ad ad ad ad

In de krant van vanmorgen staat dat de KNWU, bij monde van haar voorzitter de heer Marcel Wintels (foto), een beroep heeft gedaan op de organisatie van de Ronde van Pijnacker om Michael Rasmussen niet te laten starten in dit populaire criterium, dat morgen verreden zal worden. Ik wist niet wat ik las. Eerst verklaart de heer Piet van Schijndel van Rabobank over Rasmussen dat de leugen over zijn verblijfplaats aangeeft dat hij naar alle waarschijnlijkheid doping heeft gebruikt en nu zegt de heer Wintels dat de aanwezigheid van Rasmussen in Pijnacker slecht is voor de geloofwaardigheid van de wielersport. De organisatie van de Ronde van Pijnacker heeft inmiddels laten weten dat ze het beroep van de KNWU naast zich neer zal leggen. Volkomen terecht, want de uitspraak van Van Schijndel en het beroep van de KNWU druisen tegen alle fatsoensregels van een rechtstaat in. In een rechtstaat is een verdachte pas een crimineel cq. overtreder als de schuld wettig en overtuigend is bewezen. Het enige dat Rasmussen kan worden verweten is het liegen over zijn verblijfplaats. Als het tenminste liegen is, want dat is voorlopig nog slechts zijn woord tegenover dat van een Italiaanse oud-renner en TV-commentator, die beweert Rasmussen op een bepaalde datum in de Dolomieten te hebben zien fietsen. In de stromende regen nog wel, terwijl er die dag volgens de weerrapporten in de Dolomieten geen druppel regen is gevallen. Maar waar of niet waar, daar is Rasmussen al voor gestraft met een boete van 10.000 euro. Verder valt de Deen niets te verwijten, maar hij is zonder enig bewijs …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 augustus 2007 13:00

© Otto Beaujon

“Hennes (Hans) Junkermann was een van de beste en veelzijdigste wielrenners van Duitsland. Hij was prof van 1956 tot 1973, in dezelfde periode als zijn nog iets beroemdere landgenoot Rudi Altig. Junkermann werd weliswaar nooit wereldkampioen, maar wel drie maal kampioen van Duitsland. Verder won hij de Ronde van Zwitserland en de klassiekers het Kampioenschap van Zürich en de Henninger Turm. Zijn beste resultaten in de Tour de France waren 4e, 5e, 9e en 11e. Behalve op de weg kon Junkermann ook heel goed uit de voeten op de wielerbaan. De mensen die hem als renner gekend hebben, zeggen allemaal dat hij een gentleman was en bovendien een vrolijke vent.
En dan kiest één van de toenmalige sponsors, Batavus, de naam van die populaire renner als modelnaam, vermoedelijk …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 augustus 2007 10:00

BOTMAN, Wim (1985, Nederland)
DE WOLF, Henri (1936, België)
GROEN, Roelof (1952, Nederland)
HORST, Piet van der (1902, overleden 18.02.1983, Nederland)
MARTENS, René (1907, overleden 21.12.1990, België)
NAIBO, Carl (1982, Frankrijk)
PAUL, Marinus (1941, Nederland)
SCHOTMAN, Ad (1930, overleden 28.03.2003, Nederland)
SIMEONI, Filippo (1971, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 augustus 2007 0:00

MR. TOM

door Chris Sidwells

“De wielrenner Tom Simpson behoeft geen introductie, want door zijn dramatische dood op de Mont Ventoux werd hij een legende. Iedere keer als de wielerwereld weer wordt opgeschrikt door een dopinggeval wordt het verhaal van Simpson weer opgerakeld. Je zou bijna vergeten dat het een zeer goede wielrenner was, die een rijke palmares bij elkaar fietste. Chris Sidwells ken ik niet, maar hij is er in geslaagd een mooie empatische biografie te schrijven van een gedreven coureur, die met recht de beste Britse wielrenner is in de internationale wielerhistorie. Sidwells heeft er een complete beschrijving van gemaakt, waarin de nadruk ligt op het leven van Simpson en minder op zijn dramatische dood. Het is beslist geen hagiografie, want het karakter van Simpson wordt haarscherp beschreven. Daaruit rijst een man op met een gruwelijke ambitie en ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 augustus 2007 10:00

Albert GIJSEN (1915, overleden 26.02.2007, Nederland)

Bijna een half jaar geleden overleed de laatste van de vier Nederlandse wielrenners die in 1936 voor het eerst ons land vertegenwoordigde in de Tour de France. Eerder deze maand schreef ik over Corneille Marijnissen als de allereerste, maar dat was een Nederlander die in Frankrijk woonde en voor een Franse sponsor uitkwam. Gijsen behoorde echter tot de eerste officiële Nederlandse ploeg en hij deelde dat voorrecht met de gebroeders Albert en Antoon van Schendel (Nederlanders die trouwens ook in Frankrijk woonden) en Theofiel Middelkamp. Erg officieel was het overigens niet, want ze hadden geen ploegleider, geen mekanieker en geen soigneur. Ze moesten maar zien hoe ze het fiksten en in dat licht bezien is het een grote prestatie dat drie van de vier de Tour uitreden en Middelkamp zelfs nog een etappe won. Gijsen was de enige die uitviel. In de negende etappe stapte hij in de bezemwagen, gesloopt door de bergen. Gijsen was een grote vent die zijn negentig kilo met de grootste moeite de bergen over zeulde. Bovendien leek zijn voorbereiding nergens naar. Hij wist pas twee weken voor de start dat hij mee zou doen, omdat Kees Pellenaars geen zin had in het avontuur. D’n Pel verdiende zijn geld in de kermiskoersen en in de zesdaagsen en nadat hij van Belgische coureurs had gehoord wat je aan zo’n Tour overhield, trok hij zijn toezegging in met de smoes dat hij niet de juiste vorm had. Gijsen had dat alternatief niet, want hij was slechts een klein coureurke die maar met moeite van de opbrengsten uit de wielrennerij kon leven. Zijn Tourdebuut bezorgde hem natuurlijk wel enige naam in de regio waar hij vandaan kwam. In het grensgebied in het uiterste zuidwestelijke puntje van Noord Brabant was de naam Albert Gijsen bekend genoeg om in zijn woonplaats Putte een rijwielzaak te beginnen. Later schakelde hij over op een bedrijf in sanitair en warmtetechniek. De oudste nu nog levende Tourrenner is John Braspennincx, die in 1937 zijn enige Tourstart maakte en al in de vijfde etappe uitviel. (Foto: archief Wim van Eyle)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 augustus 2007 0:00

Jorinus van der WIEL (1893, overleden 05.03.1960, Nederland)

Deze in Utrecht geboren coureur was in de eerste decennia van de vorige eeuw een mannetjesputter. Hij was er een van vijf fietsende broers, maar alleen broer Piet vermocht naast Jorinus enige naam te maken. We gaan er altijd van uit dat Gerrit Schulte met vier nationale titels op de weg recordhouder is, maar dat is niet juist. Recordhouder met vijf kampioenschappen (1915, ’17, ’18, ’21 en ’25) is Jorinus. Eigenlijk waren het er zes, want ook in 1914 kwam hij als eerste over de streep, maar hij werd (om niet meer te achterhalen redenen) gediskwalificeerd ten gunste van Chris Kalkman. De reden waarom Schulte nog altijd als recordhouder wordt gezien is het feit dat pas vanaf 1927 het kampioenschap gesplitst is in een titelstrijd voor amateurs en een voor professionals. Daarvoor was het een gecombineerde wedstrijd. De eerste drie titels behaalde Van der Wiel als amateur en de laatste twee als beroepsrenner. Jorinus van der Wiel woonde bijna zijn hele leven in Rotterdam en hij was daar lid van de wielerclub De Pedaalridders. Hij was na zijn loopbaan vele jaren voorzitter van die vereniging en hij is nog steeds een van de beroemdste leden. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 augustus 2007 0:00

Een schitterende finale gezien in de Ronde van Duitsland. Op die verschrikkelijke slotklim op de Rettenbach. Met een mooie winnaar in de Spanjaard David Lopez Garcia, een bewonderenswaardige Jens Voigt die in de leiderstrui al zijn naaste concurrenten en betere klimmers op achterstand reed. Maar het mooie zat in het feit dat twee jonge Nederlanders hoofdrollen speelden in dit geweld. Robert Gesink werd op een prachtige manier derde en Laurens ten Dam vijfde. Daar tussen in zat de Kleine Prins, ofwel de blonde Italiaan Damiano Cunego en ver voor Levi Leipheimer, de grote favoriet en Davide Rebellin. Een schitterende prestatie van de twee Nederlanders. Ik had dit jaar al veel over Gesink gehoord, maar hem nog niet echt aan het werk gezien. Een lange jongen met een klimstijl die aan Johan van der Velde doet denken. Hij kon volgen toen Cunego de jacht op de ontsnapte Lopez opende. Net als Voigt trouwens. Die schitterende karaktermof beet nog eens extra op zijn tanden en leek zelfs Lopez nog te achterhalen toen Cunego brak. Er moet volgens mij een wonder gebeuren wil deze Voigt niet weer deze ronde winnen. En Laurens ten Dam? Morgen wordt bekend of unibet.com de sponsoring voortzet. Het zou me verbazen als dat zo is, want wat deze ploeg is aangedaan grenst aan het ongelooflijke. Schande! Daarom, heren van de Rabobank, leg direct Ten Dam vast. Een aanwinst deze karakterjongen. Met Thomas Dekker, Robert Gesink en Laurens ten Dam - en niet te vergeten Niki Terpstra die bezig is het bergklassement te winnen - ziet de toekomst van het Nederlandse wielrennen er rooskleurig uit. Laten we het hopen, want alleen met dit soort prestaties kan de huidige crisis in de wielersport worden overwonnen. Benieuwd hoe die twee zich in de tijdrit houden. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 augustus 2007 16:52

“We stonden feestelijk opgesteld naast het Centrum Ronde Van Vlaanderen (CRVV). De korte parade door Oudenaarde kon beginnen, met aansluitend de Retro ronde over 35 kilometer. De locatie waar het CRVV nu staat, was jarenlang braakliggend terrein ingeklemd tussen de Grote en de Kleine Markt. Met recht een gat in de markt om hier het centrum te vestigen. Het parcours was afwisselend steenslag, asfalt en kasseien en een aaneenschakeling van nijdige molshopen. Een parade met historische fietsen en dito kleding doe je bij voorkeur in stijl, maar een valhelm was hier toch wel aan te bevelen, al paste dat niet in het historische plaatje. Het was een stralende dag, maar als kasseien nat zijn van het hemelwater en de verharde remblokjes geen vat meer hebben op de stalen velgen dan is de remkracht nihil. We zaten niet te wachten op een verzameling schroot en ik zag diverse berijders bezorgd kijken naar hun troetelkind als we weer eens een kasseistrook naderden. Oudenaarde is wereldberoemd om zijn gobelin wandtapijten en ik had gehoopt dat er wel enkele opgeofferd zouden worden om ons een soepele passage over de kasseien te bezorgen. Niet iedereen dacht er echter zo over, want er zijn altijd uitzonderingen. Voor een inwoner van Oudenaarde konden …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 augustus 2007 10:00

Ehrenfried RUDOLPH (1935, Duitsland)

Die ietwat pompeuze voornaam, waarmee hij zo uit de Ring der Nibelungen lijkt gekropen, duidt op een man van eer en vrede. Hij komt uit Dortmund en hij was een echte baanrenner. Eentje uit de school van Gustav Kilian, de vooroorlogse zesdaagserenner die na de oorlog heel wat baantalent op de rails naar eer en roem zette. Rudolph werd twee keer wereldkampioen. Eenmaal als onderdeel van de viermansploeg in het baannummer ploegenachtervolging en eenmaal bij de profstayers. Dat laatste was zijn vak. Hij behoorde in de jaren zeventig in die discipline tot de wereldtop met een handvol podiumplaatsen bij het WK. Hij was vijf keer Duits kampioen achter de grote motoren en ook nog een keer als amateur op de tandem. Maar verder is er over Ehrenfried niet veel bekend. Een onopvallende renner die zijn gang ging, zijn contractjes nakwam en in de winter zesdaagsen reed. Jarenlang, zonder echt op te vallen. Hij had rond de kerstdagen zelfs geen rode neus. Toch had hij naam genoeg om op zijn verjaardag even aan hem te refereren. Bij deze. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 augustus 2007 0:00

“Vandaag ga ik om te beginnen terug naar 1977. Exact 30 jaar geleden won Gerard Vianen, mijn favoriete renner van toen, het criterium van Kamerik door Jan Raas op de streep te kloppen. De twee hadden 15 seconden voorsprong op het trio Theo Smit, Jan Huisjes en Frans Verbeeck. De fraaie finishfoto van Cor Vos sierde de cover van de Wielersport van een week later. Ik heb me later nog wel eens afgevraagd waarom Gerard Vianen mijn favoriet was, maar de reden heb ik niet meer kunnen achterhalen. Zeker is wel dat de finishfoto van de door hem in Nantes gewonnen Tour etappe in 1974, die enorme blijheid op zijn gezicht, er wel toe heeft bijgedragen. En schreef Fred niet al bij gelegenheid van zijn geboortedag: ‘een van de aardigste mensen die ik in de wielersport heb leren kennen’. In dat stuk komt ook zijn eerder genoemde overwinning in Kamerik aan de orde. Vianen mocht van het peloton op een steenworp afstand van zijn woonplaats winnen. Het peloton kneep in de laatste ronde in de remmen, ‘want niemand had een hekel aan de sympathieke Kockenees’ en dus had de streekfavoriet vrij baan. Een ‘tikje genant’, was het wel volgens Fred. Het gezicht van Jan Raas op de foto spreekt boekdelen, niet?

Meesterknecht Vianen was prof van 1967 tot en met 3 september 1977. Hij boekte in totaal 32 overwinningen bij de broodrenners, waarvan die in Kamerik een maand voor zijn afscheid, de laatste was. De mooiste zal ongetwijfeld de Touretappe in 1974 zijn geweest. Hij diende diverse ploegen waaronder vier jaar Caballero en drie jaar Gan Mercier. In die laatste ploeg verzette hij bergen werk voor Joop Zoetemelk en Raymond Poulidor. Het laatste jaar reed hij voor De Onderneming. Gerard Vianen had een hele goede verhouding met Joop Zoetemelk. Het is de moeite waard dit nog eens na te lezen in het boek JOOP. Vianen is inmiddels 63 jaar oud en is zijn woonplaats Kockengen nog steeds trouw gebleven.

En passant wil ik nog een overzicht geven van de vele profkoersen die rond de 13e augustus 1977 verreden werden. Woensdag 10 augustus in Valkenswaard met winnaar Rik van Linden, vrijdags won Gerrie Knetemann in Hoogerheide en ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 augustus 2007 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »