“Het fietsenmerk Wheeler is een typisch resultaat van Europese marketing. Het woord wheeler heeft zowel in het Engels als in het Amerikaans de betekenis van speelgoed-paardje of hobby-horse: een houten paardenkop op een steel met een klein wieltje aan het andere eind, of een houten paard op een plank met wieltjes er onder. Het fietsenmerk Wheeler werd bedacht in Duitsland en de naam is gedeponeerd door de firma Hostettler, groothandelaren in fietsen en importeurs van motoren. De Duitse drievoudige wereldkampioen cyclocross Mike Kluge heeft van meet af aan een belang in Wheeler gehad. Hij werd na drie profjaren voor Guerciotti, drie jaar door Wheeler gesponsord, en voltooide daarna zijn loopbaan voor een ander Duits fantasiemerk: Focus. Er is een Wheeler Industrial Corp. Ltd in Taiwan die de fietsen maakt, maar de website van deze firma bevat geen contactgegevens en dat is niet toevallig. De website van …
Lees meer...
In 1951 woonde ik in Canada en daarom heb ik pas veel later gehoord en gelezen over de val van Wim van Est in het ravijn van de Aubisque, gekleed in de gele trui. Het was het succes van Kees Pellenaars, de ploegleider die er met een stel vrijbuiters eindelijk in slaagde om Nederlandse successen te behalen in de belangrijkste wielerwedstrijd van het jaar. Een jaar later was ik weer in Nederland en volgde ik van dag tot dag de belevenissen van de Nederlandse ploeg in de door Fausto Coppi beheerste Tour de France van 1952. Naast ervaren renners als Wim van Est, Wout Wagtmans, Gerrit Voorting, Henk Faanhof en Hans Dekkers telde de ploeg drie debutanten. Dat waren Jan Nolten, die de revelatie van die Tour zou worden, Hein van Breenen en Thijs Roks. Een Limburger, een ras-Mokummer en een Brabander. Die Tour werd een groot succes voor de Nederlanders, want er werden twee etappes gewonnen en de ploeg kwam compleet in Parijs aan. Thijs Roks ontpopte zich tot een geweldige hulp van kopman Wim van Est, die hij als betere klimmer de bergen opduwde. Een jaar later won de Nederlandse ploeg maar liefst vijf ritten en het algemeen ploegenklassement en wederom was Thijs Roks een steunpilaar voor de ploeg. Toch keek hij met gemengde gevoelens op die Tour terug, omdat hij in de eerste etappe de gele trui had kunnen veroveren. De renner uit Sprundel ging er in de eerste rit alleen vandoor en op 30 kiometer voor het einde had hij een voorsprong van tweeënhalve minuut. Dat bood perspectieven, want Thijs vloog over de macadam en in het achtervolgende groepje zat Wout Wagtmans de zaak af te stoppen door geen meter kop te doen. Een gesloten spoorwegovergang voor een kilometerslange goederentrein verstoorde de illusie van Roks en hij werd kort daarna ingelopen. De Zwitser … 
Een van de betere Zwitserse renners uit de wielerhistorie. Een geweldige klimmer die in het hooggebergte tot de toppers behoorde. Helaas ging de winst in de klim vaak weer in de afdaling verloren, omdat hij angst had voor het dalen. Zwitserland behoort tot de betere wielerlanden. Toch is het het vaak net niet, de grote campionissimi uit de jaren vijftig niet meegerekend. Ferdi Kübler en Hugo Koblet waren een klasse apart en die zijn nooit meer geëvenaard, laat staan overtroffen. Mannen als Graf, Rominger, Richard, Zülle, Camenzind, Cancellara en nog een aantal zijn of waren grote renners, maar een echte opvolger voor de twee ‘K’s’ is er nooit gekomen. Van Urs Zimmermann werd het wel verwacht, maar hij heeft het uiteindelijk niet gemaakt. Hij was Zwitsers kampioen, hij won de ronde van zijn land, evenals de Dauphiné en het Criterium International en hij stond twee keer op het podium bij een grote ronde. In 1986 was hij derde in de Tour de France achter Greg LeMond en Bernard Hinault en twee jaar later stond hij op hetzelfde treetje na afloop van de Giro d’Italia naast winnaar Andy Hampsten en runner-up Erik Breukink. Zimmi is de herinnering ingegaan als een Einzelgänger en iemand die weinig gelukkig was in het peloton. Hij las de grote filosofen en werd romanschrijver. Sterk autobiografische werken scheidde hij af, met veel somberheid die door de kritiek werden verguisd. Zijn laatste roman heet ‘De Dood van een Wielrenner’ en ter verklaring zei hij in een interview dat de wielrenner in het boek dood moest, om de auteur de gelegenheid te geven als Urs Zimmermann te overleven. Ook dat boek is geflopt en wat Zimmi nu doet is mij niet bekend. Wel is hij weer ... 
wonnen veel en hen werd een grote toekomst voorspeld. Bij Tom is dat inmiddels wel uitgekomen, hoewel zijn ontwikkeling de laatste twee jaar wat lijkt te stagneren. Bij Jurgen zijn de hoge verwachtingen tot nu toe niet uitgekomen, want hij heeft bij lange na niet de palmares van Boonen. Dat is gedeeltelijk te wijten aan de vele blessures waarmee hij te kampen kreeg. Dat had wel tot gevolg dat hij in de rijen der waterdragers is beland en daar hoort hij op basis van zijn talenten niet thuis. Hij werd in 2002 professional bij het team Domo Farm Frites. Hij bleef tot en met 2005 onder de hoede van Patrick Lefevere. Toen hij daar te horen kreeg dat er in 2006 geen plaats meer voor hem was bij QuickStep, pikte Johan Bruyneel van Dicovery Channel hem op en reed hij twee jaar in Amerikaanse dienst. Het blessureleed was met die overgang niet gedaan, want hij brak een heup en een sleutelbeen. Het leek of de carrière van de Brabander als een nachtkaars zou uitgaan, maar in de Ronde van Spanje van dit jaar reed hij ijzersterk. Hij streed lange tijd mee voor het bergklassement, maar kwam uiteindelijk enkele punten te kort op eindwinnaar Denis Menchov, die ook het zilverkleurige bergtricot in de wacht sleepte. De Discovery-ploeg bestaat niet meer. Manager Johan Bruyneel is met Tourwinnaar Alberto Contador naar Kazachstan vertrokken en de ... 
“Ben Johnson wint in 1988 de finale van de 100 meter tijdens de Olympische Spelen van Seoul. Tweede, op ruime afstand, wordt Carl Lewis. Linford Christie finisht als derde. Enkele dagen later wordt bekend dat Johnson positief is bevonden op het gebruik van stanozolol, een anabool steroïd. De (sport)wereld reageert geschokt. Het ‘geval Johnson’ en de commotie die het veroorzaakt is voor veel sportorganisaties en overheden een signaal om de ‘strijd tegen doping’ verder te intensiveren.
Op 22 augustus 1970 reed Rik Van Looy zijn laatste wedstrijd in het criterium van Valkenswaard en zette, in de kleuren van het Nederlandse Willem II-Gazelle, een punt achter zijn carrière. Hij was toen bijna 37 jaar en behaalde dat jaar nog twee overwinningen. Tijdens zijn 17 jaar als profrenner stond hij 371 keer op het hoogste trapje van het podium. ‘Ik wou altijd winnen en ik keek niet op een inspanning. Ik heb mijn onstuimigheid geregeld met verlies betaald, maar dat was nu eenmaal mijn karakter’. Rik Van Looy was ook de renner die in de slotfases over de nodige punch beschikte om als eerste over de streep te komen. Hij was ook een uitstekend baanwielrenner, want hij heeft in zijn carrière twaalf zesdaagsen gewonnen, waarvan tien samen met Peter Post. 
Enkele dagen geleden schreef ik bij de geboortedag van André Rosseel dat België in het begin van de jaren vijftig beschikte over een groot arsenaal aan sterke renners. Alex Close was een van hen. Deze Waal uit de provincie Namen was een uitstekende ronderenner en een meer dan begaafd klimmer. Net tegen de top aan en die top was met mannen als Coppi, Bartali, Bobet, Robic, Kübler, Koblet ook echt toppie. In die periode fietste de mijnwerkerszoon uit de Borinage en hij won de Dauphiné Liberé in 1956 en de Ronde van België in 1955. Hij startte zes keer in de Tour de France waarin hij drie keer bij de eerste tien eindigde met een vierde plaats in 1953 als topprestatie. Close was geen opvallende renner, want zijn koersinzicht leerde hem dat hij alleen mee moest gaan als het om een beslissende ontsnapping ging. Maar dan was hij er ook als een van de tenoren. Een goede klimmer die aan het eind van een zware etappe ook nog een sprintje kon winnen. Als hij een Vlaming was geweest dan zou zijn internationale erelijst misschien langer zijn geweest, maar Close was een Waal en die werden in die tijd nogal eens over het hoofd gezien als er Belgische selecties werden samengesteld. Omdat hij als amateur maar moeilijk aan de bak kwam, werd hij pas op z’n 27e beroepsrenner en toen duurde het nog vier jaar voor hij in de Tour mocht debuteren. Hij werd gelijk 7e en dwong daarmee respect af bij de keuzeheren. Hij was in die jaren meestal de beste ...