Jan Serpenti uit Beverwijk, wie kent hem nog? Hij was tussen 1969 en 1974 een redelijke profrenner die in 1970 een rit won in de Ronde van Spanje. Verder moest hij het voornamelijk van de criteriums hebben om de krant te halen. Zoals in 1973 toen hij de Slag om Ambacht won in Hendrik Ido Ambacht. Hij reed toen voor dat merkwaardige ploegje van Kela Tapijt met coureurs in hun nadagen als Harm Ottenbros, Eef Dolman en Jos van der Vleuten. Ze hadden van meneer Van Heugten een winkel gekregen vol met voorraad. Voorts kregen ze een bescheiden salaris en voldoende gelegenheid om te trainen en voor de …

Robert GESINK (1986, Nederland)

Hij wordt vandaag 22 jaar en wat hebben we al een plezier van deze jonge Achterhoeker gehad. Er staat weliswaar nog geen grote overwinning op zijn naam, maar voor mij zijn twee prestaties van hem maatgevend voor zijn mogelijkheden. De wijze waarop hij vorig jaar in de finale van de Waalse Pijl de Muur van Huy besprong, was grote klasse. Daar reed iemand die zijn eigen krachten niet kende en door onervarenheid zijn opmars veel te laat inzette. Een negende plaats telt natuurlijk niet mee, maar voor de echte liefhebbers was zijn exploit zoiets als het waarnemen van het eerste sneeuwklokje. Nog veel meer indruk maakte hij dit vroege voorjaar in Parijs-Nice toen hij op overweldigende wijze de Mont Ventoux bedwong met slechts Cadel Evans steunend en kreunend in zijn wiel. Hij verdiende er de leiderstrui mee die hij uiteindelijk weer moest inleveren omdat hij in de voorlaatste etappe tijdens de afdaling van de Tanneron in het pak werd gedaan door enkele gelouterde profs onder aanvoering van Davide Rebellin. Hij heeft de mogelijkheden om een hele grote renner te worden als hij tenminste ook op topniveau kan tijdrijden, want dat weten we gewoon nog niet. Hij heeft veel talent en ook voldoende zelfbewustzijn, maar het zal nog moeten blijken of hij ook het vereiste koersinzicht heeft en de koersintelligentie om te kunnen profiteren van de fouten van anderen. Daar komt het in het wielrennen op aan, als je tenminste geen Merckx heet die uit kon gaan van zijn eigen kracht. Hoever Robert Gesink gaat komen is de vraag, ik hoop heel ver en tot aan de top en dat zal in ...

“Romain Maes, een Westvlaamse renner won in 1935 de Tour de France, door van de eerste tot de laatste dag in de gele trui te rijden. En alsof deze prestatie nog niet genoeg was won hij op de laatste dag ook nog eens de etappe naar Parijs. Met voorsprong. Niemand had dat verwacht, want Romain Maes was geenszins als favoriet gestart. Kenners waren echter niet verbaasd, want hij was niet alleen een echte hardrijder en een verdienstelijk sprinter, maar vooral zo’n type dat nooit van opgeven weet. Hij had enkele stevige inzinkingen te verwerken, tijdens de Alpenetappes, maar kwam ze allemaal tijdig, dat wil zeggen op de dag zelf, te boven, en hoefde dus, anders dan bijvoorbeeld Floyd Landis in 2006, te stunten. Aanklampen en …

Peter WROLICH (1974, Oostenrijk)

Zijn geboortestad Wenen is het centrum van de wals. De scheppingen van Johan Strauss c.s. hebben weinig met wielrennen te maken, maar ik herinner me wel een uitspraak van Ruud Bakker, de meestersoigneur in het gevolg van Peter Post. Hij vertelde me eens welk gevoel hij had als hij bij Post in de auto de Raleigh-ploeg een ploegentijdrit zag rijden. ‘Je ziet het dan gebeuren, dan slingert het zo door die dorpjes heen. Het is net een Weense wals. Je kunt er muziek achter zetten en het is dansen.’ Daar moest ik aan denken toen ik me verdiepte in Peter Wrolich. Of hij als geboren Wener veel met walsen heeft weet ik niet, maar walsen is draaien en als het op draaien aankomt is hij een goede renner. De Draai van de Kaai heeft hij nooit gewonnen, maar wel Rund um Köln en Rund um die Hainleite. Dat zijn zo’n beetje de hoogtepunten van zijn palmares, want der Peter is primair een zeer gewaardeerde helper in de Gerolsteiner-ploeg. Daar rijdt hij al sinds 1999 voor, het jaar dat hij beroepsrenner werd. Hij staat te boek als een sprinter, maar in zuivere snelheid komt hij tekort tegen mannen als Petacchi, McEwen en Freire. Bovendien is hij in de finale meestal al uitgepierd door het vele werk dat hij dan al verzet heeft. Hij voelt zich het beste thuis in de vlakke voorjaarsklassiekers, want van het hooggebergte moet hij het niet hebben. Althans op de fiets, want op de skies is hij heel wat mans. Hij wordt vandaag 34 jaar en het einde van zijn carrière nadert. Wat hij daarna gaat doen is nog duister, maar het zou best eens kunnen dat hij het grillrestaurant van zijn ouders overneemt. Of misschien wordt hij wel ...

TWO WHEELS TO THE TOP

door Gregory Houston Bowden

“Net als vorige week het boek ‘Un velo dans la tête’ is ook dit een autobiografie. De fameuze Engelse sprinter Reginald Harris vertelde in 1976 zijn levensverhaal en ene Gregory Houston Bowden schreef het op. Reg Harris was aan het eind van de jaren veertig en in de jaren vijftig een geweldige sprinter. In 1947 was hij in die discipline wereldkampioen bij de amateurs en in 1949, ’50, ’51 en ’54 bij de profs. Hij had een zogeheten dubbele demarrage, wat wil zeggen dat als iedereen op topsnelheid lag, hij nog eens kon versnellen om de sprintmatch in zijn voordeel te beslissen. Hij was een zeer zelfverzekerd man, op het arrogante af, met als alleszeggende lijfspreuk: ‘Harris, that’s me!’. Hij liet zijn collega’s en de pers met grote regelmaat weten wat zijn ambities waren. Hij wilde een landgoed met paarden en snelle auto’s. Dat zei hij al op het moment dat hij zich nog alleen maar eigenaar van zijn fiets mocht noemen. Maar alles dat …

Raimund DIETZEN (1959, Duitsland)

Hij staat bekend als de Spaanse Duitser, want hij reed vrijwel zijn gehele profcarrière (1981-1990) in Spaanse dienst en hij presteerde uitsluitend in Spaanse wedstrijden. In de Tour maakte hij nooit wat klaar, maar in de Vuelta werd hij twee keer 2e, een keer 3e, een keer 4e en een keer 7e. Met zo’n reeks kun je thuiskomen, maar dat huis staat nog altijd in Spanje. Alleen beroepsmatig is hij thuisgekomen, want Dietzen is al enkele jaren ploegleider bij de Duitse formatie van Gerolsteiner. Raimund Dietzen was eigenlijk een onopvallende renner, want van grootse daden is weinig bekend. Hij bereikte zijn ereplaatsen in de Ronde van Spanje door een geruisloze regelmaat. Het meest bekend is hij geworden door een zware valpartij in de Vuelta van 1989. In een onverlichte tunnel ging hij hard onderuit en de gevolgen van die val hebben zijn carrière bekort. Een jaar later nam hij afscheid, maar hij verdween niet uit het nieuws. Hij besloot de organisatie van de Ronde van Spanje voor het gerecht te slepen, wegens schuld aan zijn val. Zeventien jaar lang procedeerde hij en toen kreeg hij van de rechter gelijk. Unipublic moest ...

“In de vele artikelen die er in de pers verschijnen en al zijn verschenen over Theo Bos staat altijd dat hij de opvolger is van grote sprintkanonnen uit het verleden als Piet Moeskops, Arie van Vliet en Jan Derksen. Ik ga dat natuurlijk niet ontkennen, maar het is één naam te weinig. Die van Leijn Loeveseijn hoort er ook bij. Ik begrijp wel waarom, want de drie uit een ver verleden zijn goed voor maar liefst twaalf wereldtitels en daar steekt die ene van Leijn misschien wat magertjes bij af. Maar neem van mij aan dat de Amsterdammer in zijn tijd het niet cadeau heeft gekregen. Hij had te maken met topsprinters als Gordon Johnson, Sante Gaiardoni, Robert Van Lancker, Giordani Turrini en nog een handvol van die flitsers die sneller reden dan hun schaduw. En hij was ze allemaal de baas op die augustusdag in 1971 in het …