ad ad ad ad

Slogblog


Van 1982 tot en met 2002 heeft er een renner met de familienaam Simon in het peloton gereden. Vier broers en het leeftijdsverschil tussen Pascal de oudste en François de jongste is dertien jaar.

De beste van de vier was Pascal. Niet dat hij een Hinault was, maar wel een degelijk coureur die net tegen de top aanzat. Hij kon aardig klimmen en redelijk tijdrijden waardoor hij een goede ronderenner was.

Als zijn carrière zich verder zou hebben voltrokken, zoals die van zijn broers, dan zou hij al lang in de vergetelheid zijn geraakt. Maar hij is nog steeds een held in eigen land.

Dat werd hij op 18 juli 1983 toen hij in de Tour de France met de gele trui om de schouders moest opgeven. Die trui had hij in de tiende etappe veroverd. In de Pyreneeën.

De Schot Robert Millar won de rit van Pau naar Luchon en Pascal Simon werd in dezelfde tijd derde. Met ruim vier minuten voorsprong voerde hij het klassement aan. Maar het noodlot sloeg toe.

Een dag later kwam de renner uit Troyes namelijk ten val en hij brak daarbij een schouderblad. Een zware blessure waar menig renner voor zou opgeven. Maar, zo niet Pascal Simon want de Tour, daar moeten ze je uit dragen.

Hij vocht door en dankzij het koersverloop (er was geen uitgesproken favoriet) en zijn sterke Peugeot-ploeg overleefde hij dag na dag. Hij werd permanent gevolgd door zoemende camera’s want hij leed zichtbaar.

Een opgave registreren is drama en dat wilden de jongens van de pers niet missen. De concurrentie in de persoon van de jonge Parijzenaar Laurent Fignon kwam gevaarlijk dichtbij en bij de start van de zeventiende etappe naar l’Alpe d’Huez had Simon nog maar 52 seconden over.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CALLEGARIN, Daniele (1982, Italië)
DIJK, Nico van (1981, Nederland)
ENSING, Janneke (1986, Nederland)
GEORGET, Emile (1881, † 16.04.1960, Frankrijk)
KIVILEV, Andrei (1973, † 11.03.2003, Kazachstan)
KOS, Patrick (1986, Nederland)
PARADES CARVAJAL, Freddy (1974, Colombia)
PÖMER, Christian (1977, Oostenrijk)
PRINSEN, Ad (1954, Nederland)
RYAN, Carla (1985, Australië)
SCHENDEL, Albert van (1911, † 04.04.1990, Nederland)
SPIEGEL, Ton van der (1951, Nederland)
URZAITE, Donata (1990, Litouwen)

of ons op deze datum ontvielen:
LEMOINE, Henri (1909, † 21.09.1991, Frankrijk)
SCHELLINGERHOUDT, Bouk (1919, † 21.09.2010, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 21 september 2017 0:00

Het is de week van de wereldkampioenschappen. Dit jaar in het Noorse Bergen, de stad waar het tweehonderd dagen van het jaar regent. Ik ben er eens een paar dagen geweest en het regende onophoudelijk.

Het begon zondag met groot Nederlands succes, want nadat eerst de dames om de titel hadden gestreden, volgden ’s middags de mannen. Beide keren was het de Sunweb-ploeg om zich tot wereldkampioenen te laten kronen.

De mannenploeg rijdt op een Duitse licentie, maar met een groot Nederlands aandeel. Drie van de zes renners waren landgenoten en met slechts één Duitser mag je toch wel van een overwegend Nederlands succes spreken.

De vrouwenploeg rijdt wel op een Nederlandse licentie en dus hadden we zondag twee officieuze Nederlandse titels en officieel eentje. Maar daar heeft gisteren Annemiek van Vleuten iets aan gedaan.

Ik heb zelden in mijn leven een kampioen zo gelukkig gezien als deze kanjer. Ze stond lang in de schaduw van Marianne Vos, maar sinds vorig jaar is ze ontbolsterd. Ondanks die dramatische val in de olympische wegwedstrijd, heeft ze daar ontdekt dat ze ook kan winnen.

En hoe, want haar rit gisteren was indrukwekkend. Gezien de tijden van toch vermaarde buitenlandse concurrenten trotseerde ze de regen en reed ze Anna van der Breggen uit de hot seat.

Toen de uitzending begon had Anna al een tijd neergezet waar de honden geen brood van lustten en niemand kwam ook maar in de buurt. Tot Annemiek liet zien waarom ze naar Bergen was gekomen.

Drie Nederlandse overwinningen, want zo zie ik het, het is in jaren niet vertoond. En het houdt wellicht niet op, want vanmiddag moet Tom Dumoulin. Bet als Annemiek noemt hij het parcours ‘rottig’, maar als dat betekent dat het hem ligt, dan zouden we zo maar vier Nederlandse titels mogen noteren.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 20 september 2017 12:00

Hij zal voor veel kijkers naar Eurosport of naar Sporza een onbekende zijn geweest, die Oostenrijker die op indrukwekkende wijze de zeventiende etappe van de Vuelta won. Stefan Denifl was de naam.

Iedere grote ronde geeft een wildcard aan enkele ProContinental ploegen en zo stond de Ierse formatie Aqua Blue Sport op zaterdag 19 augustus een de start van de Vuelta a España. Een onbekende ploeg, maar met enkele bekende namen.

Zoals de twee Nederlanders Peter Koning en Michel Kreder. Maar ook een kampioen als de Brit Adam Blythe had een reputatie, evenals Lasse Norman Hansen, de Deen. Maar Denifl, nou nee het deed geen belletjes rinkelen.

Toch hadden we hem kunnen kennen, want in 2012 maakte Denifl deel uit van de Nederlandse ploeg Vacansoleil en tijdens de Tourde France van dit jaar won hij in eigen land de Ronde van Oostenrijk.

Hij was meerdere malen kampioen van zijn land in het tijdrijden en reed van 2013 tot en met 2016 voor de Zwitserse formatie IAm Cycling, waar hij de ploeggenoot was van onze Stef Clement.

Toen de sponsor er mee ophield waaierde de renners uit over het gehele internationale peloton. Clement keerde terug naar lottoNL-Jumbo, terwijl Stefan bij Aqua Blue Sport onder de hoede kwam van de bekende oud-renner Nicky Sörensen.

Een andere bekende naam in de ploeg is die van de Noor Lars Petter Nordhaug die enkele jaren voor Rabobank reed. Die was er niet bij in de Ronde van Spanje, maar de jarige van vandaag: Stefan Denifl wel. Hij zorgde met zijn ritzege voor het succes waar iedere wildcardploeg op hoopt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BALLONI, Alfred (1989, Italië)
BEEM, Tommy van (1990, Nederland)
BEKKUM, Rob van (1987, Nederland)
BERNET, Marion (1988, Zwitserland)
BREEWEL, Jeroen (1991, Nederland)
DELCROIX, André (1953, België)
FANKHAUSER, Clements (1985, Oostenrijk)
GROOT, Jan (1936, † 09.02.2017, Nederland)
HEULOT, Stéphane (1971, Frankrijk)
JIANG, Yanxia (1974, China)
KARPETS, Vladimir (1980, Rusland)
LARSSON, Gustav (1980, Zweden)
LOVERA, Adriana (1985, Venezuela)
LUTE, Nico (1940, Nederland)
MACINTYRE, Jason (1973, † 15.01.2008, Groot Brittannië)
MARTINEZ, Mariano (1948, Frankrijk)
MOCQUERY, Magali (1983, Frankrijk)
PATOUR, Kilian (1982, Frankrijk)
PIETERS, Niels (1985, Nederland)
POLLACK, Olaf (1973, Duitsland)
RONCONI, Aldo (1918, † 12.06.2012, Italië)
UMBENHAUER, Georg (1912, † 14.07.1970, Duitsland)
VERGOOSSEN, Gerard (1936, Nederland)
BLOKKER, Joris (1993, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 20 september 2017 0:00

Ik heb het altijd jammer gevonden dat TVM gestopt is met het sponsoren van een grote wielerploeg. Het is natuurlijk wel begrijpelijk na al die ellende in de Tour van 1998, maar het blijft jammer.

Ik heb vorig jaar ergens gelezen of gehoord dat de transportverzekeraar in de wielersport wil terugkeren, maar zeker weet ik het niet. Er waren plannen, maar het is er niet van gekomen.

Ik denk dat het een geldkwestie is, want op het hoogste niveau in de WorldTour moet je minimaal vijftien miljoen op tafel kunnen leggen. Dan moet je er al gauw twee of zelfs drie sponsors bijzoeken.

De TVM-renners reden op Gazelle-fietsen. Stalen fietsen gemaakt van de uiterst dunwandige Reynolds 731 buizen. Het verhaal gaat dat die buizen zo dunwandig waren dat er een deuk in kwam als het stuur hard tegen de bovenbuis aan knalde.

Dat is dan wellicht de reden waarom ik twee unieke kaders van die serie op de kop heb kunnen tikken. De ene is van Maarten den Bakker geweest en de ander heeft aan Maarten Ducrot toebehoord.

Met een kleine variant op de tweeling Sint Maarten, in deze dagen uiterst actueel, zou je kunnen zeggen dat deze heilige een bedelaar (mijn persoontje) de helft van hun fiets heeft gegeven.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 19 september 2017 12:00

In Frankrijk wemelt het van de Fransen met Spaanse namen. Dat is een gevolg van de massale bevolkingsvluchten tijdens de Spaanse burgeroorlog in de jaren dertig.

Ze onderscheiden zich van Spanjaarden die gebleven zijn, omdat ze meestal een niet Spaanse voornaam hebben. Trots als ze waren op hun nieuwe vaderland noemde Francisco Sanchez zijn zoon François en Luis Hernandez zijn dochter Louise.

Zo ook Marc Gomez die in 1954 in Rennes geboren werd uit gevluchte Spaanse ouders. Hij was heel lang een goede amateur die er ondanks zestig klinkende overwinningen niet in slaagde een contract te krijgen bij een aansprekende profploeg.

Bandenfabrikant Wolber had in 1982 zeker geen vedettenploeg, maar Gomez hapte toch toe toen hij een contract kreeg aangeboden. En zie het wonder geschiedde. Hij won in 1982 Milaan-San Remo en een jaar later werd hij Frans kampioen.

Vooral zijn zege in de Primavera zorgde voor opwinding zo niet verbijstering. Niemand kende de renner met die grote uilenbril dat hem het uiterlijk gaf van een wiskundestudentje.

Het was dan ook een vreemde Milaan-San Remo. Vanuit het vertrek gingen twaalf man er vandoor, bouwden een voorsprong op en keken vreemd op toen Gomez in zijn eentje kwam aansluiten na een lange solo. Het was een zware inspanning geweest en hij bleef lang tussen de wielen van de andere vluchters.

Het peloton met Moser, Saronni, De Vlaeminck en Raas als grote favorieten zou ze niet meer terugzien. Halverwege koers op de Turchino had de groep meer dan een kwartier voorsprong en Gomez bekende na afloop blij te zijn dat hij tot dan het tempo had kunnen volgen.

In de laatste dertig kilometer moest de een na de ander uit de kopgroep lossen tot er maar twee overbleven. De Franse tijdrijder en achtervolgingskampioen Alain Bondue en Marc Gomez. Het frêle mannetje had alle inzinkingen overleeft en als eerste begon hij aan de klim van de Poggio op vijf kilometer van de streep. Hij gaf een goede snok op het moment dat Bondue in de bocht weggleed over wat olie op het wegdek.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 september 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AZEVEDO, José (1973, Portugal)
BIAGI, Saneila (1988, Italië)
BRAMBILLA, Giorgio (1988, Italië)
CIOLEK, Gerald (1986, Duitsland)
DE LATHOUWER, Léon (1929, † 07.08.2008, België)
DERBOVEN, Willy (1939, † 22.11.1996, België)
FRIEDMAN, Michael (1982, Verenigde Staten)
GILSON, Roger (1947, † 18.01.1995, Luxemburg)
GYSELINCK, Roger (1920, † 05.01.2002, België)
MÉDÉREL, Maxime (1980, Frankrijk)
METSEMAKERS, Luuk (1985, Nederland)
SMIT, Ron (1951, Nederland)
TAMAYO MARTINEZ, Diego Alejandro (1983, Colombia)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 19 september 2017 0:00

Hij won twaalf grote klassiekers, droeg de gele trui en won tien keer een etappe in de Tour de France. Jan Raas is nog steeds een van de meest succesvolle wielrenners die ons land heeft voortgebracht.

Jarenlang was hij uit beeld, schier onbereikbaar voor alles en iedereen. Sinds 2003, toen hij afscheid nam als ploegleider van Rabobank, liet hij zich niet meer zien in de wielerwereld. Behalve Fred voor diens boek Op z’n Raas stond hij al die jaren niemand meer te woord.

En ineens, op zondag 2 juli jongstleden, was hij er weer. Tijdens de tweede etappe van de Tour de France tussen Düsseldorf en Luik reed hij mee in de auto van Wanty-Groupe Gobert op uitnodiging van zijn vriend Hilaire Van Der Schueren.

De Nederlandse tv-collega's probeerden Raas een vraag te stellen, maar wisten hem geen enkel antwoord te ontlokken. Bij de camera van Omroep Zeeland bleef hij wel even staan, al duurde het gesprek niet lang. “Jullie weten dat ik geen interviews geef en dat wil ik zo houden. Ik heb vandaag genoten van de koers en morgen ga ik er  weer van genieten op televisie. Ik heb het wielrennen niet gemist, maar ik vond het wel een leuke dag", was alles dat Raas te zeggen had.

Voor mij was dit kortstondige heroptreden van Jan Raas een mooie aanleiding om nog eens 38 jaar terug in de tijd te gaan voor een van zijn’ finest moments. Dat vond plaats eind augustus 1979 waar hij zijn favorietenrol waarmaakte in een een van de spannendste WK-finales ooit.

Hij had de drie voorafgaande edities van de Amstel Gold Race gewonnen en omdat het WK parcours achttien keer over de Cauberg ging en hij ook grote delen van het parcours van de Amstel Gold Raas kende, kon er eigenlijk maar één winnen. Un Hollandais en Hollande zette Miroir di Cyclisme op de cover.

Het lastige parcours zorgde er voor dat in de finale slechts een beperkte groep renners was overgebleven. In de voorlaatste ronde ontsnapten uit deze groep acht renners onder wie de Nederlanders Raas en Lubberding. De meesterknecht uit Voorst zorgde ervoor dat geen enkele ontsnapping weg kon blijven, tot Lubberding er helemaal doorheen zat en de Fransman Chalmel in de laatste ronde weg wist te komen.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 18 september 2017 12:00

Eigenlijk had ik een stukje over Dario Frigo in deze rubriek moeten overslaan, maar hij was wel een van de belangrijkste Italiaanse renners van de laatste twintig jaar. Frigo was een typische ronderenner die klimtalent combineerde met het vermogen om in zijn eentje een moordend tempo te kunnen trappen.

Hij won twee keer de Ronde van Romandië, een keer Parijs-Nice eneen verdwenen klassieker als het Kampioenschap van Zürich. Dat is niet niks. Maar dopingproducten worden in de koelkast bewaard en als je Koelkast heet, ja wat doe je dan?

Met zo’n naam is het misschien wel onvermijdelijk dat je als voornaamste kanshebber op de eindzege uit de Ronde van Italië wordt gezet, omdat het koelkastje van je hotelkamer vol zat met verboden middelen, toen er door de politie een inval werd gedaan.

Als je dan zonder met de ogen te knipperen verklaart al die troep alleen maar bij je te hebben voor het geval dat, dan kom je uiterst ongeloofwaardig over. Een kind van drie zou het slimmer doen.

Je kunt over doping verschillend denken, geef het vrij of vervolg het tot in de hel, maar er is één gegeven: HET IS VERBODEN. Dat heb ik niet bedacht, maar het is gewoon een feit.

Als je het besluit hebt genomen om je brood als beroepsrenner te gaan verdienen, hou je dan aan de spelregels. En als je dan betrapt wordt, wees dan een kerel en geef het toe. Het is toch geen moord of iets anders afgrijselijks?

Maar zo’n kerel was Dario Frigo niet. Hij werd ontslagen bij Fassa Bortolo en voor een half jaar geschorst. Na zijn schorsing kwam hij weer terug bij de besten en toen werd in de auto van zijn vrouw epo aangetroffen. ‘Gut, hoe kan dat nou? Vanmorgen lag het er nog niet’, mompelde signora Frigo met rode vlekken in haar nek. Zelfs in een koelkast kan veel bederven.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 september 2017 9:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1052 1053 1054 Volgende »