ad ad ad ad

Slogblog


Voorjaar

In ’t vroege voorjaar
strijken renners neer
in ’t Vlaamse land,
op weg naar
Berendries, Tenbosse
en de Lange Munte,
waar seingevers,
met vlag en fluit,
waarschuwen voor
dreigend gevaar
en het volk
aan de meet
wacht op de afloop
van de Omloop,
’t is voorjaar.

© Nol van ’t Wiel

Foto: © Cor Vos
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 25 februari 2017 12:00

Jos Spruyt was een van de luitenanten van Eddy Merckx en wordt als zodanig ook beschreven in het boek ‘De Mannen achter Merckx’  van Patrick Cornillie.

Hij kwam in 1968 bij de Faema-ploeg waarvan een nog jonge Merckx de kopman was. Hij bleef de beste wielrenner van de wereld trouw tot het einde van zijn carrière in 1971.

Dat was een keuze, want Joske had een alternatief. Hij was een meer dan behoorlijke coureur. In zijn eerste jaren als prof won hij in eigen land de Druivenkoers en de Scheldeprijs en in Frankrijk een etappe in Parijs-Nice.

In dienst van Merckx was de kans op winnen een stuk geringer, maar toch won de bescheiden coureur uit Viersel drie keer een rit in de Tour de France en een mooie eendagskoers als de Brabantse Pijl.

Hij was er tevreden mee en verder was die ploeg van Merckx een vriendenploeg door dik en dun die nog jaren na hun aller afscheid elke zondagmorgen een ritje maakt met start en aankomst in Huize Merckx in Meise.

Ze maakten er nog wel eens een wedstrijdje van met Eddy natuurlijk als winnaar. Eens een kannibaal, altijd een kannibaal. De onderdanigheid van het knechtenbestaan heeft nooit op ‘t spreutje’ gedrukt want leven in de schaduw van een wielergod als Merckx heeft hem geen windeieren gelegd.

Toen hij stopte had hij genoeg geld overgehouden om zich een café-restaurant aan te schaffen. Het was in die tijd niet de gewoonte dat de vrouwen van de renners tijdens de Tour of een andere grote etappekoers langskwamen.

Een enkele keer gebeurde dat wel en wat wil het geval? De drie etappezeges van Spruyt waren alle drie voorafgegaan door een bezoek van mevrouw Spruyt aan haar echtgenoot. Toeval dacht iedereen, maar Joske dacht daar anders over.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALBANI, Francesco (1912, Ü 07.07.1997, ItaliŽ)
AMSTERDAM, Cees van (1938, Nederland)
BRADSHAW, Toni (1976, Nieuw Zeeland)
CASAS CALLEGO, Claudio Josť (1982, Spanje)
GONZALEZ LINARES, Josť Antonio (1946, Spanje)
HORDIJK, Bas (1952, Ü 30.07.1977, Nederland)
HORST, Menno (1986, Nederland)
LARA RUIZ, Francisco Josť (1977, Spanje)
MAJERUS, Christine (1987, Luxemburg)
MOLENAERS, Yvo (1934, BelgiŽ)
MUCH, Rebecca (1986, Verenigde Staten)
PAULINHO COELHO, Jacinto (1953, Portugal)
RODRIGUEZ, Jackson (1985, Venezuela)
SCHALEN, Paul van (1972, Nederland)
STEVENS, JuliŽn (1943, BelgiŽ)
VAN DORSSELAER, Niels (1992, BelgiŽ)
VESTBY, Martin (1977, Noorwegen)
ZIEGLER, Edi (1930, Duitsland)
HAUSSLER, Heinrich (1984, AustraliŽ)
ZURLO, Federico (1994, ItaliŽ)
BILBAO, Pello (1990, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
BONDUEL, Frans (1998, Ü 25.02.1998, BelgiŽ)
LE GREVES, Renť (1946, Ü 25.02.1946, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 25 februari 2017 0:00

Van de Belgische fietsenfabrikant Groote Leeuw is enkele jaren geleden een tamelijk grote hoeveelheid publiciteitsmateriaal tevoorschijn gekomen. Catalogi, reclameplaten, zelfs vergane truien, enzovoort.

De vinders hebben dat heel verstandig op de markt gebracht. Liever voor een redelijke prijs het grootste deel verkopen aan toch een beperkte kring liefhebbers, dan jarenlang ermee te hoeven leuren.

De hoeveelheid informatie die ineens gevonden werd, leidde er ook toe dat Groote Leeuw een eigen pagina heeft op Wikipedia, wat niet veel andere fietsenfabrikanten kunnen zeggen. De hierbij staande afbeelding is van een blikken reclamebord van de firma in Zottegem.

De Groote Leeuw werd in 1903 opgericht door Camiel Schotte. Zijn werkplaats was ooit een hotel geweest met de naam Groote Leeuw, met er tegenover een kroeg met de naam Kleine Leeuw.

Aanvankelijk importeerde Schotte Duitse Adler fietsen, maar al gauw maakte hij zijn eigen Groote Leeuwen. Daarnaast maakte hij net als al zijn concurrenten een goedkoop tweede keus merk. In dit geval G.L.S., en een extra zorgvuldig afgewerkt type met de naam Delta.

Het bedrijf maakte reclame met de slagzin ‘Zij zullen hem niet temmen’, wat de eerste versregel is van het in 1845 geschreven Vlaamse volkslied, te boek staat. Uit de annalen van de firma blijkt, dat heel wat renners wedstrijden gereden hebben met Groote Leeuw fietsen.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 24 februari 2017 12:00

Het was in de Tour altijd een vast ritueel. In de periode dat er op een hotelkamer nog geen telefoontoestel stond en de GSM nog iets was van een verre toekomst.

In die lang vervlogen tijd verzamelden de renners zich na de massage en de maaltijd in de receptie van het hotel. In de rij om even naar moeder de vrouw thuis te bellen. Ook Edouard Fachleitner deed dat.

De gesprekken waren kort, hooguit een minuut. Vlak voor hij op zou hangen hoorden de renners in de rij achter hem ‘Eddy’ een schrille fluittoon uitstoten, direct gevolgd door luid geblaf uit de telefoonhoorn die door Fachleitner in de richting van de wachtenden werd gehouden.

‘Ma chienne’, zei hij liefdevol ter verklaring. Daarom stond hij in het peloton bekend als de man die met zijn hond belde. Het grote publiek kende hem als de herder van Manosque, zijn woonplaats in de Franse Alpen. Dat was nabij de Mont Ventoux waar hij als jongen het vak van schaapherder had geleerd.

De zoon van een Oostenrijkse vader en een Kroatische moeder was een beste wielrenner, die in 1947 de Tour de France had kunnen winnen. Hij verspeelde echter te veel tijd met knechtenwerk voor zijn kopman René Vietto, die in de laatste tijdrit volledig door het ijs zakte. Jean Robic, de dwerg met het lederen hoofd, had het slimmer aangepakt.

Als kopman van de regionale ploeg France Ouest probeerde Robic zoveel mogelijk te profiteren van de bonificaties. Omdat hij drie etappes won, boekte hij heel veel tijdwinst en in de laatste rit was hij zo slim om bij Fachleitner aan te pikken.

Die rook ineens zijn kans, omdat Vietto uit het klassement was getuimeld. Robic en Fachleitner maakten deel uit van een sterke kopgroep met Briek Schotte, Bernard Gauthier en Bim Diederich. Als Fachleitner er in zou slagen hen los te rijden dan was de Tourzege voor hem.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CADOL, Nathalie (1972, Frankrijk)
GHYSELINCK, Jan (1988, BelgiŽ)
TERPSTRA, Mike (1987, Nederland)
TIZZA, Francesco (1981, ItaliŽ)
VAN DAELE, Lťon (1933, Ü 30.04.2000, BelgiŽ)
VERBOVEN, Sven (1989, BelgiŽ)
VINTHER, Troels Ronning (1987, Denemarken)
WUYTS, Peter (1973, BelgiŽ)
BOUDAT, Thomas (1994, Frankrijk)
BOUHANNI, Rayane (1996, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
JOLY, Emile (1980, Ü 24.02.1980, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 24 februari 2017 0:00

WINNEN

door Bernard Tapie

De auteur van dit boek is een Franse zakenman en al jaren omstreden. Hij is een collega van de Nederlandse bedrijvendokter Joep van den Nieuwenhuizen.

De twee hebben hun vermogen bijeengebracht door bedrijven op te kopen die op de rand van een faillissement staan, ze te saneren en weer door te verkopen.

Tot het conglomeraat bedrijven dat Tapie beheerde behoorden korte of langere tijd het sportkledingmerk Adidas, het fietsenmerk Manufrance en het raceonderdelenmerk Look, uitvinder van de klikpedalen.

Een ander merk in zijn stal was La Vie Claire, een winkelketen met 250 winkels in Frankrijk voor de verkoop van schoonheids- en gezondheidsproducten. Met dit merk stapte de toen 41-jarige Tapie in 1984 in de wielersport.

Als belangrijkste renner trok hij de grootste Franse coureur van dat moment aan. Bernard Hinault, toen viervoudig winnaar van de Tour de France en nog veel meer, werd de kopman van een sterke ploeg in mooie op het werk van Mondriaan geïnspireerde shirts.

Een jaar later kwam Greg LeMond erbij. Niet alleen een grote concurrent van Hinault, maar ook een Amerikaan. Die vond met referte aan de grote baseball- en footballspelers in de VS, alsmede de mondiale toptennissers dat hij als wielrenner zwaar onderbetaald werd. Hij eiste van Tapie een voor die tijd gigantisceh salaris en kreeg het.

Daarmee was de geest uit de fles en de budgetten bij de grote ploegen schoten omhoog, met als voordeel dat kleine sponsors die vaak hun verplichtingen niet nakwamen uit de sport verdwenen. Het duo Hinault en LeMond zorgde voor twee Touroverwinningen.

In die jaren geleek Bernard Tapie op koning Midas. Alles dat hij aanraakte veranderde in goud en de wonderboy van de Franse economie kocht onder andere de voetbalclub Olympique Marseille op. Hij reorganisserde de club, maakte er een bedrijf van dat op het hoogste niveau in de voetbalwereld mee kon doen.

Al zijn succes legde hij vast in dit boek dat hij de titel Gagner gaf, in de Nederlandse vertaling Winnen. Of hij het ook zelf heeft geschreven of het een ghostwriter heeft laten doen, is niet belangrijk. Het ademt zijn geest en walmt van zijn zakelijk succes.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 februari 2017 12:00

Jaren achtereen was Marc Wauters een vertrouwd gezicht in de Rabobank-ploeg. De meesterknecht van Erik Dekker kon zich geweldig wegcijferen, maar niet altijd van harte.

Wauters kon zelf ook een heel behoorlijk stukje fietsen en ik heb eens persoonlijk gezien hoe groot de teleurstelling op zijn gezicht was, toen hij een keer niet vol mocht doorhalen, omdat het ploegbelang op dat moment belangrijker was.

Ook een knecht is een sportman en leeft tussen de permanente keuze tussen het volgen van zijn hart en zijn portemonnee. Wauters was fysiek tot veel in staat, maar aan de andere kant ook een te aardige vent om over lijken te gaan.

Zijn bijnaam zegt alles, want een soldaat is geen generaal en moet doen wat hem opgedragen wordt. Dat neemt niet weg, dat hij kan terugzien op een mooie carrière met als hoogtepunt de datum 9 juli 2001.

Op die dag won hij in Antwerpen een Touretappe en mocht tussen eigen volk ook nog eens de gele trui aantrekken. De volgende dag reed hij in het beroemdste geel door zijn eigen woonplaats. Zelden iemand gelukkiger gezien.

De Soldaat is in 2006 afgezwaaid. Na een periode als docent bij de Vlaamse wielerschool is hij nu al weer jaren ploegleider bij de Belgische WorldTour formatie Lotto Soudal.

Hij heeft het ook daar niet voor het zeggen, want zijn baas heet Sergeant en dat is ook een hogere rang dan soldaat. Het was een goede keuze hem ploegleider te maken, want mannen als Marc Wauters hebben veel te bieden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 februari 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CELLI, Luca (1979, ItaliŽ)
KNOOP, Peter van de (1957, Ü 04.02.2001, Nederland)
LISOWICZ, Tomasz (1977, Polen)
MIDDELKAMP, Theofiel (1914, Ü 02.05.2005, Nederland)
MIRANDA, Helder (1979, Portugal)
MOLETTA, Andrea (1979, ItaliŽ)
NEDERLOF, Tim (1987, Nederland)
OEGEMA, Bart (1983, Ü 11.01.2011, Nederland)
OOIJEN, Cornelius van (1986, Nederland))
PISANESCHI, Laura (1982, ItaliŽ)
SCHUR, Gustav-Adolf (1931, Duitsland)
STEUTEN, Fons (1938, Ü 22.09.1991, Nederland)
VALENTIN, Tristan (1982, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
SUTER, Adolf (2008, Ü 23.02.2008, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 23 februari 2017 0:00

Het is me nooit gevraagd, maar als ik mijn vijf mooiste wielermomenten zou moeten benoemen dan zou de teleurstelling van Laurent Fignon, nadat hij een bijna zekere Tourzege uit handen had gegeven, er zeker bijstaan.

Het was zondagmiddag 23 juli 1989 en de Tour eindigde niet met een criterium op de Champs Elysées maar met een tijdrit. Een ritje van 24,5 kilometer van Versailles naar de beroemdste boulevard van de wereld.

Het leek a piece of cake voor Fignon, een van de beste tijdrijders van zijn generatie, want als geletruidrager stond hij vijftig seconden voor op Greg LeMond. De nummer drie Pedro Delgado volgde op tweeënhalve minuut.

LeMond had nog een theoretische kans, was de algemene opinie want op zo’n kort stukje maak je zo’n verschil niet goed. Bovendien wie was LeMond nog? De man was na zijn Tourzege in 1986 door een jachtongeluk ver weggedeemsterd.

Het was José De Cauwer geweest die als enige nog brood zag in de Amerikaan. Met het nietige ploegje ADR, de naam van een autoverhuurbedrijf, ging de vroegere Raleigh-renner aan de slag met LeMond en wist het zelfvertrouwen bij hem terug te brengen.

Met als gevolg dat hij op die zondagmiddag de tijdrit van zijn leven reed. Hij had een opzetstuurtje gemonteerd. Nu doodgewoon, maar toen een volstrekt nieuwigheidje. Het had eigenlijk verboden moeten worden, want er was ook toen al een gedetailleerde omschrijving waar een fiets aan moest voldoen.

Het werd de meest spannende finale van de Tour de France ooit, want LeMond reed de afstand 58 seconden sneller dan Fignon, die er bepaald niet met de pet naar had gegooid. Toen hij over de finish kwam viel hij even verder volslagen uitgeput van zijn fiets.
... Lees meer


Door Henk Theuns, 22 februari 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 993 994 995 Volgende »