ad ad ad ad

“Deze mooie Alan fiets is van Gaby Minneboo geweest. Iedereen kent de postbode van Heenvliet (of Geervliet, daar wil ik af zijn) als vijfvoudig wereldkampioen stayeren, maar dat hij ook een heel goede wegrenner was die heel veel heeft gewonnen, is veel minder bekend. Het is een Alan kader en die is in het begin van de jaren zeventig door Herman Braun opgebouwd. Na een paar jaar kwam deze grijze beauty in het bezit van Chris Anchelon, een bekend figuur in de basketballwereld. Anchelon was onder andere oprichter van de vereniging The Hurricanes en een bekend scheidsrechter. Na diens dood in 2001 is de fiets weer bij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 september 2006 10:00

Mirjam MELCHERS (1975, Nederland)

Sinds Leontien van Moorsel aan het eind van 2004 afscheid nam, geldt Mirjam als de sterkste Nederlandse renster met veel internationaal aanzien en een degelijke palmares. Dit seizoen was ze goed bezig en ze won de wereldbekerwedstrijd de Ronde van Vlaanderen. Daar was ze heel blij mee en ze liet weten dat ze haar verdere seizoen zou afstemmen op het WK in Salzburg. De vrouw van oud-wielrenner Jean-Paul van Poppel zou zeker een grote kanshebster zijn geweest in die zware finale van afgelopen zaterdag. Ze zou haar tegenstandsters hebben kunnen slopen in die venijnige klimmetjes, maar het mocht niet zo zijn. Op donderdag 7 september kwam ze in de derde etappe van de Euregio Tour zwaar ten val en ze brak haar bekken, een heup, haar kaak en ze liep zware hoofdwonden op. Een half jaar uitgeschakeld, op zijn minst, luidde de diagnose. Ik zag haar vorige week op televisie in het bed liggen in een ziekenhuis in Aken. Ze droeg haar lot vrouwmoedig en ze maakte al weer plannen voor het volgend seizoen. Jean-Paul stond naast haar bed en zei dat dat er allemaal bijhoort. Hij weet het waarschijnlijk uit eigen ervaring, maar het is niet niks wat ze de komende zes maanden moet doen en moet doorstaan. Dat is zwaar afzien met elke dag een glas zweetdruppels en vele pijnscheuten meer. Maar wielrenners zitten daar niet mee. Dus Mirjam zal er volgend seizoen gewoon weer bij zijn. Dan zal zij worden geconfronteerd met de dubbele wereldkampioene Marianne Vos, die zo las ik vandaag in de kranten dat allemaal klaarspeelt met acht uur trainen in de week. Meer tijd heeft ze niet naast haar studie biomedische wetenschappen. Het is niet te geloven en ik denk ook niet dat Mirjam het zal geloven, ook al is het wellicht waar. De Moergestelse is er eentje van de fiets, de fiets en anders niets en die laat niets aan het toeval over. En Mirjam, ondanks het ongemak van dit moment een fijne verjaardag gewenst. Hopelijk ben je inmiddels thuis. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 september 2006 0:00

© Henk Theuns

Door alle mooie wielersport vanuit Salzburg zouden we bijna vergeten dat er in eigen land ook een aardige wedstrijd is verreden. De Delta Profronde. Van Henk Theuns ontving ik deze foto van het podium. Winnaar Steven de Jongh, geflankeerd door de rondemiss en Simone (dankuvoordiebloemen) Cadamuro en Rabobank-renner Graeme Brown, die respectievelijk tweede en derde werden. Henk een beetje kennende, denk ik dat die ze zonder trui naar huis zijn gegaan, want hij stopt die dingen altijd graag in zijn wasserette.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 september 2006 15:17

© T&T Tekst & Traffic

Ik heb 17 jaar in een dorp in de omgeving van Woerden gewoond en mijn vrouw en ik kwamen nog wel eens in het centrum van dat kaasstadje om inkopen te doen. Toen ik in die periode ergens in de omgeving van het winkelhart mijn auto parkeerde zag ik in een klein plantsoentje dit beeld. Ik vond het leuk, maar ik begreep de samenhang niet. Wel dacht ik direct aan Arie van Vliet, gerenommeerd inwoner van Woerden en in zijn jonge jaren een van de beste baansprinters van de wereld. In 1999 had ik ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 september 2006 13:10

"Op woensdag 22 september 1976 werd Parijs-Brussel verreden. De koers werd gewonnen door de Italiaan Felice Gimondi (foto), die bijna zeven en een half uur nodig had voor de 312 kilometer. Hennie Kuiper werd tweede op 20 seconden en Jan Aling zevende. Vier dagen later werd gekoerst van Tours naar Versailles. De Belgische meesterknecht Ronald De Witte versloeg de Fransen Raymond Poulidor en Robert Bouloux in de sprint. Op 27 seconden won Frans Van Looy de sprint van het peloton. Jan Aling was met wederom een zevende stek de beste Nederlander.

In 1977 was Tours-Versailles voor ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 september 2006 10:00

Wim SCHEPERS (1943, overleden 25.08.1998, Nederland)

Ik heb Wim Schepers één keer ontmoet zonder te weten dat hij Wim Schepers was. Ik had in 1996 op een zaterdagmorgen een afspraak met Harrie Steevens in het Limburgse dorp Meers, vlakbij Elsloo. Toen ik het adres had gevonden bleek er niemand thuis te zijn. Aan de overkant stond een man in zijn voortuin te werken. Leunend op zijn hark, zei hij: ‘Ze zijn boodschappen doen’. We maakten even een praatje en daarna ging ik in mijn auto zitten wachten op de familie Steevens. Toen ze arriveerden en ik met ze naar binnen ging, zwaaide Harrie even naar de man met de hark en hij zei tegen mij: ‘Dat is Wim Schepers, die kende ge toch nog wel?’ En of ik hem kende, want Wim Schepers was een sterke coureur geweest, wiens carrière is overschaduwd door enkele dopinggevallen. Zo liep hij in 1971 de tweede plaats mis in de Vuelta, omdat na afloop van die ronde in zijn plas iets verbodens werd gevonden. Het zal wel een amfetamineproduct zijn geweest, want dat was in die tijd de gesel van het peloton. Heel veel renners slikten dat al vanaf de jeugdrangen. Er was makkelijk aan te komen en je had er geen arts voor nodig. Je ging er geen meter harder van rijden, maar je had het gevoel dat je de wereld aan kon. En het is verslavend. Misschien dat het voor Schepers wel een stuk zelfvertrouwen betekende, maar hij zal toch ook altijd met angst hebben gereden om niet weer betrapt te worden. Naam in de krant, negatieve publiciteit en noem maar op. Zonder die troep had er veel meer uit zijn carrière gehaald kunnen worden, maar dat geldt voor zoveel renners uit zijn tijd en daarvoor. Zijn geliefde terrein was het middengebergte en dan vooral de Ardennen. Daar kon hij enorm goed uit de voeten en was hij door de allergrootsten moeilijk te kloppen. Daar had zelfs Eddy Merckx de handen vol aan hem. Toen ik bij Harrie Steevens klaar was, heb ik nog bij hem aangebeld want ik was toch in de buurt en ik had nog een leeg bandje. Er werd niet open gedaan. Zeker boodschappen doen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 september 2006 0:00

Paolo Bettini is de nieuwe wereldkampioen en daar zullen niet veel mensen moeite mee hebben. De kleine Italiaan reed een fantastische finale, waarin hij zelf steeds de regie hield. Er waren in de squadra azzuri goede afspraken gemaakt, want ook Rebellin, Paolini en Ballan hadden kunnen winnen. Maar het werd Bettini en het is het hem – wat mij betreft – van harte gegund. De Belgen hebben heel wat minder slim gekoerst dan de Italianen door alles op Boonen af te stemmen. Ik heb de ex-wereldkampioen niet gezien, terwijl ik Bettini drie keer in de aanval heb zien gaan. Het was een zwaar parcours en veel renners zaten er in de finale doorheen, maar ook weer niet zo zwaar om sprinters als Zabel, McEwen en Boonen te elimineren. En de Nederlanders? Ondanks het gezeur van Smeets reden ze een sterke finale. Petje af voor Boogerd, Kroon en Löwik. Vijf man in de groep die voor de wereldtitel streed, want ook Tankink en Van Heeswijk finishten in de hoofdmacht. Het is de laatste jaren wel eens slechter geweest. Ook het harde werk van De Groot, Posthuma, Boven en Tjallingii verdient waardering. En de ceremonie protocollaire was kippevel. Zoals De Krekel zijn volkslied meezong en het geluk dat hij uitstraalde. Heerlijke middag, een wereldkampioenschap waardig. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 september 2006 17:20

Gustave GARRIGOU (1884, overleden 28.01.1963, Frankrijk)

De verhalen uit de oertijd van de wielersport zijn vaak kostelijk om te lezen, omdat je ze absoluut niet meer kunt plaatsen in de tegenwoordige tijd. Zoals het verhaal van de vergiftiging van Paul Duboc in de Tour de France van 1911. Die werd gewonnen door Gustave Garrigou, die vandaag 122 jaar geleden werd geboren. Hij was een van de beste renners uit zijn tijd die van de 117 Touretappes die hij reed, er 96 keer bij de eerste tien eindigde. Hij won acht etappes en hij was al twee keer tweede, een keer derde en een keer vierde geweest toen hij in 1911 de schepping van Henri Desgrange won. Hoewel de renners in die tijd wel wat gewend waren werd Desgrange gezien als een beul die er van leek te genieten om de renners de meeste barre ontberingen voor te schotelen. Zoals in 1911 toen de Tour 5344 kilometer lang was, verdeeld over 15 etappes. 356 kilometer gemiddeld per etappe. De drie favorieten waren François Faber, Octave Lapize, die beide al een keer de Tour hadden gewonnen, en Gustave Garrigou. Ze waren nog ploeggenoten ook, dus zouden ze de buit wel onderling verdelen, was de algemene gedachte. Maar plots was daar Paul Duboc van een andere ploeg die in de Pyreneeën zomaar twee helszware etappes won. In de beklimming van de Aubisque kreeg Duboc een fles toegestopt waaruit hij gulzig een paar flinke slokken nam. Even verderop viel hij van zijn fiets en hij braakte het vocht uit dat rattengif bleek te bevatten. Voor de supporters van Duboc was het zonder enig bewijs direct duidelijk: dit had Garrigou op zijn geweten. Ze zouden hem in Rouen, de woonplaats van de vergiftigde, wel even een lesje leren. Hoewel Duboc snel opknapte, nam Desgrange geen risico met Garrigou. In de 12e etappe van La Rochelle naar Brest kwam de karavaan door Rouen, maar de supporters konden Garrigou niet tussen de renners ontdekken. Logisch, want hij was onherkenbaar gemaakt met een donkere bril, andere kleding en een overgeschilderde fiets. De snor hoefde er niet af want die hadden bijna alle renners. Zo won Garrigou de Tour en Duboc werd tweede. Een van de mooste verhalen uit de Tourgeschiedenis.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 september 2006 0:00

Hoeveel kracht zit er in een meisje van negentien jaar? Het is niet te geloven wat Marianne Vos vanmiddag presteerde. Fantastisch. Twee keer in de laatste ronde in de aanval en dan nog een bekeken finale rijden en ze er in de sprint allemaal opleggen. Negentien jaar en in één jaar zowel wereldkampioen veldrijden als wereldkampioen op de weg. Gefeliciteerd Marianne en ook Chantal Beltman en Johan Lammerts! Dit succes had Nederland nodig. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 september 2006 17:55

Vanmiddag wordt in Salzburg het WK voor vrouwen verreden en Nederland heeft een sterke ploeg aan de start staan. Ik belde bondscoach Johan Lammerts en hij gaf de volgende prognose.

“Ik heb er goede hoop op. Als je naar de afgelopen periode kijkt dan geeft dat hoop. We hebben met de nationale selectie vorige week in Toscane gereden en daar is Marianne Vos tweede geworden en Suzanne de Goede derde. Chantal Beltman rijdt ook goed, maar de uitschakeling van Mirjam Melchers is natuurlijk een enorme aderlating. Maar daardoor ben ik niet pessimistisch geworden. Er zijn zeker nog mogelijkheden. Ondanks dat het team jong is, denk ik toch dat we kansen hebben. Het zal niet makkelijk zijn en het zou best een Duitsland-Nederland kunnen worden, waarbij Duitsland de grote favoriet is. Wij hebben daarentegen een bredere selectie en een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 september 2006 11:23

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »