Emile BOUHOURS (1870, overleden 07.10.1953, Frankrijk)
Deze oude knar stamt uit het tijdperk Piet Dickentmann, de Amsterdamse stayer waarover André Stuyfersant zo’n leuk boekje heeft geschreven. Bouhours was in die periode een van de betere demifondmannen, die in iedere wedstrijd met zijn leven speelde. Hoewel hij in Berlijn een keer een bijna-doodsmak maakte, bereikte hij de eerbiedwaardige leeftijd van 83 jaar. Bouhours was er als wielrenner al vroeg bij, want al op 14-jarige leeftijd reed hij wedstrijden in Normandië, waar hij geboren werd in een klein dorp met de naam Monnai. Dat maakte hem misschien al vroeg geldbelust en na afloop van een wedstrijd voor jongeren incasseerde hij met graagte een prijs van vijf franken. Dat lekte uit en hij werd door de Franse wielerbond tot prof verklaard. Een jongen van veertien jaar! Hij besloot de fiets aan de kant te zetten en ging in de leer bij een meester-meubelmaker. Toen hij dat vak beheerste begon hij op jeugdige leeftijd ook een meubelmakerij. Als hij dat was blijven doen dan hadden we ...
Vorig jaar was hij er ineens. We wisten wel dat hij bestond want hij was in 2007 naar Europa gekomen om bij Cofidis te koersen. Hij stond bekend als tijdrijder en als lid van een Amerikaanse ploeg had hij al twee keer een rit in de Tour de l’Avenir gewonnen en nog wat succesjes in Frankrijk geboekt. Tijdens zijn Cofidis-tijd vestigde hij zich in Gent en als een van de weinige Engelstaligen in het peloton leerde hij uitstekend Vlaams spreken. Dat kwam zijn populariteit bij onze zuiderburen zeer ten goede, zoals ook McEwen daar veel profijt van heeft gehad. In 2009 werd hij opgenomen in de ploeg van Garmin-Slipstream en hij verraste direct door ... 
