ad ad ad ad

“Prinetti & Stucchi is een oud Italiaans fietsenmerk, want de firma werd al in in 1892 opgericht. In 1913, het jaar dat de Giro d’Italia voor het eerst door ploegen werd verreden, won de ploeg van Prinetti & Stucchi. De firma ging daarna ook auto’s maken en won de Mille Miglia. In 1928 werden de heren Prinetti en Stucchi vanwege erkend succes in de adelstand verheven en ze verkochten de fietsen- en autofabrieken. Met hun kapitaal kochten ze vervolgens het landgoed Badia a Coltibuono in Toscane. Hier, halverwege tussen Florence en Siena, werd al sinds 1049 wijn verbouwd door Benedictijner monniken. De graven van Stucchi lieten er nieuwe wijnstokken planten en oogstten in 1932 …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 augustus 2007 10:00

BRESCHEL, Matti (1984, Denemarken)
DE MEYER, Tom (1977, België)
DORGELO, Henri (1964, Nederland)
ELIJZEN, Michiel (1982, Nederland)
HOF, Arend van ‘t (1933, Nederland)
LUALDI, Valerio (1951, Italië)
MEEUWS, Norbert (1941, België)
PEER, Ad van (1955, Nederland)
TURRINA, Mattia (1983, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 augustus 2007 0:00

SPRINT INTERNATIONAL
 

Auteur(s) onbekend

“Dit is een tijdschrift in boekvorm, zoals ook Hard Gras en De Muur dat zijn. Dat zijn echter uitgaven die geheel over respectievelijk voetbal en wielrennen gaan, terwijl in de specials van Sprint ook nog andere zaken op sportgebied aan de orde komen. Deze uitgave stamt uit 1983 en het gaat over een selectie van vijftig grote wielrenners uit heden (1983) en het verleden. Uiteraard zijn de Fransen in de meerderheid (19 van de 50), want aan een tekort aan chauvinisme is nog nooit een Fransman dood gegaan. De informatie is summier, want voor een korte levensbeschrijving met de belangrijkste uitslagen is slechts één pagina per renner beschikbaar. Dat zijn dus 50 pagina’s op een totaal van 114. Het boek met een A4-formaat wordt verder gevuld met foto’s en ik moet zeggen dat die niet alleen zeldzaam zijn, maar ook van goede kwaliteit. Ze geven, omdat ze zo duidelijk zijn, ook een goed tijdsbeeld en dat is …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 augustus 2007 10:00

Henk LAKEMAN (1922, overleden 08.04.1975, Nederland)

Henk Lakeman is al meer dan dertig jaar dood, maar hij staat nog steeds in het telefoonboek van Amsterdam. Ik denk dat zijn weduwe nooit de mutatie heeft doorgegeven, want ze woont nog steeds op hetzelfde adres in de Amsterdamse Rivierenbuurt. In de jaren zestig woonde ik als pril getrouwd man enkele jaren tegenover Henk en door mijn werk kwam ik hem ook nog wel eens tegen op de Nieuwe Heerengracht waar hij zetbaas was in een accuwinkel van Acifit, het bedrijf van de vermaarde Kurt Vyth. Vyth, een voor Hitler gevluchte joodse Duitser, die na de oorlog een accu-imperium opbouwde was aanvankelijk helemaal gek van het voetbal. Hij was een van de kapitaalkrachtigen achter De Zwarte Schapen, maar toen Henk Lakeman hem eens meenam naar een wielerkoers sloot hij ook het cyclisme in zijn hart. Zo herleefde de Amsterdamse zesdaagse en sponsorde hij jarenlang amateurploegen. Lakeman was er toen al niet meer bij betrokken, maar die had al twee carrières achter de rug. Eerst als wielrenner en later als operettezanger. Als coureur was hij een goede subtopper in een periode dat er in de wielersport maar moeizaam een droge boterham verdiend werd. Zijn grootste succes was het winnen van de Ronde van Nederland in 1950. Dat was verrassend, want we kenden de in Ilpendam geboren Amsterdammer hoofdzakelijk als prijsrijder in de straatrondjes, zoals criteriums toen nog genoemd werden. Samen met de Zaankanter Cor Bakker reed hij ook zesdaagsen. Ze hebben er maar één gewonnen die twee, maar ze kregen moeiteloos contracten. Vooral in Duitsland waar blonde Henk immens populair was. Niet zozeer vanwege zijn prestaties op de baan, maar meer als operettezanger die in de intermezzo’s steevast achter de microfoon, begeleid door een hoempa-orkest, het ene Lehar-succes na het andere ten gehore bracht. Hij beëindigde zijn carrière toen hij een engagement kreeg aangeboden bij de Hoofdstad Operette. Dat heeft niet lang geduurd en zo ging hij bij Kurt Vyth in de accu’s. Zijn eigen accu had door de wielersport behoorlijk geleden, want hij overleed op slechts 53-jarige leeftijd aan hartfalen. (Foto: archief Wim van Eyle)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 augustus 2007 0:00

© Henk Theuns

“Loop je daar rustig je werk te doen bij het laatste NK op de weg in Maastricht, krijg je ineens een plastic tasje in je handen gedrukt. Dat overkomt me zo vaak, dat ik er niet eens meer van opkijk. Nou hebben fotografen altijd genoeg te slepen, dus heb ik het maar even naar de auto gebracht. Toen ik het daar uitpakte zat er dit truitje in. Ik wist niet eens van wie het kwam, maar thuis kon ik in mijn archief terugvinden dat het Arie Hassink moet zijn geweest die mij dat tasje in de handen duwde. Nog hartelijk dank, Arie, want volgens mij had ik nog geen trui van jou. Hoewel ik dat ook niet zeker weet, want ik heb er inmiddels duizenden. De naam Arie Hassink misstaat zeker niet in mijn verzameling, hoewel hij nooit beroepsrenner is geweest. Hij was wel een amateur en eentje van grote klasse. Hij was een aantal jaren oppermachtig en hij zou bij de profs zeker ook tot de top hebben behoord. Maar zijn carrière werd ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 augustus 2007 10:00

Stijn DEVOLDER (1979, België)

De favoriet van Mart Smeets, zoals we al vele malen gehoord hebben in de TV-verslagen die de grijze eminentie soms nog verzorgt. En als hij er zelf niet over begint, dan is Maarten Ducrot er wel om hem aan zijn erevoorzitterschap van de ‘Stijn Devolder Fanclub’ te herinneren. Dat gebeurt altijd als Stijn aan het stoempen is en het liefst op de kasseien. Smeets houdt van de klassieke keienvreter, de stoemper, de snot-voor-de-ogen-rijder. En dat is Stijn ten voeten uit. Helaas heeft hij niet altijd het koersverstand van grote keienvreters uit het verleden als Briek Schotte, Roger De Vlaeminck, Francesco Moser, Jan Raas en de Planckaerts. Die reden ook regelmatig de stenen uit de straat, maar ze wonnen ook vaak. Dit in tegenstelling met Devolder, die behalve stoempen, ook redelijk kan klimmen en tijdrijden en ook nog een spurtje kan winnen. Er zijn coureurs die voor die kwaliteiten een moord zouden doen en ze zouden met het talent van Stijn er misschien meer uitgehaald hebben. Maar dat is niet helemaal eerlijk, want Devolder had nogal eens te maken met pech. Zoals een opspelende rugwervel die zijn prestaties geruime tijd hebben beïnvloed. Na enkele mindere seizoenen gaat het dit jaar goed met de man uit Harelbeke en op zijn erelijst staan al vijf overwinningen. De mooiste zege is natuurlijk het nationaal kampioenschap, maar ook de Ronde van Oostenrijk mag gezien worden, als voorbeeld van een wedstrijd waarin hij zijn mogelijkheden volledig kwijt kan. Dat bewijst ook zijn derde plaats in de Ronde van Zwitserland. De Belgische kampioenstrui is normaliter in de Tour de France te zien, maar Discovery Channel ging zonder Stijn Devolder naar de start in Londen. Die ploeg stopt aan het eind van het seizoen en het is nog de vraag waar de Belgische kampioen het volgend jaar zal rijden. We zullen het zien, want er zal zeker belangstelling zijn. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 augustus 2007 0:00

© Peter Ravensbergen

“Benotto is één van de grote historische merken uit Italië. Giacinto Benotto begon in 1931 op 24-jarige leeftijd als fietsconstructeur in Turijn. Al snel had hij een productie van 500 fietsen per dag, een record dat 30 jaar standhield. In het begin van de jaren vijftig ging hij met vrouw en twee dochters naar Guadalajara in Mexico. Hier vatte hij het plan op om zijn fabriek naar Mexico te verplaatsen, wat in 1953 ook gebeurde. Benotto is al die jaren met tussenpozen actief geweest als sponsor in het peloton. Het feit dat het bedrijf in Mexico zit wil niet zeggen dat Benotto niet gerekend wordt tot de Italiaanse merken. Daar is de informatie heel duidelijk over. Er staat tenslotte Torino op de fietsen. Bicicletas is echter Spaans en dat is dus weer een verwijzing naar het thuisland Mexico. De grootste Italiaanse coureur die op een Benotto heeft gereden, was ongetwijfeld Francesco Moser. Checco is geboren in Pacu di Giova uit een gezin van twaalf kinderen. Zijn drie oudere broers Aldo, Enzo en Diego, die alle drie beroepsrenner zijn geweest, konden al gauw zijn wiel niet meer houden. Hij trainde als een beest en het liefst alleen. De on-Italiaanse koers Parijs-Roubaix was hem op het lijf geschreven en die won hij in 1978, ‘79 en ‘80. In 1978 won hij ook de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 augustus 2007 10:00

Jan SVORADA (1968, Tsjechië)

Jan Svorada is met voorsprong de bekendste Tsjechische wielrenner. In aanmerking genomen dat de carrière van de fenomenale jachtrijder Jiri Daler te ver achter ons ligt om jonge generaties te overtuigen. De coureur uit Tencin doorliep de weg die zoveel renners uit het voormalig Oostblok gingen. Hij werd ontdekt door Italiaanse scouts en hij werd in 1991 ingelijfd bij Lampre, de sponsor die al heel lang in de wielersport actief is. Svorada was vooral een snelle finisher. Geen klassieke sprinter uit de categorie van Cipollini en Petacchi, maar meer een rittenkaper, zoals Freire en Karstens. Alert op het vinkentouw en adequaat reagerend op de kansjes die zich in een massaprint altijd voordoen. Zo won hij elf etappes in de drie grote ronden. Drie in de Tour, vijf in de Giro en drie in de Vuelta. Ook won hij vele ritten in kleinere etappekoersen. Maar rittenkapers kunnen vaak meer en winnen ook nog wel eens een wedstrijd waar men niet direct een sprinter verwacht. Zo staan op de palmares van Svorada overwinningen in de Midi Libre en de Ster van Bessèges. Ook behaalde hij twee maal het kampioenschap van zijn land. Svorada is er aan het eind van het seizoen 2005 mee gestopt en het valt me op dat er nauwelijks nog Tsjechische renners van enige betekenis zijn. Pavel Padrnos, Roman Kreuziger en Frantisek Rabon zijn bepaald geen aansprekende namen in het ProTour peloton. Dit terwijl Tsjechië, toen nog Tsjecho-Slowakije, in het communistische tijdperk een wielernatie van formaat was die ieder jaar bij het WK en eens in de vier jaar bij de Olympische Spelen de nodige successen behaalde. En het talent zat ook niet in Slowakijke, want ook daar komen geen renners van naam vandaan. Misschien kan Svorada zich er eens mee bemoeien, want hij wist terdege waar Abraham de mosterd haalt. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 augustus 2007 0:00

Al sinds jaar en dag kennen we bij wielerwedstrijden op TV de duopresentatie. Het begon al zo’n dertig jaar geleden met het tweetal Smeets en Nelissen. Mart Smeets, de toen nog zeer linkse journalist die constant bezig was om de commerciële kanten van de wielersport van kritisch commentaar te voorzien en Jean Nelissen, de wielerkenner die destijds beroemd was om de vele verkeerde rennersnamen die hij de huiskamer in slingerde. De Limburger is er al jaren niet meer bij en Smeets is van een buitenstaander een insider geworden die je, gepokt en gemazeld als hij is, niet veel meer kunt wijs maken. De tijden zijn dus veranderd maar de duopresentatie is gebleven. Ook Eurosport doet het zo en de Belg eveneens. Twee heren in een banauwd hokje die permanent in dialoog zijn en dat is niet altijd in het belang van de journalistieke waarneming. Het tweetal Dijkstra en Ducrot, die de laatste Tour deed, vind ik geen succes. Ik ben een liefhebber van Maarten, maar proef soms zijn ergernis over zijn alsmaar voortbabbelende collega die hij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 augustus 2007 12:00

“Vandaag besteed ik graag aandacht aan Fedor den Hertog, een van de grootste wielertalenten die we in Nederland hebben gekend. Op 25 augustus 1966 gaf de toen 20-jarige soldaat uit Harderwijk fietsles tijdens de militaire wegkampioenschappen op het golvende circuit van Zandvoort. Dertien overwinningen stonden er in 1966 al achter zijn naam toen hij van start ging. Al in de achtste ronde, het bijna 4200 meter lange parcours moest dertig keer genomen worden, begon Fedor met zijn solorit en hij bleef de rest van de koers volledig buiten schot. Er was niemand van zijn strijdmakkers die hem kon bedreigen en zo ging hij met een zeer ruime voorsprong op andere kanshebbers, als Wim Neeskens en Jan van Katwijk, als een groots kampioen over de eindstreep. Hij was met recht een klasse apart.

De organiserende landmachtkapiteins Zweedijk en Roosenburg én hun staf van medewerkers met adjudant Chris Delbressine weer vlot pratend aan de microfoon, konden over het verloop en de ontknoping van hun tiende militaire wielerkampioenschap best tevreden zijn. Overste Freijser van de Luchtmacht hielp Fedor in de gele kampioenstrui en hij reikte hem ook de rood-wit-blauwe sjerp en de gouden medaille van de KNWU uit. 41 jaar later staat deze titelstrijd nog steeds op de kalender. Afgelopen vrijdag organiseerde de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 augustus 2007 10:00

2 3 4 5 6 7 Volgende »