ad ad ad ad

Gisteren de dag na de Tour was de aandacht in de pers voor het evenement onverminderd groot. Er was natuurlijk wel weer een dopinggeval. Iban Mayo (foto) is positief bevonden en dat is ook zo’n renner die van mij niet meer in het peloton hoeft terug te komen. Want veroordelen mag van mij als onomstotelijk vaststaat dat er gebruikt is. Nog even wachten op de positieve uitslag van de B-staal en dan mag Mayo van mij afgeserveerd worden. Geen medelijden mee, evenmin als met Vinokourov en Moreni.
Waar ik wel moeite mee heb is dat renners veroordeeld worden zonder dat daar ook maar een spoor van bewijs voor is. In De Telegraaf zei Piet van Schijndel, lid van de Raad van Bestuur van Rabobank gisteren letterlijk over Rasmussen: ‘Al zijn gedraai kwam zijn geloofwaardigheid niet ten goede. De leugen over zijn verblijfplaats geeft aan dat hij naar grote waarschijnlijkheid doping heeft gebruikt. Rasmussen heeft de boel bedonderd, dat feit ligt er.’ Dit zegt een hoge functionaris uit het bedrijfsleven, zonder ook maar het geringste bewijs, over één van zijn werknemers. En de hele pers knikt ja en amen. De sport moet kapot en dan is ieder middel geoorloofd.
Nog erger maakt de heer Werner Franke het. Deze Duitse dopingjager toonde op TV het bewijs (?) dat een coureur met de initialen A.C. van dopingdokter Fuentes in 2005 verboden insulinepreparaten had toegediend gekregen. En A.C., dat is natuurlijk …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 juli 2007 7:26

Gerard PETERS (1920, overleden 06.04.2005, Nederland)

‚De kilheid van een sombere herfstwind door een bijna bladerloos bos sloop in ons hart na afloop van de crematie omdat er rond deze crematie weinig of geen rekening was gehouden met het wielerleven van Gé Peters.’ Dit schreef Jan Zomer in Wielerexpress 2006, naar aanleiding van het overlijden van een van de stijlrijkste coureurs, die we in Nederland ooit aan het werk hebben gezien. Hoewel hij een sterk wegrenner was, die zelfs een keer aan de start van de Tour de France heeft gestaan, was Gé, Gerard of Gerrit Peters vooral pistier. Achtervolger, omniumspecialist, koppelkoerser en zesdaagserenner. Oudste en meest talentrijke van drie wielerbroers uit Haarlem. Hij was in 1946 de eerste wereldkampioen achtervolging na een hilarisch verlopen finale met de Fransman Roger Piel. Kort daarna maakte hij in ‚t Kuipke in Gent een bijna-doodsmak waaraan hij een verbrijzelde arm overhield. Tientallen operaties waren nodig om van die gekwetste ellende weer een arm te maken, waarmee hij helaas niet meer de kracht had om vreselijk aan dat stuur te rukken. Zijn plannen om het werelduurrecord van Fausto Coppi aan te  vallen, moest hij daarom laten varen. Hij was ook jarenlang de koppelgenoot van Gerrit Schulte, de generaal, maar hij was niet diens aide-de-camp maar een gelijke. In de schaduw van de de luidruchtige Schulte hadden echter niet veel mensen dat in de gaten. In zijn latere jaren ploegleider van de Caballero-ploeg en steun en toeverlaat van Herman Krott in diens fabriek van sportprijzen. Gé was een lieve, rustige man die ik pas in de winter van zijn leven heb leren kennen. Uren heb ik met hem zitten praten in Café Van Egmond in Haarlem. Zijn woonkamer, waar hij als niet-drinker in een hoekje zijn laatste jaren doorbracht. Relativerend en bedachtzaam ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 juli 2007 0:00

Bert OOSTERBOSCH (1957, overleden 18.08.1989, Nederland)

Onlangs las ik in het boekje Helden deel II, dat over de wielersport in Brabant gaat, het ontroerende verhaal van Theo Buiting over het korte leven van de Rooien Bert. Hoewel Theo het volgens mij veel mooier heeft opgeschreven dan ik, was het ongeveer hetzelfde verhaal dat ik destijds in mijn boek Wielerhelden van Oranje over dit labiele zondagskind heb gepubliceerd. In beide gevallen was Marian Bik, de weduwe van Bert, onze zegsvrouw. Marian is een lief mens, maar ook een realistische, resolute flapuit, die bijna elke zin beëindigt met het woordje: ‚klaar’. Haar getuigenis van Berts tragische dood in de echtelijke sponde ging me destijds door merg en been. Je hebt van die mensen, die de meest gruwelijke gebeurtenissen in enkele zakelijk statements kunnen samenvatten als ging het over een ander. Veel toehoorders hebben moeite met die directheid. Het zal wel met binnenvetterij te maken hebben, want mensen die veel praten zijn meestal zo gesloten als een oester. Die gebeurtenis is een bijkans traumatische ervaring geweest en daar moet een mens wel mee verder. En dat stop je dan in een opgewekt optimisme, omdat een ander er verder niks mee te maken heeft. De herinnering aan Bert is, voor iedereen die wat met dat enorme wielertalent had, emotioneel. Ook voor de wielerliefhebber, want wie Bert ooit heeft zien fietsen heeft gezien hoe het moest. Die lange slungel met dat felrode haar veranderde als persoon volledig als hij op het smalle zadel plaatsnam. Dat zat gegoten op de fiets, geen beweging was overbodig. Hij werd een machine met lange witte zuigerstangen die ritmisch op en neer bewogen in een ongelooflijk tempo. Een stilist van het zuiverste water, maar al die schoonheid werd niet geschraagd door een onkwetsbaar karakter. De Rooien Bert was er een met een lange gebruiksaanwijzing en de wil om die te lezen was er meestal niet bij de mensen waarmee hij beroepshalve te maken had. Peter Post kwam er nog het dichtste bij met harde gedisciplineerde eisen en af ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 juli 2007 0:00

De Tour de France 2007 is voorbij en de meningen zijn verdeeld. Enerzijds was het sportief een van de mooiste Tours van de laatste jaren, want alle ingrediënten ervoor waren aanwezig. Als je anderzijds de pers mag geloven dan is het in meerderheid een Tour geweest, die is verziekt door dopingschandalen. Ik vind dat overdreven en zeer gechargeerd. Er zijn meer dan zeshonderd controles uitgevoerd en er zijn drie renners gesnapt. Vino twee keer en Moreni één keer. Sinkewitz wordt er ook bij gehaald, maar die deed volgens mij niet aan deze Tour mee. Drie op zeshonderd dat is een half procent en dat valt nogal mee, want ik ben niet zo naïef om te denken dat na het unaniem tekenen van het dopingcharter we direct een schone Tour zouden hebben. Ik geloof met velen wel dat we wat de dopingbestrijding betreft op de goede weg zijn. Bij de renners breekt het besef door dat het nu echt ernst is. Je kon het ook zien dat er nauwelijks gebruikt werd, omdat sommige renners zo goed waren. Je kunt dat op twee manieren benaderen. Hij is zo goed, dus zal hij wel gebruikt hebben. maar je kunt het ook omdraaien en stellen dat de schone renners van weleer (denk aan Boogerd) nu ineens met gelijke wapens strijden en meer kunnen presteren dan in voorbije jaren. Het geval Rasmussen is een grote teleurstelling en daarmee worstelen, blijkens hun uitspraken ook de beide Dekkertjes. Waar ik persoonlijk moeite mee heb is dat …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 juli 2007 21:41

Eddy MAZZOLENI (1973, Italië)

Zijn geboortejaar en zijn voornaam duiden er op dat zijn vader en misschien wel zijn ouders wielerliefhebbers zijn. In 1973 stond Eddy Merckx op het toppunt van zijn roem en behalve in België was hij ook in Italië populair. Zo ook bij het echtpaar Mazzoleni in Bergamo en de eerste zoon werd enthousiast vernoemd naar de grootste wielrenner aller tijden. En wat zijn vader zo vurig had gehoopt, gebeurde: Eddy werd coureur. En daarmee houdt de verwantschap met zijn naamgever op, want Eddy is weliswaar een goede renner, maar hij wint zelden of nooit. Volop ereplaatsen, maar zijn schoenen zijn bepaald niet versleten op het hoogste treetje van het erepodium. Als goede klimmer en tijdrijder is hij vooral een ronderenner. In de Tour de France werd hij als eens 13e en in de Giro van dit jaar werd hij knap derde achter Danilo Di Luca en Andy Schleck. Als renner van de sterke Astana-ploeg ontbreekt hij in de Tour de France, omdat hij zich op 13 juli moest melden bij de antidopingprocureur van de CONI. Overigens samen met Di Luca, want de heren kwamen met nogal afwijkende waardes uit de Giro. Ook hebben ze uitleg moeten geven over hun relatie met de omstreden arts Carlo Santuccione, die verdacht wordt van handel in verboden middelen. Het klinkt allemaal niet zo fris en Mazzoleni hangt een schorsing van twee jaar boven het hoofd, alsmede een boete ter grootte van een bruto jaarsalaris als zijn antwoorden de procureur niet zinnen. In dat geval zal hij ongetwijfeld troost zoeken bij zijn Elisa. Dat is behalve zijn lief ook een ervaringsdeskundige, want die heeft al het een en ander te stellen gehad met haar broertje. En die luistert naar de naam Ivan Basso. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 juli 2007 0:00

Normaal gesproken zou dit een fantastisch einde van de Tour moeten zijn. De strijd om seconden tussen een Spanjaard, een Australiër en een Amerikaan. Maar ik heb er met gemengde gevoelens naar gekeken. Alle drie hebben ze in de Pyreneeën hun meerdere in Rasmussen moeten erkennen en ze zijn in feite tweede keus. In sportief opzicht is de Tour van de beste man ontdaan en dat doet de ware liefhebber pijn. Contador handhaafde zich nipt en Evans en Leipheimer (foto) zijn akelig dichtbij gekomen. De Amerikaan – die overigens een geweldige prestatie leverde - zal niets ondernemen, want Contador is een ploeggenoot. Evans daarentegen zou nog iets kunnen proberen, maar dat lijkt me sterk. We zullen morgen de beelden wel weer zien van een feestend peloton, compleet met champagne en grappenmakerij. Terwijl er niets te vieren is en het lachen iedereen is vergaan. Ik handhaaf mijn mening dat Rabobank de juiste beslissing heeft genomen, vanwege de enorme druk die er op de leiding is uitgeoefend, maar het blijft bizar. Greg LeMond verwoordde het van de week het best. Misschien moet er dit jaar maar geen winnaar zijn. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juli 2007 19:55

Toen ik lang geleden van school kwam, wilde ik maar één ding: journalist worden. Of nog liever: sport- journalist. Elk jaar de Tour de France doen en eens in de vier jaar de Olympische Spelen. Dat leek me wel wat, maar dat was in de jaren vijftig een wens die bijna gelijk stond aan het verlangen kroonprins te worden. De beroepsopleiding voor journalisten bestond nog niet en daarom was je aangewezen op de willekeur van de mensen uit het vak, die jouw schriftelijke sollicitatie moesten beoordelen. ‘Bij het lezen van uw prachtige dagblad werd ik getroffen door de annonce, waarin u een leerling-journalist vraagt voor de sportredactie’. Enzovoort, enzovoort. Die openingszin heb ik tientallen malen met de hand geschreven. Meestal hoorde ik niks, want de heren hoofdredacteuren van toen hadden een ruime keus en ook de schaarse keren dat ik voor een gesprek werd opgeroepen, was een afwijzing mijn deel. Zo zat ik eens doodzenuwachtig tegenover Bob Bouma (in de jaren zestig een TV-coryfee met de filmkwis ‘Voor een briefkaart op de eerste rang’) van het Algemeen Handelsblad; ik maakte mijn opwachting bij Frans Henrichs van het Utrechts Nieuwsblad en bij …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juli 2007 10:00

CASAGRANDE, Filippo (1973, Italië)
FLORES GALARZA, Iker (1976, Spanje)
KOELEMEIJER, Alma (1983, Nederland)
PICHLER, Michael (1982, Oostenrijk)
VAN LINDEN, Rik (1949, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juli 2007 0:00

Tijdens de Tour de France kwam Kai Reus zwaar ten val. Reus werd enkele dagen in coma gehouden en de laatste dagen zijn er gelukkig enkele berichten waaruit blijkt dat het nu een stuk beter met hem gaat. De val van Reus en de omstandigheden waarin hij verkeerde deden mij denken aan Saul Raisin. Het was aanleiding om even contact met Raisin te zoeken en te vragen hoe het nu met hem is. De Amerikaan verblijft een gedeelte van het jaar bij zijn vriendin in Salt Lake City en hij heeft nog een appartement in Monaco. Saul Raisin kwam vorig jaar op 4 april ten val in de eerste etappe van de Circuit de la Sarthe en hij lag daarna enkele dagen in coma.

Hoe gaat het met je?
Het gaat erg goed, ik ben verbaasd om terug in Europa te zijn. Het is nu de eerste keer sinds mijn ongeluk dat ik alleen terug been. De meeste mensen dachten dat ik...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 juli 2007 17:00

West-Brabant is een echt wielergebied met een geheel eigen wielercultuur. Het is de streek van de Nederlandse Flandriens, want op de schrale zandgronden was het lang armoe troef in de grote boerengezinnen. De oudste zoon erfde meestal de boerderij en de andere kinderen moesten maar zien hoe ze aan de kost kwamen. De industrialisatie aan het begin van de vorige eeuw heeft het gebied ontsloten, maar er werden nog genoeg jongens coureur. Ieder café had z’n supportersclub en de Van Esten en de Wagtmansen werden helden. Er hebben er tussen 1936 en 2001 41 in de Tour de France gereden en twee echte West-Brabantse wielerliefhebbers vonden het een leuk idee om die 41 mannen – voorzover nog in leven – nog eens in het zonnetje te zetten. Daar zijn Rein Lambregts en Hans Kuijper volledig in geslaagd, want het is niet alleen grafisch een mooi boek, maar ook inhoudelijk. Het graaft niet diep maar dat is ook niet altijd nodig. Het is een boek vol successen, maar ook met veel tragiek en prachtige verhalen. Vooral over de oertijd waarover Albert Gijsen en John Braspennincx een boekje opendoen. De jaren vijftig waren een hoogtepunt met Wim van Est en Wout Wagtmans als iconen van de West-Brabantse grond en met een ploegleider als Kees Pellenaars uit Terheyden als god zelf. In hun spoor behaalden ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 juli 2007 14:00

2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende »