ad ad ad ad

Slogblog


In 1973 stopte ‘le professeur aux lunettes’ met wielrennen en hij had geen idee wat hij zou gaan doen. Als een donderslag bij heldere hemel bood de Belgische fietsenfabrikant Flandria hem aan om racefietsen te gaan produceren met zijn naam erop.

Zo is Jan Janssen in het vak van racefietsenfabrikant gerold. De verkoop ging niet slecht, zeker toen in datzelfde jaar door het kabinet Den Uijl de autoloze zondagen werden ingevoerd en er een run op fietsen ontstond.

Het net gestarte bedrijf heeft daar enorm van geprofiteerd, maar onze Tourwinnaar was over de kwaliteit van de fietsen niet te spreken. Na een poosje besloot hij dat hij daar zijn naam niet langer aan wilde verbinden.

Hij brak met Flandria en hij liet frames maken bij kleine constructeurs in België en assembleerde ze zelf. De kwaliteit was beter, maar de toelevering was niet ideaal en daar kon een perfectionist als Jan Janssen slecht tegen.

Op een rijwielbeurs in Parijs ontmoette hij de heer Dumas, fabrikant van de kwalitatief hoogwaardige Vitus-frames. Jan was op slag verliefd op de vederlichte gelijmde aluminium kaders en hij verkreeg het importeurschap voor de Benelux.

Het liep geweldig en op een gegeven moment reed het halve peloton op Vitus, inclusief de Ier Sean Kelly die bij elke nieuwe werkgever - Kelly was een echte jobhopper - bedong dat hij alleen wilde tekenen als hij op een Vitus mocht rijden.

Geen probleem, de fiets werd in sponsorkleuren gespoten zodat niemand het verschil zag. Dat ging goed tot Dumas een paar jaar later plotseling overleed en de fabriek het slachtoffer werd van ruzieënde erfgenamen.

De hier afgebeelde Jan Janssen fiets dateert uit de periode tussen Flandria en Vitus in. Hij is bij benadering veertig jaar oud en afgemonteerd met vroege Shimano onderdelen.

Het frame is waarschijnlijk gemaakt door de Belgische constructeur Dija, met wie Jan in die periode veel zaken deed. Het stickertje WBR wil zeggen dat hij verkocht is door de Rotterdamse racespeciaalzaak Willem Buitendijk Rijwielen, destijds een van de dealers van Jan Janssen Fietsen.

Het is een puntgaaf model. In 1978 werd Jan Janssen ploegleider en materiaalsponsor van een amateurwielerploeg, maar dat duurde niet lang omdat de ploegleider maar moeilijk kon leven met de mentaliteit van de toenmalige amateurrenners.

Inmiddels staat Jan Janssen Fietsen al weer jaren onder leiding van de twee zonen van Jan en Cora, terwijl Jan senior zijn zonen bijstaat met PR-werkzaamheden. Hij is nog zeer bij het bedrijf betrokken.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 21 maart 2017 12:00

Jesper Skibby, de Deen die beter Nederlands spreekt dan veel van zijn Nederlandse en Vlaamse collega’s, was een populair renner bij de pers. Altijd had hij een mooi verhaal paraat en wist hij de publiciteit te halen.

Meestal niet gebaseerd op zijn resultaten als renner, want hij was een modale prof die bijna zijn gehele beroepscarrière in Nederlandse dienst reed. Hij won een keer de Ronde van Nederland en dat is het hoogtepunt van zijn palmares.

In 1987 haalde hij de hele wereldpers door in de Ronde van Vlaanderen in de beklimming van de Koppenberg ten val te komen. De achter hem rijdende volgwagen kon hem wel, maar zijn fiets niet ontwijken en die werd verpletterd.

Skibby had hetzelfde lot ondergaan als hij niet als een speer in de berm was gedoken. Ik meen me te herinneren dat dit ongeval de reden was dat de volgauto’s sindsdien niet meer over de Koppenberg mogen.

Hoewel dat beeld nog altijd op mijn netvlies staat, herinner ik me Skibby vooral vanwege het boek dat hij in 2006 publiceerde, een autobiografie met de titel ‘Let me explain’. Daarin beweert hij niet langer met de leugen te willen leven.

Vijf jaar na het beëindigen van zijn wielerloopbaan was het hem opeens te machtig geworden. Hij had doping gebruikt. En niet incidenteel een pilletje, maar de hele apotheek van Willy Voet had hij tot zich genomen.

Epo, cortisonen, groeihormomen, you name it, he took it. Ik neem aan dat er een uitgever was voor wie de glans van de naam Skibby nog voldoende blonk om er brood in te zien, anders was dat boek er nooit gekomen. Maar om het geld van de uitgave er uit te halen moest er wel de nodige sensatie in.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAUMANN, Eric (1980, Duitsland)
BROOKS, Benjamin (1979, Australië)
CHAVANEL, Sebastien (1981, Frankrijk)
DECLERCQ, Tim (1989, België)
DEFILIPPIS, Nino (1932, † 13.07.2010, Italië)
EHLEN, Nol (1932, † 03.01.1998, Nederland)
IJZENDOORN, Eddy van (1985, Nederland)
JACOBS, Michel (1956, Nederland)
KASECHKIN, Andrej (1980, Kazachstan)
KLEIJN, Arvid de (1994, Nederland)
LAMERS, Jo (1932, Nederland)
POST, Tommy (1966, Nederland)
RICCIO, Bernardo (1985, Italië)
RUITENBEEK, Manman van (1987, Nederland)
SCRIBANTE, Pierre (1931, † 13.11.2013, Frankrijk)
SONNERY, Blaise (1985, Frankrijk)
VAN DEN BROECK, Inge (1978, België)
VIERBERGEN, Lars (1988, Nederland)
WOUTERS, Enzo (1996, België)

of ons op deze datum ontvielen:
DEPAUW, Maurice (1993, † 21.03.1993, België)
RAMON, Albert (1993, † 21.03.1993, België)
Door Fred van Slogteren, 21 maart 2017 0:00

Komende donderdag 23 maart zal in Zeist de derde editie plaatsvinden van het Utrechts Wielercafé. De avond zal geheel in het teken staan van het klassiekerseizoen dat gisteren in Italië begonnen is met Milaan-San Remo.

Ik ben zelf als gast uitgenodigd omdat ik als toerfietser alle klassiekers een of meer keren heb gereden. Daar mag ik iets over vertellen, maar natuurlijk gaat het die avond vooral over de hoofdgasten.

Dat zijn drie bekende oud-renners die in het verleden ooit een of meer klassiekers hebben gewonnen. Cees Bal won in 1974 de Ronde van Vlaanderen en Steven Rooks won Luik-Bastenaken-Luik (1983) en de Amstel Gold Race (1986).

Ook een van onze meest succesvolle klassieke renners, Adrie van der Poel, zal donderdag in Zeist over zijn ervaringen komen vertellen. Hij bond Parijs-Brussel (1985), Ronde van Vlaanderen (1986), Parijs-Tours (1987), Luik-Bastenaken-Luik (1988) en de Amstel Gold Race (1990) aan zijn zegekar.

Dit alles is voor mij een mooie aanleiding om het ‘wielerjaarboek’ over de klassiekers uit 1986 uit mijn ordners te lichten, al was het alleen maar omdat Adrie van der Poel op de cover staat.

Het wielerjaarboek 1986 met de titel Voor- en najaars KLASSIEKERS was een uitgave van de stichting Sportevenementen Nederland. Idee en productie waren van Coen van der Linden. ‘Het idee om dit tijdschrift uit te geven is niet bijzonder. Bijzonder zijn de klassiekers zelf’, schrijft hij in zijn voorwoord.

Wat is trouwens ‘klassiek’? Ooit las ik een uitleg van Frits Barend en Henk van Dorp. “Een klassieker is een wedstrijd over 250 tot 290 kilometer, over vaak zwaar geaccidenteerde of moeilijk begaanbare wegen en klassiek geworden om niets meer of minder dan de historie.”

Officieel wordt het wielerseizoen geopend via een van de zes klassiekers die, gezien hun belang, de titel hors categorie mogen dragen. De Italiaanse klassieker Milaan-San Remo bijvoorbeeld, voor het eerst gereden in 1907 en anno 2017 al weer voor de 109e keer over een afstand van bijna driehonderd kilometer.

Zevenvoudig winnaar van La Primavera Eddy Merckx: “Als je Milaan-San Remo hebt gewonnen, heeft de sponsor de eerste belangrijke publiciteit binnen en heb je bewezen dat je iets kunt.” Het winnen van deze koers versterkt het vertrouwen dat de ploegmaats in hun kopman hebben. Er ontstaat rust omdat er al succes is geboekt, aldus de man die alle klassiekers van zijn tijd op Parijs-Tours na een of meer keren heeft gewonnen.
... Lees meer


Door Jan Houterman, 20 maart 2017 12:00

Wie de levensloop van Jonkheer Gérard Dagobert Henri Bosch van Drakestein onder de loep neemt, kan niet anders dan concluderen dan dat het een merkwaardige man was. Hij was een edelman in een tijd toen de adel nog iets in de melk te brokken had.

Baronnen, graven, ridders en jonkheren zaten met velen in de besturen van overheden en grote maatschappelijke organisaties en verder in de regering, het parlement, de legertop, enzovoort. Ze speelden elkaar waar het maar kon de bal toe en het old boys network telde bijna uitsluitend namen die niet op een postzegel passen.

Bosch van Drakestein had er ook zo een kunnen zijn, ware het niet dat hij met zijn welgestelde en invloedrijke familie in aanvaring toen hij besloot wielrenner te worden. Lange tijd kon hij het verborgen houden door onder schuilnamen, zoals Ulysses, Bismarck, John Green en Rudge Whitworth aan wedstrijden deel te nemen.

Toen hij eens in een wedstrijd zo zwaar was gevallen dat hij wekenlang thuis verpleegd moest worden was geheimhouding niet langer mogelijk. Toen hij ook nog eens, ver beneden zijn stand, met de dochter van een handelsreiziger wilde trouwen was de boot helemaal aan en was er niets meer te verzoenen.

Intussen was hij wel een gevierd sportman die als amateursprinter negen maal Nederlands kampioen was. Plus nog acht nationale titels in andere baanonderdelen. Verder behaalde hij een zilveren en een bronzen medaille bij de Olympische Spelen.

Met slechts een bescheiden toelage van de familie als inkomen, moest de fietsende jonker zelf in zijn levensonderhoud gaan voorzien. Na een aantal baantjes in de gemeentelijke ambtenarij vestigde hij zich als uitgever/journalist in ’s-Gravenhage waar hij het blad Sport Echo oprichtte.

Het was in die dagen het enige sportblad dat uitgebreid over de wielersport berichtte, reden waarom de Nederlandsche Wieler Bond (NWB) bereid werd gevonden om tegen betaling de officiële bondsmededelingen wekelijks in het blad te publiceren.

Dat belette Bosch van Drakestein niet om fel stelling tegen de voorloper van de (K)NWU te nemen toen die in conflict kwam met Piet Moeskops na een handgemeen tussen de vijfvoudige wereldkampioen en een bondsofficial na het behalen van zijn vijfde wereldtitel in Milaan. Het werd een behoorlijke rel die tot het faillissement van de bond leidde, waarna de jonker mede-oprichter werd van de Nederlandsche Wielren Unie, kortweg NWU. Ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum werd in 1952 het predikaat Koninklijk verleend.

Bosch van Drakestein was een querulanterige man die vroeg of laat met iedereen ruzie maakte. De NWU was in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog een armlastig clubje, maar werd financieel gesteund door Barend Swaab de Beer, een vermogend zakenman. Swaab diende de NWU behalve met geld ook als hoofdbestuurslid en als lid van de sportcommissie. Zo kon hij goed oog houden op wat er met zijn centen gebeurde en hij was daar niet kinderachtig in.

Toen medio de jaren dertig de dreiging vanuit Duitsland, waar Hitler aan de macht was gekomen, ook in ons land merkbaar werd, kreeg Bosch van Drakestein het aan de stok met Swaab de Beer. Meer landgenoten dan ze na de oorlog wilden toegeven voelden sympathieën voor het nationaal socialisme. Zo ook onze edelman.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARIESEN, Tim (1994, Nederland)
BUIJSEN, Frans (1921, † 17.03.2010, Nederland)
HIJZELENDOORN JR., Jan (1929, † 22.10.2008, Nederland)
HOEBEN, Björn (1980, Nederland)
KRABBENBOS, Gerrit (1941, Nederland)
MANDEMAKERS, Maarten (1985, Nederland)
PRIAMO, Matteo (1982, Italië)
WELTZ, Johnnie (1962, Denemarken)
ZAGERS, Jan (1931, België)
ZAJICEK, Phil (1979, Verenigde Staten)
KOSHEVOY, Ilia (1991, Wit-Rusland)
INTXAUSTI, Beñat (1986, Spanje)
MOONEN, Puck (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
HERCKENRATH, Theo (1973, † 20.03.1973, België)
KWANTES, Klaas (2014, † 20.03.2014, Nederland)
RAYNAUD, André (1937, † 20.03.1937, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 20 maart 2017 0:00

En weer is een oud-Tourwinnaar ons ontvallen. Niet de oudste ditmaal, zoals eerder dit jaar Roger Walkowiak en op de valreep van het oude jaar Ferdi Kübler, maar de Fransman Roger Pingeon, winnaar van de editie 1967.

Hij werd in de jaren zestig een tussenpaus genoemd, samen met Felice Gimondi, Lucien Aimar en Jan Janssen. Zij wonnen immers in die volgorde vier jaar achtereen de Tour na het kwintet zeges van Jacques Anquetil, terwijl na hen Eddy Merckx met vijf zeges de macht zou grijpen.

De term tussenpaus klinkt een beetje denigrerend alsof het om veel mindere renners zou gaan. Natuurlijk was Pingeon geen Anquetil of Merckx, maar toch een heel goede coureur, die de Tour van 1967 terecht heeft gewonnen.

Twee jaar later was hij tweede achter een debuterende Merckx die alle klassementen won. De uit de omgeving van Lyon afkomstige Pingeon was dus de beste van de rest. Bovendien won hij dat jaar de Ronde van Spanje.

Wel was hij heel wisselvallig, een renner die de ene dag de sterren van de hemel reed om de volgende dag jammerlijk te falen. In de Tour van 1967 was hij voor een keer heel constant. Door een tactische meesterzet van ploegleider Bidot pakte hij al in het begin van die Tour een grote voorsprong en stond die niet meer af.

Een jaar later had hij wel weer catastrofale inzinkingen, nadat hij tot twee maal toe de hele meute op grote achterstand had gefietst. Daardoor werd hij slechts vijfde op drieënhalve minuut van winnaar Jan Janssen.

Het was de story van zijn leven, maar die ene overwinning staat als een huis in de annalen. 1969 was misschien wel zijn beste jaar, maar toen kreeg hij te maken met een superieure Eddy Merckx die dat jaar alles won en slechts de kruimel van de tweede plaats aan Pingeon liet.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 18:00

Bijna driehonderd kilometer achter elkaar aan fietsen om het dan in de laatste tien kilometers spannend te maken. Dat is het scenario van Milaan-San Remo dat vrijwel elk jaar wordt opgevoerd. Het decor is onveranderd prachtig langs de kust van de Italiaanse bloemenrivièra, maar de koers zou wat spannender kunnen. Maar dat gebeurt niet en daarom is mijn vraag: waarom hoort Milaan-San Remo nog tot de vijf belangrijkste klassiekers?

Wat dat betreft bestaat over de andere vier geen enkel verschil van mening, want de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije zijn elk jaar hoogtepunten in het wielerseizoen. Waarom Milaan-San Remo daar in één adem mee noemen?

Ik vond het niet bijster opwindend en vond die net nog correcte eindsprint het hoogtepunt van de dag. Ik kijk dan ook met veel meer plezier uit naar de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix die op 2 en 9 april aanstaande zullen worden verreden.

Het zal waarschijnlijk traditie zijn, want La Primavera bestaat sinds 1907 in een periode dat ook de meeste andere klassiekers zijn ontstaan. Het was toen ongetwijfeld een zware, bijna onmenselijke wedstrijd voor rauwdouwers en mannetjesputters. Met namen op de erelijst die we ook kennen uit de beginjaren van de Tour en de Giro.

De afstand en waarschijnlijk bar slechte wegen bepaalden destijds de zwaarte en daar is om verschillende redenen allang geen sprake meer van. De goede wegen en het superieure materiaal van tegenwoordig hebben de zwaarte belangrijk gereduceerd. waardoor ook de sportieve waarde is afgenomen.

Zoals dat ook het geval is bij Parijs-Tours, de koers die net als Parijs-Brussel geen klassieker meer is, terwijl de Omloop Het Nieuwsblad dat wel weer is. Er heeft dus al een herijking plaatsgevonden, dus waarom niet bij Milaan-San Remo?

Sagan was de sterkste in koers, maar de sterkste wint niet altijd. Ik vond het jammer dat Tom Dumoulin zijn krachten verspilde aan kopwerk voor Michael Matthews de Australiër die niet thuis gaf. Als Tom die inspanning niet had hoeven leveren dan had hij wellicht nog de kracht gehad om met Kwiatkowski en Alaphilippe mee te gaan toen Sagan op de Poggio demarreerde. Maar toen was Tom al volledig opgerookt als gevolg van een verkeerde taktiek van Sunweb.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 12:00

Ik vraag me altijd af hoe het voelt dat als je wielrenner bent en zelfs een goede, je een broer hebt die veel beter is. David van der Poel, Juraj Sagan, Arjen ten Dam zouden er op kunnen antwoorden, maar ik vrees dat je nooit een eerlijk antwoord krijgt.

Je kan als 'de broer van' moeilijk zeggen dat je stinkend jaloers bent, die eikel wel kan vermoorden of hem een spaak in het wiel steken, want dan ben je onsportief en als je zegt dat je zo blij voor hem bent omdat hij altijd wint (en jij niet) gelooft niemand je.

De grote Fausto Coppi had ook een broer. Serse Coppi was drieënhalf jaar jonger dan Fausto. Wat zijn antwoord zou zijn geweest is met geen mogelijkheid te zeggen, want hij had er alleen maar voordelen van die beroemde naam te dragen.

Serse was prof van 1946 tot 29 juni 1951, de dag dat hij dodelijk verongelukte in de Ronde van Piemonte. Bij het doorkruisen van een stad kwam hij met zijn voorwiel in een tramrail terecht en viel op zijn hoofd. Hij stond op, vervolgde zijn weg maar vond het na de finish verstandig om even naar het ziekenhuis te gaan. Daar werd een hersenbloeding vastgesteld en nog diezelfde dag is hij overleden.

Zijn grootste triom was het winnen van Parijs-Roubaix in 1949. Die zege moest hij delen met de Fransman André Mahé. Waren ze precies gelijk de streep gepasseerd? Nee, want Serse had de sprint gewonnen en duidelijk als eerste over de meet gekomen.

Maar er was een kopgroep geweest bestaande uit Mahé, diens landgenoot Jacques Moujica en de Belg Frans Leenen. Die reden met lichte voorsprong de weg naar het stadion op, maar werden door een onoplettende gendarme een andere weg in gestuurd.

De fout werd snel ontdekt, de drie keerden om en kwamen terug bij de ingang van de baan toen het peloton er naar binnen reed. Pas daarna konden ze ook het cement oprijden en het was Mahé die kwaad en zwaar teleurgesteld het eerste van de drie de streep passeerde.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEUGELS, Eddy (1944, Nederland)
BORTOLOTTO, Claudio (1952, Italië)
CELESTINO, Mirko (1974, Italië)
HOFLAND, Jan (1934, † 01.09.1999, Nederland)
KUPFERNAGEL, Hanka (1974, Duitsland)
SIMON, Régis (1958, Frankrijk)
VAN DEN HAUTE, Tom (1987, België)
VIERHOUTEN, Aart (1970, Nederland)
VONA, Emanuele (1983, Italië)
ZUBELDIA AGUIRRE, Joseba (1979, Spanje)
CUMMINGS, Stephen (1981, Groot-Brittannië)
BIDARD, François (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
HINSEN, Jos (2009, † 19.03.2009, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1001 1002 1003 Volgende »