“Deze fiets heb ik voor 40 euro gekocht met het oog op de onderdelen, die ik bij het renoveren van andere fietsen zou kunnen gebruiken. Maar na een ander achterwiel te hebben geplaatst en wat kleine reparaties verricht werd het me duidelijk dat deze fiets veel te goed is om als onderdelenvoorraad te dienen en heb ik hem gepromoveerd tot mijn winterfiets. Waar andere fietsen veel te kwetsbaar zijn om in winterse omstandigheden, met pekel op de wegen, te worden bereden, daar blijkt deze fiets na 35 jaar nog uitstekend in de lak te zitten en zo begon er een nieuw leven voor deze …
Lees meer...
eerste helft van de jaren zestig. Een goede amateurrenner die onder meer een etappe won in Olympia’s Tour. In 1966 vroeg hij een proflicentie aan en een jaar later kreeg hij een contract bij de Televizier-ploeg van Kees Pellenaars. Hij reed dat jaar een reeks wedstrijden in België en Frankrijk en hij werd 17de in het Nederlands kampioenschap. Het was het laatste jaar van Televizier en Pellenaars had niet direct een nieuwe sponsor. Nol werd werkloos, maar kreeg een shirt/broek-contractje bij Peycom. Een perspectiefloze verbintenis en dat jaar beëindigde Nol Kloosterman al zijn wielercarrière. Het had allemaal niet veel om het lijf en ik zou op deze plaats geen aandacht aan deze Leidenaar hebben besteed als er niet twee Nederlandse titels collectief op zijn naam hadden gestaan. Met zijn club Swift won hij in 1966 en 1967 namelijk het Nederlands Clubkampioenschap. Mooie kunst met zulke ploegmaats, zal menigeen zeggen. Dat is echter een onderschatting van ... 
De wielercarrière van deze Haagse baansprinter omvat achttien jaren. Dat lijkt erg lang, maar er zit een pauze in van tien jaar waarin Piet geen fiets aanraakte. Tussen 1960 en 1964 was hij een sterke amateur, gespecialiseerd in baanonderdelen als de sprint, de tijdrit over 1 kilometer en de tandem. Hij had in die periode af te rekenen met mannen als Aad de Graaf, Mees Gerritsen en Gerard Koel en het mooie was dat hij jaar na jaar sterker werd en in 1963 en 1964 overtuigend kampioen van Nederland was. Met de nadruk op Nederland, want internationaal kwam hij er niet echt aan te pas. Bij het WK werd hij meestal al in de series uitgeschakeld. In de andere nummers was hij succesvoller, hoewel je dat eigenlijk niet kunt zeggen van iemand die twee maal net naast een Olympische medaille greep. Bij de Olympische Spelen van Tokyo werd hij met de Rotterdammer Aad de Graaf vierde in het tandemnummer en op de 1 kilometer tijdrit bereikte hij dezelfde teleurstellende plek. Hij had het daarna wel gezien bij de amateurs en in het jaar 1965 ... 
beroepsrenner was en ik had daarbij niet de eenvoudigste weg gekozen. Nee, Jan moest goed aan de bak in het Ardenner weekend, wat in mijn profperiode de benaming was voor de combinatie van de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik, twee klassiekers die in een tijdsbestek van enkele dagen werden verreden. Mijn verdere loopbaan in het profpeloton zou in de Ardennen worden beëindigd en de enige kans die ik mijzelf gaf om aan het afscheid te ontkomen was een klassering bij de eerste tien. Lukte dat niet dan was het definitief afgelopen met mijn wielerloopbaan. Ik had net zo goed direct mijn besluit bekend kunnen maken, want een topklassering was in een dergelijke koers voor mij echt te hoog gegrepen. Diep in mijn hart wist ik dat natuurlijk wel, maar stoppen is een zwaar besluit en je weet het immers maar nooit. Niet geschoten is altijd mis, zei mijn vader altijd en met die wijsheid in het achterhoofd, reisde ik af naar Limburg waar de Caballero-ploeg bij elkaar zou komen in het hotel van Jeu Lambrichts onze vaste pleisterplaats als we in die contreien moesten koersen. Zo hadden we overal van dat soort vaste onderkomens en als je er een aantal keren was geweest dan voelde dat vertrouwd. Zo ook bij de oom van mijn ploeggenoten Huub en Jan Harings in het mooie ...
Nog maar vijf jaar geleden gold hij als een van de grote beloften in de Rabobank-ploeg, maar eind 2009 zette hij noodgedwongen al een punt achter zijn carrière. Een jaar eerder had de belangrijkste Nederlandse ploeg niet langer plaats voor hem gehad en ook Skil-Shimano bleek niet langer dan één seizoen in hem te geloven. Na een zoektocht bij andere ploegen kwam Theo tot de conclusie dat zijn carrière er op zat en dat hij wat anders in het leven moest gaan doen. Hoe kan dat? In 2005 was Jan Zomer bij hem op bezoek in zijn ouderlijk huis in het Brabantse Westelbeers en trof daar een renner die net een mooi seizoen achter de rug had met een 29ste plaats in de eindstand van de Ronde van Italië. Zijn contract werd verlengd tot en met 2007 en het leven lachte hem toe. Maar toen ...