen geslaagd waren als de renners volslagen uitgeput en meer dood dan levend over de finish kwamen.

Bordeaux-Parijs heeft het als wedstrijd het langste volgehouden, maar die koers was met z’n circa zeshonderd kilometer helemaal niets vergeleken met Parijs-Brest-Parijs, want die was maar liefst 1200 kilometer lang.

De wedstrijd is tussen 1891 en 1951 overigens maar zeven keer verreden, want het uitgangspunt was om de tien jaar. Dat haperde in 1941. Dat kwam door de Tweede Wereldoorlog die toen in volle gang was en het internationaal wielerverkeer onmogelijk maakte.

De reeks werd na de oorlog in 1948 weer opgepakt om daarna in 1951 weer op koers een vervolg te krijgen. Dat was tevens de laatste editie, want er waren nauwelijks nog renners te vinden die zich aan zoiets waagden.

De eerste winnaar was Charles Terrot (foto 2), die er meer dan 71 uur over deed en de laatste was Maurice Diot (foto 3). Die was bijna 39 uur onderweg met een uurgemiddelde van ruim dertig kilometer per uur.

Hoewel met name Jean Bobet jaren heeft geijverd om de wedstrijd opnieuw te houden is de organisatie niet meer van de grond gekomen. Wel is er al jaren een tourversie, waarvoor tourfietsers uit vele landen naar Frankrijk komen.

Die bewonderenswaardige toerfietsers zijn ruim een week onderweg, schat ik zo als de afstand nog steeds gelijk is. Aan dit soort wedstrijden kleven natuurlijk de nodige anekdotes met doorgaans veel heroïek en drama.

De mooiste haalde ik uit dit boek en die speelde zich af in de editie van 1911. De naam van de renner heb ik niet kunnen achterhalen, maar die lag op de terugweg naar Parijs tweeënhalf uur voor op nummer twee en dat was Emile Georget (foto 4).

Toen de koploper op de hoogte werd gesteld van zijn gigantische voorsprong besloot hij tot een rustpauze toen hij door een dorp kwam. Hij zag een café en ging naar binnen.

Ondanks zijn voorsprong was hij niet gerust en hij vroeg de andere klanten een oogje in het zeil te houden. Hij nam een borrel en nog één en nog één, maar vergat niet met regelmaat te informeren of nummer twee al in zicht was.
... Lees meer
Door Wim van Eyle, 16 maart 2017 12:00

Zoals zoveel van zijn landgenoten is is Pascal Richard als veldrijder begonnen. De Franstalige Zwitser was in 1988 zelfs wereldkampioen in deze discipline.

Maar zijn wielerliefde lag toch op de weg, een onderdeel van de wielersport die hij vooral als training voor het crossen beoefende. Met voldoende succes om in 1989 echt voor het wegrennen te gaan.

Hij werd direct Zwitsers kampioen en hij won een rit in de Tour de France. Richard was een handige renner die er een meester in was om onverwachte situaties, zoals die in elke koers voorkomen, genadeloos uit te buiten.

Hij was heel talentvol, maar geen ronderenner. Althans niet in het grote werk, want in 1993 won hij zowel de Ronde van Romandië in het voorjaar als de Tour de Suisse in de zomer.

In de Tour de France is hij niet verder gekomen dan een 23ste plaats. Wel won hij etappes in zowel de Tour als de Giro. Een van zijn mooiste overwinningen is die in Luik-Bastenaken-Luik in 1996.

Dat was het grote jaar van Pascal Richard, want in Atlanta werd hij de eerste professional die Olympisch kampioen werd. Tot en met 1992 golden strenge amateurbepalingen op het grootste sporttoernooi ter wereld.

Fabio Casartelli was in 1992 in Barcelona de laatste amateur die Olympisch kampioen werd, maar in Atlanta mochten voor het eerst profs starten en waren de strikte amateurbepalingen verleden tijd.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 16 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARIESEN, Johim (1988, Nederland)
BROUWER, Gijs (1987, Nederland)
DE CLERCQ, René (1945, België)
DEL NERO MONTES, Jesus (1982, Spanje)
GIANETTI, Mauro (1964, Zwitserland)
GORIS, Rob (1982, † 05.07.2012, België)
HAAKMA, Sieger (1982, Nederland)
LJUNGSKOG, Susanne (1976, Zweden)
MARTINS, Ricardo (1982, Portugal)
MAZET, Julien (1981, Frankrijk)
MEYER, Charles (1868, † 31.01.1931, Denemarken)
MIZOUROV, Andrej (1973, Kazachstan)
PERSSON, Lucas (1984, Zweden)
QUEHEILLE, Marcel (1930, Frankrijk)
ROSENDO PRADO, Jesus (1982, Spanje)
ROUSSEAU, Nicolas (1983, Frankrijk)
SCHELVEN, Jeroen van (1988, Nederland)
STRADA, Alfonsina (1891, † 13.09.1959, Italië)
SUTTER, Ulli (1947, Zwitserland)
TABAK, Gerard (1953, Nederland)
ZIJERVELD, Peter (1955, Nederland)
GRASMANN, Christian (1981, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
GENET, Jean-Pierre (2005, † 16.03.2005, Frankrijk)
SAINT, Gérard (1960, † 16.03.1960, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 16 maart 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 ... 1002 1003 1004 Volgende »