CYCLING YEAR BOOK

door N.G. Henderson

“Engeland is geen groot wielerland, hoewel enkele Britse coureurs in de internationale wielergeschiedenis een opvallende rol hebben gespeeld. Denk bijvoorbeeld aan Reg Harris, Tom Simpson en Chris Boardman. Maar het waren er te weinig om van een echt wielerland met een grote traditie te spreken. De Britten hebben wel een wielertraditie op het gebied van tijdrijden, want time trials zijn aan de overkant van de Noordzee razend populair. Ze zijn zelfs zo gezichtsbepalend dat veel Engelse wielerliteratuur vanuit dat opzicht wordt bekeken en de continental classics vaak een mindere rol spelen dan Engelse tijdritten. Op de cover van dit boek staat een mooie foto. We zien Eddy Merckx in de gele trui in de Tour de France van 1970 bezig aan een indrukwekkende solo, met achter hem de auto van zijn ploegleider, de legendarische Lomme Driessens. Waarom die foto voor de cover is gekozen is niet duidelijk, want noch Merckx noch de Tour komen prominent in het boek voor. Ze figureren slechts in de uitslagen van de belangrijkste wedstrijden van het jaar 1970. De auteur – N.G. Henderson – over wie ik …

Huub HARINGS (1939, Nederland)

We genieten deze week nog na van de fantastische wijze waarop Lars Boom afgelopen zondag de wereldtitel veldrijden behaalde. Geen moment uit de eerste rijen, beheerste hij de koers vanaf de eerste meter. Hij controleerde alles en sloeg in de allerlaatste ronde onverbiddelijk toe. Alsof hij al een jaar of dertig is en op het toppunt van zijn atletische vermogens. De Nederlandse crossgeschiedenis is nog niet zo oud, want pas in 1963 (45 jaar geleden) werd er voor de eerste keer een Nederlands kampioenschap georganiseerd. De eerste winnaar was de man die vandaag 69 jaar wordt. Huub Harings uit het Limburgse dorp Sibbe was de eerste Nederlandse veldrijder die internationaal met de top kon meekomen. Niet dat Huub een specialist was als Eric De Vlaeminck, Albert Van Damme, Renato Longo, Peter Frischknecht en Hermann Gretener. Nee, Huubke deed het er net als Roger De Vlaeminck en Rolf Wolfshohl gewoon bij, terwijl hij ... 

Dit truitje zal bij de meeste van jullie niet bekend voorkomen. Er staan rode bollen op en dat duidt op een leiderstrui in een bergklassement. Er zijn verder voldoende aanwijzingen die aangeven dat het om een koers in Australië gaat. De naam Qantas is die van de nationale luchtvaartmaatschappij van de Aussies en in de vererende opdracht aan mijn adres staat duidelijk het woord ‘Australië’. Rechts bovenaan staat vrij onduidelijk dat het hier om de Commonwealth Bank Classic gaat, een redelijk zware etappekoers waarvan Coca Cola – en dat kan niemand ontgaan – de hoofdsponsor is. Het is een wedstrijd die alleen openstaat voor inwoners van de landen die tot het Britse Gemenebest behoren en daarom is deze koers in de rest van de wereld vrij onbekend. Het Britse rijk kent ook haar eigen spelen en er zijn op allerlei gebied nog vele evenementen die aan het …

Harm SMITS (1923, overleden 13.12.1988, Nederland)

Harm Smits kwam uit een echte Amsterdamse wielerfamilie, met allemaal trouwe leden van de wielervereniging ARC Ulysses. Bij hem thuis kwamen alle wielrenners van Amsterdam over de vloer omdat zijn vader tubes repareerde. Zo raakte Hampie besmet met de wielerbacil. Hij was een heel goede amateur, die een van de vier musketiers was. Dat waren vier renners (Gerrit Voorting, Piet de Vries, Gerrit van Beek en Harm) die direct na de tweede wereldoorlog zo sterk waren dat ze het in de criteriums op een akkoordje gooiden en elkaar hielpen. Zo wonnen ze veel en ze verdeelden steeds de verdiensten, terwijl ze officieel niets met elkaar te maken hadden. Als prof kon Harm zijn belofte niet waar maken en een topper is hij dan ook niet geworden. Hij reed op de weg en op de baan en zelfs als stayer achter de motor. Hij reed ook elf zesdaagsen en hij was de koppelgenoot van Peter Post toen die in Chicago zijn eerste SIX won. Post won er daarna nog ... 

“De afkorting WBR staat voor Willem Buitendijk Rijwielen, maar het kan ook zijn dat de R voor Rotterdam staat. Ik heb altijd gedacht dat Buitendijk senior een echte Rotterdammer was, maar ik weet inmiddels dat zijn roots in Ridderkerk liggen. De afkorting kan dus ook nog ‘Willem Buitendijk Ridderkerk’ zijn, maar dat is niet waarschijnlijk want het staat vast dat hij zijn activiteiten als rijwielhandelaar en rijwielhersteller op Rotterdam-Zuid is begonnen en daar ook altijd is gebleven.
Hij schrijft dit in het jubileumboekje van  RRC Feijenoord, de wielervereniging die in het jaar 1977 vijftig jaar bestond. Hij staat daarin vermeld, samen met zoon zijn Cees overigens, als erelid. Willem schreef bij die gelegenheid dat hij er trots op was dat hij als oudst levend lid van deze wielervereniging iets mocht schrijven, en dat hij dat als 88-jarige nog mocht meemaken.
Van jongs af aan is Buitendijk bezeten geweest van de wielersport. Op Zuid, zoals de Rotterdammers zeggen, vestigde hij zijn zaak en er was al snel sprake van dat er in dat lang gediscrimineerde stadsdeel aan gene zijde van de Maas een wielervereniging moest komen. Die moest in navolging van de al bestaande voetbalclub uiteraard Feijenoord gaan heten. Willem was mede-oprichter en de familie Buitendijk bleef al die jaren de club door dik en dun steunen.
Naast zijn drukke werkzaamheden is Willem heel lang doorgegaan met lekker fietsen en hij was de eerste nationale kampioen die de club afleverde. Dat was in …

Kees BAKKER (1916, overleden 31.03.1988, Nederland)

In het begin van de jaren vijftig was ik altijd present bij de Nederlandse baankampioenschappen die toen altijd in de zomermaanden werden verreden op de betonnen piste van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Ze namen er destijds een heel weekend de tijd voor. ’s Zaterdags werden eindeloze series afgewerkt en een enkele finale in de amateurnummers. Het stadion was dan altijd maar gedeeltelijk gevuld. Op zondag was het aanzienlijk drukker, want dan waren de grote nummers aan de beurt. Er was jarenlang die finale sprint tussen Arie van Vliet en Jan Derksen en de middag werd altijd afgesloten met de stayersfinale over 100 kilometer. Op het podium stonden na afloop altijd Jan Pronk, Kees Bakker en Cor de Best. Ze eindigden ook meestal in die volgorde. Van 1948 tot en met 1952 was dat zo en alleen in 1949 was de uitslag iets anders. Toen was Bakker kampioen voor Pronk en De Best was alle keren derde. Er was meestal geen moer aan, want de drie draaiden plichtsbesef hun rondjes en er werd niet veel meer aangevallen als de posities eenmaal waren ingenomen. Ik herinner me Kees Bakker vanwege de ... 

“Op 28 januari 1975 won Leo Duyndam voor de vierde opeenvolgende keer de Zesdaagse van Rotterdam. Driemaal won hij met René Pijnen, maar deze keer was Gerben Karstens zijn ploegmaat. Pijnen legde met Roy Schuiten beslag op de tweede plaats. Andere landgenoten in het deelnemersveld waren Gerrie Knetemann–Cees Stam (9e), Klaas Balk–Gerrie Fens (10e), Janus van Tol (11e) en Cees Priem (12e). Jan Zomer's Wieler Express 2007 had de in 1990 overleden Leo Duyndam als hoofdpersoon. ‘Op de baan wint hij in zijn eerste seizoen (1968) samen met Peter Post de Zesdaagse van Gent en groeit daarna uit tot een sensatie in de zesdaagsen. Het koppel Pijnen–Duyndam is tot op heden nog steeds legendarisch. In 1975 is ook zijn zesdaagseloopbaan vrijwel ten einde, hoewel hij samen met Gerben Karstens nog een opleving heeft en na een werkelijk gigantische strijd in dat jaar de Zesdaagse van Rotterdam wint. In 1976 valt het doek definitief en komt er een einde aan de achtjarige loopbaan van Leo als beroepsrenner. In totaal behaalde hij in deze acht jaar op de weg 50 overwinningen, reed hij 73 zesdaagsen en won er 16.’ En in hetzelfde nummer zegt Gerben Karstens over Leo Duyndam: ‘Leo reed graag met mij, want dan gebeurde er altijd wel iets’.
 
Roger De Vlaeminck kwam in 1980 uit voor de sterke Belgische formatie Boule d'Or en hij had een razendsterke seizoenstart. Na negen …

BON, Léon van (1972, Nederland)
BROCCO, Maurice (1883, overleden 26.06.1965, Frankrijk)
BRUGNA, Walter (1965, Italië)
DEAN, Julien (1975, Nieuw Zeeland)
DONALD, Jason (1980, Verenigde Staten)
FOKKINGA, Eduard (1887, overleden 01.10.1951, Nederland)
FREDBORG, Niels-Christian (1946, Denemarken)
JACOBS, Jos (1953, België)
KNOPS, Leo (1937, Nederland)
NEGRINI, Antonio (1903, overleden 25.09.1994, Italië)
VRIES, Sjoerd de (1933, Nederland)
WELLENS, Geert (1983, België)
WEYDEN, Flor van der (1929, Nederland)

Piet STEENVOORDEN (1935, overleden 02.07.1989, Nederland)

In het begin van de jaren vijftig was Haarlem een echte wielerstad. Haarlem en omstreken moet ik eigenlijk zeggen, want Heemstede, de Bollenstreek en het Kennemerland werden er gemakshalve ook bijgerekend. De beste ‘Haarlemmers’ waren de gebroeders Voorting, de gebroeders Peters, Cor Bijster, Piet van Roon, Wim Rusman, Arend van ’t Hof en ook deze Piet Steenvoorden uit Heemstede. Ik heb hem vaak aan het werk gezien in de Amsterdamse straatrondjes en uit de getuigenissen van zijn tijdgenoten weet ik dat deze grote Piet (met schoenmaat 47) een beul van een renner was. In de vier jaar dat hij amateur was won hij twee klassiekers en het kampioenschap van Nederland op de weg. In 1959 werd hij Onafhankelijke, een al lang opgeheven categorie, waarmee je zowel bij de profs als bij de amateurs kon starten. Zo werd Piet in dat jaar 35e in de Ronde van Nederland voor profs en 2e in Olympia’s Tour voor amateurs. Hoewel hij – voor die tijd – best wel een aardige erelijst bij elkaar heeft gefietst is hij toch niet de renner geworden die velen in hem zagen. De beul die een heel peloton in de vernieling kon rijden. Dat komt wellicht omdat Piet mentaal niet zo’n kanjer was als fysiek. Je kon hem helemaal de put in praten, vertelde een collega-renner uit die tijd me eens. Dan reed hij het snot voor je ogen, maar als je dan tegen hem zei dat hij slechte benen had en dat kennelijk de grote vorm ontbrak, dan was het direct afgelopen met die krachtpatserij. Een mooi verhaal over een …

Een paar dagen geleden kreeg ik een alleraardigst cadeautje toegestuurd in de vorm van een kopie van een kopie getrokken exemplaar van een album met karikaturen uit 1950. Het heet ‘Onze wielrenners’ en de karikaturen staan op plaatjes die destijds bij het een of andere product zaten verpakt. Die plaatjes kon je dan in dat album plakken. Welke firma er achter die uitgave zat, is een raadsel want dat staat nergens aangegeven. Er staat slechts dat het album is aangeboden door Bene Publicita in Rotterdam en dat zal wel een reclamebureau zijn geweest. Geen best reclamebureau, lijkt me, als je de naam van je klant vergeet te vermelden. Er staan vijftig karikaturen in en dat was bijna het hele profpeloton uit 1950, aangevuld met een paar veelbelovende amateurs van toen. Het mooie is dat geen van de karikaturen echt lijkt, op Gerrit Schulte (afbeelding) en Arie van Vliet na, maar die hadden zulke …