Ik heb meer dan genoten vandaag. Het was een lange zit, maar de koers was meer dan boeiend en spectaculair. Net zoals bij de vrouwen en de espoirs hebben de Italianenen er voor gekozen de koers al in een vroeg stadium hard te maken. Bij de vrouwen leverde dat succes op en ook bij de profs was deze tactiek de enig juiste. Bovendien was zichtbaar dat dit een schoon kampioenschap was. De krachtsverschillen waren uiterst klein. De vermoeidheid sloeg bij iedereen in de benen en de laatste grammetjes energie moesten in de finale worden aangesproken. En dan maakt pure klasse het onderscheid. En nog iets, want om er in een schone koers met de beste renners van de wereld die allemaal willen winnen, nog bovenuit te steken is doping nodig. De toegestane doping die adrenaline heet werd winnaar Paolo Bettini toegediend door het stadsbestuur van Stuttgart en de Duitse televisie die dit kampioenschap vrijwel heeft geboycot. Jammer voor het ...
Lees meer...
rondvraag gedaan. Van de 36 mensen wisten er 26 wie Denis Menchov was. Maar deze overwinning heb ik voor mezelf, mijn familie en mijn ploeg behaald.”
José-Manuel Fuente behoort tot de grootste Spaanse klimmers uit de wielergeschiedenis. Hij past in het rijtje Trueba, Loroño, Bahamontes, Jimenez en Ocaña. Zijn grote jaren beleefde hij in de periode Merckx en toen ik de beroemde Belg enkele jaren geleden interviewde, sprak de Kannibaal met grote waardering over de kleine Spanjaard. Zijn talent was tevens zijn beperking, want hij moest het hoofdzakelijk van het klimmen hebben. Hij werd pas wielrenner op zijn 23e en twee jaar later in 1970 werd hij al prof. Hij was klein en pezig en vooral taai. Dat bezorgde hem de reputatie van een kleine, sterke man, wat in het Spaans El Tarangu heet. Zijn debuut in de Ronde van Spanje was opvallend. Met een 16e plaats verraste hij iedereen en het was duidelijk dat alleen een gebrek aan ervaring hem van een nog betere prestatie afhield. In 1971 reed hij alle drie de grote rondes en in alle drie wist hij een etappe te winnen. In de Tour zelfs twee en nog wel twee dagen achtereen in zware bergetappes in de Pyreneeën, zijn favoriete terrein. In de eindstand werd hij slechts 72e en daarmee wordt zijn eenzijdigheid als renner meer dan aangetoond. Toch kon hij als klassementsrenner veel beter, want een jaar later won hij zowel het punten- als het eindklassement in de Vuelta. Hij zou de Vuelta in 1974 nogmaals winnen en in 1973 was hij de sterkste in de Ronde van Zwitserland en ook nog eens 3e in de Tour de France achter zijn landgenoot Luis Ocaña en de Fransman Bernard Thevenet. Misschien wel zijn beste prestatie leverde hij in de Ronde van Italië in 1974. Hij won daar maar liefst vijf ritten en leek op een onbedreigde overwinning af te gaan. Er was een superieure Eddy Merckx met een ijzersterke ploeg voor nodig om de klimgeit uit Asturië klein te krijgen. Zijn carrière eindigde kort daarna wegens hartproblemen. In 1995 werd de grote klimmer koninklijk onderscheiden en er werd een col naar hem genoemd. De Alto de Naranco heet sindsdien de Cima Fuente. In 1996 onderging hij een niertransplantatie. Er traden onverwacht complicaties op en El Tarangu overleed op 50-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Ovieda aan een hartstilstand. 
toch positief was en van weer een nieuw product. Zoals ik al eerder op de slogblog heb geschreven, mag hij van mij nu voor het leven geschorst worden en dan zijn we van hem af. Veel leuker is de voorpret voor het WK. Ik denk dat alle wielerliefhebbers al in gedachten bij zondag zijn. De strijd om de wereldtitel is een van de hoogtepunten van het seizoen en ik kan me nauwelijks een WK herinneren dat niet boeiend was. Eigenlijk kan het hele WK voor ons land niet meer stuk, met de prachtige resultaten van Stef Clement en Lars Boom bij het tijdrijden, maar toch. Wat gaat Marianne Vos vanmorgen doen en wat doen de beloften vanmiddag? Ik hoop er geen seconde van te hoeven missen en zeker morgen niet. Bettini mag gelukkig starten, want de titelverdediger hoort gewoon te rijden, of hij de verklaring van goed gedrag nou getekend heeft of niet. Er bestaan nog normale Duitsers, blijkt nu. Wat bezielt ze toch? Hebben ze geen geheugen? Zijn ze vergeten dat medische begeleiding van sportmensen zo’n beetje in hun land is uitgevonden? Weliswaar bij de Ossies, maar dat zijn toch ook Duitsers? Weten ze niet dat je in dat land EPO (en misschien ook al Dynepo) gewoon bij de apotheek zonder doktersrecept kunt kopen, net zoals vroeger amfetaminen? En die burgemeester van Stuttgart, die zich nu zo hevig met het verleden van grootheden als Eddy Merckx bemoeit, is hij er niet van op de hoogte dat één van zijn voorgangers uit de jaren zeventig naar … 
had van hem gehoord, want hij werd door zijn ploeg QuickStep gepresenteerd als een tweede Boonen, maar ik had hem nog nooit in het echt gezien. Bij de persconferentie liet hij weten dat het winnen van de Ronde van Vlaanderen zijn grote ambitie is en ik denk dat hem dat nog gaat lukken ook. Een leuk joch, maar de pers had hem niet veel te vragen, op een stagiair van het blad Wieler Magazine na. Bovendien moest hij naar de dopingcontrole, zodat de bijeenkomst een nogal hijgerig karakter had. Vanaf het moment dat ik hem daar zag zitten, vroeg ik me af waar ik die kop meer had gezien. Ik kon er niet opkomen, maar iedere keer als ik zijn naam hoor of ergens lees dan flitst dat weer door mijn hoofd. Een paar dagen geleden zat ik in een oud sporttijdschrift te bladeren, toen ik het ineens zag. Het blad dateerde van het eind van de jaren zeventig en er stond een foto in van de bokser Rudie Koopmans. Die kop, dat was Wouter Weylandt de eerste! Koopmans heeft het als bokser tot de Europese titel gebracht en wie weet wat Wouter nog allemaal gaat presteren. Hij wordt vandaag pas 23 jaar en met zijn kwaliteiten en vooral zijn lef en uitstraling moet hij in staat zijn een topper te worden. Hij is bezig aan een mooi seizoen met zeven overwinningen op zijn naam. Behalve de Ronde van het Groene Hart won hij etappes in de Driedaagse van West-Vlaanderen, de Ronde van België, de Ster Elektrotour en de Eneco Tour. Dat van die tweede Boonen zou best eens uit kunnen komen, maar zoals hij toen op die persconferentie zei, is hij liever een eerste Weylandt. Ik schat hem op de Ronde van Vlaanderen 2010. (Foto: © Philip van der Ploeg)
