ad ad ad ad

Slogblog


Pierino Baffi was in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw een heel goede coureur die twaalf jaar in het profpeloton reed. Hij was een snelle man die in de drie grote ronden totaal dertien etappes op zijn naam bracht.

Vijf in de Tour de France, vier in de Ronde van Italië en vier in die van Spanje. In 1958 won de Italiaan in één jaar ritten in alle drie de grote ronden. Drie in de Tour, één in de Giro en twee in de Vuelta.

Hij evenaarde daarmee het record van de Spanjaard Miguel Poblet die twee jaar eerder hetzelfde gepresteerd had door in de drie grote ronden in elk minstens een etappe te winnen.

Poblet won in 1956 één etappe in de Tour, vier in de Giro en drie in de Vuelta. In één jaar etappes winnen in alle drie de grote ronden is een record dat niet gebroken kan worden, maar alleen geëvenaard.

Dat gebeurde pas in 2003 toen Alessandro Petacchi vier keer een Touretappe won, zes keer een rit in de Giro en vijf keer in de Vuelta. Poblet, Baffi en Petacchi, drie mannen die deze prestaties leverden dankzij hun snelheid en tot in lengte van dagen recordhouder zullen blijven.

Qua inhoud stonden ze hun mannetje, want de drie grote ronden in één seizoen rijden is niet misselijk. Baffi reed in zijn carrière elf keer de Giro, zes keer de Tour en twee keer de Vuelta en hij reed ze op één na allemaal uit.

Weliswaar nooit met een toptien klassering in het algemeen klassement, maar voor een zestiende plaats in de Ronde van Italië van 1956 hoeft hij zich niet te schamen. In zijn tijd was Pierino allerminst een beschermd renner, zoals Petacchi dat later wel was. Tijdens een rit die Petacchi zou kunnen winnen, hoefde hij geen trap te veel te doen. Hij werd in zijn tijd de hele dag voorin gehouden tot de laatste kilometers.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BARTHELEMY, Honorť (1890, † 02.05.1964, Frankrijk)
BERNUCCI, Lorenzo (1979, ItaliŽ)
COLETTA, Gianluca (1981, ItaliŽ)
GERRITSEN, Mees (1939, Nederland)
HASELBACHER, Renť (1977, Oostenrijk)
KRAMER, Frank (1880, † 08.10.1958, Verenigde Staten)
LANG, Sebastian (1979, Duitsland)
ODEBRECHT, Felix (1984, Duitsland)
POPPE, Jeroen (1986, Nederland)
RIJNDERS, Flip (1907, † 15.09.1934, Nederland)
VERHEYEN, David (1981, BelgiŽ)
VAN AERT, Wout (1994, BelgiŽ)
ZAKARIN, Ilnur (1989, Rusland)
WALLAYS, Jens (1992, BelgiŽ)
JANS, Roy (1990, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
RIJNDERS, Flip (1907, † 15.09.1934, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 15 september 2017 0:00

MR. TOM

door Chris Sidwells

Op de foto die is afgedrukt bij het geruchtmakende interview met dopingarts Peter Jansen in de Volkskrant van afgelopen zaterdag, is de Nederlandse dokter Fuentes te zien bij een ingelijst wielertruitje.

Het kleinood werd gedragen door Tom Simpson toen die op de flanken van de Mont Ventoux door uitputting en amfetaminen van zijn fiets viel en in de helikopter, die hem naar het ziekenhuis bracht, overleed.

Het was voor mij aanleiding de biografie van deze geweldige Britse coureur weer eens te memoreren. Het is geschreven door zijn neef Chris Sidwells, de zoon van Toms zuster, maar het is (indachtig het rumoer over de documentaire Jelle) geen kritiekloze hagiografie.

Wel is het een mooie empathische levensbeschrijving, waaruit Mister Tom tevoorschijn komt als een man met een gruwelijke ambitie en een mentaliteit van nooit opgeven. Letterlijk tot de dood erop volgt.

Daardoor was hij in staat om zich zelf regelmatig voorbij te fietsen tot over de grens van de uitputting. Jan Janssen was ook zo’n type, maar die had het geluk dat er op het punt, waar de bewusteloosheid toesloeg, altijd een eindstreep lag.

De eerste Nederlandse Tourwinnaar kon door kundige handen steeds weer in het aardse bestaan worden teruggehaald, maar dat geluk heeft Tom Simpson op de Ventoux ontbroken. Halverwege de kale berg donderde hij van zijn fiets en lag daar in de volle zon als een vis op het droge amechtig naar lucht te happen.

Zijn ploegleider zette hem weer terug op zijn fiets, omdat hij daar om vroeg, zei de eikel ter verontschuldiging voor zijn stommiteit. Put me back on my bike, waren de historische laatste woorden.

En dan de stupiditeit om hem met een heli naar het ziekenhuis te vervoeren. Raphaël Geminiani kon er in 2001 niet over uit. “Toen hij met de heli opsteeg werd de lucht nog ijler em dat werd zijn dood. Tom is vermoord!”, vertelde Le Grand Fusil mij destijds door de telefoon.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 september 2017 12:30

Francesco Casagrande was een van de betere Italiaanse renners van de jaren negentig en ook nog van de eerste jaren na het millennium. Hij is de middelste van drie fietsende broers en verreweg de beste van de familie.

Frans Groothuis
, zoals zijn naam letterlijk vertaald klinkt, was een sterk ronderenner die onder andere de Ronde van Zwitserland, de Tirreno Adriatico, De Ronde van het Baskenland en de Ronde van Romandië op zijn erelijst heeft staan.

In de grote rondes kwam hij iets te kort voor de top, hoewel hij in de Giro een keer tweede is geworden en zowel in de Tour, de Vuelta als de Giro een of meer keren bij de eerste tien is geëindigd.

Die tweede plaats in de ronde van zijn land behaalde hij in 2000 toen hij op de laatste dag de leiderstrui aan zijn landgenoot Stefano Garzelli moest afstaan.

In het eendagswerk kon hij ook behoorlijk uit de voeten en dat blijkt uit het feit dat hij twee keer de Clasica San Sebastian op zijn naam schreef, alsmede de Waalse Pijl.

Dat is weliswaar het kleine zusje van La Doyenne, maar La Flêche Wallon is o zo lastig, al is het maar vanwege de Muur van Hoei, de steile wand waar die koers op finisht.

Casagrande is eind 2005 gestopt met de wielersport, kwaad als hij was omdat zijn ploeg niet goed genoeg werd bevonden om aan de Tour deel te nemen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DAS, Koen (1974, BelgiŽ)
DIAS, Robson Ribeiro (1983, BraziliŽ)
DOROZALA, Aleksander (1985, Polen)
FORLINI, Dominique (1924, † 17-10-2014, Frankrijk)
GOHR, Spelito (1973, BraziliŽ)
NEIRYNCK, Stijn (1985, BelgiŽ)
OLITE, Sara (1976, Spanje)
PEETERS, Ward (1980, BelgiŽ)
VEEN, Jan van (1988, Nederland)
VERHOEVEN, Tonny (1924, † 01.06.1996, Nederland)
WAYENBERG, Dirk (1955, † 15.03.2007, BelgiŽ)
WENSINK, Maik (1990, BelgiŽ)
GOGH, Natalie van (1974, Nederland)
RODENBURG, Tim (1994, Nederland)
STALNOV, Nikita (1991, Kazachstan)

of ons op deze datum ontvielen:
AIMAR, Louis (1911, † 14.09.2005, Frankrijk)
WICKIHALDER, Leo (1937, † 14.09.2008, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 14 september 2017 0:00

Deze regenboogtrui heeft toebehoord aan Rudy Dhaenens, de wereldkampioen van 1990. Hij was een heel goede renner, maar ook een enorme pechvogel. Hij zou de geschiedenis zijn ingegaan als een anti-held als hij die wereldtitel niet had behaald.

Het waren de jaren waarin Indurain, Fignon, Argentin, Breukink, Bugno, Delgado, Kelly en LeMond de dienst uitmaakten. Een sterke generatie waar Rudy Dhaenens door zijn bescheiden karakter bij in de schaduw stond.

Hij was een degelijke sub-topper die door pech maar niet kon doorbreken naar de status van een toprenner. In de finale van Parijs-Roubaix van 1987 reed Dhaenens voorop met Flup Vandenbrande en de overwinning lonkte.

Hij wist dat hij in de sprint aan Vandenbrande geen kind zou hebben toen plotseling vanuit het niets Eric Vanderaerden aansloot, een van de snelste mannen van het toenmalige peloton.

Ook een Touretappe werd hem niet gegund door de pechduivel. In de Tour van 1989 was hij in de laatste kilometers van de elfde rit van Blagnac naar Luchon alleen ontsnapt en met nog driehonderd meter te gaan, leek de zege in de tas te zitten.

Maar in de laatste bocht gleed zijn fiets onder hem weg en maakte hij een schuiver van een tiental meters. Hij stond direct weer overeind, greep zijn fiets, maar op dat moment suisde het hele peloton langs hem heen en spurtte Mathieu Hermans naar de zege.

Maar op 2 september 1990 zat het hem eindelijk mee en werd hij op bewonderenswaardige wijze wereldkampioen na een titelstrijd waarin hij in het verre Japan samen met zijn landgenoot Dirk Dewolf iedereen had gedomineerd.

Veel plezier heeft hij aan zijn regenboogtrui niet beleefd, want het schip met goud is niet bij hem binnengelopen. Hij had gehoopt verder als kopman bij een grote ploeg zijn carrière meer reliëf te kunnen geven, maar dat zat er niet in.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 13 september 2017 12:00

De Schot Robert Millar was in de jaren tachtig en negentig een heel goede coureur. Hij was zestien jaar beroepswielrenner en in die periode reed hij voor zes verschillende ploegen, waaronder Panasonic van Peter Post en TVM van Cees Priem.

Hij heeft niet heel veel gewonnen, want als specifieke klimmer waren niet veel wedstrijden geschikt voor hem. Voor de grote ronden kwam hij net iets te kort. Wel won hij kleine etappekoersen als de Ronde van Catalonië en de Dauphiné Libéré.

Zijn tweede plaatsen in de Giro en de Vuelta zijn natuurlijk prachtige klasseringen, maar hij is toch nooit als een echte favoriet gezien voor een eindzege. Dat kwam ook door zijn wat introverte persoonlijkheid.

In meerdere opzichten was en is Robert Millar een buitenbeentje. In de eerste plaats was hij een echte klimmer uit een land dat voor hem – bij mijn weten - nooit klimmers van betekenis heeft voortgebracht.

En dan bedoel ik niet Schotland, maar Groot Brittannië, waar Schotland deel van uitmaakt. In de tweede plaats was hij een aparte omdat hij vegetariër was (of is). Tot grote ergernis van Peter Post die twee jaar zijn baas was.

Zijn laatste wapenfeit in het anders zijn dan anderen, dateert van recenter datum. In juli van dit jaar liet hij via een persbericht weten dat de geslachtsverandering waar hij al een aantal jaren mee bezig was, is voltooid en hij voortaan door het leven gaat als Philippa York,

Toen jaren geleden de eerste berichten kwamen dat Robert Millar regelmatig verkleed als vrouw werd gezien, was dat aanleiding voor veel hilariteit in de wielerwereld. Er werden grappen over gemaakt.

Zelfs Joop Zoetemelk had er een mening over: “Dat had hij eerder moeten doen, want bij de vrouwen had hij vast veel meer gewonnen.”
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERTUOLA, Alessandro (1979, ItaliŽ)
BURTON, Jeremy (1984, BelgiŽ)
CIMOLAI, Davide (1989, ItaliŽ)
DE PATRE, Roberto (1988, ItaliŽ)
FERNANDEZ DE LARREA, Koldo (1981, Spanje)
GRETENER, Max (1941, Zwitserland)
HAUEISEN, Dennis (1978, Duitsland)
NILSSON, Sven-Ake (1951, Zweden)
SHEIDYK, Oleksandr (1980, OekraÔne)
STALDER, Florian (1982, Zwitserland)
TESSELAAR, Jody (1974, Nederland)
VEENENDAAL, Frank van (1967, Nederland)
TH…VENOT, Guillaume (1993, Frankrijk)
SCHULTZ, Nicholas (1994, AustraliŽ)
DE RIJCKE, Louis (1994, BelgiŽ)
SANTORO, Antonio (1989, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
GILLES, Armand (1920, † 13.09.1943, BelgiŽ)
KIDERLEN, Pim (1868, † 13.09.1931, Nederland)
STRADA, Alfonsina (1891, † 13.09.1959, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 13 september 2017 0:00

Ik ben in maart 1963 getrouwd en mijn vrouw en ik zijn sindsdien nog steeds bij elkaar. In voor en tegenspoed. Dankuwel, applaus niet nodig. Het heet liefde.

We bewoonden de eerste twee jaar, vanwege de gigantische woningnood, een vertimmerde zolderkamer in Amsterdam-Zuid. We waren er gelukkig mee, hadden allebei een baan en genoten van onze zelfstandigheid.

We verdienden samen net genoeg om alles te betalen, verplaatsten ons op een derdehands scooter en zagen blijmoedig dat onze kat onze nieuwe meubeltjes als krabpaaltje gebruikte. Eén ding ontbrak aan ons pril geluk en dat was een televisietoestel. Tweehonderd meter van ons poppenhuisje was een winkel waar er één in de etalage stond en we stonden er steeds minutenlang naar te kijken.

Er stond een bordje bij met de mededeling dat we dat toestel in slechts 48 termijnen van twintig gulden per maand in bezit konden krijgen. Kopen op afbetaling werd door onze ouders ten strengste afgeraden, wat voor ons reden was tot de aanschaf over te gaan.

We schrapten enkele niet noodzakelijke zaken van het boodschappenlijstje en een paar dagen later werd het toestel afgeleverd. Ons liefdesnestje leek ineens stampvol met die grote doos midden in de kamer. Hij bleef nog even onuitgepakt, want je kon het ding nog niet gebruiken, omdat er nog een antenne op het dak moest worden geplaatst. De monteur zou op vrijdag komen en ik nam de ochtend vrij.

Er werd gebeld en het duurde even (vier hoog) voor ik gestommel hoorde in het gangetje dat naar onze kamerdeur leidde. Ik deed open en stond oog in oog met Tarzan. Hij stelde zich voor met “Van Breenen, aangenaam”.

Ik zei dat ik hem kende, van de Tour de France. Nogal stompzinnig maar als wielerliefhebber een echte Tourrenner over de vloer krijgen, dat overkwam je niet elke dag. Hein klom als een Tarzan uit het raam, klom op het dak en plaatste de antenne tegen de schoorsteen. Weer in de kamer sloot hij het toestel aan en stelde het testbeeld in. Echte televisie kwam pas ’s avonds want er was maar één net en er was per dag nog maar enkele uren uitzending.

Toen het karwei geklaard was, dronk ik koffie met Hein en hij vertelde over de Tour, over Pellenaars, over afzien, over hitte en die verschrikkelijke bergen.Ik hing aan zijn lippen en liet hem even later uit. De ontmoeting maakte als wielerliefhebber meer indruk op me dan het bezit van een tv-toestel.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 september 2017 13:00

Michael Boogerd wilde in 1998 graag wereldkampioen worden. Dat wil iedere renner natuurlijk, maar dat jaar was er een bijzondere reden want de wereldtitelstrijd werd weer eens in Nederland betwist en uiteraard op het geliefde parcours van Boogie in de Limburgse heuveltjes om en nabij Valkenburg.

Het zag er lang naar uit dat het hem ook ging lukken, want het goot de hele dag van de regen en in die omstandigheden voelde Mister Prodent zich wel thuis. Hij reed met groot gemak in de kopgroep, waaruit de winnaar tevoorschijn zou komen. Het wachten was op zijn demarrage.

Maar Boogerd kreeg op het moment suprème een lekke band en de redelijk onbekende Zwitser Oscar Camenzind kon die dag alles. Hij reed zo maar bij renners vandaan als Armstrong, Bartoli en Van Petegem. Dat kan niet waar zijn, dacht ik, toen ik er naar zat te kijken, maar het was waar. Als je dat nu schrijft krijg je gelijk een heel peloton oud-renners over je heen, maar toen zag je regelmatig dingen die niet konden.

Helemaal onbekend was die Oscar Camenzind nou ook weer niet, want hij had bij het WK van 1996 al sterk gereden en mooie klasseringen behaald in de Giro, maar dat hij zo goed was wist ik niet.

Met een bril op zijn neus uit de collectie Specsavers Super XX en zwart bemodderd door het slechte weer leek de voormalige postbode uit Schwyz meer op een mijnwerker die met het Glück Auf op de lippen voor het laatst solo de Cauberg opdanste om even later als wereldkampioen over de streep te komen.

47 jaar na Ferdi Kübler werd hij daar de derde Zwitserse wereldkampioen in de geschiedenis. Een week later won hij ook de Ronde van Lombardije met hetzelfde machtsvertoon en ook hier kon een sterke Boogerd het niet van hem winnen.

In de rest van de twaalf maanden dat hij wereldkampioen was, leek de vloek van de regenboogtrui op hem van toepassing. Overal waar hij aan de start verscheen, reed de hele meute op zijn wiel en de uitslagenreeks kwam tot stilstand.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 september 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1061 1062 1063 Volgende »