“Gisteren eindigde de Ronde van Italië en ondanks het dopingspook dat al jaren fanatiek in de Giro meekoerst, was het toch weer een boeiende bezigheid de prestaties van de renners te volgen. ‘Een mooie maar verkeerde tijd’, was een uitspraak van Roger De Vlaeminck in De Gelderlander van 6 juni 1995. Negen keer was Roger (24-08-1947) er als renner in Italië bij. En hij heeft er bepaald niet de vervelendste herinneringen aan. ‘De Giro was veel plezanter dan de Tour de France. De Giro is vriendelijk voor de renners. Om vier uur was de aankomst, dan was het gedaan. En dan waren er niet van die verschrikkelijke verplaatsingen, zoals in de Tour de France. Soms moest je na de finish hard in je remmen knijpen, anders was je het hotel al voorbij. Dat vond ik wel plezant.’

Behalve de rennersvriendelijkheid van de Italiaanse ronde heeft De Vlaeminck nog andere redenen om met genoegen terug te denken aan het begin van de jaren zeventig. In 1972, ‘74 en ‘75 won hij er het puntenklassement. Als hij echter had mogen kiezen dan had hij liever anno 1995 deel uitgemaakt van het peloton. Want toen had hij de pech te moeten opboksen tegen die ene hele grote, de Kannibaal, Eddy Merckx. ‘Ik zou nu veel meer koersen winnen’, zo constateerde hij nuchter. ‘Want behalve Merckx waren er toen ook nog eens twintig andere goede Belgen en nog eens twintig Nederlandse toppers. Noem ze maar op, al die grote namen. En nu? Nu is er niemand. Natuurlijk, er zijn er wel een paar uit andere landen. Maar als een wedstrijd op zijn einde loopt, zijn er natuurlijk toch maar …

BEERS, Jos van (1948, Nederland)
BONDAREV, Bogdan (1974, Oekraïne)
FARRAR, Tyler (1984, Verenigde Staten)
GEERTS, Co (1926, overleden 10.01.1957, Nederland)
HOVELYNCK, Kurt (1981, België)
KERFF, Marcel (1886, overleden 07.08.1914, België)
NIJBOER, Erwin (1964, Nederland)
QUENTIN, Maurice (1920, Frankrijk)
VERCAMMEN, Jörgen (1984, Nederland)
VISENTINI, Roberto (1957, Italië)

Michael RASMUSSEN (1974, Denemarken)

Het is al bijna een jaar geleden. The rise and fall van deze merkwaardige Deen. In juni 2007 was hij enige tijd zoek. Als hij toen die toevallige ontmoeting niet had gehad met die Italiaanse oud-renner, die als verslaggever voor de televisie werkt, dan zou Rasmussen nu de gelauwerde Tourwinnaar zijn geweest die als een van de grote kanshebbers voor de Tour 2008 zich aan het voorbereiden was in Italië, Mexico or wherever. In plaats daarvan is zijn positie nog steeds onduidelijk. Een gesprek om met Rabobank tot een vergelijk te komen is mislukt en de rechtzaak begint over enkele dagen. Als de rechter gesproken heeft moet de bank misschien over de brug komen of misschien ook niet. En dan zijn we weer bij af, met de vraag of Rasmussen nu nog wielrenner is of niet? Hij is niet geschorst, maar geen ploeg wil hem hebben. Hij is voor het leven veroordeeld vanwege een leugentje en meer niet. In ons land woont een voormalig minister van financiën en later premier die het Nederlandse volk in barre tijden een tijdelijke bijdrage vroeg voor de staatskas en daar nooit meer op is teruggekomen. Een leugentje dat ons nog steeds tientallen miljoenen per jaar kost. In Amerika is een president aan de macht die om zijn pappie (read my lips!) te wreken zo oorlogszuchtig werd dat hij de wereld een fabeltje op de mouw spelde over vernietigingswapens, die er niet waren. Een leugentje dat duizenden doden kostte en nog steeds - meen ik - een miljard dollar per dag kost. Die premier van toen geniet nu van het respect voor een staatsman in ruste en die president gaat dat vanaf volgend jaar doen. Geen mens die ze een strobreed in de weg legt. Maar een wielrenner moet roomser zijn dan de paus en voor het leven gestraft worden. Ik heb niet de indruk dat Michael Rasmussen armlastig is, maar hij is wel ...