
Op zondagmorgen 22 maart jl. heb ik op de slogblog een oproep geplaatst om die dag een foto te maken, die te maken had met de Eneco Ronde van het Groene Hart. Zeven mensen hebben gereageerd en iedereen wordt hartelijk bedankt voor de inzending. Uiteindelijk heeft de jury geoordeeld en de foto die ...
Lees meer...



uit die tijd. Op 27 maart werd de Ronde van Twente verreden en op 3 april de Ronde van Noord-Holland.
geweest en in de ranglijst die zesdaagsestatisticus Jac van Reijendam in 2000 opstelde, staat hij op de zesde plaats. Achter Sercu, Clark, Pijnen, Post en Bugdahl, maar vóór Van Steenbergen, De Wilde, Pfenninger en vele andere grote SIX-mannen die veel bekender zijn geworden dan hij. Dat duidt er waarschijnlijk op dat deze renner uit het Schwabenland zeer bescheiden is en niet graag op de voorgrond treedt. Hij werd meestal gekoppeld aan een landgenoot en pas in zijn nadagen reed hij enkele keren met buitenlanders. Wel goede buitenlanders want hij won zesdaagsen met mannen als Sercu en Pijnen, die absolute toppers waren. Zijn Duitse partners mochten er ook zijn, want Altig, Renz, Peffgen en Thurau behoorden eveneens tot de tenoren in het rokerige zesdaagsewereldje van damals. Ja, zo kan ik het ook, zult u misschien denken, 34 zesdaagsen winnen met zulke partners. Neemt u echter van mij aan dat ...
editie van de Eneco Ronde van het Groene Hart afgelopen zondag en de laatste loodjes werk aan de biografie van Jan Raas, mijn boek dat op 18 april a.s. in het stadhuis van Maastricht aan de pers gepresenteerd zal worden. Waarom in Maastricht? Omdat op die zaterdagmiddag de internationale wielerpers daar samenkomt om de accreditaties op te halen voor de Amstel Gold Race en waar omstreeks vier uur ’s middags ook de ploegleiders van de deelnemende formaties binnendruppelen voor de gebruikelijke ploegleidersvergadering die om vijf uur begint. De organisatie van de Amstel Gold Race zal samen met de ...
mijn ouders verslingerd aan waren. Een van hun favorieten was de opera Don Pasquale van Gaetano Donizetti. Een komische opera, maar toen mij het verhaal werd uitgelegd kon ik er niet om lachen. Wel vond ik de naam Pasquale mooi en toen er in de jaren vijftig een Italiaanse wielrenner met die voornaam aan de Tour de France meedeed, bestempelde ik hem daarom direct tot een van mijn favorieten. In 1955 werd Pasquale Fornara 4e in de Tour achter Louison Bobet, Jean Brankart en Charly Gaul. Hij was een uitstekende ronderenner die goed kon klimmen, maar in de tijdritten altijd moest inleveren. Met een 3e plaats als beste prestatie eindigde hij in de Giro zes keer bij de eerste tien en in de Ronde van Spanje werd hij een keer 2e. Hij was dus goed in Italië, Frankrijk en Spanje, maar zijn hoogtepunten als renner bereikte hij in Zwitserland. Met dat land moet hij een bijzondere band hebben gehad, want hij won de Tour de Suisse maar liefst vier keer en dat is nog steeds een record. Hij startte vijf keer in die Zwitserse rondrit en alleen in 1953 werd hij geen winnaar, maar ...