ad ad ad ad

Slogblog


Hij was de middelste van drie fietsende broers en de minst succesvolle. Zijn oudere broer Henri won de Tour de France en broertje Charles was het equivalent van de na-oorlogse Raymond Poulidor: de lieveling van het Franse publiek.

Francis Pélissier was misschien wel de beste van de drie, in ieder geval de taaiste met een enorm duurvermogen. Hij startte zes keer in de monsterklassieker Bordeaux-Parijs en hij won drie keer.

Van de andere drie keer werd hij twee keer tweede en een keer vierde. Hij was beresterk en behept met een groot koersinzicht. Hij werd le Magicien (de Tovenaar)  genoemd, omdat hij in de koers vaak verrassend uit de hoek kon komen.

Als men hem niet meer verwachtte was hij er ineens weer. Hij was ook drie keer kampioen van Frankrijk en won in 1921 de klassieker Parijs-Tours met het laagste uurgemiddelde ooit.

Met een moyenne van 22 kilometer en 893 meter kwam hij over de streep. In de langzaamste tijd waarmee deze snelle koers ooit is afgelegd. De reden was dat het zulk beestenweer was dat het vrijwel onmogelijk was om te fietsen en het grootste deel van de gestarte renners voortijdig afstapte.

Pélissier maalde echter onverdroten voort en kwam als winnaar in Tours aan, ver voor de Zwitser Henri Suter en zijn landgenoot Robert Jacquinot.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BALDAUF, Sebastian (1989, Duitsland)
BAZAYEV, Assan (1981, Kazachstan)
BOBET, Jean (1930, Frankrijk)
BREIJ, Rogier de (1989, Nederland)
BRUIN, Petra de (1962, Nederland)
DAVID, Wilfried (1946, † 15.06.2015, België)
GAUMONT, Philippe (1973, † 17.05.2013, Frankrijk)
HUNGERBÜHLER, Pascal (1977, Zwitserland)
JÖRIS, Jeu (1929, † 24.09.2010, Nederland)
KAGGESTAD, Mads (1977, Noorwegen)
LUDVIGSSON, Tobias (1991, Zweden)
VOS, Frans (1925, † 14.04.2001, Nederland)
WALRAVE, Bruno (1939, Nederland)
WHITE, Matthew (1974, Australië)

of ons op deze datum ontvielen:
PIETERS, André (2001, † 22.02.2001, België)
RICCI, Mario (2005, † 22.02.2005, Italië)
Door Fred van Slogteren, 22 februari 2017 0:00

Toen Jan Janssen in 1963 gecontracteerd werd door de Franse ploeg Pelforth, moest hij zijn opwachting maken bij de materiaalsponsor van de ploeg, de fietsenfabriek Lejeune.

Hij werd bij zijn eerste bezoek aan de fabriek uitgenodigd om even bij directeur Lejeune langs te komen. Die zat in een kamer met twee deuren. Halverwege het gesprek werd Lejeune even weggeroepen en de man verliet zijn kamer door de ene deur. 

Om op hetzelfde moment weer door de andere deur binnen te komen. Toen Janssen van zijn verbazing was bekomen, besefte hij dat er twee Lejeune’s moesten zijn. Dat was zo, want Roger en Marcel Lejeune vormden samen een eeneiige tweeling.

Ze waren niet van elkaar te onderscheiden. Een jaar later kwam zwager Bébert Sauvage ook in de directie en ging het merk Sauvage-Lejeune heten. Dat heeft niet lang geduurd, want er kwam heibel in de familie. Sauvage is toen met een eigen merk doorgegaan en Lejeune werd weer gewoon Lejeune.

Door de successen van de Pelforth-ploeg kreeg het merk in de jaren zestig grote bekendheid. Ik heb niet alle details van mijn fietsen in het hoofd en ging er daarom van uit dat het wel een typische Franse fiets zou zijn.

Vrijwel zeker afgemonteerd, dacht ik, met Franse onderdelen van de merken Mavic, Huret en Simplex. Chauvinisme is niet voor niet een Frans woord. Sterker, het begrip is er uitgevonden.

Omdat ik het niet helemaal zeker wist ben ik toch maar even naar gaan kijken of mijn vermoeden klopte. Ik was verrast, want deze uit 1972 stammende fiets is geheel afgemonteerd met Campagnolo.

Dat toont aan dat Lejeune een bedrijf was dat naar kwaliteit streefde en zich niet hield aan de chauvinistische eigenwaan van: ‘het is minder, maar het is wel Frans’.

Lejeune beperkte de buitenlandse inbreng niet tot de groep, want ook de stuurbocht (Cinelli) en de zadelpen en voorbouw (T.T.T.) zijn van buitenlandse makelij.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 21 februari 2017 12:00

Er zijn niet zo veel Zuid-Afrikaanse renners van naam en van hen timmert Louis Meintjes de laatste jaren behoorlijk aan de weg. Een aanvallende ronderenner die als klimmer elk jaar beter wordt.

We hoorden voor het eerst van hem in 2013 toen hij tweede werd in het WK op de weg voor beloften. Een jaar later werd hij beroepsrenner bij de Afrikaanse ploeg MTN Qhubeka.

Hij debuteerde datzelfde jaar in zijn eerste grote ronde, de Vuelta a España. Hij kwam er om te leren, maar dwong respect af door in een zware bergetappe als vijfde te eindigen.

Een jaar later won hij een rit en het eindklassement in de wielerweek Coppi & Bartali en zijn naam was gevestigd. Hij dwong er onder meer een startbewijs mee af voor de Tour de France.

Daarin liet hij zich bepaald niet onbetuigd. Hoewel hij in de laatste week moest opgeven door ziekte, werd hij in de koninginnenrit naar het Plateau de la Beille fraai vijfde.

Hij reed daarna nog de Ronde van Spanje en eindigde als tiende in de eindstand. Tijdens die ronde tekende hij een tweejarig contract bij Lampre-Merida.

Het seizoen 2016 betekende zijn definitieve doorbraak. Negende in het Criterium du Dauphiné en achtste in de Tour de France. Mooie resultaten die lijken te bevestigen dat er nog veel meer moois zit aan te komen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BLOM, Ted (1946, Nederland)
DELOCHT, Julien (1942, België)
MEIER, Christian (1985, Canada)
MEIJER, Rixt (1982, Nederland)
PORSEV, Alexander (1986, Rusland)
SALM, Roland (1951, Zwitserland)
THEUS, Anthony (1968, Nederland)
TILBURG, Adrie van (1940, Nederland)
VELITS, Peter (1985, Slowakije)
VELITS, Martin (1985, Slowakije)
VEREECKEN, Nicolas (1990, België)
VERRAES, Benjamin (1987, België)
WOUTERS, Jos (1942, België)

of ons op deze datum ontvielen:
RODRIGUEZ BARROS, Emilio (1984, † 21.02.1984, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 21 februari 2017 0:00

Tom Dumoulin is anno 2017 een grote meneer in de wielersport. Kenners voorspellen hem een grote toekomst waarbij het winnen van een grote ronde niet onwaarschijnlijk wordt geacht. Toch is het eind maart pas zeven jaar geleden dat de destijds negentienjarige Limburger voor het eerst van zich deed spreken.

Hij was opgemerkt door Aart Vierhouten, de toenmalig beloftencoach van de KNWU. Die had 35 jonge renners uitgenodigd om mee te gaan fietsen en Tom zat daar ook bij. Niet vanwege opvallende resultaten maar wel omdat hij nog maar zo kort op de fiets zat en zich tussen tal van ervaren belofterenners staande hield.

Vooral tijdens de testritten op en rond de Posbank bij Arnhem imponeerde hij Vierhouten. Het gevolg was dat hij in maart 2010 met de nationale selectie mee mocht naar de GP Premio de Portugal, waar hij de afsluitende tijdrit won en de eindzege op zak stak.

In hetzelfde jaar werd hij zevende in de tijdrit voor beloften bij het WK in Geelong. Vierhouten zag het uitzonderlijke talent voor het tijdrijden, regelde in allerijl een tijdritfiets en verbeterde Tom’s positie op de fiets.

In de zomer van datzelfde jaar kreeg de Maastrichtenaar bezoek van Egon van Kessel met een aanbieding om voor Cervélo te komen rijden. Van Kessel zag met zijn kennersblik iets speciaals in hem.

Het ging niet door omdat de ploeg fuseerde met Garmin en er daarna ook voor de ploegleider geen plaats meer was. Dumoulin koos vervolgens voor de opleidingsploeg van Rabobank en zou daarna in 2012 prof worden bij Argos-Shimano.

Het talent werd voorzichtig gebracht, getuige het feit dat hij pas in 2014 de eerste overwinningen bij de profs behaalde. De tijdrit in het Criterium International was de eerste gevolgd door het NK tijdrijden en de tijdrit in de Eneco Tour.

Daar reed hij ook een dag in de leiderstrui en eindigde als derde in het eindklassement. In 2015 leerden we de talenten van Tom Dumoulin pas écht kennen. Ingewijden waren enthousiast, maar het grote publiek liep pas warm voor hem tijdens de Vuelta van 2015.

Niemand had kunnen vermoeden dat deze jonge en deel onbekende knaap direct zou meestrijden om de eindzege in de Ronde van Spanje. Zijn naam stond direct internationaal op de kaart, nadat hij zes dagen de rode leiderstrui had gedragen en pas op de voorlaatste dag zich gewonnen moest geven toen twee sterke ploegen een combine aangingen om hem te verslaan.
... Lees meer


Door Jan Houterman, 20 februari 2017 12:00

Giovanni Dotto werd als Italiaan geboren, maar op negenjarige leeftijd werd hij tot Fransman genaturaliseerd, het land waar hij in de zeehaven Saint Nazaire ter wereld kwam. Later woonde hij aan de Franse Rivièra in de omgeving van Monaco.

In 1952 wilde hij als groot klimmer de twaalfde etappe van de Tour de France winnen. Die ging van Sestrière naar Monaco en dat was dus een thuiswedstrijd. Al twee keer had hij de klimkoers op de Col de la Turbie gewonnen en die col was de laatste hindernis in die zware etappe.

Hij dacht het al voor elkaar te hebben toen hij met een riante voorsprong met een onbekende Nederlander aan de leiding reed op weg naar het vorstendommetje waar de rijken der aarde zich van oudsher in luxe wentelen. Dat daar tientallen jaren later ook wielrenners toe zouden behoren kon geen renner zich toen voorstellen.

Maar op de voorlaatste klim werd Dotto op le Vigneron de Cabasse simpelweg losgereden door ene Jan Nolten uit Nederlands Limburg. Die maalde onverdroten op kop en het leek hem behoorlijk te irriteren dat die Dotto aan zijn wiel hing. Eén snok en de Fransman was gelost.

Hij wist helemaal niet dat er nog een pittige klim zat aan te komen. De Col de la Turbie heette dat kreng. Toen Nolten die voor zich zag opdoemen maakte het hem niets meer uit. Hij was in the winning mood en ook drie Turbies hadden hem niet meer van de wijs gebracht.

Hij kwam solo over de finish met een voorsprong van bijna anderhalve minuut op de hevig teleurgestelde Fransman. In die verder door Fausto Coppi gedomineerde Tour werd Dotto achtste in het eindklassement.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CHIARINI, Riccardo (1984, Italië)
CRADDOCK, Lawson (1992, Verenigde Staten)
DIEDERICH, Bim (1922, † 06.12.2012, Luxemburg)
GOLDSCHMIT, Jean (1924, † 14.01.1994, Luxemburg)
GRIFFIN, Jake (1989, Nederland)
KNAUER, Anna (1995, Duitsland)
KREDER, Dennis (1987, Nederland)
PÉLISSIER, Charles (1903, † 28.05.1959, Frankrijk)
PEPELS, Leo (1921, Nederland)
PUSTJENS, Mathieu (1948, Nederland)
ZIMMERMANN, André (1939, Frankrijk)
ZWEIFEL, Hansrudi (1945, † 08.08.1994, Zwitserland)

of ons op deze datum ontvielen:
NEYT, Maurice (2006, † 20.02.2006, België)
SIJEN, Huub (1965, † 20.02.1965, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 20 februari 2017 0:00

Het is nog maar februari, maar er wordt al volop gefietst in Zuid-Europa en verder weg. Na de Tour Down Under en de Ronde van Dubai, zijn nu de Ronde van Oman, die van Andalusië, de Algarve en de Haut Var aan de gang.

Onze snelle mannen Moreno Hofland, Raymond Kreder en Dylan Groenewegen hebben er zin in, maar het is nog Spielerei. Volgende week gaat het echt beginnen. Zaterdag de Omloop en zondag Kuurne.

In de afgelopen week werd er ook iemand uitgeluid, iemand die zelden het nieuws haalt, maar die toch al 33 jaar zijn bijdrage heeft geleverd aan de successen van onze beste veldrijders.

Ik heb het over Nico van Hest, vermaard trainer van onze veldrijders. Alle Nederlandse cyclocrosskampioenen vanaf 1983 hebben alle reden om Nico dankbaar te zijn voor de investering die hij in tijd al die jaren deed voor hun succes.

De wereldkampioenen voorop, want Henk Baars, Adrie van der Poel, Richard Groenendaal en Lars Boom zijn onder zijn leiding maandenlang afgebeuld om naar de WK-vorm toe te werken die voor hen eeuwige roem betekende.

Niet voor Nico, maar daar ligt hij geen moment wakker van. Daar was het hem nooit om te doen. Het ging hem om de resultaten van zijn pupillen en dat hoefde niet in de krant, vindt deze inmiddels gepensioneerde Brabantse gymleraar.

Hij was in de jaren zeventig en tachtig zelf wielrenner. Geen hoogvlieger, maar iemand die zijn prijsjes pakte en vrede had met zijn rol in het toenmalige profpeloton. Hij hield van fietsen en het plezier heeft altijd vooropgestaan.

Direct na zijn eigen carrière begon hij jonge renners bij hem uit de buurt te begeleiden. Alle begin is moeilijk en hij wilde ze met zijn veeljarige ervaring als coureur en zijn kennis van het menselijk fysiek best een handje helpen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 februari 2017 12:00

Op de avond voor de start van de Tour de France van 1954 stond ik (opa vertelt) op de sta(an)tribune van het Olympisch Stadion in Amsterdam om het daar gehouden wielerprogramma bij te wonen.

Er werd van alles vertoond om het publiek bezig te houden en een van die attracties was de ereronde die Maurice Garin reed. Ik wist natuurlijk dat het de eerste winnaar van de Tour de France was.

Toen al een eeuwigheid geleden, want in 1903 was mijn vader nog niet eens geboren. Ik zag een 83-jarige man met een witte snor en een petje met stramme benen op een gewone fiets een rondje over de betonnen piste rijden.

Hij zwaaide vriendelijk naar het publiek en was zichtbaar opgelucht toen hij weer op twee benen langs de rand van de baan stond. Ik vond het een memorabel moment.

Stel je voor, de eerste winnaar van de belangrijkste wielerwedstrijd van het jaar waarover ik toen alles wilde weten wat er maar te weten was.

Zo wist ik dat dat vriendelijke mannetje het jaar na zijn overwinning weer won, maar dat later bleek dat hij de kluit had belazerd door delen van het parcours met de trein af te leggen. Maar dat maakte me niets uit.

Hij was de eerste en ik had hem in levende lijve aanschouwd. De volgende dag stond er een foto in de krant van de fietsende bejaarde en die heb ik toen uitgeknipt en aan de muur van mijn kamertje gehangen.
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 19 februari 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 993 994 995 Volgende »