De laatste uren van het jaar zijn aangebroken en we vieren dat vanavond allemaal op ons eigen manier. De oliebollen zijn nog warm, de sjampoepel staat koud en de lekkere hapjes staan op toegedekte schalen in de koelkast. De telefoonnummers van onze dierbaren zijn geprogrammeerd en de baas van het Chinese restaurant in de directe omgeving steekt ongetwijfeld weer een oogverblindend siervuurwerk af. Dit is dit jaar mijn laatste bericht op de slogblog en op de valreep wil ik jullie allemaal bedanken voor het regelmatige bezoek, de kritische op- en aanmerkingen en alle uitingen van bijval. Maak er vanavond een mooi feest van, doe voorzichtig met vuurwerk, beperk de goede voornemens tot dingen die haalbaar zijn en hou de moed erin.
Gelukkig Nieuw Jaar!!!
staan. Het is waarschijnlijk het eerste wielerboek van mijn verzameling die nu zo'n paar honderd verschillende titels omvat. Dat is geen bijzonder aantal, want ik ken wielermensen die er veel meer hebben en onze vaste boekrecensent Wim van Eyle heeft er zo'n vierduizend. Het boekje valt inmiddels van ellende uit elkaar en het papier van het binnenwerk is vergeeld. Toch zal ik het nooit wegdoen, want het is min of meer het levensverhaal van de wielrenner Jan Derksen, een van de beste sprinters uit de geschiedenis van de wielersport. Jan werd drie keer wereldkampioen, een maal als amateur en twee maal als beroepsrenner. Die titel als amateur behaalde hij in 1939 op de Milanese Vigorellibaan. Derksen was huizenhoog favoriet, maar hij werd ... 
verhuisde kort na zijn geboorte naar Marles-les-Mines, een dorp in het uiterste Noorden van Frankrijk waar vader in de mijnen ging werken. Daar tegen de Belgische grens aan werd op 16 augustus 1925 nog een jongetje geboren, dat de mooie naam Apollinaire kreeg. Erg Grieks en daarom werd hij Jean-Apôtre genoemd, later door de Fransen verbasterd tot Apo, zoals de Fransen wel meer familienamen afkorten. Geminiani werd Gem, Poulidor Poupou en Lucien Lazarides: Laza. Wat de doopnaam van Lucien was, heb ik niet kunnen achterhalen, maar dat zal vast geen Lucien zijn geweest. De twee broers werden wielrenner en hoewel Apo op een mooiere erelijst kan bogen dan Lucien, is de laatste toch de beste van de twee geweest. Hij was als wielrenner completer, zonder echt een topper te zijn. Maar Lucien kon goed klimmen en dalen en er ook nog eens een ... 
1974. De Ster uit Geleen organiseerde in Bingelrade een cross die door de KNWU was aangewezen als provinciaal kampioenschap voor de provincie Limburg. Terwijl het merendeel van de toeschouwers vanwege de aanhoudende regen een goed heenkomen zocht of de kraag van de jas nog wat hoger optrok, sloeg Gertie Wildeboer op het bijzonder drassige parkoers van Bingelrade zijn slag. Onmiddellijk nadat de meute amateurs zich in beweging had gezet toonde Wildeboer dat zijn inzinking daags tevoren in Zwolle, slechts een momentopname was geweest. Van start tot finish leidde hij het duel. Het was een parkoers dat het circuit in het Zweitserse Melchnau, waar enkele weken later het WK zou worden verreden, het meest benaderde. De weersomstandigheden hadden het allemaal nog zwaarder gemaakt en de gezichten van de deelnemers stonden bij de start al zorgelijk, gezien de riskante afdalingen die de omloop voor ze in petto had. Na de eerste doortocht op de finish was de beslissing eigenlijk al gevallen. De grote vijf van het toenmalige Nederlandse veldrijden had zich van de rest losgemaakt. In een bijzonder interessante koers streden de gebroeders Scheffer, Brouwers, Wildeboer en Spetgens voor de zege. Gertie Wildeboer nam de meeste risico’s en won verdiend. De uitslag: ... 
Deze oud-renner uit het Drentse Peize was in het begin van de jaren tachtig een van de beste amateurs van ons land. Het kwam hem niet aanwaaien, want hij heeft er veel voor moeten doen. In de jeugdrangen behaalde hij maar één zege, omdat hij door studie niet al te veel tijd voor het wielrennen kon vrijmaken. Eenmaal amateur ging de zaak lopen en in zijn eerste jaar bij de echte wielrenners werd hij opgemerkt door Piet Hoekstra, destijds ploegleider van de Batavus-ploeg met veel Noordelijke renners in de gelederen. In het seizoen 1982 kwam zijn doorbraak en met achttien overwinningen overtroefde hij het aantal dat hij in de zes jaar daarvoor behaalde. Hij bleek het vooral naar zijn zin te hebben als de koers zwaar was, als er gebuffeld moest worden. Dat was de blonde Bert in zijn element. In 1983 won hij de ...