ad ad ad ad

Leo van VLIET (1955, Nederland)

Als amateur was hij een kanjer die in de Amstel Bier-ploeg van Herman Krott werd voorbereid op een supercarrière bij de profs. Herman bracht hem binnen bij Miko-Mercier, de Franse ploeg waar Zoetemelk kopman was. Zijn eerste profwedstrijd was de Ster van Bessèges en hij won de eerste rit en werd tweede in de eindstand. Een mooie binnenkomer die dat jaar geen echt vervolg kreeg. In 1979 transfereerde hij naar Raleigh en hij werd een van de steunpilaren van de bende van Post. Hij won zijn wedstrijden, maar zijn belofte maakte hij niet waar. Zijn talenten offerde hij aan de ware eruptie van ploegsuccessen, waarin niet hij maar Raas en Knetemann de tenoren waren. Hij schikte zich moeiteloos, maar was in 1983 tot tranen toe geroerd en als een kind zo blij toen hij eindelijk een echt grote wedstrijd – Gent-Wevelgem – won. Op dezelfde dag speelde de veelbesproken breuk tussen Post en Raas zich af en Leo ging met de Zeeuw mee naar Kwamtum. Hij reed nog een paar jaar zonder opzienbarende prestaties en stopte toen vrij plotseling. Hij kon het vak van beroepsrenner mentaal niet meer opbrengen, was zijn excuus en hij dook met al zijn energie in het familiebedrijf. De broers Van Vliet maakten er een wereldtent van en verkochten het vervolgens aan een Amerikaanse multinational op het gebied van recycling. Leo en zijn broers fietsten zich regelrecht de Quote binnen. Te jong om niks te doen ging Leo in zaken. Hij organiseert evenementen en hij is al weer een fiks aantal jaren de grote baas van de Amstel Gold Race. Hij is de enige man die in zijn huis een café heeft laten aanleggen met volledige tapvergunning, maar die zelf geen druppel drinkt. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 november 2006 0:00

© Peter Ravensbergen

“Een naam die klinkt als een klok. Tourmalet is een van de merken uit een serie van zeven van de Britse fietsenfabrikant Saracen. De andere merken zijn: Tour, Aravis, Morzine, Sestriere, Aubisque en Galibier. Het zijn natuurlijk niet de eerste fietsen die naar beroemde cols zijn vernoemd. De Tourmalet in de Pyreneeën wordt al sinds 1910 opgenomen in de Tour en is de meest beklommen berg in de ronde. Hij hoort dan ook bij de Tour zoals de Eiffeltoren bij Parijs. Jacques Goddet, de oud-Tourdirecteur wordt geëerd met een monument op de Tourmalet, hetgeen in de lokale taal zoiets betekend als ‘slechte weg’. Op de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 november 2006 10:00

Bernard HINAULT (1954, Frankrijk)

Ik had nooit gedacht dat deze man nog eens de ceremoniemeester van de Tour de France zou worden. Tijdens zijn fantastische carrière als wielrenner toonde hij zich een heerser, iemand die de lakens uitdeelt en iedere rebellie tegen zijn overmacht met daden de kop indrukte. Je zou hebben verwacht dat zo iemand maar één functie had geambieerd, die van de hoogste baas van de Tour. Maar in plaats daarvan staat de ooit zo hoekige Breton nu tijdens de Tour de France aan het eind van iedere etappe op het podium als een plooibare meubelverkoper in een toonzaal. Handjes geven en alles doen om de burgemeester en de andere notabelen van de stad, waar de Tour is neergestreken, te behagen. Is dit dezelfde man die hoogstpersoonlijk eens een uitloper terughaalde om hem in niet mis te verstane bewoordingen mee te delen dat voor een uitlooppoging eerst aan hem om toestemming had moeten worden gevraagd? Ja, dat is dezelfde man en waarom laat hij zich in die rol dwingen? Voor het geld zal hij het niet doen en uit verveling ook niet, want hij heeft nog altijd genoeg te doen op zijn boerderij met een fikse veestapel. Ik kan maar één reden bedenken: hij houdt nog zoveel van de wielersport dat zijn lichaam er gewoon om vraagt om eens per jaar de lucht van koeienstront te verruilen voor die van massageolie. Maar hij houdt er ook weer niet genoeg van om ploegleider te worden of er zoals de directeur van de Tour de France het hele jaar mee bezig te zijn. Dat is misschien de reden, maar ik geef mijn reden graag voor een andere. Ik hou intussen mijn herinnering aan een van de grootste wielrenners ooit en ik hou vast aan mijn lezing dat hij de bijnaam le blaireau niet heeft gekregen omdat hij de eigenschappen van een ‘das’ heeft, maar omdat hij in zijn jonge jaren, met een haarband om zijn dikke krullenbol gespannen, sprekend op een ‘scheerkwast’ leek. En verder heb ik Bernard Hinault persoonlijk leren kennen als een warme persoonlijkheid met een grote waardering voor onze Joop Zoetemelk. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 november 2006 0:00

“We gaan vandaag, 13 november, maar liefst 51 jaar terug in de tijd. Waarom? Omdat op diezelfde datum in 1955 de 17e editie van de Zesdaagse van Gent eindigde. Winnaars werden Rik Van Steenbergen en Miel Severeyns. Het Belgische koppel verzamelde 710 punten. In dezelfde ronde, maar met 256 punten minder, eindigden Stan Ockers en de Italiaan Ferdinando Terruzzi. Terruzzi had trouwens eerder dat jaar, maar toen met de Luxemburger Lucien Gillen, ook al de Gentse Six gewonnen. Al enige jaren werd die zesdaagse op de grens van januari en februari verreden, maar toen besloten werd de datum te verplaatsen naar november betekende dat voor 1955 twee maal feest. Op die 13e november 1955 werden Reginald Arnold en Fred De Bruyne derde, Lucien Acou (jawel, de schoonvader van Eddy Merckx) en Leon Van Daele vierde, Josef De Beuckelaer en Roger De Corte vijfde, Arthur Mommerency en Julien Pascal zesde en Wout Wagtmans en Wim van Est (foto) zevende.

De immens populaire Wagtmans nam in zijn carrière zestien keer deel aan een zesdaagse, waarvan negen keer met zijn even populaire dorpsgenoot Wim van Est als koppelgenoot. Jaar op jaar kreeg hij een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 november 2006 10:00

Piet MOESKOPS (1893, overleden 19.11.1964, Nederland)

Zou iemand anno 2006 nog weten wie Piet Moeskops was, als Joris van den Bergh niet een boek over hem had geschreven? Waarschijnlijk niet en dat toont het belang van biografieën weer eens aan. Zonder dat boek zou Moeskops slechts een naam zijn geweest in de statistieken, maar met het boek is hij een held die zelfs een jonge jongen als Theo Bos nog aanspreekt. Dankzij dat boek weten we ook wie Bob Spears was, en Frank Kramer, en Gabriel Poulain en natuurlijk die verrekte Zwitser Ernest Kaufmann die er volgens Moeskops geen hout van kon. Moeskops was kritisch ten aanzien van zijn tegenstanders en je kreeg een beetje medelijden met ze als ze weer eens door Big Pete in de vernieling werden gereden. Het is eigenlijk een spannend jongensboek, geschreven door een man die zich in die tijd als journalist permanent moest verdedigen omdat hij idolaat was van een sportman. Een journalist behoorde tot het establishment en dan diende je je niet in te laten met zo iets onbenulligs als sport. Daar heeft Van den Bergh zich gelukkig niets van aangetrokken en daardoor een belangrijke periode in de wielersport vastgelegd. Ik heb het boek als kind verslonden en van veel oud-wielrenners gehoord dat zij dat eveneens hebben gedaan. Het was een van de eerste sportbiografieën in de Nederlandse taal en het is een klassieker. Ook een fantastisch tijdsbeeld met renners die reizend per trein en per boot hun contracten afwerkten in heel Europa en de Verenigde Staten. Ze spraken doorgaans geen woord over de grens, maar ze kwamen overal. Hoewel hij soms best wel kritisch op zijn hoofdpersoon was, is Van den Bergh in het boek erg mild over Moeskops en het boek is eigenlijk een hagiografie. En een stuk nationalisme, waarvan we niet alleen de Duitsers van die tijd mogen betichten. Van den Bergh kon er ook wat van, getuige deze alinea: ‘Ik heb voor mij gezien een Hollander, die op zijn gebied een reusachtige reus was, Een topmens. Deze topmens was een landgenoot. Een product van mijn geboortegrond, een kerel van mijn kluiten, van mijn klei, van mijn zand, van mijn veen, geboren onder mijn lucht, in mijn atmosfeer.’ Maar dat is slechts een tijdsbeeld, terwijl Van den Bergh er in is geslaagd Piet Moeskops onsterflijk te maken. (archief Peter Leene)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 november 2006 0:00

© Hans Middelveld

Ieder jaar werden enkele dagen na het beëindigen van de wereldkampioenschappen altijd de revanches gehouden. De kersverse wereldkampioenen werden dan op de sintelbaan rondgereden in een grote witte Amerikaanse slee met open kap. Volgens mij kwam die auto altijd van Autorijschool Succes en die zat meen ik in de Declerqstraat in Amsterdam Oud West. In 1956 hadden we een Nederlandse wereldkampioen in de Amsterdammer Frans Mahn. Met zijn eindschot had hij op een vrij vlak parcours nabij Kopenhagen de hele internationale concurrentie gevloerd en in het smetteloos wit van de regenboogtrui zat hij stralend in die mooie auto. Met de Australiër Graham French, wereldkampioen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 november 2006 10:00

Peter POST (1933, Nederland)

Ik heb de eer zijn biograaf te zijn. In het jaar 1998 ben ik intensief met zijn carrière en zijn persoon bezig geweest. Er is mij toen vaak gevraagd waarom ik juist Post had gekozen? Ik antwoordde dan steeds dat het te maken had met het feit dat ik Peter Post in een van zijn eerste koersjes als nieuweling aan het werk had gezien en dat hij toen veel indruk op mij had gemaakt. Als gevolg daarvan heb ik hem altijd met veel belangstelling gevolgd. Hij werd de beste zesdaagserenner van zijn tijd en ook op de weg behaalde hij resultaten waar iedere Nederlandse renner van tegenwoordig jaloers op zal zijn. Dat hij de carrière heeft gemaakt die hij heeft gemaakt heeft alles te maken met zijn persoonlijkheid en zijn karakter. Ik heb hem in mijn boek ‘Karaktermens Peter Post’, volop de eer gegeven die hem toekomt. Hij was geen voorstander van het boek, maar toen het er eenmaal was en hij het had gelezen is onze relatie verbeterd. We zijn geen vrienden, maar we respecteren elkaar en Peter is een van mijn informanten met wiens hulp ik deze weblog vul. In mijn geboortedagrubriek komen heel veel renners langs met wie hij nog heeft gereden of die in een van zijn ploegen hebben gezeten. Peter heeft een goed geheugen en zijn beschrijvingen over anderen zijn vaak zeer gedetailleerd en raak. Hieronder de ingekorte proloog van het boek, waarin ik beschrijf hoe en waar ik Peter Post voor het eerst heb gezien. De mooie foto van de 72-jarige wielergigant met Marianne Vos, een nieuwe Nederlandse gigant in het vrouwenwielrennen, is van mijn goede vriend Henk Theuns.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 november 2006 0:00

Vorige week kreeg ik van mijn goede wielervriend Theo Buiting uit Limburg een boekje toegestuurd. Het heet ‘Helden’ met als ondertitel ‘Wielersport in Brabant’. Uit de toevoeging – Nummer 1 Winter 2007 – begrijp ik dat het een tijdschrift is in boekvorm. Een soort De Muur, maar dan alleen over de provincie Brabant. En Helden hebben ze daar. Diverse Brabanders (Theo komt uit Eindhoven) met een vaardige pen hebben een mooi nostalgisch verhaal geschreven over een van hun helden. Zo komen Brabantse coryfeeën als Frans Slaats, Piet Damen, Marc van Orsouw, Frank Groenendaal en Cees Haast (foto © Henk Theuns) voorbij, afgewisseld met mooie poëzie over de Nederlandse Tourploeg die in 1953 het algemeen ploegenklassement won, Gert-Jan Theunisse en Wout Wagtmans. Ik heb er vorige week zondag een leuke middag aan beleefd en ik stel vast dat er in ons land heel wat mensen rondlopen met een oprecht wielerhart die dat ook nog ens mooi op papier kunnen zetten. Met veel belangstelling begon ik – het was ook het eerste hoofdstuk – met het verhaal over ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 november 2006 10:00

Franco MARVULLI (1978, Zwitserland)

Bij de laatste Zesdaagse van Amsterdam was ik in de gelegenheid om hem van dichtbij gade te slaan toen hij even op het middenterrein liep. Franco Marvulli, een lange atletische vent van het type Indurain of Olano. Een van de beste zesdaagserenners van dit moment. Waarschijnlijk was hij nooit wielrenner geworden als hij met zijn ouders in 1988 niet verhuisd was. Geboren in Zúrich, nabij het vliegveld Kloten, verhuisden de Marvullietjes naar het stadsdeel Seebach en daar ligt al sinds mensenheugenis de wielerbaan Oerlikon. Daar werd de jonge Franco baanwielrenner. De villa van Arie van Vliet in Woerden heette Oerlikon, omdat de bewoner daar in 1953 wereldkampioen was geworden en hem dat voldoende geld opleverde om het mooie witte huis van zijn dromen te bouwen. Van Vliet was toen 37 jaar en bijna aan het eind van zijn carrière. Marvulli heeft waarschijnlijk nu al een mooie stulp, want ook zesdaagserenners verdienen tegenwoordig veel geld. Daar zullen de komende jaren nog wel de nodige Zwitserse Franken bijkomen, want Franco is sinds dit winterseizoen de vaste partner van Bruno Risi, de beste zesdaagsecoureur ter wereld. Risi vormde jarenlang een vast koppel met zijn zwager Kurt Betschart, maar die is gestopt met wielrennen. Marvulli is de ideale opvolger want de lange man uit de grootste stad van Zwitserland heeft een geweldige ausdauer die minstens gelijk is aan die van Betschart, maar qua explosiviteit is hij zeker de meerdere van zijn gestopte landgenoot. Het koppel Risi-Marvulli won gelijk de eerste zesdaagse van het seizoen in Maastricht en ik denk dat daar dit jaar nog wel enkele overwinningen bijkomen. Ik zal in Rotterdam met veel belangstelling een avondje naar ze gaan kijken.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 november 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Het Limburgse fietsenmerk Eroba was in de jaren vijftig en zestig ongelooflijk populair en tweederde van het Limburgse peloton, adspiranten, nieuwelingen en amateurs reed ermee. De fabriek in Echt was eind jaren dertig opgezet ten behoeve van de mijnwerkers, maar ze maakten voor Jan Lambrichs, die als één van de eerste Nederlanders aan de Tour de France zou deelnemen, een racefiets. Jan was een beminnelijk mens, en net als de meeste beroepsrenners van toen had hij er een baantje bij. Hij was namelijk verkoper bij Eroba. Via de clubs kreeg hij de namen van nieuwe leden en daar ging hij dan ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 november 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »