ad ad ad ad

Rudie KEMNA (1967, Nederland)

Toen de KNWU in 2001 besloot dat het Nederlands kampioenschap niet langer in Limburg zou plaatsvinden, maar op een parcours dat associaties opwekt met een biljartlaken, was het feest in huize Kemna in Oldenzaal. Het werd inderdaad een omloop waar de sprinters niet bij voorbaat kansloos zijn en het bewijs werd direct geleverd. In 2001 zegevierde Jans Koerts, een jaar later Stefan van Dijk en het derde jaar versloeg Rudie Kemna het hele pak. Dat was in Rotterdam en de twee jaar daarvoor was het in Nijmegen. Het was het hoogtepunt in de profloopbaan van Rudie die maar zes jaar geduurd heeft. Merkwaardig genoeg is dit kampioenschap voor hem niet het hoogtepunt van zijn carrière geweest. In zijn amateurtijd won hij eens een koers met aankomst in Oldenzaal en dat vond hij prachtig mooi. Winnen temidden van je familie, vrienden en dierbaren was voor hem het hoogtepunt. Eigenlijk is Rudie in zijn hart altijd amateur gebleven en het duurde heel lang voor hij een proflicentie aanvroeg. Hij was toen al 31 jaar en de grote sponsors waren niet in hem geïnteresseerd. Wel ene Arend Scheppink, die hem in 1999 strikte voor de ploeg van de Bankgiroloterij, een bescheiden formatie met wat oudgedienden die niet meer bij de grote ploegen aan de bak konden komen en wat jongeren. Het doel van de ploeg was zo veel mogelijk wedstrijden rijden in Nederland, België en Duitsland. De ploeg was vooral een collectief van mannen die voor elkaar wilden werken. Dat werd beloond en er werden heel wat overwinningen behaald, onder meer door de snelle Tukker. Kemna had aanvankelijk moeite met de hoge snelheden die de profs draaiden, maar eenmaal gewend ging hij ook winnen. In 2005 was het plots afgelopen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 oktober 2007 0:00

BRUNERO, Giovanni (1895, overleden 23.11.1934, Italië)
DAVIES, Emma (1978, Groot Brittannië)
DELBERGHE, Edouard (1935, overleden 01.09.1994, Frankrijk)
DE MUER, Maurice (1921, Frankrijk)
DENOLF, Giovanni (1982, België)
MESTERS, Jaak (1940, Nederland)
STEEVENS, Henk (1931, Nederland)
VANDORMAEL, Karel (1924, overleden 01.10.1985, België)
WOLTMAN, Henk (1966, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 oktober 2007 0:00

© Henk Theuns

“Op 22 september jl. heeft Léon van Bon zijn waarschijnlijk laatste wedstrijd gereden. In de Tour De Rijke reed hij ongemotiveerd in de staart van de groep en aangezien hij niet meer is opgesteld in de nog resterende wedstrijden, waar een Rabobank-selectie aan de start verschijnt, ga ik er van uit dat de glanzende carrière van Léon voorbij is, op misschien de sluitingskoers in Putte-Kapellen na. Hij wordt in januari 36 jaar en zijn contract bij Rabobank wordt niet verlengd. Als zich geen andere sponsor meer meldt, dan zal hij wel stoppen. Er zullen waarschijnlijk geen feestcomité’s uitrukken om hem te huldigen, want Léon was geen publiekslieveling als Michael Boogerd. Toch mag zijn palmares meer dan gezien worden. Hij was een slim en rap coureurke, die zijn carrière op de baan is begonnen. Hij heeft een hele vracht roodwitblauwe kampioenstruien in de kast liggen, alsmede een zilveren plak behaald op het onderdeel puntenkoers bij de Olympische ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 oktober 2007 7:00

Stefan MUTTER (1956, Zwitserland)

Hij gold in de tweede helft van de jaren zestig als een van de grootste wielertalenten uit de Zwitserse wielerhistorie. Niet direct een winnaarstype, maar wel iemand die op termijn de Tour de France of de Giro d’Italia zou kunnen winnen, want hij was als renner van alle markten thuis. Het is er niet uit gekomen en dat wijt hij geheel aan zichzelf. In een interview uit 2004 kom ik het een en ander over hem te weten en daar komt hij uit naar voren als een warm en sociaal denkend mens die zijn eigen tekortkomingen bijzonder goed kent. ‚Mijn mentaliteit paste niet bij het vak van beroepsrenner’, zegt hij in dat interview. Na twee derde plaatsen bij het WK van 1978 in de wegwedstrijd en de ploegentijdrit voor amateurs, debuteerde hij een jaar later bij de profs met een tweede plaats in Parijs-Nice. Zijn werkgever was Peter Post en hij droeg het shirt van TI-Raleigh. Toen er een jaar later geen plaats voor hem was in de Tourploeg besloot hij zijn contract niet te verlengen maar elders aan de slag te gaan. Hij won de Ronde van de Middellandse Zee en in 1982 beleefde hij zijn topjaar. Hij won het puntenklassement in zowel de Ronde van Spanje als die van Zwitserland, hij werd derde in Luik-Bastenaken-Luik, vierde in Parijs-Roubaix en hij won een rit in de Tour. Daarna werd het ieder jaar een beetje minder en in 1990 beëindigde hij zijn carrière. Hij had aan de top geroken, maar die nooit bereikt. Na zijn wielerloopbaan volgde hij een opleiding voor sociaal werker. Dat vak oefent hij nog steeds uit en hij is daarnaast huisman, want zijn vrouw is een collega van hem. Blijkens dat interview houdt hij zich het liefst bezig met nadenken in de hoop het leven beter te begrijpen en op de vraag wat hij zou meenemen, mocht hij naar een onbewoond eiland verbannen worden, antwoordt hij: mijn fiets, mijn drumstel en mijn gitaar. Het eerste antwoord verwacht je niet direct van een oud-renner, maar in het tweede herken ik wel de gemiddelde coureur, maar die zouden dat drumstel of die gitaar waarschijnlijk hebben ingeruild voor een mooie vrouw. En daar houdt Stefan ook erg van, deelt hij mee. Ja, wie niet?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 oktober 2007 0:00

Iedere dinsdag verschijnt op de slogblog een antiek of minder antiek exemplaar uit de stalling van Peter R. de Fiets. Zijn verzameling omvat een kleine tweehonderd racefietsen en qua aantal zijn we nog niet eens op de helft. Toch wil Peter de frequentie van zijn geïllustreerde bijdragen iets verlagen, omdat het steeds meer moeite kost om nog niet gepubliceerde fietsen uit zijn berg te vissen om ze op de foto te zetten. Bovendien heeft hij wel allemaal verschillende racefietsen, maar een aantal merken – zoals bijvoorbeeld Flandria – is zeer ruim vertegenwoordigd, terwijl je er maar één verhaal over kunt vertellen. In verband hiermee komt Peter nog maar eens per twee weken langs.
Ik wil u op die andere dinsdag echter niet verweesd aan uw lot overlaten, maar in plaats daarvan een andere ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 oktober 2007 9:00

Cor BAKKER (1918, Nederland)

Hij wordt vandaag 89 jaar en daarmee behoort hij tot de lichting wielrenners die nog met grootheden als Fausto Coppi, Gino Bartali, Louison Bobet, Rik Van Steenbergen, Briek Schotte, Gerrit Schulte, Fiel Middelkamp en Stan Ockers heeft gekoerst. Die zijn allemaal overleden, maar Cor Bakker is springlevend. Zaankanter in hart en nieren, die nog steeds aan de boorden van de Zaan woont met zijn vrouw Sonja, de rennersvrouw van lang geleden die er destijds helemaal alleen voor stond als Cor door Europa zwierf om het geld te verdienen voor de Bakkertjes thuis. Hij reed overal waar wat te verdienen was en dat was in die tijd een hele opgave. Sonja Bakker hoefde niet te sonjabakkeren om het gezin slank te houden. Dat lukte zonder ook wel. Hij reed op de weg en op de baan. In Duitsland stond het koppel Bakker-Lakeman in formaat chocoladeletter op de affiches, want het zorgde altijd voor spektakel en amusement. Het spektakel kwam van Cor die onvermoeibaar in de jachten dook en tot het spreekwoordelijke gaatje ging. Lakeman zorgde als verdienstelijk zanger voor het amusement door enkele malen per avond als operettetenor op te treden. Cor Bakker startte in 1948 een maal in de Tour de France, een ervaring waar hij nog graag over vertelt. Hilarische verhalen over hoe het er toen aan toeging. Anekdotes over barre omstandigheden die door de tijd inmiddels zijn overgoten met een saus van romantiek. Leuk om ze nu te vertellen, maar schrijnend om ze destijds beleefd te hebben. Het zuur is echter vergeten en het zoet van de herinnering overheerst. Ik zie hem nog wel eens schuiven, bij de zesdaagse of bij het wielergala in Den Bosch. Op zoek naar vrienden van toen, maar het worden er elk jaar minder. Dat is de tragiek van de bejaarde coureur. Ze gaan niet dood, they just fade away. (Foto: archief Wim van Eyle)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 oktober 2007 0:00

“De befaamde wielermicrofonist Rinie Hermse uit Tiel heeft afgelopen zaterdag 29 september afscheid genomen tijdens de internationale openingsveldrit van Harderwijk. De 73-jarige Hermse kondigde aan het begin van dit seizoen aan een punt te willen zetten achter zijn imposante carrière.
Het stemgeluid van Hermse galmde 45 jaar over wielerparcoursen bij criteriums en langs aankomstlijnen bij grote klassiekers en nationale kampioenschappen. ‘Het wordt tijd om eens wat meer tijd te gaan besteden aan andere zaken. Fysiek gaat het nog altijd prima, maar ergens moet je een keer een punt zetten’, zo becommentarieert Hermse zijn afscheid in De Gelderlander.
De keuze voor Harderwijk is een bewuste. ‘Eigenlijk heb ik niet eens zo veel met veldritten, in vergelijking met bijvoorbeeld criteriums. Harderwijk is echter speciaal. Dé openingsveldrit van een nieuw seizoen, die ik al jarenlang op mijn programma heb staan. En Harderwijk is beslist mijn laatste koers geweest. Samen met ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 oktober 2007 10:00

Flip VETHAAK (1914, overleden september 1991, Nederland)

Eigenlijk heb ik deze oud-renner alleen maar uitgekozen voor een verhaaltje omdat ik die foto zo mooi vind. Een vrolijke man, zo te zien, met een zomers wit petje. Ik kwam zijn naam tegen toen ik – als vriendendienst – een paar jaar geleden een klusje deed voor de sympathieke Rotterdamse wielervereniging RRC De Pedaalridders. Daar loopt een bewon- derenswaardige man rond, die eigenlijk de hele vereniging op zijn nek torst. Op dat soort mensen drijft het hele Nederlandse verenigingsleven. Hij heet Herman Pruisken en hij houdt zich daar officieel bezig met de jeugd, maar hij is officieus overal bij betrokken. Er is een aantal jaren geleden brand geweest in het clubhuis in de Spaanse Polder. De schade is al lang geleden hersteld, maar je kunt niet alles herstellen. De historie van de vereniging in knipsels en foto’s is niet te herstellen. Daarom vroeg Herman mij of ik het een en ander van het roemrijk verleden kon reconstrueren. Veel verder dan een tiental rennersnamen, die ooit als renner iets hebben betekend, ben ik niet gekomen en daar was deze Flip Vethaak (prachtige naam overigens) er één van. Net als Gaby Minneboo, Arie den Hartog, Piet de Vries en André van Middelkoop om de bekendste even te releveren. Vethaak was voor en tijdens de tweede wereldoorlog en ook nog daarna een degelijke beroepsrenner. In de oorlogsjaren zat hij als dwangarbeider in Duitsland, maar eenmaal teruggekomen vroeg hij weer een licentie aan. 1947 was zijn beste jaar met overwinningen in Eindhoven, Halsteren, Kampen en Zaandam. Twee jaar later stopte hij ermee en hij wijdde zijn verdere leven aan zijn café in Vlaardingen. Een vriendelijke man en een prettig mens, hoorde ik van mensen die hem hebben gekend. En waarom hij dat petje droeg? Geen idee, misschien had hij ook een terras. (Foto: archief Wim van Eyle)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 oktober 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6