“In oktober 2001 verscheen Cyclo Sprint Magazine, een 14-daags tijdschrift met daarin opgenomen de officiële mededelingen van de Koninklijke Belgische Wielrijdersbond. Het fraaie full color tijdschrift bestond uit maar liefst 114 pagina’s gemaakt door een redactioneel team onder leiding van Noël Truyens. Op de cover een foto van de uittredende wereldkampioen Romans Vainsteins. Zijn regenboogtrui moest een springplank zijn voor de doorstoot naar de absolute top. “Hij is al nooit een echte winnaar geweest, de echte …
Lees meer...
2000 twaalf jaar beroepsrenner. Hij was daarvoor een sterke amateur die in die categorie twintig koersen op zijn naam schreef. In 1989 kreeg hij een profcontract bij Team Stuttgart, een werkgelegenheidsproject van die Duitse stad in het Schwabenland om jonge veelbelovende renners een kans te geven. Hennie Kuiper was de ploegleider, maar het experiment slaagde niet en twee jaar later werd de ploeg de basis voor wat eerst Deutsche Telekom en vervolgens T-Mobile zou worden. In die setting was er geen plaats voor de overwegend Nederlandse beloftes van Kuiper. Kees ging voor Elro rijden, de ploeg van snackkoning Jos Elen, de Brabantse wielerfan, die zijn schoonvader zou worden. In 1994 zette Kees zijn carrière voort bij Belgische ploegen en reed hij in dienst van bekende coureurs als Ludo Diercxksens en Bert Roesems. De laatste jaren als wegkapitein met de opdracht jonge renners te begeleiden en ze de kneepjes van het vak te leren. Tot zijn eigen verbazing won hij in 2000 nog een grote koers. Dwars door Gendringen voor de ... 
Als deze renner serieus was geweest dan zou zijn naam nog steeds - in gouden letters geschreven - in de Nederlandse wielerannalen staan. Hij was slechts zes jaar actief als coureur en doorliep in die periode de rangen van amateur, onafhankelijke en beroepsrenner. Het waren niet de beste jaren om in de wielersport te slagen, want in 1942 was Nederland bezet en in 1948 was schraalhans keukenmeester in ons bevrijde land. Er was dan ook geen moer te verdienen. Jan had longen als van een paard en hij was sterk als een os en als hij zijn dag had kon niemand zijn wiel houden. Dan stond er geen maat op de Oostzaner. Hij werd in 1943 als onafhankelijke tweede in het Nederlands kampioenschap achter de Rotterdammer Wim de Ruyter, maar voor zijn streekgenoot Bouke Schellingerhoudt. Die hebben het aanzienlijk verder geschopt in de wielersport, want Jan Lust hield het verder bij wat ereplaatsen. Zijn makke was zijn levenswijze waarin zijn achternaam een grote rol speelde. Bier was zijn lust en zijn leven en het verhaal ging in de Zaan dat ... 
Ik kom deze oud-renner wel eens tegen bij wielergelegenheden. Altijd netjes in de kleren en genietend van de oude wielerverhalen die hij her en der om zich heen hoort. Hij was in 1946 kampioen van Nederland in het mooie nummer 50 kilometer zonder gangmaking op de baan. Bij de amateurs, in welke categorie hij een jaar later wederom het podium haalde. Nu met een derde plaats, dezelfde stek die hij ook bij de achtervolgers behaalde. Joop Harmans was een aanvallende renner en dat deed hij niet altijd even verstandig. Hij moest het niet van zijn sprint hebben en daarom was alleen vooruit de beste optie. In het kiezen van het juiste moment was hij echter niet altijd gelukkig, want geduld was niet zijn beste eigenschap. Hij was klein en helblond en dan krijg je al gauw een bijnaam. Zandkorreltje werd hij genoemd. Ondanks een gebrek aan ... 