Morgen wordt het boek van Fedor gepresenteerd. Ik heb alleen nog maar het omslag gezien van dit ongetwijfeld mooie werk, waarover ik op deze plaats binnenkort een recensie zal publiceren. Ik gun het Fedor van harte, al die belangstelling, hoewel ik betwijfel of de Confucius van het peloton ook zo blij is met de in het boek opgenomen informatie dat hij kanker heeft. Ik wilde eerst schrijven: ‘aan kanker lijdt’, maar dat zou niet juist zijn, want Fedor lijdt niet. Hij laat zijn leven namelijk niet beheersen door het feit dat hij de meest gevreesde van alle ziekten heeft. De eerste reacties op de aanstaande verschijning van het boek zijn niet hoopgevend. Ik heb het nog niet gelezen en weet dus niet welke rol zijn ziekte in het boek speelt. Waarschijnlijk niet meer dan een enkele alinea, want Fedor praat er niet graag over. Ik weet al een paar jaar dat hij ziek is, maar in onze contacten speelt dat geen rol. Hij wil er het liefst niet over praten, omdat hij zich Fedor voelt en geen zieke man. Hij is op zijn manier gelukkig met zijn lieve Belgische vriendin en met zijn dagelijkse bezigheden, waarin hij bejaarde en hulpbehoevende mensen, in het flatgebouw waar hij woont, helpt met het gratis verrichten van klusjes. Fedor wil ...

Bart van EST (1956, Nederland)

Hoewel geen familie van de beroemde Wimme uit St.Willebrord heeft Bart van Est zijn roem als oud-wereldkampioen wel deels te danken aan een andere inwoner van dat Brabantse wielerdorp. Rini Wagtmans was eind jaren zeventig bondscoach van de KNWU en die onderkende direct het talent van de 21-jarige inwoner van Dinteloord. Bij zijn ploeg zag ploegleider Jan Gisbers het echter veel minder zitten in het weerbarstige talent dat al op jonge leeftijd met schade en schande had geleerd voor zichzelf op te komen. Voor Gisbers was hij een lastpak, maar Wagtmans keek naar andere dingen. Hij zag genoeg om dat joch met die grote mond vertrouwen te geven. Op z’n Wagtmans en Van Est vertelde me in 2003: “Rini was iemand die je alleen maar een schouderklopje gaf als je goed reed, maar alle aandacht aan je besteedde als je in een dip zat.” Zo kwam Bart in de ploeg die Nederland mocht vertegenwoordigen in de ontiegelijke zware discipline van de 100 kilometer ploegentijdrit bij het WK van 1978. Een nummer waarop Nederland een grote ...