BOXTEL, Jo van (1895, overleden augustus 1952, Nederland)
DE VOCHT, Liesbeth (1979, België)
DIJKXHOORN, Rikke (1986, Nederland)
FAVARO, Giorgio (1944, overleden 08.12.2002, Italië)
FERNANDEZ MARTIN, Juan (1957, Spanje)
KOPP, David (1979, Duitsland)
LODDO, Alberto (1979, Italië)
POEL, Jacques van der (1963, Nederland)
VAN BUGGENHOUT, Jean (1905, overleden 01.06.1974, België)
VAUGRENARD, Benoît (1982, Frankrijk)

“In 1994 was het fietsenmerk Libéria uit Grenoble materiaalsponsor van de Tourploeg van RMO. Deze Franse formatie was gebouwd rond kopman Charlie Mottet en die werd bijgestaan door sterke coureurs als Claveyrolat, Madiot, Linard, enzovoort. Deze missie op topniveau was tegelijkertijd de zwanezang van het familiebedrijf. Al eerder, bijvoorbeeld in 1956, had Libéria een eigen wielerploeg gehad, met daarin onder andere Wim van Est en verder grote coureurs als Jean Dotto, Henri Anglade, Pierre Brambilla en Jean Nowak. Voor de tweede wereldoorlog had Libéria hoofdzakelijk plaatselijke grootheden met materiaal geholpen. De bekendste uit een lange reeks namen is misschien wel Maurice Hugonnier.
Antoine Biboud, destijds de technische man bij Magnat-Debon en commandant van de brandweer in Grenoble, was in 1920 voor zichzelf het fietsenfabriekje begonnen. De naam Libéria (de accent aigu op de ‘e’ heeft hij er zelf op gezet) had hij in een encyclopedie gevonden. Het was de naam van de vrijstaat die in 1816 door de Amerikaanse president Wilson Monroe aan de westkust van Afrika was gesticht voor slaven die zich hadden vrijgekocht en terug …

Yaroslav POPOVITCH (1980, Oekraïne)

In de 12e etappe van de Tour de France van 2006 had ik alle gelegenheid om deze renner eens goed te bekijken. Er was een lange ontsnapping van vier renners en ik gunde me een vrije middag voor de TV. De Italiaan Ballan, de Fransman Le Mevel, de Spanjaard Freire en Popovitsj. De jarige van vandaag gold als een groot talent die bij de ploeg van Lance Armstrong te weinig ruimte kreeg om zijn kwaliteiten te tonen. In 2001 was hij bij de beloften zowel wereldkampioen bij de wegrenners als bij de tijdrijders geweest en hem wachtte een grote toekomst. Maar Popo is nog niet de renner geworden die velen in hem zagen en dat is puur een mentale kwestie. In plaats van een gelauwerde kopman werd hij een superknecht die het moet hebben van uitschieters. Zoals op Quatorze Juillet nu tweeënhalf jaar geleden tussen Luchon en Carcassonne op die snikhete Zuid-Franse wegen. Hij leek die dag de pech te hebben op stap te zijn met de razendsnelle Oscar Freire en met de sierlijke Alessandro Ballan. Die was die dag ontegenzeggelijk de beste, want met groot gemak counterde die elke demarrage. Le Mevel moest op een gegeven moment lossen en via hun oortjes hoorden Freire en Popo dat ze moesten samenwerken om de Italiaan klein te krijgen. En zo ontstond de combine waarbij Freire de benen stilhield als Popo demarreerde en de Oekraïner passief bleef als Oscarito ging. Met groot gemak haalde Ballan ze echter steeds terug. Aan de renner van Lampre was niet te zien wat het met hem deed, maar bij de zoveelste aanzet van Popo kon hij niet meer reageren. En toen zagen we dat de renner uit Oekraïne een geweldig stukje kan fietsen, want in de resterende kilometers ging hij voluit en met een halve minuut voorsprong op Ballan kwam hij aan de finish. Die nam het verbond, dat tegen hem was gesloten, als een echte professional, want hij zei voor de camera van de Italiaanse televisie dat dat er bijhoort. Ondanks zijn mentale tekortkomingen is Popovitsj een sterke renner die in ...

KETELBINKIE
 

door Wim Meuldijk

“Hij is enkele dagen geleden op 85-jarige leeftijd overleden. Wim Meuldijk, de geestelijke vader van Pipo, Mammaloe, Nononono, Klukluk, de Dikke Deur, Snuf en Snuitje en al die andere malloten die de wijze clown omringden. Pipo was echter slechts een facet aan het veelzijdige talent van Meuldijk, want de vader van Belinda heeft heel wat afgeschreven in zijn lange leven. En getekend, want de in Schiedam geboren Meuldijk was in de eerste plaats striptekenaar. Hij schreef hoorspelen voor de radio en kinderseries voor TV, maar het begon allemaal in de tweede wereldoorlog met het maken van een tekenfilm over Ketelbinkie. Dat was een Rotterdams straatschoffie die allerlei avonturen beleefde. Meuldijk maakte die tekenfilm toen hij ondergedoken zat. Na de …

Ik heb de jaarwisseling weer eens in Frankrijk doorgebracht. Bij goede vrienden, met wie mijn vrouw en ik al bijna dertig jaar omgaan. We hebben er al menigmaal het nieuwe jaar helpen inluiden en de Franse wijze van oudejaarvieren lijkt in de verste verte niet op ons gewacht met een nationale grappenmaker op TV en een schaaltje oliebollen. Des middags werd de tafel al gedekt voor een groot gezelschap en even later was de traiteur van het dorp wel een half uur bezig om alles uit te laden. Er werd diep nagedacht wie naast wie moest zitten, want er moest natuurlijk ook over van alles gediscussieerd worden. Dus moeten de beste debaters altijd recht tegenover elkaar zitten en dat moeten het liefst mannen zijn die het altijd hartgrondig met elkaar oneens zijn. Rond half acht arriveerden de gasten, de dames prachtig opgetut en de heren in black tie of andere feestelijke kleding. Het begon met het aperitief, een gebeuren op zich. Na drie of meer whiskytjes of gemene cocktailtjes ging het spul luidruchtig aan tafel voor een oudejaarsdiner dat vele gangen duurde. Uiteraard bij iedere gang de juiste wijn op de juiste temperatuur en een kleine toelichting van de gastheer waar en …

AIMAR, Louis (1911, overleden 14.09.2005, Frankrijk)
ALGERI, Vittorio (1953, Italië)
BENITEZ POMARES, Javier (1979, Spanje)
BOGERS, John (1964, Nederland)
CUNIOLO, Giovanni (1884, overleden 25.12.1955, Italië)
FISCHERKELLER, Friedhelm (1935, Duitsland)
GRINSVEN, Rien van (1931, Nederland)
HERVIJ, Henk (1920, overleden 25.05.2000, Nederland)
KASCHECHKIN, Oleg (1986, Kazachstan)
KOOT, Aldo (1986, Nederland)
PETACCHI, Alessandro (1974, Italië)
WALTHOUR, Jimmy (1910, overleden 29.01.1983, Verenigde Staten)
WITTEVEEN, Claudia (1982, Nederland)

“Je komt als tiende over de streep met een achterstand van ruim vier minuten en toch word je even later op het erepodium gehuldigd als kampioen van Nederland. Rara, hoe kan dat? Dat kan alleen in het kampioenschap van Nederland op de weg, waar twee categorieën in één wedstrijd rijden. De elite-renner mét contract en die zonder contract. Dit overkwam Bjorn Hoeben in 2006 en hij beschouwt die overwinning als de mooiste van zijn carrière. Met de bovenstaande tekst heb ik geenszins de bedoeling de prestatie van Bjorn te kleineren. Integendeel zou ik zeggen, want de in Weert geboren Hoeben is een goed en veelzijdig coureur. Je zou hem een semi-prof kunnen noemen, want hij werkt 25 uur per week in het familiebedrijf. Voor de rest fietst hij en hij doet dat best goed. Hij heeft al drie nationale kampioenstruien in de kast hangen. In 1996 werd hij Nederlands kampioen tijdrijden bij de …

Leo van DONGEN (1942, Nederland)

Leo is éen van de vele Van Dongens uit het West-Brabantse, die coureur is geworden. Zijn tijd lag in de jaren zestig. Na een zeer succesvolle amateurtijd, waarin hij meer dan zestig koersen won, kwam hij op voorspraak van zijn ploegleider Toon Simons van de Breda Bier-ploeg bij de Televizier-formatie van Kees Pellenaars onderdak. Hij mocht als neo-prof gelijk mee naar de Tour, want D’n Pel had noodgedwongen voor het merendeel neo-profs in zijn ploeg. Van Dongen, die het vooral van slim koersen en een rappe aankomst moest hebben, zag in die helse weken af als een beest en in de negende etappe kwam hij te laat binnen. Een jaar later deed hij het veel beter. In de vijfde rit zat hij in de kopgroep met zijn ploeggenoot Cees van Espen uit Arnhem. Ze spraken af om en om te demarreren en wie weg kon blijven moest voor de etappewinst gaan. Toen Van Dongen voor de zoveelste keer werd teruggepakt, ging Van Espen weer en de naar adem snakkende concurrentie gaf hem de zegen. Toen de voorsprong van Van Espen groot genoeg was, koos ook Leo het hazenpad en het restant van de kopgroep liet ook hem gaan. Zo stonden de twee jonge Televizieren op het podium te pronken. Een dag werd Van Dongen nog eens vierde in de rituitslag. Het was de enige Tour die hij zou uitrijden. In 1966 knalde hij in de Vuelta in volle sprint met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal en hij liep daarbij een schedelbasisfractuur op. Het zag er niet best uit en de priester werd al besteld om de renner uit Made te bedienen. Gelukkig ging het snel wat beter en hij herstelde. Een paar weken later stond hij al weer aan de start van de Tour, want Pellenaars was een harde en die oordeelde: genezen is genezen, dus aan de bak met die handel. Veel te vroeg natuurlijk en met Leo ging het daarna snel bergafwaarts. Hij bereikte niet meer het niveau van voor zijn ongeluk en eind 1967 stopte hij met koersen, mede omdat de ...

“De oudste Rotterdamse wielervereniging, opgericht in 1910, is vernoemd naar het café waar men destijds samenkwam, genaamd Apollo. Het was een hechte club wielerfanaten, maar in het begin van de jaren dertig kwam er heibel in de tent en in 1934 ontstond er zelfs een scheuring. De ene partij ging als Apollo verder en de andere ruziemakers richtten een nieuwe vereniging op met de heldhaftige naam: De Rotterdamse Leeuw, kortweg DRL. In die periode bestond ook de wielervereniging RRC De Pedaalridders al, de vereniging van De Spaanse Polder die in 2010 haar honderdjarig bestaan hoopt te vieren.
In de jaren vijftig was de ruzie al lang vergeten en DRL en Apollo besloten tot samenwerking. In 1971 gingen de twee clubs op in een nieuwe vereniging met de naam RWC Ahoy.
Op de foto zien jullie een groen baanframe, eentje van voor de tweede wereldoorlog met een trapstel waar een blokketting op past. Zoals duidelijk te zien is, moet dit antieke kader nog gerestaureerd worden en de grootste uitdaging is er de juiste ketting bij te vinden. Helaas zijn dit soort kettingen tegenwoordig uiterst zeldzaam. De groene kleur is ontleend aan het stadswapen van Rotterdam en de vraag is van welke van de genoemde verenigingen reden de leden op zo’n groene fiets? Apollo, De Rotterdamse Leeuw, De Pedaalridders of Ahoy?
‘Ahoy’ is een typisch Rotterdamse …

Roger LAMBRECHT (1916, overleden 04.08.1979, België)

Ik weet niet veel van deze renner en er is ook niet veel over hem bekend. Hij won in 1948 en ’49 de Grote Prijs Redon en in dat eerste jaar ook de al lang ter ziele zijnde semi-klassieker Dijon-Lyon. Hij won in 1946 ook nog een koers in Châteaulin en dat was het wel zo’n beetje. De reden waarom zijn naam bij oudere wielerliefhebbers nog wel een belletje doet rinkelen is het feit dat hij drie keer aan de Tour de France deelnam, daarin twee etappes won en respectievelijk zevende, elfde en dertiende werd. Dan ben je een behoorlijke renner geweest. In 1948 droeg hij twee dagen het geel. Hij veroverde dat kleinood in de vierde etappe van Nantes naar La Rochelle. Na de zesde rit moest hij de leiderstrui echter afstaan aan Louison Bobet, die hem acht dagen zou behouden tot de uiteindelijke winnaar Gino Bartali het kleinood in de veertiende etappe definitief overnam. In de zeventiende rit liet Roger Lambrecht nog een keer van zich horen door de tijdrit over maar liefst 120 kilometer van Mülhouse naar Straatsburg te winnen. Voor de Pool Klabinsky en de Fransman Guy Lapébie, de jongere broer van de vooroorlogse Tourwinnaar Roger. Klabinsky was merkwaardig genoeg een ploeggenoot van Lambrecht. De in West-Vlaanderen geboren coureur was wel een Belg, maar hij woonde sinds 1940 in Frankrijk. Dat is misschien de reden waarom hij was ingedeeld bij de internationale ploeg met onder andere de Zwitserse gebroeders Aeschlimann en Pierre Brambilla, een Italiaan die in Frankrijk woonde. Er was natuurlijk ook een Belgische ploeg met Ockers, Schotte en Impanis. Er was zelfs een ploeg Belgische jongeren met André Rosseel en Dolf Verschueren, de latere wereldkampioen stayeren. Maar Lambrecht zat dus bij de internationalen en werd in België waarschijnlijk niet helemaal voor vol aangezien. Een jaar later zat hij na zijn prestaties in 1948 …