In Bordeaux genoten de renners dikverdiend van de eerste rustdag. Ze hadden gedurende de eerste acht ritten met een gemiddelde snelheid gereden, die de prognoses ver overtrof. Over de renners en hun avonturen tijdens deze rustdag was verder weinig te vertellen. Het was in die tijd nog lang niet het mediacircus zoals een rustdag in de Tour van tegenwoordig. Het aantal journalisten was toen ook maar een fractie van wat het nu is, terwijl bezoek van familileden en vrienden toen nog nauwelijks voorkwam. Het merendeel van de renners kon in het hotel dus echt rust nemen, een brief of een kaartje naar huis sturen, terwijl de ploegleiders alle tijd hadden om een tussenbalans op te maken en hun tactiek voor de komende dagen te bepalen. Volgens dokter Dumas, de Tourarts, was in het geheel genomen de gezondheidstoestand van de honderd overgebleven renners bevredigend, enkele lichte verwondingen en kleine ongemakken daargelaten. Het aantal daarvan was normaal en ook onvermijdelijk, want valpartijen horen onverbrekelijk bij het wielrennen. Geen renner ontkomt er aan. De grootste patiënt van de Tourarts was op deze rustdag de Italiaan ...

“Ik maak mij er vandaag een beetje makkelijk van af met een kort stukje, omdat ik deze weken in Frankrijk verblijf met een ploeg fietsers die een deel van de Honderd Cols Tocht aan het rijden is. We zijn begonnen in Tarare, een plaatsje vlakbij Lyon, waarna we dwars door Frankrijk via de Puy Marie naar het zuidwesten zijn getrokken en als u dit leest, zijn we waarschijnlijk net begonnen aan de eerste echte Pyreneeëncol. Dat is de Col de Burdincurutcheta. Morgen komen we de echte Tour tegen, want onze etappe eindigt in Luz-St.Sauveur, aan de voet van de …

Gijs PAUW (1934, overleden 28.04.1998, Nederland)

Deze Utrechter was in de jaren vijftig een van de sterkste amateurrenners van ons land. In 1955 stapte hij over naar de klasse van de onafhankelijken, met welke licentie je zowel bij de amateurs als de profs mocht rijden. Zo won hij bijvoorbeeld in 1957 de Ronde van Midden Nederland bij de amateurs en werd hij bij de profs zesde in de Ronde van Nederland. Gijs was een aardige jongen, die in het Utrechtse tot de beste renners van zijn tijd behoorde. Samen met zijn trainingsmaat Nop Koch en iets jongere Utrechtenaren als Michel Stolker en Lex van Kreuningen was Gijs Pauw jarenlang het wielergezicht van de Domstad. Hoewel hij nooit beroepsrenner is geweest heeft hij samen met Koch het profgilde toch een grote dienst bewezen. De twee Utrechters starten in 1956 in de profronde van Tilburg en de iets snellere Noppie werd er eerste en Gijs tweede. Blij natuurlijk, want de winnaar had recht op 750 gulden en nummer twee moest het met vijf meier doen. Maar de organisatoren lieten argeloos weten dat ...

Een lange etappe met het venijn in de staart, maar dan ook echt in de laatste kilometers. Een verrassende winnaar, een verrassende nieuwe leider in het klassement en Alberto Contador die zijn verantwoordelijkheid nam en zich als leider van de Astana’s opwierp. Dat zijn de belangrijkste conclusies van deze eerste Pyreneeënrit die lang gedomineerd werd door een ontsnapping van negen man. Daar kwam uiteindelijk de winnaar uit en ook Rinaldo Nocentini, de nieuwe drager van het geel, zat bij de aanvallers die er al vroeg in de rit vandoor gingen.
Ik denk dat de Astana’s goede zaken hebben gedaan. Met Contador op twee, Armstrong op drie, Leipheimer op vier en Klöden op zes staan ze er prima voor, terwijl ze de gele trui wel ruiken, maar die ...

En weer was er Hollands Glorie in Bordeaux. Een jaar nadat Hansje Dekkers uit Eindhoven triomferend op de roze betonnen piste was aangekomen was het nu Jan Nolten (foto) die solo over de finish kwam. In het stadion van de beroemde voetbalclub, waar in die tijd de Haagse voetballer Bertus de Harder grote triomfen vierde. Na de zinloze aanvallen van enkele dagen geleden was het offensieve optreden van Nolten nu wel succesvol. De lange Limburger was slecht voorbereid naar de Tour gekomen, maar had zich gaandeweg de eerste week in vorm gereden en vond het nu tijd om dat eens aan iedereen te laten zien. En nog wel in de langste rit van de hele Tour over maar liefst 345 kilometer. De dagen van Maurice Garin leken te zijn teruggekeerd. Met anderhalve minuut voorsprong op de Belg Robert Vanderstockt en vijfenhalf op de favorieten in het peloton, pakte hij een stukje van de opgelopen achterstand in het klassement terug. Dat laatste maakte ploegleider Pellenaars niets uit daar in Bordeaux. Die stond te stralen bij zijn renner die de kas weer eens behoorlijk had gespekt. Dat stralen was bij de start wel anders geweest. Midden in de nacht werden de ...

In de jaren veertig van de vorige eeuw stond er nabij het station Santpoort onder de rook van Haarlem een klein winkeltje. Je kon er brood en snoep kopen en de treinreizigers schaften zich nog snel een krantje aan om daarna hollend de trein te halen. Het winkeltje werd gedreven door de weduwe Voorting, een bewonderenswaardige vrouw die na het onverwachte heengaan van haar man tien kinderen moest zien groot te brengen. Zeven jongens en drie meiden. Na de oorlog sappelde moeder Voorting verder, maar het was wat makkelijker. De meeste van haar kinderen waren al groot en het huis uit, en een van hen was zelfs een bekende wielrenner geworden. Gerrit had een deel van de oorlog als dwangarbeider in Frankrijk doorgebracht, maar was terug in Nederland direct een van de beste amateurrenners. Dat wilde Adri, de jongste van het gezin, ook en op een oude fiets van Gerrit reed hij zijn eerste koersjes. Er waren wedstrijden genoeg in die tijd. Zeker in ...

“De fietsenfabriek ‘De Magneet’ was een pionier in Nederland op het gebied van racefietsen, en de eerste fabriek die de wielersport echt sponsorde. Latere profploegen als die van Eroba, Gazelle en Batavus kwamen er pas na de tweede wereldoorlog.
‘De Magneet’ ontstond uit een groothandel in Amsterdam van Velleman en Verdoner. De beide zakenlieden begonnen ...

Henri SUTER (1899, overleden 06.11.1978, Zwitserland)

Fietsende broers zijn van alle tijden. In Nederland kennen we ze bij bosjes en de gebroeders Leene uit Den Haag zijn volgens mij de recordhouders. Vijf fietsende broers uit één gezin. In Italië had je de Fratelli Moser en die waren ook met z’n vijven en hoeveel gebroeders Buysse uit Wontergem er zijn geweest, weet ik niet, maar die konden minimaal klaverjassen. In Zwitserland had je die Brüder Suter en dat waren er zes: Franz, Max, Paul, Fritz, Gottfried en Henri. Ze waren allemaal wel goed, maar internationaal beroemd zijn alleen Paul en Henri geworden. Paul Suter was een goede stayer en Henri was als wegrenner zo ver boven zijn broers en de andere Zwitserse renners van zijn tijd verheven, dat je hem het beste kunt vergelijken met Francesco Moser. Henri, ook wel Heinrich genoemd, was een coureur met veel inhoud die als rouleur ook nog over een flitsend eindschot beschikte. De jongste van de Suters had een lange carrière, want hij begon op zijn zeventiende en hij stopte pas op z’n 47ste. Nadat hij twintig jaar lang als wegrenner van triomf naar triomf was gegaan, veroverde hij in een tweede loopbaan als pistier de wereld. Hij won Parijs-Roubaix als beste van 264 deelnemers; hij was twee maal eerste in ...

Na vijf opwindende dagen met spectaculaire gebeurtenissen was het vandaag maar een saaie bedoening. Drie man, Chavanel, Augé en Millar, reden lang voorop en toen kwam de Spanjaard Amets Txurruka (spreek dat maar eens correct uit) er nog bij. De belangrijkste vraag was: blijven de heren overeind, want na tijden van droogte daalde een fijne motregen op de renners neer en uiteraard ook op het flink geoliede wegdek. Het was op sommige punten een glijbaan en Michel Wuyts noemde het zeepsop, waar regelmatig renners op uitgleden. Met nog een kleine dertig kilometer te gaan demarreerde David Millar uit de kopgroep en de Britse tijdrijder zat direct in een goed ritme. Hij begon aan een indrukwekkende solo die in de voorlaatste kilometer strandde. In de straten van Barcelona vonden weer een paar valpartijen plaats met Boonen als bekendste slachtoffer. De grote groep ...

Dat de Italiaan Livio Isotti (foto) de zevende etappe door een sprintzege op zijn naam bracht was voor de Nederlandse ploeg zeker niet het belangrijkste feit van deze relatief korte rit. De massale valpartij op ongeveer 25 kilometer na de start was veel belangrijker, omdat de nestor van de ploeg, Sjefke Janssen, daarbij betrokken was. Aan deze valpartij hield de 34-jarige Limburger een diepe vleeswond in de knie en nog wat andere lichte verwondingen over, terwijl ook zijn fiets zwaar gekreukeld uit de crash tevoorschijn kwam. Het duurde daarom vele minuten voor hij verder kon en die achterstand wist hij niet meer te overbruggen. Sterker, door helse pijnen gekweld raakte Jef steeds verder achterop met als resultaat dat hij dertien minuten na het sluiten van de tijdcontrole in Nantes aankwam en net als zijn dorpsgenoot Henk Steevens, een dag eerder, uit de strijd werd genomen. En zo bestond de Nederlandse équipe na een week koersen nog maar uit acht man. Zoals gemeld had de zevende etappe een weinig opwindend verloop. Iedereen scheen ...