ad ad ad ad

Hans Middelveld is een wielergek uit de kop van Noord-Holland. Hij kent alle renners die uit die streek komen en hij spaart van alles als het maar met wielrennen te maken heeft. Zoals aanplakbiljetten – tegenwoordig noemen we dat posters – van de grote wielerprogramma’s die vroeger in het Olympisch Stadion werden georganiseerd. Je had de jaarlijkse Grote Prijs van Amsterdam, de revanches van de wereldkampioenschappen, de Nederlandse baankampioenschappen, de huldiging van de Tour de France-ploeg, de aankomst van de Ronde van Nederland en natuurlijk de wekelijkse populaires. Die aanplakbiljetten hingen overal, maar vooral in winkels om het publiek naar het stadion te lokken. Een dag na de wedstrijd stonden er altijd jongetjes om die posters te bedelen en Hans was er één van. Hij heeft er tientallen ingelijst in zijn eigen museum op zolder hangen en hij koestert ze als kostbare kleinoden. Hij stuurde me een aantal foto’s uit die verzameling en aan elke poster zit een verhaal. Zo lang de voorraad strekt zal ik er elke zondag een op de weblog plaatsen en het verhaal er bij vertellen. Vandaag de eerste.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 november 2006 10:00

Maarten TJALLINGII (1977, Nederland)

Tot dit jaar hadden veel mensen nog nooit van hem gehoord. Een mountainbiker die naar het wielrennen was overgestapt. Als wielrenner reed hij een exotisch programma, ver weg in Azië en Afrika. Wordt daar ook gefietst dan? Ja, daar wordt gefietst en heel goed, zeker in Azië. Maarten fietste enkele jaren in dat sympathieke ploegje met de toepasselijke naam Marco Polo. Als ontdekkingreizigers verkenden zij de grenzen van de wielerwereld onder leiding van Gudo Kramer. In Afrika staat de wielersport nog in de kinderschoenen, maar in Azië en met name in China wordt op hoog niveau gewielrend. In de moordende hitte over bergen die de drieduizend meter regelmatig overstijgen. Van Gudo hoorde ik dat de Chinese wielrenners bezig zijn met een ambitieus voorbereidingsprogramma voor de Olympische Spelen in 2008 in Peking. Daar willen ze schitteren en medailles halen en volgens Gudo zijn ze daar ook toe in staat. In dat land won Maarten Tjallingii dit jaar de Ronde van Quinghai Lake, nadat hij eerder tot ieders verrassing de Ronde van België had gewonnen. Hij won bij onze zuiderburen de eerste etappe en hij verdedigde zijn voorsprong in de rest van de ronde. Hij zat steeds voorin en hij kwam alle dagen in de tijd van de etappewinnaar over de streep. De ploeg van Maarten, Skil-Shimano, is een echte en hechte vriendenploeg met voor het merendeel jonge renners die voor elkaar willen werken. In de twee rondritten die Maarten dit jaar won is hij uitstekend door de ploeg gesteund. Of mijn verwachting dat de ProTour-ploegen voor het Friese talent in de rij zouden staan is bewaarheid, weet ik niet. Ik heb begrepen dat hij volgend jaar bij Skil-Shimano blijft en ik denk dat het een verstandige beslissing is. De ploeg heeft bewezen dat ze de kansen die ze krijgt met twee handen aangrijpt. Dat ze een winnaar in hun midden hebben geeft extra moraal en dat werkt naar twee kanten. Maarten Tjallingii is een verstandige en ambitieuze renner en we gaan zeker nog veel meer moois van hem zien. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 november 2006 0:00

Nicolas FRANTZ (1899, overleden 12.11.1985, Luxemburg)

Van 1924 tot en met 1929 stond hij aan de start van de Tour de France. Hij werd een keer vijfde, een keer vierde, twee keer tweede en twee keer was hij de beste. In 1930 was hij nog volop in competitie en hij zou zeker een kanshebber zijn geweest als de Tour niet van formule was veranderd. De almachtige Henri Desgrange schakelde uit puur chauvinisme en zakelijk belang over van merkenploegen naar landenploegen en aangezien er in zijn vaderland maar enkele beroepsrenners waren, moest Frantz noodgedwongen verstek laten gaan. Ook bij het WK had hij een keer nadeel van zijn nationaliteit. Toen hij in 1929 in de eindsprint van een kopgroep van drie voor iedereen duidelijk zichtbaar als eerste de streep passeerde, presteerde de overwegend Belgische jury het om de als tweede gefinishte Belg Ronsse tot winnaar te verklaren. Fotofinishapparatuur bestond nog niet en TV-beelden waren nog science fiction. Niettemin is Nicolas Frantz niet als een verbitterd man gestorven, maar als iemand die trots was op zijn prestaties, die hem als eenvoudige boerenzoon voldoende geld hadden opgeleverd om in zijn geboorteplaats Mamer een mooie rijwielzaak te beginnen. Daar heeft hij vrijwel tot zijn dood dagelijks in gewerkt. Hij heeft zijn zaak nooit echt verlaten voor andere bezigheden, behalve in de jaren vijftig toen hij een aantal jaren ploegleider was van de Luxemburgse ploeg in de Tour de France. Als zodanig had hij het grote klimtalent Charly Gaul onder zijn hoede en hij was erbij toen de Engel van het Hooggebergte in 1958 de Tour won. Ze waren geen vrienden en hebben menigmaal ruzie gemaakt, omdat Frantz vond dat Gaul veel meer uit zijn talent had kunnen halen. En dat kon de oude meester weten, want hij heeft er zelf alles uitgehaald.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 november 2006 0:00

In de documentaire over Erik Dekker, die Studio Sport gisteravond uitzond, kwam Gerrie Knetemann enkele malen ter sprake. Dekker had een sterke band met de Amsterdammer, die gisteren twee jaar geleden plotseling overleed. Ik had er nauwelijks bij stilgestaan tot ik in die documentaire Dekker zag spreken bij de plechtigheid in Alkmaar, waar de kist van Gerrie, omlijst door de wielerbaan, stond opgebaard. Mijn gedachten gingen terug naar die merkwaardige dag: 2 november 2004. Ik moest met enkele collega’s uit het communicatievak naar Frankrijk om in Caen een presentatie voor een bedrijf te houden dat de Nederlandse markt wilde bestormen. In de ochtenduren kwam het nieuws over de vermoedelijke moord op Theo van Gogh binnendruppelen. Terwijl ik de voorbereidingen voor de reis trof had ik in alle vertrekken van mijn huis een radio aanstaan om maar niets over de zaak Van Gogh te hoeven missen. Al het nieuws dat uit de ether kwam maakte me diep triest. Vroeg in de middag werd ik afgehaald en met z’n vieren vertrokken we richting Frankrijk. Net vijf weken daarvoor was André Hazes ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 november 2006 11:00

© Otto Beaujon

“De Koninklijke Gazelle rijwielfabriek bestaat al sinds 1892 maar het bedrijf heeft pas in de jaren zestig van de vorige eeuw de wielersport ontdekt. Men wilde toen van het imago af slechts een producent te zijn van stevige, zwarte Calvinistische rijwielen. Aanvankelijk ging het om individuele fietsen in kleine aantallen; zo maakte Gazelle enkele reeksen stayersfietsen voor de KNWU, die aan baanrenners werden uitgeleend, die het wel eens achter de motor wilden proberen. Ook maakte Gazelle fietsen voor de succesvolle gezusters Hage, lang voordat er sprake was van damesploegen. De eerste profploeg die door Gazelle werd gesponsord, was ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 november 2006 10:00

Gisteravond zond Studio Sport een mooie documentaire uit over Erik Dekker, de renner die niet meer in het peloton zal terugkeren. We zagen al zijn hoogte- en dieptepunten nog eens terug en een gevoel van weemoed bekroop me. De palmares van Dekker is niet zo lang als van vroegere Nederlandse grootheden, maar is desondanks zeer indrukwekkend. De beelden werden afgewisseld met een pratende Dekker, die frank en vrij over zijn hoogtepunten sprak, maar ook over de minder leuke dingen in zijn carrière. Interviewer Mart Smeets had er terecht voor gekozen om de geboren Drent alle ruimte te geven en zelf buiten beeld te blijven. Zo werd het echt een portret van een fantastische sportman en een prettig mens. De vraagstelling was redelijk compleet, maar toch ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 november 2006 9:04

Gustav KILIAN (1907, overleden 19.10.2000, Duitsland)

Ik heb vorig jaar onderzoek gedaan naar de haalbaarheid van een boek over de geschiedenis van de `zesdaagse, met daarin levensbeschrijvingen van de grootste zesdaagserenners uit de geschiedenis per land. Waar het Duitsland betrof dacht ik direct aan mannen als Bugdahl, Altig en Thurau, maar toen ik me in de geschiedenis van de Sechstagenrennen ging verdiepen, stuitte ik op een koppel dat qua populariteit met kop en schouders boven de andere Duitsers uitstak. Heinz Vopel en Gustav Kilian. Vooral de laatste was een grote naam, want de Dortmunder is na zijn carrière nog vele jaren een zeer succesvol bondscoach geweest van de Duitse baanrenners. Die hebben onder zijn leiding in de jaren zestig en zeventig heel wat overwinningen behaald op wereld- kampioenschappen en Olympische toernooien. Zijn populariteit als zesdaagserenner dankte Kilian vreemd genoeg aan Adolf Hitler. In de jaren dertig was het fenomeen zesdaagse een waar volksfestijn in Duitsland waar altijd heel veel publiek op af kwam. Waar maar een wielerbaan lag, daar was een zesdaagse. De man die in de tweede wereldoorlog miljoenen mensen liet vermoorden, vond die zesdaagse maar een onmenselijk gebeuren en daar moest een eind aan komen. De grote matadoren weken daarom uit naar de Verenigde Staten en het koppel Kilian-Vopel groeide daar uit tot een bijna onoverwinnelijk duo. Van de 34 zesdaagsen die Kilian op zijn naam schreef, won hij het merendeel in Amerika. Pas in 1942 keerde hij in zijn vaderland terug en werd toen direct door de propagandamachine van Goebbels ingelijfd en met onderscheidingen behangen, omdat hij het aanzien van de Duitse sport in het buitenland zo triomfantelijk had hoog gehouden. In tegenstelling tot Vopel is Kilian heel oud geworden. Bijna 93 was hij toen hij de laatste adem uitblies. In de jaren daarvoor stond hij nog regelmatig in de krant omdat hij tot aan zijn dood nog bijna elke dag een ritje op de racefiets maakte. En dat vinden mensen altijd leuk, zo’n krasse knar.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 november 2006 0:00

VIVE LE TOUR

door Jacques Augendre

Dit boek is in 1993 verschenen bij uitgeverij Le Scand Éditions en het is het zoveelste boek met feiten en wetenswaardigheden over de Tour de France. Alle Tours tussen 1903 en 1993 worden in het boek behandeld. Uiteraard met een beschrijving van de toppers die in de Tour hebben geëxcelleerd. Die staan rijk geïllustreerd in het eerste gedeelte van het boek. Het tweede gedeelte behandelt in chronologische volgorde elke verreden Tour met vermelding van de formule waaronder gereden werd, de hoogte van het prijzengeld, het parcours met de daarbij behorende wetenswaardigheden als hoeveel etappes, langste etappe, kortste etappe, de data, enzovoort, aantal renners gestart, aantal renners gefinisht, wie droeg de rode lantaarn, wie wonnen de etappes en het eindklassement. Elke Tour geïllustreerd met een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 november 2006 10:00

Cees STAM (1945, Nederland)

Vanaf het moment dat zij beiden aan de stayersport deden hoopte ik op de uitslag 1. Stam en 2. Boom. Het mocht ook andersom zijn. Maar Boomstam slaat niet echt op ze en Stamboom wel. Bert Boom is de stamvader van de fietsende Bomen en Cees Stam de eerste van de wielrennende Stammen. Laten we het verder over de Stammen hebben en in het bijzonder over Cees. Viervoudig wereldkampioen achter de grote motoren. Hij doet er zelf nooit gewichtig over en hij oogt al jaren als een keurige boekhouder op middelbare leeftijd, die aan zijn laatste werkzame jaren bezig is. Maar schijn bedriegt. Hij is op 61-jarige leeftijd nog altijd gedreven bezig binnen Agu Sport, de zaak die emotioneel de zijne zou kunnen zijn, ware het niet dat hij er werknemer is en geen baasje. Hij heeft met zijn liefde voor perfecte rennerskleding echter een dimensie toegevoegd aan het internationaal bekende bedrijf uit Alkmaar dat een begrip is in de internationale wielersport. Daarnaast is Cees de vader van Danny, de zesdaagsecoureur die het even zonder vaste maatje Robert Slippens moet stellen, maar ook met Peter Schep en Iljo Keisse goed uit de voeten blijkt te kunnen. En dan is er nog de gangmaker Cees Stam. In het dernypeloton in de zesdaagsen steeds heel herkenbaar vanwege dat scheve koppie waarmee hij zijn renner aanvoert. Maar Cees Stam is vooral een grote stayer geweest, een hele technische. Met een perfect gevoel voor evenwicht, reed hij steeds één of twee millimeter achter de rol. De blik strak gericht op de zwartlederen rug van zijn entraineur en maar met één ding bezig: WINNEN. Hij was een goede renner die ook in de criteriums zijn mannetje stond en in de zesdaagsen aardig kon meekomen. En verder is Cees Stam uit de Zaan een rustige, bedachtzame man voor wie het glas niet halfleeg of halfvol is, maar altoos goedgevuld. (Foto: © Guus de Jong)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 november 2006 0:00

© Henk Theuns

”Als de naam Henk Vogels valt denk je eerst: welke Henk Vogels, de vader of de zoon? Senior is Nederlander en junior is Australiër. De oude Henk emigreerde na zijn wielercarrière, waarin hij voor Caballero reed, naar Australië en daar werd de jonge Henk geboren. Hij trad in de voetsporen van zijn vader en werd een degelijke prof, die echter heel veel in Australië en de Verenigde Staten heeft gekoerst. In dat laatste land reed hij in 2004 in dit truitje. De ploeg zegt me weinig, maar het tricot ziet er gelikt uit. De laatste jaren rijdt Henk junior voor de Belgische ploeg Davitamon Lotto, maar met ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 november 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »