ad ad ad ad

BOSLAND, Dirk-Jan (1913, overleden 02.08.1991, Nederland)
BUYSSE, Jules (1901, overleden 31.12.1950, België)
BUYSSE, Marcel (1920, België)
GALPARSORO MARTINEZ, Dioni (1978, Spanje)
LIEBREGTS, Jan (1919, overleden 2003, Nederland)
LINDGREN, Johan (1986, Zweden)
LINO, Pascal (1966, Frankrijk)
NEYT, Maurice (1928, overleden 20.02.2006, België)
PANKOKE, Gunther (1925, Duitsland)
RICCI, Mario (1914, overleden 22.02.2005, Italië)
SKELDE, Michael (1973, Denemarken)
SLIPPENS, Ton (1970, Nederland)
VAN STAEYEN, Michael (1988, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 augustus 2007 0:00

Op 1 juli stond op deze plaats de aankondiging dat Hans Middelveld zijn gehele wielercollectie in de maand juli zou gaan tentoonstellen in de RK Martinuskerk in zijn woonplaats, het mooie dorp ’t Veld in de kop van Noord-Holland. Die aankondiging heeft zo’n 250 wielerliefhebbers bereikt en die hebben de lange reis richting Den Helder ondernomen om naar Hans zijn truien, affiches en andere wielerspullen te komen kijken. Er waren nog actieve renners die vol moraal de kerk weer verlieten na een half uurtje rond te hebben gesnuffeld tussen de glorie van weleer. Er waren ouderen die bij de affiches herinneringen ophaalden aan de wedstrijden die zij in het Olympisch Stadion hadden gezien. De ouders van de ongelukkige Kai Reus kwamen een kijkje nemen, evenals onze nationale archivaris Wim van Eyle. Steven Rooks was present, evenals oud-wereldkampioen sprint Leijn Loevesijn. En natuurlijk ook de gastheer van het geheel, pastoor Vertelman. Hij schreef in het gastenboek: ‘De sport is een spiegel voor het leven met al zijn uitersten. Daarom mocht het hier staan om te leren dat na alle nederlagen en teleurstellingen er altijd weer herstel komt, nieuwe kansen. Eenmaal komt de overwinning.’ Hans liep er al die dagen als een gebraden haan tussendoor en hij zorgde ervoor dat er permanent een kaarsje werd gebrand voor zijn idool en streekgenoot Kai Reus.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 augustus 2007 10:00

Henk de HOOG (1918, overleden 08.05.1973, Nederland)

Als Amsterdams jongetje vond ik het eind jaren veertig wel interessant dat er ook een stadgenoot in de Nederlandse Tourploeg zat. Henk de Hoog heette hij, maar hij woonde in Borgerhout een randgemeente van Antwerpen. Erg succesvol was hij niet in de Tour de France, want van de drie keer dat hij startte (1948, ’49 en ’50) viel hij drie keer uit. Slecht materiaal, maar ook blessures, veroorzaakt door slechte hygiène en vele valpartijen. In 1950 belandde hij zelfs in het ziekenhuis. Verder weet ik niet veel van Henk de Hoog. Ook tijdgenoten van hem als Gerrit Voorting en Piet de Vries waren bondig in hun commentaar. Een aardige jongen, maar een stille. Hij overleed jong en sindsdien is er in de media waarschijnlijk nooit meer een letter over hem geschreven. Ik zie hem nog wel eens staan op een oude ploegfoto met lang vergeten namen als De Ruyter, Pauwels, Franken, Sijen en hoe ze ook mogen heten. De pioniers van de naoorlogse Nederlandse Tourhistorie die echt het avontuur opzochten. Officieel reden ze voor de KNWU, maar dat was slechts een papieren patronaat. In werkelijkheid waren ze aan hun lot overgeleverd en dat was ze meestal niet goedgezind. Het zal je maar gebeuren dat je als coureur alleen maar door een enkeling herinnerd wordt, omdat je drie keer bent gestart en … uitgevallen. Maar wel in de Tour de France! (Foto: archief Wim van Eyle)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 augustus 2007 0:00

Het is niet altijd leuk om gelijk te krijgen. Op 16 augustus vorig jaar schreef ik op deze plaats dat dopingschandalen – hoe gering in aantal ook – de wielersport op den duur zullen slopen. Gisteren maakte Johan Bruyneel bekend dat hij geen nieuwe sponsor heeft kunnen vinden voor zijn ploeg, omdat Discovery Channel ermee stopt. Dat is een teken aan de wand. Acht Touroverwinningen in negen jaar zijn als verkoopargument niet meer voldoende om grote bedrijven voor de wielersport te interesseren. De multinationals van deze wereld hebben er geen trek meer in geassocieerd te worden met fraude en bedrog. Banken, verzekeringsmaatschappijen, telefoongiganten, industrieconcerns, enzovoort concurreren in hun respectieve markten op basis van betrouwbaarheid. Dat is hun product en de waarde daarvan wordt bepaald door een vlekkeloos verleden. Er mag geen vlekje op zitten, want dat kost onherroepelijk omzet. Zelfs als er vanaf vandaag geen enkel dopinggeval meer aan het licht komt, acht ik de kans zeer klein dat Rabobank na 2012 doorgaat met de professionele wielerploeg. En dat geldt ook voor het telecomconcern T-Mobile, die het contract met de wielerploeg tot 2010 zal uitdienen, op voorwaarde dat er binnen de ploeg geen enkel dopingakkefietje meer naar buiten komt. En daar kun je op wachten, want een gerucht is tegenwoordig al voldoende om tot strafmaatregelen over te gaan. Wielrennen is zitten op een …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 augustus 2007 11:02

Piet van EST (1934, overleden 17.10.1991, Nederland)

‘Rooie Piet’ en ‘De Vuurbal’ waren zijn bijnamen, vanwege zijn rode haardos. De jongere broer van Wimme was een goede coureur, die alles uit zijn carrière haalde wat er in zat. Hij was geen groot talent, maar hij was beresterk. Het uit de wind houden van een kopman was zijn grootste vaardigheid en Rik Van Looy heeft daar jarenlang goede zaken mee gedaan. Zo af en toe behaalde hij zelf ook een succes, zoals zijn overwinningen in Dwars door België en de Ronde van Nederland aantonen. Het feit dat hij een broer was van de beroemde Wim van Est werkte aanvankelijk eerder in zijn nadeel dan dat hij er profijt van had. Voor zijn plaatsje onder de zon heeft hij jarenlang moeten knokken en dat maakte hem tot een echte keiharde professonal. Piet was ook zakelijk en al tijdens zijn carrière verwierf hij het importeurschap voor Nederland van het vermaarde Franse bandenmerk Wolber. Hij had er rijk van kunnen wordeen, want de tubekes van dat merk omrandden de wielen van vele coureurs. Piet raakte de alleenvertegenwoordiging echter kwijt omdat hij door de taalbarrière onvoldoende in staat was om met de Fransen op hoog niveau zaken te doen. In plaats daarvan nam hij het boerenbedrijf van zijn vader over en Piet werd landbouwer. In het boek Het IJzeren Uurwerk doet broer Wim een ontluisterende mededeling over zijn broer. Hij had het over de knechten van Van Looy, die volgens hem zwaar geprepareerd waren. Ook Piet en die ging zelfs nog verder door in het spul te gaan handelen. Van Est vertelt dat Piet de hele handel van een Belgische coureur overnam: ‘Drie dozen vol. Maar dan had hij ook alles: pillen, capsules, spuiten, alle amfetaminen, echt van alles. Ik zie z’n hoekkast nog voor me. Daar zat ’t in.’ En of het inderdaad daarin zit, daar zijn de geleerden het nog altijd niet over eens. (Foto: archief Wim van Eyle)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 augustus 2007 0:00

Bart WELLENS (1978, België)

Als veldrijder is Bart Wellens een absolute topper. Hij won wereldtitels in alle categorieën waarin hij uitkwam, er staan wereldbekerwedstrijden op zijn palmares en de uiterlijke verschijnselen van de Super Prestige koersen sieren zijn prijzenkast. Zo te zien is er dus niets op deze coureur aan te merken. Wat ik echter in hem mis is de verschroeiende eerzucht met het bijbehorende voornemen om die Sven Nys in het komend seizoen – dat al weer over twee maanden te beginnen staat - eens met huid en haar op te vreten. Nys is natuurlijk een klasse apart, maar daar leggen zijn voornaamste tegenstanders zich ook wel een beetje makkelijk bij neer. Behalve in het WK omdat Sven daar bijna altijd bezoek krijgt van de pechduivel. Maar verder kan de Raborenner zijn gang gaan en van overwinning naar overwinning snellen. In het wegrennen zie je vaak hetzelfde. Er was een zekere berusting in de periodes Anquetil, Merckx, Hinault, Indurain en Armstrong, resulterend in de vraag: wie wordt er tweede? De enige van wie ik me herinner dat hij het peloton opriep om het er niet bij te laten zitten, was Jan Janssen die openlijk opriep tot een gemeenschappelijke strijd tegen het fenomeen Merckx. Zijn oproep heeft niet het gewenste reesultaat gehad, maar hij deed het toch. Bij Wellens is daar geen sprake van. Tweede is ook mooi en de verdiensten zijn overvloedig. De agressie die zich in december 2005 meester van hem maakte toen hij werd belaagd door zo’n vervelende dronken supporter (!) met een welgemikte karatetrap tot gevolg, zou hij ook in zijn strijd met Nys moeten voelen. Laten we hopen dat de zomerstop hem goed heeft gedaan en hij het adrenalinekraantje weer onder handbereik heeft. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 augustus 2007 0:00

De afgelopen dagen is er veelvuldig gereageerd op mijn stukje ‘Voer voor journalisten!’. Het ging over doping, waar anders over. Gisteravond reageerde er iemand die zich bediende van het pseudoniem ‘pompgios’.  Ik hou niet zo van anonieme bijdragen, maar ik vond de inhoud dermate interessant dat ik graag met pompgios in contact zou willen komen. Hij is waarschijnlijk ervaringsdeskundige en hij stelt dat het dopingprobleem al bij de nieuwelingen (14 tot 16 jaar) een rol speelt en dat de KNWU daar niet op reageert. Er worden in ieder geval in die leeftijdscategorie geen controles uitgevoerd. Helaas heb ik in de ondersteunende techniek van deze slogblog iets fout gedaan, waardoor de reactie van pompgios is verdwenen. Daarom een oproep aan deze afzender om zijn hartekreet nog eens te plaatsen en wel bij dit bericht.
Ik zou die reactie minder serieus hebben genomen als ik al niet in juni op iets dergelijks was gestuit. Toen werden er in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 augustus 2007 12:00

Sinds het prille voorjaar ben ik weer fanatiek aan het fietsen. Dat komt door mijn nieuwe woonomgeving, waar ik vrijwel vanuit mijn huis, zo de vrije natuur in kan. Inmiddels heb ik voldoende conditie opgebouwd om het ook heerlijk te vinden en ik heb dan ook zwaar de pest in als ik een dagje moet overslaan door werk of bar slecht weer. Ik zou het niet willen missen, maar wat dat betreft hangen er donkere wolken boven mijn fietstoekomst. Sinds een paar maanden heb ik namelijk last van vervelende en pijnlijke polsblessures. Rechts hevig en links matig. Ik ben er mee naar de huisarts gegaan en na onderzoek (foto’s) ben ik naar een fysiotherapeute verwezen. Die heeft vastgesteld dat de oorzaak waarschijnlijk het fietsen is. De altijd wat geforceerde stand van de handen op de remgrepen in combinatie met de keihard opgepompte bandjes (7ATO) zorgen voor een permanente hangbelasting en dat veroorzaakt de pijn en op langere termijn kunnen ontstekingen ontstaan in het polsgewricht. Daar komt bij dat het kraakbeen door leeftijd en 30 jaar basketball redelijk aangetast is en eigenlijk ontzien dient te worden. Ik behandel de blessures nu dagelijks met cold packs en ik ben op zoek naar een technische oplossing of een hulpmiddel, waardoor ik toch kan blijven fietsen. Wie kent dit probleem en een eventuele oplossing? Ik hou me van harte aanbevolen.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 augustus 2007 9:41

Giancarlo FERRETTI (1941, Italië)

Omdat ik iets zocht, zag ik bij toeval in het blad Wielersport van 17 juli 1975 een foto staan van een ploegleidersauto die in de Tour de France bij het afdalen van de Col d’Allos van de weg was geraakt en 50 meter diep in het ravijn was gestort. Het was de wagen van de Italiaanse Bianchi-Campagnolo ploeg en de ploegleider was ene Giancarlo Ferretti. Samen met zijn mekanieker kroop hij ongedeerd uit het voertuig en kon met een reservewagen zijn tocht vervolgen. In die ploeg zaten mannen als oud-Tourwinnaar Felice Gimondi en Giancinto Santambrogio, beide van Italiaanse snit en sterke Belgen als Tonny Houbrechts en Rik Van Linden. Giancarlo Ferretti was in de jaren zestig beroepsrenner, maar ik kan geen uitslag van hem vinden. Hij moet kort daarna ploegleider zijn geworden. Een heel goede trouwens, want ik herinner me een gesprek dat ik eens had met Peter Post en Gerrie Knetemann, waarin zijn naam viel. Post sprak met het grootste respect over De Generaal, zoals hij genoemd werd. Hij was een van de laatste vertegenwoordigers van de ‘harde’ hand. Lieden die verbaal hun renners tot de grond toe konden afbreken om ze daarmee zodanig te prikkelen dat ze tot een grootse prestatie kwamen. Dat is een heel verschil met types als Bruyneel en Breukink die heel anders met hun renners omgaan. Zijn laatste ploeg was Fassa Bortolo en als ik de namen van de renners lees die daar toen voor reden, dan zie ik een hele apotheek langskomen. Frigo, Rumsas, Basso, Petacchi zijn allemaal in opspraak geweest en ik geloof het niet zo dat ploegleiders daar dan niks van af weten, hoe onschuldig Walter Godefroot daar ook bij kan kijken. Het zal allemaal wel behoren tot het ‘oude’ wielrennen en in afwachting van het ‘nieuwe’ moeten we de periode daartussen maar lijdzaam uitzitten. Nadat Fassa Bortolo in 2005 was gestopt is Ferretti nog ijverig op zoek gegaan naar een nieuwe ploeg. In zijn goedgelovigheid werd hij het slachtoffer van een grap. Sony-Ericsson zou zijn nieuwe broodheer worden en hij contracteerde al diverse renners, die gretig toehapten omdat de naam Ferretti synoniem is voor succes. Hij moest die coureurs kort daarna echter meedelen dat het feest niet doorging en sindsdien is weinig meer van de generaal vernomen. Hij schijnt nu op de achtergrond te werken bij de ProContinental-ploeg Acqua & Sapone en op water en zeep zit hij daar zijn laatste jaren uit. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 augustus 2007 0:00

“Een leuk joch die Koen de Kort. Als een kind zo blij met het contract dat hij begin dit jaar bij Astana kreeg. Vorig jaar reed hij, na zijn jaren in het beschermde Rabobank-milieu, bij Liberty Seguros. Manolo Saiz, een man met een grote reputatie, was daar ploegleider en veel mensen hadden verwacht dat die Koentje wel even ging klaarstomen voor het grote werk. Maar Saiz werd betrapt toen hij met heel veel geld op zak een koffertje met zakken bloed toegeschoven kreeg van een dubieuze dokter. Saiz af door zijdeur, Liberty Seguros uit de wielersport en Koentje werkloos. Gelukkig was daar Astana die het Nederlands talent opraapte en hem een plaatsje gaf in een loeisterke ploeg rond Alexandre Vinokourov. Een miljoenenformatie die het wel zou gaan maken in de Tour de France en overal waar de ploeg aan de start zou verschijnen. Kazachstan is een rijk land dat na de anonimiteit van de Sowjet-periode ambitieus staat te trappelen om een wereldmacht te worden. Dat is een kwestie van olie in de grond en dat is er in dat verre land overvloedig. Astana, de naam van de hoofdstad, werd ingezet voor een grootse entree in de internationale wielersport. Er zaten nogal wat renners in de ploeg met een dubieuze reputatie, maar dat mocht de pret niet drukken. Vino won de Ronde van Spanje op een …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 augustus 2007 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »