“Onze benedenburen hadden als enigen in ons woonblok telefoon en ze hadden er geen bezwaar tegen dat men mij via hun nummer kon bereiken. Als er iemand voor mij aan de lijn was, trok de buurvrouw aan het touwtje dat uit de brievenbus hing en door de geopende deur klonk dan haar schelle stem: “Jan, er is telefoon voor je!”. Het was de KNWU met een uitnodiging om met een ploeg een wedstrijd in Zweden te gaan rijden. “Daar zeg ik geen nee tegen, mevrouw, dank u wel”, riep ik opgewonden in de hoorn. “Gossie Jan, jij komt nog eens ergens”, zei de buurvrouw, die altijd naast me stond mee te luisteren. Het was de tijd dat auto’s, vliegtuigen, caravans en buitenlandse vakanties nog maar voor weinigen waren weggelegd en als er een tent werd opgezet dan was dat op de Veluwe, in Valkenburg of in Bakkum. Dat ik helemaal naar Zweden zou gaan was voor mijn directe omgeving dan ook net zoiets als een retourtje naar de maan.
Een paar dagen later was het zover en ik werd thuis opgehaald door ...

8e etappe Concarneau-Chateaulin over 201 kilometer

De reactie van winnaar Frank Hoste van de TI-Raleigh-ploeg was begrijpelijk. Of hij na al de successen die hij in 1982 al had geboekt niet opnieuw de ambitie had om weer ergens kopman te worden? Maar Hoste schudde het hoofd en zei: “Ben je mal, dat heb ik al eerder geprobeerd maar toen won ik nog niet de helft van wat ik nu win. En kijk eens naar Daniël Willems en Fons De Wolf. Die zitten in een kleinere ploeg en hebben het heel moeilijk om door te breken.” Hoste voelde zich dus lekker bij de formatie van Peter Post. Twee jaar eerder, na eerst bij een kleine Belgische formatie te hebben gereden, werd hij op voorspraak van Jan Raas gecontracteerd. Raas had de snelle Belg al snel op het oog, nadat die onder meer derde was geworden in de Omloop Het Volk van 1979. Die sterke jongen wilde de Zeeuw er in de klassiekers wel bij hebben om in de finale de aanvalskracht van Raleigh nog te vergroten. Na een jaar wennen (in 1981 boekte Hoste slechts drie overwinningen) kwam voor de in Gent geboren renner in 1982 de doorbraak. Hij won ...

“Rode duivel Eric Vanderaerden vond ‘t maar niks, toen hij voor bovenstaande foto in het voetbaloranje werd gestoken. Net als trouwens zijn landgenoten Guy Nulens en Eric Van Lancker. Het ging om het oranje tenue van het Nederlands Elftal. Het was 2 juli 1988 en bij de ploegenvoorstelling van de Tour de France lag het Nederlandse voetbalsucces bij de Europese kampioenschappen nog vers in het geheugen. Ook bij Fred De Bruyne, destijds pr-functionaris van de Nederlandse Panasonic-ploeg, want die vond het een goed idee om de renners van de ploeg van Peter Post oranje shirts en korte voetbalbroekjes aan te trekken. Resultaat: geen …

Wat moet je nog schrijven om op deze dag aandacht te krijgen voor het wielrennen. Nederland is nu geheel oranjegekleurd en de verwachting is dat alle kijkcijferrecords vandaag gebroken gaan worden. De mensen die zich niet meer hebben kunnen bedwingen hebben 3500 eurootjes uit hun spaarpot gehaald omdat ze erbij moeten zijn en menen dat ze ‘Nederland in de finale’ maar één keer in hun leven zullen meemaken, terwijl ik, en alles boven de 45, het nu al voor de derde keer ga beleven. Mensen, die normaal nooit naar voetbal kijken, zitten nu al zenuwachtig nagels te bijten, om bij zowel winst als verlies te roepen dat ze het altijd al hadden geweten. Gisteren zag ik op internet een fotootje van het onderkomen van Team Radio Shack in de Tour de France. Hoe in vergelijking daarmee onze jongens in Zuid-Afrika zijn ondergebracht is mij onbekend, maar neem maar rustig aan dat het minimaal de verblijven zijn, waar ...

Gérard SAINT (1935, overleden 16.03.1960, Frankrijk)

Het is dit jaar al 25 jaar geleden dat een Fransman voor het laatst de Tour de France won en heel wielerminnend Frankrijk vraagt zich al jaren af, waarom er in dat grote land geen supertalenten meer doorbreken. Een gerechtvaardigde vraag omdat ze er vroeger aan de bomen leken te groeien. Zoals in de jaren vijftig. Grootheden als Bobet, Robic en Geminiani waren nog niet eens gestopt toen Jacques Anquetil zich in 1957 aandiende met een eerste Touroverwinning. Kort daarna hoorden we over Roger Rivière, misschien nog wel een groter talent dan Monsieur Chrono en Gérard Saint, net als Anquetil afkomstig uit Normandië. Fransen vertellen je nog wel eens dat ze allemaal van die kleine mannetjes zijn omdat Napoleon alle lange Franzosen selecteerde voor zijn keurkorps, die vanwege hun lengte in de veldslag tegen de Russen allemaal een koppie kleiner werden gemaakt omdat ze zo’n makkelijk doelwit waren. Daar is de voorvader van Gérard Saint kennelijk aan ...

Na enkele typische sprintersetappes ging vandaag onverwacht al een beetje de vlam in de pan. De algemene verwachting was dat Cancellara zich vandaag nog wel in het geel zou kunnen handhaven, maar Spartacus werd op een klein kwartier gereden. De grote tenoren bleven vooralsnog bij elkaar, maar zullen zich morgen moeten tonen. Man van de dag vond ik de vermetele Jerôme Pineau (foto), die goede zaken deed voor het bergklassement door in alle klimmen, behalve de laatste, als eerste boven te komen. Direct na hem moet ik Sylvain Chavanel noemen die voor de tweede keer deze week de dubbelslag binnenhaalde, zijnde de etappe en de gele trui. Zo zie je maar dat ...

7e etappe Cancale-Concarneau 234,5 kilometer

In het zonnige vissersdorp Concarneau aan de Atlantische Oceaan was Ad Wijnands van de TI-Taleigh-ploeg er van overtuigd dat hij de snelste was geweest van een kopgroep van zeven. Wijnands bleef de Belg Tackaert uit de formatie van Fred De Bruyne wel ruimschoots voor, maar voor de van kop af sprintende Verschuere (foto) moest hij met millimeters verschil het hoofd buigen, een waarheid die hij pas na het zien van de finishfoto wilde erkennen. Wijnands, een jaar eerder nog goed voor twee ritoverwinningen, was teleurgesteld maar zat niet bij de pakken neer. “Er komen nog wel wat etappes waarin ik me kan onderscheiden, vóór maar ook ná de bergen.” Het was een rustige rit waarin een kopgroep van 25 renners tot stand kwam, met daarin vrijwel alle ploegen vertegenwoordigd. Het Bretonse publiek was vanwege het mooie weer massaal opgekomen om hun Bernard Hinault toe te juichen. De samenwerking was bij de 25 echter ver te zoeken en het peloton kwam terug. Net voor ...

“Enkele weken geleden trad ik op als begeleider van een groep fietsers die een gedeelte van de Honderd Cols Tocht heeft gereden. De route ging van Carcassonne naar Beaufort, een klein plaatsje in de Franse Alpen. Met name in de laatste week stonden de bekende Alpenreuzen op het programma, waarvan de Izoard en de Galibier het meest ontzag inboezemden. Voor mij was het een mooie gelegenheid om …

Davis PHINNEY (1959, Verenigde Staten)

De Europese wielerwereld hoorde zijn naam voor het eerst in 1986 toen hij met een Amerikaanse ploeg, gesponsord door supermarktketen 7 Eleven, naar de Tour de France kwam om daarin direct de derde etappe te winnen. Hij reed die Tour niet uit, maar een jaar later was hij er weer en nu won hij de twaalfde rit. In die ploeg reden goede renners, maar het was te vrijblijvend en te slecht georganiseerd om ook een toonaangevende formatie te worden. Met mannen in de gelederen als Frankie Andreu, Andy Hampsten, Steve Bauer en ook Eric Heiden genereerde de ploeg veel publiciteit en er waren ook fraaie successen, met name van Hampsten. Behoudens zijn twee etappezeges behoorde Phinney niet tot de toppers van de ploeg en hij is dan ook vooral bekend geworden om andere redenen. Onder meer omdat zich bij hem kort nadat hij als wielrenner afscheid had genomen de ziekte van Parkinson openbaarde. Hij besloot zijn naam als bekend sportman te gebruiken en hij richtte de Davis Phinney Foundation op, welke stichting geld inzamelt dat wordt besteed aan onderzoek naar de ziekte en de eventuele genezing ervan. Ook door zijn huwelijk kwam de naam Phinney in de publiciteit, want hij trouwde met een van de beroemdste sportvrouwen in de Verenigde Staten, de schaatster en wielrenster Conny Carpenter. Ze kregen ...

Het was een saaie etappe en sinds de zege van Mark Cavendish gisteren is alles weer bij het oude. Dat het weer een sprint zou worden stond vrijwel van tevoren vast, maar dat alles zo voorspelbaar zou zijn, verbaast me. Als je als concurrerende sprinter weet hoe Cavendish te werk gaat, waarom probeert dan geen enkele ploeg het geijkte samenspel van Renshaw en Cavendish te ontregelen? Maar nee hoor, ze laten die twee vrijwel ongehinderd hun gang gaan en zo liet iedereen de beste sprinter van dit moment doen waarin hij goed is: op vijftig meter voor de streep uit het wiel komen en met lengtes verschil winnen. Ook Petacchi, de man die al twee keer aantoonde dat hij ook op een andere manier kan winnen, zat weer aan het wiel van zijn vertrouwde treintje om kansloos derde te worden. Zelfs de geblesseerde Farrar kon hij niet bijhouden. Freire werd weer weggedrumd voordat de sprint begon en voor de rest was het allemaal heel voorspelbaar. Wat me wel opviel was het feit dat de Rabo’s de hele dag voorin reden. Gesink en Menchov zaten lange tijd op de tiende rij van het peloton en ook ...