ad ad ad ad

Dit was de week waarin het wielerwegseizoen 2007 officieel is afgesloten met de Ronde van Lombardije. De blonde Italiaan Cunego werd de winnaar van een mooie koers, zoals deze ronde moet zijn. Lekker temperatuurtje, een mooi landschap en met louter groten in de finale. Mooi dat Thomas Dekker daar tot op de streep bij was, maar de finale werd gemaakt door Damiano Cunego en Riccardo Riccò, die in die volgorde iets afgescheiden over de finish kwamen. Met enige trots mag ik melden dat Philip van der Ploeg er namens wielersport.slogblog.nl bij was en dat we deze week zijn exclusieve interview met Cunego publiceren op de slogblog. Zie de heren samen op de foto.
We gaan ons de komende maanden weer richten op de snelle jongens van de winterbanen en de ploeteraars in het veld. En natuurlijk op alles wat in de evaluatie van dit bizarre seizoen ter oplossing op tafel ligt.
Ik had me in dit verband voorbereid op het rapport Vogelzang, dat immers voor half oktober was aangekondigd. Er is echter nog geen letter van in de pers verschenen. Zou het vertraagd …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 oktober 2007 17:20

Patrik SINKEWITZ (1980, Duitsland)

Toen hij in 2004 de Ronde van Duitsland won, had ik wel wat verwachtingen van de toen 23-jarige Duitser. Hij was ontegenzeggelijk een talent, maar hij had zijn beperkingen. Hij had een goede tijdrit in de benen en hij behoorde in het hooggebergte niet tot de slechtsten, maar het was toch niet meer dan een zes plus. En wat wil een zes plus met ambitie? Die wil minimaal een zeven min worden. Hij bleef in de ratrace redelijk presteren, maar het waren slechts ereplaatsen. Vorig jaar zat hij in de Tour de France in de 17e etappe in een kopgroep die zeker wist achterhaald te worden. Het was de rit naar Morzine en Sinkewitz zal gedacht hebben dat ze hem eerst maar eens in moesten halen voordat ze konden winnen. Wie die ‚ze’ waren, daarvan had hij geen idee. Het was ook geen ‚ze’ maar een hij. De die dag ontketende en onverslaanbare Amerikaan Floyd Landis was aan zijn triomftocht begonnen, na die merkwaardige inzinking een dag ervoor. Hij achterhaalde de kopgroep en het was erop en erover. Alleen Sinkewitz kon aansluiten en met z’n tweeën gingen ze richting Joux Plane. In de eerste meters van die roemruchte col, waar ooit Peter Winnen geschiedenis schreef en waar ooit Lance Armstrong zijn meerdere moest erkennen in Marco Pantani, moest Sinky passen. Er onherroepelijk af en hij verachterde tot hij op de dertiende stek over de finish kwam, meer dan zevenenhalve minuut na de roodharige Mennoniet uit Pennsylvania. Daar moet je nederig van worden, maar de Duitser uit Fulda was wel de enige die die dag een aantal ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 oktober 2007 0:00

ALLEGRINI, Mirko (1981, Italië)
AUCOUTURIER, Hippolyte (1876, overleden april 1944, Frankrijk)
BRUNEEL, Achiel (1918, België)
EDEN, Jaap (1873, overleden 02.02.1925, Nederland)
HERMES, Pascal (1978, Nederland)
KONING, Louis de (1967, Nederland)
LOTZ, Marc (1973, Nederland)
PRONK, Jan (1918, Nederland)
RADOCHLA, Steffen (1978, Duitsland)
RUIZ SANCHEZ, José (1980, Spanje)
SPADI, Manuele (1981, Italië)
VISSER, Adrie (1983, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 oktober 2007 0:00

André van MIDDELKOOP (1940, Nederland)

Het zal je maar overkomen. Je bent een van de beste amateurs van Nederland. Je wint mooie koersen als de Omloop van de Kempen en je bent een vaste keus in de selectie van de bondscoach. Een klasbak, een pedaalridder met toekomst. Je maakt deel uit van het kwartet renners dat op het WK de 100 kilometer ploegentijdrit moet rijden en dat gaat helemaal fout. Buiten jouw schuld. Het was één renner die zonodig moest laten zien hoe goed hij wel was in het tijdrijden en die daarmee de hele ploeg opblies. Weg wereldkampioenschap, weg podiumplaats. En dan komen de Olympische Spelen 1964 van Tokyo en bondscoach Middelink neemt niet de beslissing om Bart Zoet, de zondaar van het WK, uit de ploeg te gooien, maar jou. Jij eruit en Karstens erin. Voor een beter evenwicht. En dan worden ze nog Olympisch kampioen ook. Je zou wel langzaam in het niets willen verdwijnen, want dat het bij het WK mis ging, lag dus aan jou. Dan ga je twijfelen aan je zelf en dat is niet in het belang van die mooie profcarrière, waar je thuis in Rotterdam zo van droomde. Je krijgt een contract bij Televizier, maar ook die verrekte Pellenaars ziet het niet in je zitten. Al na een jaar stopt de sponsor en verder is niemand in je geïnteresseerd. Je moddert nog wat door met een shirt-en-broek-contractje en dat is het over. De grote belofte André van Middelkoop is wielrenner af. Nog geen 29 jaar en dan al uitgefietst. Het grote talent van weleer wordt ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 oktober 2007 0:00

© Cor Vos

Op 9 augustus deed ik op deze plaats een oproep voor goede raad. Wat was het geval. Bij mijn dagelijkse fietstochtjes kreeg ik last van mijn rechterpols. Daar zat een behoorlijke zwelling op en bij het zijwaarts bewegen voelde ik een stekende pijn. Ik ging naar de huisarts die na het bekijken van de foto’s vaststelde dat het polsgewricht versleten was en dat ik dus niet meer zou kunnen fietsen. Ik deed een oproep om uit te vinden of er iemand was die wellicht een oplossing had. Willy Kwantes reageerde met de suggestie dat een vulling van schuimrubber zou kunnen helpen en een grapjas stuurde een mail met de suggestie dat amputeren wellicht de oplossing zou zijn.  Inmiddels was ik via de huisarts bij een orthopedisch chirurg terechtgekomen, die met een injectie de ontsteking te lijf ging. Vandaar kwam ik bij een instrumentmaker terecht, die mij een brace aanmat. Met die brace had ik op de fiets geen pijn in de pols, maar het was een zeer ongemakkelijke houding waardoor allerlei andere lichaamsdelen gingen protesteren. Toen kwam ik bij Nicole de Wit terecht, een sportieve fysiotherapeute uit ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 oktober 2007 12:47

© Henk Theuns

“Het is deze week Boogerd-week. Een groot interview in de VARA-gids, waaruit Fred afgelopen zondag al een aantal mooie uitspraken citeerde. Ook een interview in Playboy, die deze week verschijnt en dan de documentaire van Mart Smeets, die morgenavond (Nederland 3, 20.30 uur) wordt uitgezonden. En alsof dat nog niet genoeg is, maakt de hoofdpersoon van dit alles afgelopen vrijdag een zware val op een trainingstochtje in Zeeland. De gapende wond in zijn knie is gaan ontsteken en nu ligt hij met wondroos in het Rabo-ziekenhuis in Amersfoort. Vastbesloten om zaterdag van start te gaan in de Ronde van Lombardije, de laatste klassieker van een lang seizoen. Hij weet dat hij niet kan winnen, hij weet dat hij die koers waarschijnlijk niet zal uitrijden, maar hij wil erbij zijn. Al is het maar 30 kilometer. Dan denk ik: is die jongen wel aan een afscheid toe? Met die ambitie en wilskracht had hij nog makkelijk een paar jaar mee gekund. Maar er is natuurlijk ook het thuisfront dat zo langzamerhand verzadigd is. Het vak van topwielrenner heeft een enorme impact op het leven van zijn dierbaren. Successen en ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 oktober 2007 9:30

Gerrit BOEIJEN (1917, overleden 10.12.1983, Nederland)

Zo rond 1950 hoorde ik als kind wel eens over de zesdaagse spreken. Dat was een ver-van-mijn-bed-show, want dat spektakel bestond toen niet meer in Nederland. Maar mijn vader en andere volwassenen in mijn omgeving hadden het wel eens over de zesdaagsen, die in de jaren dertig enkele malen in Amsterdam waren gehouden. Ze vertelden er ook altijd bij dat het allemaal doorgestoken kaart was. Zo waren er van die hardnekkige cliché’s die je steeds weer hoorde. Zo ook over het onoverwinnelijke koppel Schulte-Boeijen dat in Antwerpen, Parijs en in tal van Duitse steden de kachel aanmaakte met de buitenlandse grootmeesters van toen als de Belgen Kint, Van Steenbergen, Ockers, Bruyneel en Kaers en Franse tenoren als Lapébie, Godeau en Louviot. De eerste overwinning van het Nederlandse duo behaalde het begin 1940, enkele maanden voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog. Ze wonnen toen in Antwerpen. Na het uitbreken van de oorlog moesten ze hun ambities jarenlang verborgen houden, hoewel met name Schulte overal in bezet Europa en zelfs in het neutrale Zwitserland baanwedstrijden reed. Zesdaagsen werden in de oorlog echter alleen in Noord- en Zuid-Amerika gehouden en daar konden ze niet naar toe. Maar toen de Duitsers definitief waren verslagen en Parijs weer de lichtstad werd, wonnen de twee Gerrits direct de eerste Six in de Franse hoofdstad. Later in het jaar wonnen ze ook nog in Gent en de mare van het onoverwinnelijke koppel drong via korte krantenberichten tot Nederland door. Ook de radio gaf in de nieuwsbulletins regelmatig de stand van de vorige nacht door, maar veel meer kwam je niet te weten. In totaal heeft de Brabander Boeijen aan de zijde van Schulte zes zesdaagsen gewonnen. Dat viel me een beetje tegen toen ik dat veel later eens ben gaan tellen. Maar er werden in die tijd nog lang niet zo veel van dat soort wielerevenementen georganiseerd, als later in de tijd van Post en Pijnen. Daarom bleef Schulte, die jarenlang de machinist van de blauwe trein is geweest, op maar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 oktober 2007 0:00

“Jan Ullrich, winnaar van de Tour de France van 1997, werd op 3 juli 2002 door de Duitse wielerbond voor acht maanden geschorst wegens amfetaminegebruik. Ten tijde van de dopingcontrole, uitgevoerd in opdracht van zijn sponsor Telekom, was Ullrich geblesseerd. Naar eigen zeggen had hij een pilletje ingenomen in de discotheek. Als Ullrich een andere sport had beoefend, was dit waarschijnlijk zonder gevolgen gebleven, aangezien de meeste sportbonden bij dopingcontroles buiten wedstrijdverband niet op amfetamines testen.

Tot over veertien dagen!”

Frans Stoele

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 oktober 2007 10:00

Günter HARITZ (1948, Duitsland)

Deze Duitser uit de omgeving van Heidelberg was in de jaren zeventig een zeer sterk coureur. Hij kon op de weg goed uit de voeten (hij was in 1974 Duits wegkampioen), maar hij was toch vooral een baanrenner. Hij maakte deel uit van de succesvolle ploeg die in het begin van de jaren zeventig twee maal wereldkampioen was en hij was ook een van de vier die in 1972 in München olympisch goud haalde. Dat deed hij samen met Jürgen Colombo, Udo Hempel en Günter Schumacher. Die laatste zat met Haritz ook in de ploeg die in 1970 en 1973 wereldkampioen werd. De andere twee waren toen Peter Vonhof en Hans Lutz. Haritz behaalde in zijn loopbaan in totaal 230 overwinningen, waaronder zeven Duitse titels en elf zesdaagseoverwinningen. Zeven daarvan behaalde hij met René Pijnen, in de jaren dat Haritz deel uitmaakte van de Raleigh-ploeg van Peter Post. Succesvolle jaren waar Haritz zeker aan heeft bijgedragen, want het koppel Pijnen-Haritz was een sterke formatie. In 1978 verliet hij de Raleigh-ploeg toen hij in het spoor van zijn landgenoot Dietrich Thurau naar de Belgische formatie Ijsboerke vertrok. Samen met soigneur Ruud Bakker en Bertje Pronk werd hij Post ontrouw. Bakker en Pronk keerden later bij Raleigh terug, maar Haritz niet. Hij beperkte zich steeds meer tot de winterbanen en dat had waarschijnlijk te maken met het feit dat hij in zijn geboorteplaats Leimen een racespeciaalzaak begon, die nog steeds bestaat. Hij staat in die stad aan de Neckar nog steeds bekend als De Schicht van Leimen en toen zijn zaak 25 jaar bestond gaf zelfs zijn ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 oktober 2007 0:00

Graag bericht ik op deze plaats over renners waarvoor ik een zwak had, een speciale band. Gerard Vianen is er zo een, maar ook Gerben Karstens en natuurlijk Eddy Merckx. Ook Roger De Vlaeminck hoort in dit rijtje thuis. In de jaren zeventig kreeg ik regelmatig een kaartje van hem en steevast werd daar iets persoonlijks bijgeschreven. Daarom wil ik graag op deze plaats melding maken van een tentoonstelling over een van de grootste Belgische renners uit de historie. De vroegere vedette is op 24 augustus 60 jaar jong geworden en ter ere van die mijlpaal is in Eeklo een tentoonstelling aan hem gewijd. De expositie is nog tot met zondag 21 oktober te bezoeken in het Jeneverhuis aan het Van Hoorebekeplein 2 in Eeklo. De tentoonstelling is dagelijks geopend en de toegang is gratis. Misschien een leuke tip voor de herfstvakantie.

De Vlaeminck won in zijn rijke loopbaan talrijke topkoersen, teveel om op te noemen. Een greep daaruit: vier keer Parijs-Roubaix, drie keer Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, zes keer de Tirreno-Adriatico, de Omloop Het Volk, Luik-Bastenaken-Luik, de Waalse Pijl, het Kampioenschap van Zürich, de Ronde van Zwitserland, twee keer de Ronde van Lombardije en Parijs-Brussel. Bovendien won hij twee wereldtitels in het veldrijden.
En er was nog meer nieuws uit het Belgische. Het schepencollege deelde mee dat het het Eeklose voetbalstadion voortaan het ‘De Vlaeminckstadion’ wil noemen. Dit als blijvend aandenken aan de prestaties van Roger, die eigenlijk als voetballer debuteerde in de eerste ploeg van KFC Eeklo (als zestienjarige) en die nu nog steeds een zeer trouwe supporter is van KFC.

Dezelfde Roger De Vlaeminck was in 1975 de op een na beste in het Super Prestige klassement. Tegen Eddy Merckx (415 punten) staken zijn 266 punten wat schril af maar hij was toch maar de beste van de rest. Merckx won voor de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 oktober 2007 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »